Archive for November, 2010

A neo-McCarthyism is flooding the Low Countries these days with the islamophobe law & order PVV party of Wilders being hunted down by almost the whole spectre of “respectable” Dutch news media. Five of the 24 PVV members of parliament appear to have some sort of criminal record, though most of these for minor violations. The hunters of the PVV, chasing what they see as persons and behaviours that threaten their image of what the Netherlands should be, have now become prey themselves. The media that have served Wilders and the PVV and helped them to rise to power,  have now turned against them. Party chief Wilders started today to send around one of his famous Twitter comments to newspapers complaining about what he feels as an orchestrated persecution.

It makes me feel queasy. The burrowing of the media into the past of PVV members, starts to look like an ordinary witch hunt. So, we will not any more assist this.

When one reads and sees the sensational front page articles and prime time television programs these last days, the implicit conclusion is that members of parliament should have have had no intercourse with real life in their past. Parliamentarians should be as innocent as lambs. Like in the shivering years of the early Cold War every member of parliament is checked and each side step in a career of any politician is dug up from the deep and smelly waste heap of history. A few days ago, one of the commercial television companies RTL formally asked all the parties in the Dutch parliament which of their members in the Second Chamber (Tweede kamer) had a criminal record. Of the 150 members 149 answered this question, one member refused at first, but later gave in when confronted with some driving with too much alcohol incident, a decade or so ago. This call to confess by RTL Television News, may have its origin in complaints about their alleged bias toward Wilders and  the PVV. The outcome has been 7 members of parliament with a formal criminal record of which – as said before – 5 belong to the parliament fraction of the PVV.

In the year 2008 the other side of the political spectre has been attacked by the same media that always propose themselves as the legitimatized representative of the abstraction called ‘public opinion’, as the watch dogs  that protect the needed ‘credibility’ of ‘representatives of the people’. A politician of the Green Left Party, Wijnand Duyvendak, felt compelled to give up his seat in parliament because of his – previous known – involvement in radical direct actions against nuclear energy a few decades before. A tactical chosen moment of amplification in the media of this dated public knowledge, was sufficient to make him fall. All this media hunting is done with the implicit intention of supporting ‘democracy’ by cleansing the house of representatives of anybody having whatever ‘criminal record’. The assumption of these ‘righteous press campaigns’ is that elected representatives should have no criminal or any other kind of controversial past. The house of parliament appears – in this vision – to be some kind of church solely populated by purified and canonized saints.

This premise, is more undermining than supporting a system of elected representatives. Society has more to offer than innocent lambs and national crime statistics show this clearly. Sanctions (sancties) and sentences (veroordelingen) range in the hundreds of thousands. There is positive potential in the experience of “unclean” members of parliament. First of all the definition of ‘crime’ is a shifting notion, like squatting becoming a criminal act in the Netherlands only recently and, maybe soon, softdrug blowing becoming a punishable offence, whereas these activities were tolerated before. Ex-criminals and ex-offenders in parliament may help to tone down hard liners with neither social understanding nor human empathy. Acceptance of deviancy in some one’s career – also in the political party domain – must first be established. The prevailing witch hunt mentality we see now has the opposite effect. Politicians try to cover up and hide their past and tend even to pursue more extreme repressive policy measures (if only to hide their own past or inclination).

click picture for link to the Statistical Bureau web page with details on criminality in the Netherlands

The notion of what ‘crime’ can be, has so many shadings of colour as can be found in a rainbow: from almost legal white collar crime committed by those who mostly manage to stay out of prison, to the ‘blue collar criminals‘ that are picked up from the streets and make up the main population of our state prisons. When any citizen has committed a crime and when it comes to a conviction and a subsequent punishment, the social rule can only be, that a specific case of law-breaking has been settled,  that the ‘criminal’ has become an ‘ex-criminal’, who should be helped to reintegrate in society. Such basic humane understanding of social relations have disappeared from  the media scope and has been replaced with the practice of eager journalists acting like 21st century inquisitional witch hunters.

