Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Colonial history’ Category

Uruzgan was de “Vijfde Politionele Actie” van Nederland in Azië. ‘Politionele Actie’ een Hollands eufemisme om het werkelijke imperiale streven van de inzet van Nederlandse troepen te verhullen: Pogingen eerst om het koloniale rijk in Den Oost te behouden: de Indonesische eilanden en Nieuw Guinea. “Politionele acties” 1 en 2 van 1947 tot 1949 op Java en Sumatra met inzet van vrijwilligers later ook dienstplichtigen; nummer 3 was de koude anti-comunistische Korea Oorlog 1950-1953 met uitzending van soldatenvrijwilligers; nummer 4 Nieuw Guinea 1959-1961 waarbij dienstplichtigen gedwongen werden deel te nemen in een krampachtige poging dit strategisch gelegen mineraalrijke eilandsdeel voor het Koninkrijk der Nederlanden te behouden. Laatste in dit rijtje is het eveneens grondstofrijke Afghanistan met inzet van beroepssoldaten, de VIJFDE NEDERLANDSE POLITIONELE ACTIE IN AZIë, die in NAVO-jargon ‘Task Force Uruzgan‘ genoemd wordt.

Traditiegetrouw wordt iedere beëindiging van zulk een typische Hollandse ‘politionele actie’ met stille trom gevierd en rest enkel nog de nazorg van de familieleden van de omgekomen Nederlandse militairen en de getraumatiseerde soldaten die het overleefd hebben. Zij kunnen – hier ten lande-  op meer begrip rekenen, dan de even getraumatiseerde achterblijvende Afghanen. Jammer genoeg moeten de laatsten bij hun eventuele reisplannen, om-er-even-uit-te-zijn, rekening houden met deze, op de website van de Partij Voor de Vrijheid te vinden, reisbeperking: “Invoering quotum asielzoekers van maximaal 5.000 per jaar, opvang in eigen regio.”

Deze recente cartoon is - heel verrassend - op de officiële Nederlandse geschiedenis canon web site te vinden die anders weinig uitblinkt in het kritisch weergeven van het Hollands koloniaal verleden. In mijn hoofd zie ik vrijwel dezelfde prent met twee Hollandse dienders tegen een bergachtige achtergrond, één van de mannen op het bankje heeft een Afghaanse muts en de rechtse bromsnor zegt: "... zitten we een beetje de Taliban te spelen soms?." Klik cartoon om het canon-venster te zien....

Het wachten is nu op de lange en vertraagde  nasleep met details en cijfers over het totale aantal doden en andere slachtoffers van deze “vredesmissie” – ongeacht of zij nu het stempel Taliban of niet opgedrukt gekregen hebben. Nu de ingebedde journalisten met ander werk uitgescheept gaan worden, zal met het verloop van de tijd het nog verzwegene alsnog gaan spreken. Weer “een venster in de nationale geschiedenis canon” erbij waarvan het gordijn nog opgeschoven moet worden.

Read Full Post »

Lokjoden, lokhomo’s, als jood of als homo verklede politie-agent-provocateurs die hierdoor aangetrokken joden- en potenrammers in de kraag gaan grijpen. Recente  voorstellen (*) voor Amsterdam met positieve discriminatie als doel, maar in mijn visie zijn het middelen die het doel in de verkeerde richting voorbijstreven. Ook zwaardere straffen voor geweld tegen homo’s behoren mijns inziens tot de categorie van middelen die niet in overeenstemming zijn met het uiteindelijke doel: gelijkwaardigheid van alle mensen. Dat gaat ook op als er gestraft moet worden.

Marcouch wil dat de politie daadkrachtig optreedt tegen daders van antisemitisch geweld. "Ik vind dat je alles moet doen om die etters, die kwelgeesten, die criminelen te pakken." De PvdA'er reageert hiermee op berichten dat joden in sommige Amsterdamse stadsdelen zich niet meer veilig voelen op straat met een keppeltje op. Klik beeld voor link naar artikel op de web site van Amsterdamse lokale televisie AT5.

