Archive for February, 2012


There are multiple meanings to this news, but they all end up with the same conclusion in favour of strong man Putin running once more for president: a win win situation.

There is first of all a historical analogy and reference…. which fits in with Putin’s role of the new Czar.

An attempt at the life of Putin to take place – as news sources say – in Moscow the day after his election, on his usual ride to work through the capital. Supposedly a bomb attack, which  in the Russian mind traces back to the assassination of Russian Czar Alexandre II in 18881, March the first, by conspirators of the ‘Narodniki’ followers  of the Narodnaya Volya (Peoples’s Will) movement. An act to show to the poor and subjugated majority class of the peasants that the Czar  was not an omnipotent supernatural being, that his life could be taken and their position of powerless could be changed.

Pages from Russian history: Newspaper photograph of a Putin convoy heading to the Kremlin in Moscow May 2007; illustrate magazine engraving reconstructing the bomb attack on Czar Alexandre II 1881 in St. Petersburg. The killing of the Alexandre II - who had a dual policy of allowing some reforms and at the same time strengthening reaction - in 1881 lead to the cancellation of all reforms and a period of a quarter of a century of bolstering of central czarist power.

If the plot against Putin was real, the Chechen conspirators would have revenged the suppression of their revolt against the Moscow reign of Chechen people. An answer to the Second Chechen War, a merciless clamp down strongly supported by Vladimir Putin. An act of tyrannicide by the Chechens as a symbol, a start to liberate themselves from Putin’s yoke. For many Russians such an act of revenge would prove the need of a strong figure like Putin to protect their homeland from the rebellion of insurgent regions, religions and nationalities. Putin as the man to stand up against those threatening the unity of what is left over of the great Russian empire. Something constantly expressed in the core message of Putin’s rhetoric: the protection of the Russian fatherland.

использовать свое воображение (use your imagination)

If the plot was – completely or even half – staged (by provocative methods), Putin’s secret service entourage would have used Putin’s widely expressed negative appraisal to create an event that can be imagined to be true. The proposed story line of a newly elected president killed straight after the day he has been elected fires the imagination and changes – even if it did not actually happen –  his position. We know, that when it would have had happened in real, all forging of election results would be overshadowed by such a drama and soon be forgotten. Putin’s role would have changed from ‘a tyrant’ into ‘a martyr for democracy’. Real or fake, it hardly matters. Putin’s Plot has enough verisimilitude to fire people’s imagination and he will profit from that.

использовать свое воображение (use your imagination)

Tyrannicide is the assassination of a tyrant for the common good. A tyrant in classical Greek history was someone who had taken power in a ‘polis’ by illegal or unconvential means. In the year 514  Aristogeiton (the bearded one) and Harmodius assassinated one of the two sons of the tyrant of  Athens, Peisistratus. Their deed is said to have helped the establishment of Athenian democracy. A bronze statue has been made of the two ‘tyrannicides’ by Antenor and placed to their honour in the Agora, the public meeting space close to the town’s assembly. We all do know that ‘Athenian democracy’ was something meant only for the local male population, excluding women and Athenian residents originating from other poli and not to forget: slaves. 

(1) A choice of three news source renderings of the alleged plot agains Putin

THE GUARDIAN, Miriam Elder in Moscow, February 27., 2012: “This is part of a clear election campaign,” said Yevgeniya Chirikova, a leader of the protest movement that has brought tens of thousands of people onto the streets of Moscow calling on Putin to quit. “It’s to bring attention to Vladimir Putin, and to develop this idea that there’s a threat everywhere. It’s a spectacle.” Putin’s press secretary described such statements as “blasphemous”. (…) State-run Channel One television reported that two men arrested by Russian and Ukrainian special forces in the Ukrainian port of Odessa earlier this year had been dispatched to kill Putin by Chechen rebel Doku Umarov, the leader of Russia’s separatist Islamist movement. (…) Channel One said it received information about the assassination attempt 10 days ago but did not explain why it did not release the news sooner. (…) Putin’s critics allege that a series of apartment block bombings on the eve of his first election in 2000 were orchestrated by the Kremlin to boost the then unknown politician’s popularity, rather than by Chechen rebels, as claimed. A similar assassination attempt on Putin was allegedly foiled on the day of Russia’s last presidential election in March 2008.”