Meeting of Witch Hunt and Scapegoating

Wilders and his “Party of Freedom” (PVV) – known for their scapegoating of Muslims and other ‘Non-Western-Allochtones’ – are now targets themselves. Sudden changes of  the direction in which the cleansing wind of media attention blows, may occur. The ‘line of legality’ is  never straight, bending this or another way constantly as power relations in society change. Side stepping from what is supposed to be ‘the correct path’ may happen to anyone. There is an established juridical system to judge both the perpetrators and the laws they  may have ignored. Additional levels of punishment should be avoided. A democracy can not allow eternal damnation of one of its citizens because of a ‘faux pas‘. Even in the case of a felony, once a person has been convicted and has ‘done time’, a case should be closed. Disqualification from active voting and passive voting (being a candidate for parliament) can be imposed by a court decision, but the cases in which this is possible are very much restricted. The right to vote and to be elected are constitutional rights. Criminal acts against the head of state or the overthrow of a government are specifically mentioned as a basis for exclusion from voting. There are hardly any cases of disqualification from voting and election in the last decades in the Netherlands.

I see the judgemental journalism about members of parliament as a kind of orchestrated ‘mob-justice’, presenting a bigger danger to society than the persons pursued by it. Over the years I  have come to the understanding that ‘the enemies of my enemies are not necessarily my friends’. I will rejoice in the demise of Wilders and his PVV, but  I would prefer that this happens on the basis of a more generalized  understanding of the faulty ways of their xenophobic arguing. The PVV is at all time ready to take up their role of lower and middle  class underdogs. Victimhood always have been an effective political weapon.

The former Prince of the Netherlands, husband of the deceased Queen Juliana, had a long history of trespassing over the line of the law, from causing car accidents to accepting smear money  for weapon deals and being involved in conspiracy against an other state, to only mention a few of his deviating deeds. All this has been accommodated over decades in such a way that the Prince did not have to face any public court. It is a grotesque example of the double standards of  the law abiding officialdom in the Netherlands who – on the other hand – may unscrupulous prosecute someone with less royal credentials.

Structurally speaking, the whole cleansing operation fury does function as a media smoke screen for the draconic economic measures under way of this peculiar minority government coalition of VVD liberals (31 seats) and  CDA christians (21 seats), with the extra-govermental PVV of Wilders conditionally supporting the government – in hostage – with his voting machine of 24 seats, “criminal” or not, a total amount of 76 seats creates what is called a ‘democratic majority’ (half of the 150 seats +1) .

However dislikable Wilders and his PVV movement is, their involvement in ‘white collar’ and ‘fountain pen’ crime is – as to this moment – neglectable in comparison with the older more embedded parties with their long histories in the governance of the country (be they on the right, left or in the middle of the political spectre). Some gigantic forms of stealing like the channelling away of 25 milliard Euro in the nineties from the reserves of the major Dutch Pension Fund for the civil workers, ABP, as will be disclosed coming saturday in a television program by a former investment director of that fund – Jean Frijns –  will most probably not even rank as an ‘economic crime’, it will – almost certain – be classified as ‘a governmental budget policy measure’  of that period.

Critical self-reflection of Dutch media on their role in the recent blaming campaigns is rare, and when it occurs it is only launched as a side show, like an editorial comment on the Wilders Witch Hunt by the national News Hour television program (Nieuwsuur), not in their broadcast, but in writing, somewhere hidden on their web blog…

Chief editorial comment: criminal record should not necessarily break up a member of parliament

Read Full Post »

TNT = privatised Dutch ex-national post system is on strike once again… one would think that it does not hurt a world that has gone digital, but it still DOES hurt as lots of burocrazies demand signed and stamped authorised letters to be dropped in their physical mail boxes before such and such a date…otherwise they will get you or will not read you!

The profit of the third quarter of 2010 of TNT is said to be “only 75 million euro” (the banner reads TNT = CUNT /sorry I am just translating) a curious picture with the predominant male postmen crowd… as far as I remember most political parties in all divisions of the political spectrum have at one moment or another in the last decade supported the breaking up of the state monopoly on postal services… “Tante Pos” (auntie of the post) used to be the old naming of what was once known as PTT… The old lady seems to have died. The dying hobby of carrier pigeon holders might be a sector of society that will be stimulated by all this… Or should we not even exploit the homing urge of certain birds and start to deliver all our messages ourselves? Imagine the amount of traffic jams that it would give… or maybe it would finally put a hold on our urge to communicate so frequent all that is unnecessary… like this message.