Ooit waren uiterlijke kenmerken van het tot een maatschappelijke groep behoren van overheidswege opgelegd. Het koloniale bewind van de Hollanders hield – bijvoorbeeld – middels strenge kledingvoorschriften controle over miljoenen onderdanen in Oost-Indië. Inlander, Chinees, Indo en raszuivere Hollanders konden zo keurig op geruime afstand onderscheiden worden door hun kleding en daarmee gemakkelijker in het gelid gehouden worden. Apartheid is niet voor niets een Hollands woord en ergens dringt dit  uiterlijk en ruimtelijk gescheiden houden van religies, rassen, klassen  en standen, voortdurend in de ‘vaderlandsche’ geschiedenis door: van half verborgen schuilkerken voor niet staats-protestante christenen, tot stegen en sloppen voor de armen net even apart van de grachtenhuizen voor de rijken, van bewaakte asociale dorpen in Amsterdam-Noord tot burgerwijken in oud-Zuid. Segregatie ook in het huidige Amsterdam van Buitenveldert tot Bijlmer, van Grachtegordel tot De Baarsjes.

De relatieve onzichtbaarheid – op straat – van het tot een gemeenschap behoren, in de moderne verstedelijkte samenleving wens ik als een emancipatie te zien. De tegenbeweging met haarbedekking voor vrouwen en geloofsduidende hoedjes en petjes voor mannen lijkt gelijke tred te houden met ander uniformgedrag van neo-punkers tot oranjefans. Als de lokale politie hier zich nu opzichtig als homoachtige homo of  joodachtige jood gaat verkleden om, met deze stereotypen een stereotype reactie uit te lokken, bij een doelgroep die door de vele bestraffend wijzende Hollandse vingers in hun ghetto gehouden worden (de Marokkaanse jongeren), dan vind ik dat een handelen dat van een onbeschrijfelijk gebrek aan inzicht getuigt. Uitlokking genereert en bevestigt geweld. Dat dit soort onbezonnen voorstellen ook nog eens een functie van populariteit bevorderende maatregelen voor bepaalde politici hebben maakt het nog eens te meer kwalijk.

Verbetering van hoe wij met elkaar omgaan is niet met dit soort ‘stereotype hypes’ gediend. We kennen de overgeleverde slogans: ‘ze moeten wel met hun poten van onze rot-joden afblijven’ en een enigszins positief bedoeld ‘onze rot-marokkanen’ bestaat ook al enige jaren (uitspraak toebedeeld aan Pim Fortuyn, die er – anders dan Wilders – bij zei dat het daarom ook “ons probleem” was); zo dient een ieder ook met zijn poten van onze ‘rot-poten’ af te blijven. Maar zulke op een gespleten karakter wijzende half-goedbedoelde-leuzen waren en zijn onvoldoende.

Het zijn ‘onze rot-Hollanders’ die maar niet in het reine wensen te komen met hun eigen ‘rot-geschiedenis’ die deel van het probleem zijn, maar het niet van zichzelf willen weten. Als nu eens in plaats van de oranje gekleurde ‘fata morgana’s’ van nationalistische geschiedenis interpretaties en het “Nederland kan het weer! Die VOC mentaliteit…” (Balkenende, 2006), een omslag in het begrijpen van het verleden van dit land zou plaats vinden, dan was daarmee tevens een basis gelegd voor een andere opvoeding en scholing van ‘onze jeugd’, ongeacht hun af- en herkomst. Als de ‘huichelhollander’ het onaangenaam verleden gemaakt door vorige generaties – waarvoor hij/zij zelf niet verantwoordelijk gehouden kan worden – gewoon onder ogen zou zien en dit onverbloemd voor zichzelf en aan de jeugd duidelijk zou weten te maken, dan komt er ruimte voor een mentaliteitsomslag. Leren, uitleggen, begrijpen, hoe joden en homo’s hier in de loop van de geschiedenis in de de verdrukking zijn gekomen, tot aan de onaangename details van registratie, concentratie en deportatie van de meeste Nederlandse joden met medewerking van Nederlandse autoriteiten en joodse notabelen die dachten het onheil te kunnen keren, tijdens de Duitse bezetting. Onder ogen zien hoe de eerste generatie na-oorlogse gastarbeiders hier binnengehaald werden op vrijwel gelijk wijze als de Chinese, Javaanse en Hindoestaanse ‘koelies’ in de nadagen van het Nederlands koloniaal stelsel naar Suriname werden gehaald. Arbeiders die hier decennialang bijgedragen hebben aan de groeiende welvaart en waarvan werkgevers en autoriteiten dachten dat ze even onopvallend als ze binnengehaald werden wel weer zouden verdwijnen. Ik zie nog voor mijn ogen de spandoeken van gastarbeiders-demonstraties op het einde van de zeventiger jaren toen de conjunctuur langzamerhand terug begon te lopen met leuzen als “Wij willen werken”, iets wat Geert Wilders (1963-) geweten had kunnen hebben als hij als tiener zijn ogen had opengehouden.