CBS ATLANTA, Vladimir Isachenkov Associated Press, February 27. 2012: “The Ukrainian Security Service said earlier this month it had detained a man sought by Russian authorities on charges of terrorism and two of his accomplices in Odessa on Feb. 4, but said nothing at the time about linked them to an anti-Putin plot. (…) Channel One said the source for its information was Russia’s Federal Security Service, the main KGB successor agency dealing with domestic security. The agency refused to comment. (…) A Chechen rebel website, KavkazCenter, shrugged off the report about the assassination plot as “election propaganda nonsense.” The website noted that the explosion in Odessa was initially reported to be a gas leak and the men were said to be preparing explosives for a contract hit on a local businessman. (…) The nationalist party leader, Vladimir Zhirinovsky, said the assassination plot was invented by political spin doctors and designed to appeal to “poorly educated old ladies” and housewives, the news agency reported.”

KAVKAZ CENTER web site (a channel used regularly by Chechen opposition), February 27., 2012: Putin said that the victory over the Chechen rebels is one of the major achievements of his reign. Putin has counted the victory over Chechen rebels as one of the key achievements of his rule, and the report about the alleged plot is likely to further boost support “, АР reports from Moscow. An influential French daily, Le Monde, writes: “For Frederick Longuet-Marx, chairman of the conference at Caen University, an expert on Islam and national identity in the Caucasus, “it was clearly a pre-election manipulation”. “Vladimir Putin just want to inflate a bit his pre-election rating and play on the fear of the Chechens. Indeed, during his 12 years of rule in Russia, Vladimir Putin has created an image of a strongman over his fierce struggle with Chechen terrorists. “Thanks to the assassinations of 1999, which were clearly the work of Russian secret services, the public opinion was prepared to resume the war against Chechnya”, recalled Frederick Longuet-Marx. Today, the prime minister is opposed by the growing mass of people, and he is forced to use once again the bogey of Chechen terrorism, which helped him so well in the past. However, other people seem to doubt. () “Osmayev is completely unknown in the ranks of the Chechen movement, and the name” Pyaznin” sounds absolutely non-Kazakh”, explains Frederick Longuet-Marx. He has also doubts about the very existence of the alleged terrorist organization. () “For an Islamic terrorist, it makes no sense to take refuge in Ukraine. The laws there are the same as in Russia”. () Another major French newspaper Le Figaro quotes an independent Moscow sociologist Dmitry Oreshkin on KGB anti-putinist radio Ekho Moskvy: () “This is a sign that people from the FSB are trying to use the tools to mobilize public opinion in an old way: “We are surrounded by the enemies. There is only one strong, intelligent and courageous leader, whom they are trying to eliminate”.

Read Full Post »

De krant en het logo zijn er al. Nu de nieuwe partij nog: VOLKS PvdA

Sinds de val van Job Cohen spant De Volkskrant (1) de kroon met het aantal berichten en vooral opinie-artikelen over de toekomst van de Partij van de Arbeid. Het is soms alsof  die partij ‘van de krant is’, terwijl het traditioneel  bij partij-communisten en -socialisten meestal andersom was: je had een partij en die partij ‘had haar/zijn eigen krant’.

Met ‘De Volkskrant’ is die krant is er dus al, het logo – bij deze- ook, nu enkel nog die nieuwe partij zelf. Of blijft het armoei met enkel  een “vernieuwde” Partij van de Arbeid? Wellicht kan de Volkskrant zich stapsgewijs omvormen tot wat ooit het “Het Vrije Volk” (1945-1970) was. Het eigen dagblad van de naoorlogse Nederlandse sociaal-democraten. Door de PvdA zelf gesloopt in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw, tot aan het gebouw op ‘t Hekelveld in Amsterdam waarin De Arbeiderspers,  de uitgever van de krant en wat al niet meer, ooit gevestigd was, bekend als ‘De Rode Burcht’ (40 jaar gelden verkwanseld aan een hotelketen).