Duivenmelker (keeper of carrier pigeons) in the Amsterdam Jordaan neighbourhood in the times television was still received through a forest of antennas on the rooftops.

Read Full Post »

De reinheid van onze volksvertegenwoordiging is onlangs dankzij het  zuiverend optreden van RTL Nieuws weer voor lange tijd verzekerd. De zondaars hebben nu allen opgebiecht wat zij aan het alziend oog van het televisie medium onthouden hadden en zo kan, middels de publieke biecht en het maken van tekenen van deemoedigheid, het blazoen van de Tweede Kamer der Staten Generaal van het Koninkrijk der Nederlanden weer in alle heerlijkheid schitteren en heel de natie tot lichtend voorbeeld zijn. Nu kunnen die kamerleden, die onder hun angstvallige geheim gebukt gingen, middels de absolutie van de publieke biecht weer “met onbeklemde borst” van zich laten horen…

Daar zien wij: de drie struisvogelveren symbool van voorzienigheid; de drie acht puntige sterren die de vastberaden balans van de regeringspartijen tot uitdrukking brengen; het brandend hart voor het Vaderland; en de blanke bloemen van vreemde smetten vrij. Ach de dichter van onze versmade nationale hymne Hendrik Tollens wist dit alles al in 1815 in het eerste couplet van zijn prachtig lied zeker te treffen…

Wien Neerlandsch bloed in de aders vloeit,
Van vreemde smetten vrij,
Wiens hart voor land en koning gloeit,
Verheff’ den zang als wij:
Hij stell’ met ons, vereend van zin,
Met onbeklemde borst,
Het godgevallig feestlied in
Voor vaderland en vorst.

Read Full Post »

“Wie vrij van zonden is werpe de eerste steen” …

…ik volg nu al een paar dagen de affaire rond het tweede kamerlid voor het PVV Lucassen (agressief gedrag en veroordeling wegens ontucht)  en alhoewel ik een hardgrondige afkeer van het PVV heb, is mijn afkeer van huichelarij nog groter. Wie zette deze roep om aftreden van een wat woest PVV kamerlid die ooit veroordeeld is en er met een voorwaardelijke straf vanaf is gekomen in gang, vraag ik mij dan af. Is de verstoring van het wankele evenwicht van het democratisch model  ‘de meerderheid die beslist = de helft +1’ niet de belangrijkste reden? 

Het oude adagium “de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden niet” komt dan weer bij mij op.
Politicus Lucassen als bedrijver van seks met ondergeschikten en beticht van het bedreigen van zijn buren… Wie was één van de malformateurs van dit kabinet in opdracht van koningin Beatrix? Jazeker huisvriend van het paleis, Ruud Lubbers, die in Washington een secretaresse in de billen kneep en daar voorwaardelijk onderuit wist te komen. Wie is nu kersvers Minister van Immigratiebeperking en het Reisbureau Wilders? Jazeker opgestapte burgervader van Maastricht Leers vanwege zijn handel en wandel in Bulgaarse villa’s. Wie is nu toezichthouder bij de ABN/AMRO na eerst het zicht verloren te hebben op de DSB bank? Was dat niet de beste minister van financiën ooit? 

Als in het politieke landschap van Nederland hoge bomen buigzaam sterke winden weten te doorstaan, waarom zou een verkozen kamerlid met een eenvoudige stamboom (*) als ex sergeant Lucassen dan gekapt moeten worden? Iemand die ooit in de fout is gegaan, betrapt en veroordeeld is, kan daar van geleerd hebben en dient niet tot in eeuwige dagen uit publieke ambten geweerd en uitgestoten te worden.

Ooit (mei 2006) gebruikte ik deze stenigingsprent ter verdediging tegen huichelpraktijken die een andere politica uit de tweede kamer betroffen, wier standpunten eveneens niet de mijne zijn,  Hirsi Ali, omdat zij door VVD minister Rita oneigenlijk behandeld werd: “Hirsi Ali voor kinderen verklaard” was de titel van een gedichtje dat ik schreef met deze deze twee eerste coupletten, waarbij verstoting en verbanning ook aan de orde waren: 

Ieder kind weet het,
al was het maar uit het jeugdjournaal:
barbaarse Afghanen, primitieve Nigerianen,
en ander fanatieke moslims:
zij stenigen…
en dan met name vrouwen.
Dat mag niet. Dat moet niet!
Wij Nederlanders stemmen daar niet mee in.
Wij sturen zelfs een beschavingsleger
naar de uitlopers van het Himalajahgebergte
om daar verandering in te brengen. 