"Hoe het begon, de vele gezichten van Marokkaans Nederland", een reeks documentaires van de NOS waarin een onthullende oude Polygoon reportage uit 1969 over het ronselen van arbeiders op contract door de Nederlandse regering in Marokko is te zien... de hele serie zou vast onderdeel dienen te zijn van de geschiedenisles op Nederlandse middelbare scholen. Klik plaat om naar de on-line versie van deze videos te gaan.

Als ook de vensters van de ‘national geschiedenis canon‘ vermeerderd worden en de versluierende vitrages weggetrokken worden, opdat massamoord, slavenhandel en tal van vormen van koloniale exploitatie en lokale uitbuiting in zijn volle omvang begrepen kunnen worden, dan is dat de voedingsbodem waarop het zaad van een minder gewelddadige samenleving gezaaid kan worden, waarmee jonge generaties Marokkanen en wie er nog meer behoefte aan hebben tot andere gedachten gebracht kunnen worden. Daarmee en daardoor wordt een leraar – van lagere school tot MBO – in staat gesteld om de Holocaust in een begrijpelijk geheel van gebeurtenissen te plaatsen; dan kan ook de complexe geschiedenis van de Maghreb, de Arabische veroveringstochten, het Ottomaanse rijk, het Franse en Spaanse kolonialisme, de regionale tegenstellingen en het ontstaan van het conflict in het huidige Midden Oosten, begrijpbaar en bespreekbaar gemaakt worden. Ook hier is veel onverkwikkelijks te melden niet enkel ov er de vestiging van de staat Israel en onteigening en ontheemding van de Palestijnen, maar eveneens de tumulteuse Noord-Afrikaanse geschiedenis. Ook daar ligt er een verhullende sluier over het verleden.

Wie de tentoonstellingsagenda van de laatste vier decennia van het Amsterdamse Joods Historisch museum en het Amsterdams Historisch Museum (AHM) kent, weet dat deze door de gemeente gesteunde culturele en educatieve instellingen niet of nauwelijks bij machte geweest zijn om  bovengeschetste onderwerpen tot het centrum van een kritisch debat te maken (buiten de uitzondering die gemaakt kan worden voor het onderwerp van homoseksualiteit in het AHM). Met name het Joods Historisch Museum is de grote afwezige als het gaat om deelname aan een bestaand maatschappelijk debat bij de keuze van haar tentoonstellingen. Waarom niet het anti-joodse sentiment  bij (een deel van) de Marokkaanse jeugd tot een museum-presentatie of project gemaakt?  Waarom is de tragedie van Amsterdam, de constructie van het joodse ghetto, de bureaucratie van de Joodse Raad en het falen van het verzet ertegen niet ter lering en als waarschuwing, in een permanente opstelling in meerdere talen, te zien in dit museum, een verhaal dat dieper graaft en verder durft te gaan dan dat wat nu in het toeristisch lokkertje van het Anne Frankhuis aan verhullen verhaal te zien is?