“Partij van de Afbraak” noemden wij de PvdA in onze Amsterdamse acties in de zeventiger jaren van de vorige eeuw tegen de sloop van hele volkswijken en binnenstadsgezichten met daarvoor in de plaats voor die tijd onbetaalbare flats in de verafgelegen Bijlmermeer. Het kostte een decennium voordat dat stads-afbraakbeleid langzaam omgedraaid werd in iets dat weer een beetje sociaal was. ‘Bouwen voor de buurt’ werd het genoemd, vaak ten onrechte geheel en al op het conto van partijgenoot Jan Schaefer (1940-1994) (2) geschreven, die – met zijn ervaring in het buurtactiewezen – het van buurtbakker tot wethouder en staatssecretaris gebracht heeft.

De sociaal democratie mag dan gedurende een eeuw veel opgebouwd hebben in Nederland, de laatste decennia lijkt zij vooral te werken aan de afbraak van haar eigen verworvenheden. ‘Sociaal-democratisch’ werd ‘sociaal-liberaal’ waarmee grote delen van ‘het volk’ aan de “vrije marktwerking” overgeleverd werden. Hele volksdelen bleken daar niet tegen bestand. Een sociale schifting was het gevolg: bovendrijvende zelfverrijkers en zinkende minimumlijders met daartussen een steeds verder slinkende ‘middenklasse’. De Partij van de Arbeid, een partij die het afgelopen jaar vaak zegt een partij ‘voor en van het midden’ te willen zijn, heeft dat ‘midden’ door haar politiek vrijwel om zeep geholpen.

De boven- en middenlagen worden ruim bediend door een scala van andere politieke partijen. Nu er sprake is van koerswijziging van de PvdA komt dan eindelijk de onderlaag van de samenleving weer in zicht? Kan het zo zijn dat een partij die zich zo sterk geassocieerd heeft  met het bovengemiddelde, nu weer de verdediger van de nieuw ontstane onderklasse wordt? Een bestuurderspartij – vooral in de provincies en steden – die zich steeds onverdroten sterk gemaakt heeft om uitvoerder van regeringsbeleid te zijn, of zij zelf nu wel of niet daarin vertegenwoordigd waren. Is er toekomst voor zoiets als ‘de VOLKS PvdA?

Wat betekenen die derde letter dan? Nog steeds het woord ‘Arbeid’? Of kan de ‘A’, omdat er zo vaak gezegd wordt dat de idealen verkwanseld zijn en teruggegrepen zou moet worden op oude idealen, weer als vanouds komen te staan voor: ‘Arbeiders’? Het woord is bijna taboe in deze tijd. Nog in de zestiger jaren werd ‘de arbeidersklasse’ door radicale jongeren in de Provo-beweging weggezet als verburgerlijkte verslaafde consumenten, een door de geautomatiseerde economie voorbijgestreefde klasse: ‘Klootjesvolk’. Een oud woord dat al in de 16e eeuw gebruikt werd en dat volgens woord-historici verschillende betekenis kan hebben, van lager volk dat op een kluitje (klootje woont), lager volk dat enkel voor het seksuele leefde, kloot als onbeduidend persoon, klootjes-volck als bij Bredero in zijn kluchten, het lagere volk, schorrimorrie (schorremorry), uitschot.

De ‘Schorrimorrie Partij’, nee dat kan niet, het is woord recentelijk nog gekaapt door Wilders om de groep van ongewenste veelplegers van delicten aan te duiden en weg tezetten. Anderen gebruiken – van de weeromstuit – het woord als kwalificatie voor de PVV zelf. Nee, de PvdA is niet een kortstondig bestaande rebelse actiepartij, maar een instituut en daar waar het woord ‘arbeider’ niet erg geliefd is, is het woord ‘arbeid’ dat nog steeds. “Arbeid Adelt.” Logo en Logos zijn nu genoegelijk met elkaar in overeenstemming gebracht.

Een nieuw uit te vinden partij die Arbeid voor het Volk: VOLKS-PvdA.