Nederlanders zijn altijd nette mensen geweest.
Als iemand afwijkt van de juiste weg
zijn verstoting en verbanning onze middelen bij uitstek.
Kijk er de vaderlandse geschiedenis maar op na.
Steniging besmeurt onze schone stoep.

In mijn gedachten doemt nu kamerlid Lucassen op achter dit zelfde beeld, zei het slechts als inzicht opwekkend ‘zinnebeeld’: Steniging van de heilige Stephanus uit “Schouwtooneel der martelaren” 1738 getekend door Jan Luyken (1649-1712).

klik beeld voor grotere versie…

(*) De CV van Lucassen zoals op 12 november 2010 nog steeds te vinden op de web site van de PVV

Op zondag 21 november is de CV van Lucassen op de web site van de PVV nog steeds niet geactualiseerd; dat hij uit de kamercommissies voor onderwijs en defensie, alsook het NAVO overleg gezet zou zijn door partijleider Geert Wilders, is niet zichtbaar gemaakt op de publieke web site van de PVV. Al dat wat de partijleiding onwelgevallig is wordt zo buiten het zicht gehouden. Of is het gewoon dilettantisme?  [tj.]



Eric Lucassen maakte de verloedering en islamisering van onze wijken van dichtbij mee. Hij groeide op in een Amsterdamse volksbuurt die in hoog tempo veranderde in een achterstandswijk. Al van jongs af aan wilde Eric zich inzetten voor de vrijheid en veiligheid van ons land. Aansluitend aan zijn dienstplicht koos hij daarom voor een loopbaan als beroepsmilitair bij de Koninklijke Landmacht. Hierna heeft hij zijn twee grote passies kunnen combineren: muziek en les geven.

Als woordvoerder Arubaanse en Antilliaanse zaken gaat hij de overgang naar een nieuwe status van deze eilanden scherp in de gaten houden. Er mag geen Nederlands belastinggeld meer verdwijnen in die bodemloze tropische put. Verder gaat hij zich inzetten voor een gezonde woningmarkt. Er moet snel een eind komen aan de softe aanpak van de verloederde wijken in ons land.
Als lid van de vaste commissie voor Defensie zal hij zijn ruime kennis en ervaring op dat gebied inzetten voor de PVV.
“De mannen en vrouwen van onze krijgsmacht kunnen rekenen op onze steun.”

Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken
Wonen, Wijken en Integratie

Parlementaire Assemblee

Secundaire Vorming Onderofficieren KL
Algemene en Hogere Instructiebekwaamheid
Koninklijke Militaire School

Lid Tweede Kamer der Staten-Generaal
Docent digitale muziekproductie
Onderofficier Koninklijke Landmacht


Read Full Post »

Just saw a history television program (VPRO Andere Tijden/Other Times) on the rise of the new type of elderly home in the Netherlands in the seventies of last century and remembered a reportage I wrote for our radical weekly newspaper (Amsterdams Weekblad) must have been 1972 on a sad old man who had been transported to the new pre-graveyard high rise structure, from the inner town to the outskirts of the city…. He was looking from his high rise coffin onto a high road serpentining to a grey horizon… Just checked the municipal archive for a photograph of that particular elderly home (Flevohuis) and found it. The picture illustrates the atmosphere perfectly… the Public Works photographer gave a visual clue by the black frame ribbon that goes with this historical document of Old age Apartheid in the Netherlands; the Welfare Home Lands for the elderly…. freeing young and productive families from the burden of having parents….

'TEHUISLAND FLEVO' (Elderly Home Country) at the border of the city, at the edge of a former cemetery. Fotoarchief van de Gemeentelijke Dienst Volkshuisvesting; eldery home Kramatweg, Indische Buurt (Indian neighbourhood pointing to the old Dutch East Indies) Amsterdam.