Een tastbaar monument voor eigen historisch onvermogen zou deze stad sieren. Dat is pas dapper. Daarmee en daardoor valt uit het verleden te leren. Niet het sprookje over ‘Amsterdam die tolerante stad’ die nooit bestaan heeft. Zulk een zelfkritische presentatie zal iedereen zo ver uit de eigen tent weten te lokken dat we elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken en op voet van gelijkheid met elkaar over heden en verleden kunnen spreken. Dat is geen politie en justitie taak, dat is een culturele taak, het wordt tijd voor  voor LOKHOLLANDERS TEGEN GEWELD met acties  ter verlokking van de Marokkaanse en alle andere jeugd.

Een reeks iconen met stereotypen, waarvan ik de precieze bron nog niet heb kunnen vinden, maar waarbij het vrijwel zeker gaat om 'teenagers stereotypen'. Het zou goed zijn als een jong talent eens in dergelijke reeks van stereo-typen voor Nederland/Amsterdam zou maken. Vereenvoudigde, schematische beelden zoals die nu bij teenagers bestaan. De benoeming van Marokkaanse jongeren en dan met name Marokkaanse jongens als 'straat-terroristen' (Wilders, 2009/210) is op zich net zo'n stereotype.

====
(*) Recente voorstellen lokhomo’s en lokjoden  info & links:

http://www.parool.nl/parool/nl/5/POLITIEK/article/detail/300523/2010/06/21/Asscher-voelt-voor-inzet-lok-Joden.dhtml

– Omdat dit artikel in de Elsevier van 19 juni2010 enkel gedeeltelijk on-line staat, citeer ik hier in extenso de formulering van René van Rijckevorsel (plaatsvervangend hoofdredacteur van Elsevier) “Is geweld tegen joden en homo’s soms normaal?.”  Voor mij getuigt de hieronder gevoerde redeneertrant van een te nauwe focus op een deelprobleem, waarbij dan weer een deeloplossing aangedragen wordt, die meer problemen zal veroorzaken dan oplossen. Dit terwijl de onderliggende fundamentele vraag onbeantwoord blijft, wat dan wel de Nederlandse samenleving is, waaraan als buitenstaanders voelende en behandelde groepen, aangepast dienen te worden. Mij bekruipt een huiver ook door het geciteerde taalgebruik van de heer Marcouch: “Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.”

"Moffenhoer" behandeling van een vrouw met een Duits liefje op 8 mei 1945 in Amsterdam: kaalgeknipt en geschoren en met pek ingesmeerd en gedwongen voor de foto de Hitlergroet te brengen. Een voorbeeld van hoe snel bij een machts- en rolomdraaiing de strafhandeling verwordt tot een spiegelbeeld van wat verafschuwd werd..

“Geknipt en geschoren”, voor mij zijn dat een hele reeks beelden: ‘bijltjesdag’ waarbij een niet geheel koshere menigte de liefjes van Duitse soldaten op straat kaalscheren; militair geleide heropvoedingsgestichten voor straatbengels zoals beschreven in de jeugdromans van  ‘Pietje Bel’ tot ‘Willem Roorda’; dorpsgerichten op het Italiaanse platteland in de zestiger jaren waar hippies (cappelloni) de haren afgeknipt  werden… Zulke beelden vliegen zo snel door je hoofd en laten zich zo traag opschrijven en lezen, dat ik nu verder René van Rijckevorsel aan het woord laat:

“Verontwaardiging
Terwijl Geert Wilders door heel politiek correct Nederland wordt gekapitteld voor zijn generieke opvattingen en ongenuanceerde uitlatingen over moslims, is er relatief weinig publieke verontwaardiging over de wijze waarop jonge Marokkaanse Nederlanders in de publieke ruimte redelijk ongestoord hun antisemitisme kunnen botvieren.