Als dan de oude idealen van de sociaal-democratie terug gevonden zouden moeten worden, dan was, is en blijft het een elitaire aangelegenheid.  Het Engelse ‘Fabianism’ een reformatorische socialistische beweging ter verheffing van de arbeidende stand als initiatief van sociaal voelende beter gesitueerde intellectuelen, vormde één van de peilers waarop de sociaal democratie in Nederland gebouwd werd. Van der Goes en Wibaut, ik noem hier maar twee namen uit de begin periode van de Nederlandse sociaal-democratie op het einde van de 19e eeuw, hadden banden met de Engelse ‘Fabian Society’. ‘Fabian Socialism’ is voor de latere partij-comunisten een misprijzende term voor een burgerlijke beweging, die echte revolutie uit de weg gaat en zaken als ‘privaat-bezit’ niet wenst aan te tasten en alle heil ziet in het vergemeenschappelijken van grondstoffen en productiemiddelen. Denk wel, daartegenover staat de figuur van ‘de arbeider’, door partij-communisten op het altaar gezet en aanbeden, maar zoals gebleken niet meer dan een afgodsbeeld. In naam van de ‘arbeidersklasse’ werd diezelfde arbeider gecommandeerd door een ‘nieuwe elite’ van de communistische partij, die de proletariërs naar het beloofde land van de toekomst zeiden te leiden, maar onderweg de weg volledig kwijt raakten.

Nee, dan liever een partij waarvan het elitaire karakter niet verborgen gehouden wordt, maar als onoverkomelijke paradox aanvaard wordt.  Een partij waarvan een deel van stemmers misschien nog wel tot de arbeidende klasse kunnen horen, waar ook velen – die zichzelf niet meer als tot een klasse behorend zien – zich in kunnen vinden, waar volksvertegenwoordigers en bestuurders zich bewust zijn van hun bevoordeelde positie, waar het ledental groeit omdat het terugroepen van bestuurders en het tot de orde roepen van volksvertegenwoordigers, praktisch mogelijk wordt gemaakt, waar baantjesjagerij ingeperkt wordt door publieke sollicitaties naar ambten, waar …. het formuleren, bediscussiëren, aanpassen en toepassen van sociale, economische en culturele  uitgangspunten voor beleid gezien wordt als de kern van het politieke bedrijf, waar het directe contact met de achterban gezien wordt als iets dat niet via een televisie talkshow tot stand kan komen…  Zo’n opsomming komt zo niet tot een einde, maar het mag duidelijk zijn dat de nu voorgestelde haantjes- en hennetjes-kampen voor een nieuwe fractie en/of partijleider niet binnen het toekomstbeeld voor de PvdA dat ik voor mij zie, passen.

“HET VOLK dagblad voor de Arbeiderspartij” staat er in spiegelschrift op dit matrijs in de Rode Burcht aan het Amsterdamse Hekelveld. Als je goed kijkt kun je het lezen in de proefdruk “Brüning zegeviert in de Rijksdag.”  Dat was in de jaren van de Weimar Republiek, waarbij Brüning van 1930 tot 1932 Rijkskanselier was als vertegenwoordiger van de Centrum Partij, waarbij de Duitse sociaal-democraten enige tijd Brüning en zijn harde economische crisismaatregelen met het bevriezen van lonen enzovoort, gedoogden, door niet tegen te stemmen in de Rijksdag. Het is natuurlijk toeval dat bij het zoeken naar een foto van de oude sociaal-democratische partijkrant, nu net dit beeld uit de tijd van de grote economische crisis van de dertiger jaren mijn oog trof.

(1) screen shot van de web site van De Volkskrant op donderdag 23 februari 2012 en op de achtergrond de kenmerkende typografie van de krantennaam, die terug kan komen in het logo van de nieuwe ‘volkspartij’.

(2) Jan Schaefer was aanvankelijk lid van de CPN.

Read Full Post »


Laatste update: 19 februari 2012 20:52 info

DEN HAAG – Premier Mark Rutte gaat alsnog enkele dagen op wintersportvakantie, ”gezien de laatste berichten over de gezondheidssituatie van prins Friso”.