Read Full Post »

laten we een wandeling maken door Amsterdam
het over marihuana hebben
de avond spreidt zachtjes de gesprekken uit
de avond omsnoert stevig de blikken

laten wij ons haasten om naar de jazz van de regen te luisteren
in het ‘Alto’ van nachtelijk Amsterdam
ouderwets met zijn tweeën bij de schoorsteen
zonder liefdesverklaring… dat voor

de noot regen
vloeide samen met de noot jazz
tot de compositie van nachtelijke extase
de noot regen
haalde de gril van de snaar er tot het uiterste uit
om de toonladder ‘wij’ te spelen

laatste versie van de visualisatie van het gedicht…klik beeld voor grotere weergave

Vanmorgen vond ik in mijn brievenbus het Tijdschrift voor Slavische Literatuur van oktober/november 2010, eenvoudig uitgeven, altijd met verfijnde inhoud en deze keer trof mij het werk van de in Amsterdam wonende Russische dichteres Ljoedmila Chodynskaja (Людмила Ходынская) met een inleiding van Denis Ioffe in een vertaling van Willem Weststeijn. De stad waar ik woon, gezien en gevoeld door onNederlandse ogen en andere zintuigen, heeft mij altijd aangetrokken, omdat ik vaak moeite heb deze stad nog met een blik zonder oordelend weten te kunnen zien. Als lezer van de ervaring van een ander, kan ik mij op deze wijze weer een eigen beeld van de stad Amsterdam maken. Tijdens het lezen kwam mij een recente – onbeduidende – foto die ik op een late avondwandeling maakte in gedachte, zo’n foto waarbij de sfeer van het moment je omarmt en tegelijk vervliegt als je dat met een camera probeert te vangen…

…en met een paar Google Image zoektochtjes en Photoshop-handelingen vloeiden enkele – wellicht al te letterlijke – beeldassociaties daar doorheen. Het eerste probeersel staat hieronder en kreeg direct al de zelf-dis-qualificatie ‘kitsch’ door de erotische suggesties van het gedicht middels het gezicht van een genietende dame en het teveel aan andere toegevoegde beeldelementen. Het bekende probleem van het dupliceren van wat in de tekst staat met beeld, alsook het onvermogen van beeld om de werking van poëzie te imiteren. Picturale bouwstenen laten zich niet volgens dezelfde principes als woorden stapelen: avondbeeld van de Amsterdamse grachten + silhouette van hand in hand wandelend stel + gesolariseerd beeld van een marihuanaplant + door ritmische muziek gestuurde lichtpatronen + vrouwengezicht tijdens het bedrijven van de liefde (eigenlijk een pornografisch beeldcliché). Dit alles bij elkaar leverde onderstaande soeppige prent op.

Hieronder de vereenvoudigde latere versie…. direct onder het gedicht staat steeds de laatste versie. Klik platen voor groeter beeld.

Bij al de mogelijkheden die de elektronische montage en collage te bieden heeft  is het zo dat – gelijk aan muziek en poëzie – de suggestieve ruimte tussen de klanken, tussen de door woorden opgeroepen beelden – het doelbewust weggelatene – even belangrijk is als dat wat aan beeld ingebracht wordt. De selectie gevolgd door de deselectie. Theoretisch gesproken weet ik het al lang, het gaat meer om de opgeroepen persoonlijk gemaakte (idiosyncratische) associaties met een tekst dan om de verdubbeling van het geschrevene en gelezene, zoals bij de toelichtende tekening, de illustratie, de al te letterlijke ‘ licht werpende verduidelijking’. Daar waar ik mij een associatief beeld wenste ben ik geëindigd met een illustratief beeld. Het resultaat van mijn oefening om dat wat met een mooi woord ‘psychogeografische  visualisering’ genoemd kan worden, toe te passen op een gedicht van Ljoedmila Chodynskaja blijft onbevredigend. In eerdere visualisatie-studies van teksten van anderen, gebruikte ik meestal niet een rechthoekig kader, maar een perspectivische bol, zoals in de studie van de ‘literaire pyschogeografie’ van Edo Tokyo. De vertekening van de (glazen) bol, geeft in zijn vorm al aan dat het om een ‘reflectie’ en niet om een ‘projectie’ gaat. Wellicht moet ik die methode ook voor dit gedicht proberen toe te passen. Jammer genoeg is mijn camera met een vissenoog lens kapot en zal ik het door middel van een meetkundige vervorming met gebruik van software moeten proberen. Dat is voor later. Eventuele resultaten zal ik toevoegen aan deze zelfde ‘posting’ op dit blog (via Comments RSS functie button – die enkel zichtbaar is  als er één enkele post bekeken wordt – kunt u toevoegingen laten signaleren). Degene die zich geroepen voelt het zelf anders en/of beter te doen…. aarzel niet, files kunnen naar info@imaginarymuseum.org.