Maar wat Marokkaanse Nederlanders denken en zeggen over joden, gaat nog een tandje verder dan wat Wilders beweert over moslims. Overigens heeft die nooit gezegd dat álle moslims Nederland uit moeten, zoals tegenstanders zijn woorden uitleggen, hij had het over criminele moslims en ‘straatterroristen’ met dubbele nationaliteit.

Vinexwijk
Niet alleen joodse Nederlanders hebben het steeds zwaarder te verduren. Het is met de dag onveiliger om ostentatief als homo over straat te gaan in wat ooit de ‘gay capital of the world’ was. Of om als homostel in vinexwijk de Leidsche Rijn in Utrecht te wonen. Twee mannen zijn er uit hun koophuis getreiterd door Marokkaanse jeugd. Er is nog niemand gearresteerd, omdat er niet genoeg bewijs is, aldus burgemeester Aleid Wolfsen (PvdA).

De onrust over het toenemende anti-homogeweld leidde afgelopen zondag tot een spontaan protest bij het homomonument in de schaduw van de Amsterdamse Westertoren. In aanwezigheid van het nieuwe PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch kwamen honderden demonstranten bijeen.

Behandeling
Marcouch wond er geen doekjes om: ‘Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.’ Hij wees erop dat er geen hek om Nederland staat, daarbij degenen aansprekend die de vrijheid en tolerantie blijkbaar niet kunnen verdragen. Later in de week bepleitte hij zelfs het inzetten van ‘lokjoden’.”

bron = http://www.elsevier.nl/web/Opinie/Commentaren/268375/Is-geweld-tegen-joden-en-homos-soms-normaal.htm#

Read Full Post »

Two days ago I went to a combined theatre performance and action meeting in the Brakke Grond in Amsterdam in support of the the Libyan migrant Ahmed Al-J. (also referred to as Ahmed Issa) who has been at the center of years of court cases and juridical and technical researches about a fatal fire on October 27, 2005 in a detention center at Schiphol airport for migrants, waiting for the result of their appeal against planned extradition.  Ahmed had at first been labeled by the court as the main culprit, because of a burning cigaret in his cell that set the whole section of the center aflame an left 11 people dead. Recently he has been acquited of this charge, as a whole series of management and construction mistakes have come to light, as result of a  series of inquiries and counter-inquiries. I will not further detail this case too much here as the facts are widely known by now. The incessant support for the traumatized migrants by several action groups (of which at least two should be mentioned here Migrant To Migrant/M2M and All Included), lawyers and some politicians, have had some concrete results, but the essential question of who is to be held responsible for the fact that a single cigarette in a prison-like new facility can lead to so many victims, has still not been answered in a satisfactory way. Singling out the Libyan migrant and his cigaret has allowed to keep out of focus the planners, management and local authorities who have to control the safety of this detention facility (located at Schiphol Oost, originally build to house drug smugglers captured at the airport). Many see this as a form of scapegoating.

Detail of painting (1854) "The Scapegoat" by William Holman Hunt (1827-1910)

Detail of painting (1854) "The Scapegoat" by William Holman Hunt (1827-1910) Exiled animal that bears the sins of the Jewish people (according to the Old Testament) a white goat with woolen threads between his horn like a trickle of blood, symbolizing purity, prefiguring the Messiah wearing the crown of thorns. For the whole painting and a more detailed description at the Hungarian Web Gallery of Art, click the picture...

Ahmed Al-J. who has now officially been exempted from responsibility for the death of 11 people, has found no clemency for his ordeal of the last four years (of which he spent two in prison). He has been ordained to be sent back to Libya. This in spite of the fact that he and his lawyer have appealed against this decision by the ministry for migration affairs. If he is still in the Netherlands at the moment of me writing? This I do not know.

Another depiction of a purifying ritual by driving out a scapegoat that carries the problems and sins of a community, with the goat like demon Azazel in the middle and a recent poster of the Free Ahmed Isa campaign, which reads: Schiphol keeps on burning (blows the fuses). "Thus the goat will bear al my  faults.." Ahmed Isa  scapegoat. Campaign Free Ahmed Issa.