Dat maakte de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) zondag bekend.

Foto: AFP


Read Full Post »

Nog maar een paar dagen terug zat Job Cohen nog op een fel rooie divan met een vaas met rode rozen op een tafeltje ernaast, samen met partijgenoot Hans Spekman, voor een discussie interview met het dagblad Trouw, waarbij een linksere koers voorbij de Historische Koude Oorlog Angst van de sociaal-democraten aangekondigd werd: een Roze/Rood Front samen met de SP:

PvdA wil ideologische veren terug en crisis linksom bestrijden.

Kort daarvoor had de leider van de Franse sociaal democraten François Hollande nog voor een plenum van het internationale bankwezen in Londen uitgelegd :

Today there are  no communists in France. Or not many.

En nu werd er  het omgekeerde voor Holland beweert? Twee jaar stijfkoppige-heer-tactiek van Job Cohen vond hiermee haar einde, want traditiegetrouw vreest zijn partij altijd wat ter linkerzijde van haar staat meer dan alles wat te vinden is in tegenovergestelde richting. Cohen werd met “zachte dwang” buiten de deur van de fractiekamer van de PvdA op het Binnenhof geduwd.

Daar waar “meneer Cohen” volgens het vrijwel wekelijks de-maat-nemen, in een veels te ruim maatpak bleef rondlopen, is er ook twijfel of het XXL T-shirt van partijleider Roemer uiteindelijk ook niet veel te ruim – door kleermaker van staat Maurice De Hond – ingeschat is. (1)

Het instituut van ‘kijkcijfers’ dat sterk heeft bijgedragen aan de afvlakking van het medium televisie, wordt nu ingezet met hetzelfde effect op de politiek. Wie steelt de show van de week is nu het leidende principe van de parlementaire politiek. De doelstellingen van het partijprogramma en de uitvoering ervan worden minder geacht dan virtueel zetelwinst of -verlies in wekelijkse opiniepolls.

De waan van de virtuele kiezer beheerst nu het steekspel om de pikorder binnen de partij alsof – volgens het geldende democratische parlementaire stelsel – volksvertegenwoordigers niet voor een periode van vier jaar een persoonlijk kiezersmandaat gekregen hebben. Daar waar er in ons stelsel voor kiezers geen mogelijkheden zijn om tussentijds een afgevaardigde tot de orde, of terug te roepen, zijn het opiniepeilingen  waarmee politiek bedreven wordt.

Foto geplaatst op de website van de VVD afdeling Bodegraven, waarschijnlijk in het verkiezingsjaar 2010, link bestaat niet meer. Een foto die een paar decennia later nogal onbegrijpelijk zal zijn omdat de associatie van Cohen met theedrinken (en bruggen bouwen) dan wellicht uit het collectieve geheugen gewist is. (2)

De mening van miljoenen kiezers wordt niet daadwerkelijk gevraagd, maar als berekenbare geschatte aantallen aan hen voorgeschoteld als ware het iets van henzelf. Krantenkoppen en televisieshows versterken dit effect. Dag- en Weekbladen, nieuwsprogramma’s en talkshows zijn de opdrachtgevers voor de opiniepeil-industrie die hun patent-fora geautomatiseerd bevragen. Opdrachtgevers bepalen de vraagstelling. Uitslagen van peilingen worden tot ‘nieuws’ gebombardeerd, met alle inherente manipulatie van dien. Verwachtingen voorgesteld als ‘objectieve realiteit’. Het orakel van van de ‘waarschijnlijkheidsleer’ gevoed door de digitale steekproef. Steekproef als voornaamste wapen in het politieke spel.

Zo worden – als ware het weerberichten – politieke leiders aangekondigd, aangeraden, afgeraden en afgevoerd.

“Made in Cambodia” kan je net nog lezen als je goed kijkt (3) op het T-shirt label en de intrigerende notitie onder aan datzelfde label: “Care See Reverse.” Ergens weten wij dat er  ook aan het symbool van gebalde vuisten een keerzijde zit.