Hieronder documenteer ik de visualisatie-oefening, iets wat ik eigenlijk nooit doe, dit om de redeneringen tijdens het maken van beeld – die anders in het hoofd blijven – nu eens met woorden proberen weer te geven:

[Zondagavond 7 november: Toch nog het element uit het gedicht van de snaar erbij gestopt… heel letterlijk iemand die jazz gitaar speelt “haalde de gril van de snaar er tot het uiterste uit”.  Elegante handen die de snaren beroeren en vrouwelijke rondingen, ook weer zulke onontkoombare beeldassociaties.

[Maandag 8 november tijdens een koffiepauze: Het hand in hand wandelen silhouet blijft een irritant ‘banaal’ element, ondanks de lichte transparantie met de achtergrond. Wat maakt iets ‘banaal’ is dan de vraag, die beantwoord moet worden. Het tussendoor onderzoek gaat verder tj.]

[Maandag 8 november in de vroege avond: het silhouet zag er ‘banaal’ uit door de houterigheid van de vereenvoudigde uitsnede. De linker figuur meer uit het beeld geplaatst waardoor het afwijkend perspectief van deze ingeplakte figuren minder zichtbaar is; iets transparanter gemaakt en wat in kleur verschoven ten opzichte van de doorschijnende achtergrond. De golflijn van de gitaar komt er nu mooi doorheen en verbindt de hand in han d wandelaars met het gitaarspel; dat effect wat versterkt door het contrast van de beeldlaag met het bespelen van de gitaar wat te verhogen.]

Voorbeeld van een psycho-geografische visualisatie van een passage uit NATSUME Soseki (1867-1916) zijn roman "Sanshiro" (het meertje op de campus van Tokyo University is later naar de schrijver genoemd) Klik plaat voor grotere versie....

Read Full Post »

Een van staatswege gecanoniseerde eenduidige geschiedsrepresentatie is een 19e eeuws idee. Het voorstel voor een nieuw Nederlands Historisch Museum in Arnhem is daarmee een 19e eeuws plan voor de 21e eeuw. Als er iets mis is met het historisch besef in Nederland dan hebben al die honderden al decennialang bestaande musea zich onvoldoende van hun taak gekweten en dienen we eerst uit te zoeken waaraan dat ligt. Een van de belangrijkste knelpunten is volgens mij het ‘huichelhollander’ complex: zich humaanvoelend en vooruitstrevend wanend in weerwil van enkel met de grootste moeite omzeilbare historische gegevens die weinig voedsel kunnen geven aan zoiets als ‘nationale trots’ en daarom verhult worden. De nu bestaande musea dienen eindelijk eens te beginnen om ook de keerzijde van het Hollands heldendom te tonen: de slavenhandel permanent in het Scheepvaart Museum, een aparte zaal over de Oost-Indische slachting en kunstroof op het eiland Lombok in het Rijksmuseum, de ontmaskering van de Batavierenmythe in het Allard Pierson, de gewelddadige aspecten van zowel Christendom als Islam in het Bijbels Museum, waarom Nederland de meeste Joden verloor in het Joods Historisch Museum en het Paleis Soestdijk met 2x de geschiedenis van de Oranjes: in monarchistisch en republikeins perspectief. – Ad Libitum. Kortom, geschiedenis als meervoudige waarheid. Geschiedenis die doet twijfelen. Geschiedenis als aanzet tot zelfstandig denken en handelen. Er zullen heel wat mensen zijn die dat weer ‘een tautologische stelling’ zullen vinden, geschiedenis kan immers enkel meervoudig zijn, maar… probeer dat de initiatiefnemers voor het aankweken van een ‘nieuw nationaal besef’ in de Lage Landen maar eens uit te leggen.

Aankomst der Batavieren in Nederland

klik plaat voor grotere versie

Read Full Post »