Another depiction of a purifying ritual by driving out a scapegoat that carries the problems and sins of a community, with the goat like demon Azazel in the middle. Antique Greece knew a similar ritual whereby pre-selected persons (a slave cripple or criminal), called 'pharmakos' (Greek: φαρμακος) would be expelled from the community at the occurence of a disaster or at pre-configured days of purification. The word 'pharmakos' later became a term for a healing potion or drugs, hence 'pharmakeus' and nowadays 'pharmacy'. At the right end a recent poster of the Free Ahmed Isa campaign, which reads: Schiphol keeps on burning (blows the fuses). "Thus the goat will bear al my faults.." Ahmed Isa scapegoat. Campaign Free Ahmed Issa.

Back to the theatre evening where three short performances were given, each of them by one actor in a monologue form. One by an Iranian migrant with a  dance like performance about three generations of men being called into wars, especially referring to the mass slaughters of the Iran-Iraq War. Another,  an attempt to give some insight in the inner soul of the protestant christian former Minister of Justice Donner who had abdicated because of his formal responsibility for the burned down detention center and is put on stage trying the Catholic system of confession to find redemption. The last actor was a descendent of a maroon  tribe of run-away black slaves in the former Dutch colony of Surinam, who did a sort of ‘winti-pré’ (Surinam form of voodoo) about the officialdom hypocrisy embedded in the idea of “Dutch free citizenship.”

After these performances there was a modest attempt at discussion and a question what could or should be done. This brought into my mind a series of recurring odd associations during the last months and weeks, with Libya as a binding factor.

Here we had an absolute non glamorous, low profile most probably economic motivated migrant from Libya who had had lots of bad luck and had been forced into unwanted infamy and fame (Ahmed always have tried to keep his face hidden when entering court, and has tried hard to keep any picture of  his face out of the newspapers). While elsewhere another Libyan – also both infamous and famous – Gaddafi (*) has been stealing again the international news shows. After having been re-introduced on the international stage, late 2007, by French President Sarkozy his star has been rising again. Sarkozy maneuvered the French state oil and energy company ELF/Total in a successful barter with Gaddafi exchanging wrongly accused Bulgarian nurses and a Palestinian medic for new Libyan energy supplies and other favoring economic contracts.

It took another year before another President, Silvio Berlusconi, could not resist the historic opportunities and the money and energy reserves of Colonel Gaddafi and invited him for yet another reconciliation visit. The ‘acte the presence’ of the Libyan leader was once more overwhelming, but what stroke me the most was his show with a historical photograph pinned on his uniform, next to the battery of color-codified military medals, rubbing Italy’s colonial history straight in the face of its actual president at the very moment of his arrival. Then, shortly after, Gaddafi popped up as a guest at the G8 meeting and had a tête-à-tête with British prime minister Gordon Brown. Again a barter was made, this time a rightly accused and convicted countryman of Gaddafi, Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi, the Libyan convicted of the Lockerbie bombing, who in exchange for a Libyan energy deal, was abducted from the independent nation of Scotland – where he did his twenty years prison sentence – to be flown back to a glorious reception in Tripoli as a lost national hero.

Welcome party at Tripoli airport of

Welcome party at Tripoli airport of Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi, one of the Lockerbie terrorists convicted to twenty years of imprisonment, relieved from prison for humanitarian reasons as he has a terminal stage of cancer on August 22, 2009. Gaddafi commented to the international press on the British prime minister and the Scottish parliament, calling the freeing "a courageous humanitarian gesture."

All these events and the images of them displayed in the media got connected in my mind – against all odds – with the case of the Libyan migrant in the Netherlands, who will await no happy crowds, who may need to fear for his well being once returned to his country. Visions came to me, in that Amsterdam theatre, where the question was posed what could be done for Ahmed Al-J…. I saw Ahmed being picked up by the Libyan leader with all his post-revolutionary pomp, the humiliation of the Dutch authorities, the oily business deals that would certainly be made on the side…. and a need arose to visualize all this, if it would not happen in real, to have it at least performed as a concrete fantasy on my and your screen… and some derivations following the history of the historical photograph pinned at the uniform of Colonel Gaddafi….