(1) NRC 2009/3/3 “De peiling van Maurice de Hond deugt niet”: “De kern van het probleem zit in de selectie van de deelnemers in het panel van De Hond. Het betreft een probleem dat inherent is aan peilingen die gebaseerd zijn op zelfselectie van deelnemers. En zo goed als onoplosbaar. Het feit dat De Hond, zoals veel anderen, gebruikmaakt van internet om zijn vragen voor te leggen en antwoorden te vergaren, is als zodanig niet relevant. Waar het eerst en vooral misgaat met Peil.nl, en in beginsel met alle peilers die op deze wijze hun respondenten verzamelen, is dat de groep deelnemers aan de peiling niet het resultaat is van een willekeurige (aselecte) selectie van Nederlandse kiesgerechtigden.”
Prof.dr. Joop van Holsteyn, universitair hoofddocent en bijzonder hoogleraar Kiezersonderzoek aan de Universiteit Leiden

(2) Elsevier 23/1/22008 Cohen: “Laat ze maar denken dat ik alleen thee drink.” Cohen vindt drank groter probleem dan drugs en hij zit verder echt niet ‘alleen maar thee te drinken’

(3) klik op plaatje om uit te vergroten

Read Full Post »

Prime Minister Mark Rutte 17th of February 2012 comments…. (*)

He who fears can form no judgement about the Sublime in nature; just as he who is seduced by inclination and appetite can form no judgement about the Beautiful. The former flies from the sight of an object which inspires him with awe; and it is impossible to find satisfaction in a terror that is seriously felt. Hence the pleasurableness arising from the cessation of an uneasiness is a state of joy. But this, on account of the deliverance from danger [which is involved], is a state of joy conjoined with the resolve not to expose ourselves to the danger again; we cannot willingly look back upon our sensations [of danger], much less seek the occasion for them again.

Bold, overhanging, and as it were threatening, rocks; clouds piled up in the sky, moving with lightning flashes and thunder peals; volcanoes in all their violence of destruction; hurricanes with their track of devastation; the boundless ocean in a state of tumult; the lofty waterfall of a mighty river, and such like; these exhibit our faculty of resistance as insignificantly small in comparison with their might. But the sight of them is the more attractive, the more fearful it is, provided only that we are in security; and we readily call these objects sublime, because they raise the energies of the soul above their accustomed height, and discover in us a faculty of resistance of a quite different kind, which gives us courage to measure ourselves against the apparent almightiness of nature.

Now, in the immensity of nature, and in the inadequacy of our faculties for adopting a standard proportionate to the aesthetical estimation of the magnitude of its realm, we find our own limitation; although at the same time in our rational faculty we find a different, non-sensuous standard, which has that infinity itself under it as a unit, and in comparison with which everything in nature is small. Thus in our mind we find a superiority to nature even in its immensity.

[“Critique of Judgement”  (1790) Emanuel Kant; section “Of the Dynamically Sublime in Nature par.28 Of Nature regarded as Might.”]

The day Prince Johan Friso of the House of Orange-Nassau (1968-) was grabbed by an avalanche he had helped creating himself in the Austrian ski-resort of Leche.

Deliberations on the day after, when Prime Minister Mark Rutte announced to the press that he has postponed his own ski-hollidays, he was about to enjoy. The day – also – that “the whole Dutch nation” – those willingly and unwillingly not on ski holidays – are absorbed in hours of non-news television broadcasts on a crisis created by a reckless prince.

A day of associative thoughts – that keep surfacing despite a personal tragedy – about a ‘continuous economic crisis’, the supposed ‘symbol and example function of the Dutch Royal House’ to foster national unity, and the ‘non-austerity private pleasure routines‘ of  that same royal family and the government.

".. that the whole of the Netherlands sympathises with them very much..." Non altered screen shot, to see the original television news item click picture...

(*) The tableau is based on a screen shot from the Dutch television news of February 17th 2012, most probably in the room of the Prime Minister. When watching television, in my mind the painting behind the head of Mark Rutte -some sort of Italian landscape with a mountainous skyline – kept changing into something else: a painting by Turner of an avalanche. “The Fall of an Avalanche in the Grisons”  by Joseph Mallord William Turner (1775-1851), first exhibited 1810.

So I swopped in the Turner picture. Turner saw the Alps in 1802 when visiting Switzerland, but never did witness an avalanche. Newspaper accounts of an avalanche in the Canton of Grison in 1808, did inspire this painting. From this we learn that ‘awe of nature’ is mostly not direct experienced but mediated indirectly. In the case of the painting of Turner it has been early 19th century journalistic ekphrasis that produced an almost abstract rendering of the power of nature.

Dutch mainstream media have launched themselves in a campaign with endless hours of drama-devices to reconstruct the ‘avalanche moment’ and its aftermath: snow specialist, ski-specialists, doctors, surgeons, journalists in front of Austrian hospitals, television crews standing in front of palaces without their residents in the Netherlands, and so on. Other news from ‘the rest of the world’ with other disasters are – to this very moment of me writing this – dealt with in a minimal way or even plainly neglected.

Read Full Post »

article in revision check out tomorrow….

Hollande crossed the Channel to pay his respect to those in power in the City of London on monday February 13. The Guardian had a reportage  describing the discourse of the candidate for the new presidency of France under the heading “François Hollande seeks to reassure UK and City of London” he held a speech in which he denied the colour of his own tie:

Hollande brushed aside suggestions that he was a leftwing ideologue and dismissed comparisons with the initial fear greeting François Mitterrand’s election in 1981. “The 1980s was a different era. People said there would be Soviet tanks on the Place de La Concorde. That era is over, it’s history. It’s normal there were fears then. There had been 23 years of the right in power, the cold war was on and Mitterrand nominated Communist ministers to government. Today there are no Communists in France. Or not many … the left was in government for 15 years in which we liberalised the economy and opened up the markets to finance and privatisations. There is no big fear.”

“… no Communists in France. Or not many…”

Hollande must have thought back to another recent speech where he had the honour of being “enfariné” by a young lady activist: “c’est la risque du métier” (a professional risk), he said calmly a few minutes later.

If his attempt to gain respectability in the eyes of the international financial world will gain him more support than what he certainly will loose by this insult, remains uncertain. A whole social layer in French society exists that may not be, or not any more be a member of the Communist Party of France (PCF), but still feels related to their anti-capitalist stance, certainly in these times of prolonged economic crisis. The trade union movement CGT, once strongly related to the PCF, still is a major social force in France and many of its members may feel insulted by his “No Communists in France” line.

What about ‘Le Front de Gauche’ lead by  Jean-Luc Mélanchon, scoring between 6% and 9% in the opinion polls for the French presidential elections since January 2012 (Hollande’s scores are between 28 and 34%). Are they NO Communists? Do they NOT exist?

France has (in practice) two rounds of votes for the presidential elections, as rarely a majority will be reached in the first round.

Hollande seems to victimise himself and his Socialist Party, by using Cold War tactics and rhetoric of  social democrat parties, that used to distance themselves as much as possible and as far as possible from anything related to ‘party communists’. After the fall of the Soviet Union most European communist parties that survived have ‘lost their bolshevist teeth in Moscow’ and tend to fare a national and more independent democratic course.  If these left over parties of the left  want to do something else than just being in the opposition, they need to become allies of the social democrats.

The “not-many” constitute an electoral force that Hollande should not have insulted, a force which he can not allow himself to neglect, will he ever want to end the reign of Sarkozy, prevent Mary Le Pen from getting closer to power or being driven in the arms of  François Bayrou.

The Netherlands is a good example what can happen when social democrats keep distancing themselves from parties at their left hand side. It brought a minority government tolerated by right of the centre PVV/Wilders to power. It took the totally frustrated social democrats one year to have their first attempted left wing front meeting (pardon me for the vocabulary of bygone days tj.). When one wants to believe the regular opinion polls on support for political parties in the Netherlands, the dismissed partner of the social democrat party (PvdA), the former maoist SP, will have many more votes than the PvdA itself, when there would be elections today.

Read Full Post »

Read Full Post »

Older Posts »