It is ex-minister of Justice Jan Hein Donner who has the honor to accompany Colonel Gaddafi

It is ex-minister of Justice Piet Hein Donner (middle left) who has the honor to accompany Colonel Gaddafi (middle right) during the inspection of the guard at Schiphol Airport, commanded by new strategic NATO commander Jeroen van der Veer (left foreground), with in the far left corner Profesor Pieter van Vollenhoven (chairman of the Transport Safety Board and member of the royal family) with his camera ready, to see to it that everything is handled correctly. Van der Veer wears the traditional green beret of the Dutch marines in his new military role at NATO, after having served with Royal Dutch Shell for three decades, last as Chief Executive Officer. Donner, who resigned in 2005 as minister of Justice after the fire in the Schiphol Detention Center that left 11 people dead - but was taken back in grace shortly after for another role of Minister of Social Affairs- wears the governmental decorations of repeated service to the nation, the 'orange earmuffs' (with the inscription: "non audi et alteram partem"). Van der Veen - in expectation of energy arrangements at the side - has instructed a multi-national battalion to unfold the standards of ENI, TOTAL and Shell as a subtle hint for the Colonel that nothing is for free in this world. The center of attention Ahmed Al-J. - the man who has recently be acquited from the charge of being responsible for the the fatallities of the detention center fire - does not attend the ceremony yet . He is waiting in his residence at the Schiphol Oost Detention center for the Colonel and his cortege arrive through the high security gate and to finally deliver him from Dutch state hospitality.

You are invited to study the above high resolution picture in all its details by clicking on it;  a new window will open that allows you to have both an overview and also to study the details by clicking once more, which will show the picture full size;  if possible try to enlarge your browser window to the maximum size; if needed use the sliding bars of your browser to pan through the big size tableau picture.

Gaddafi had pinned a color photograph of the Schiphol fire to his uniform in a demonstration that the wounds of the neglect of the migrant detenees by the Nterlands still run deep.

Gaddafi had pinned a color photograph of the Schiphol fire of the year 2005 to his uniform in a demonstration that for him the wounds of the neglect of migrant detenees by the government of the Netherlands still run deep. Gaddafi later told the journalists that this tragedy was "a cross for the Dutch Nation" without making any allusions to a tragedy that could have been called 'his own cross': the Lockerbie disaster of 1988 with its 270 casulaties. Happily minister Donner was still wearing his earmuffs at that moment, so a direct diplomatic embarrassment did not occur. Gaddafi has used similar emblematic tactics during his recent historical visit to Italy in June 2009, where he pinned to his uniform a historical photograph of Omar Al-Mukhtar, the Libyan resistance fighter during the colonial era who was hanged by the Fascist military government in Tripoli, a picture that showed Al-Mukhtar in chains at the time of his arrest in 1931. Click photograph for a full size view.

Ahmed Al-J. waiting at the gate of the Detention Center for Migrants Schiphol Oost, nicely refurbished after the disaster of October, 25 2005

Ahmed Al-J. - for years consequently keeping his privacy with minimal means - waiting at the gate of the Detention Center for Migrants Schiphol Oost (nicely refurbished after the disaster of October, 25 2005, with protective high fences and electrical wires), being confused about where and what is the inside and outside of Dutch Control Society. Click the picture for a full size view.


zzz

June 14, 2009 Italian prime Minister Silvio Berlusconi and Colonel Gaddafi at Ciampino airport, Rome. A step to turn several pages of the past, from the Italo-Ottoman War from 1911-194 (which war saw the first aerial bombardments in history with bombs thrown by hand by Italian pilots on human settlements), the fascist occupation and colonization of Libya in the thirties and forties of last century and the American air strikes on Tripoli and Benghazi in 1986 in retaliation of Libyan (at first alleged and hard to prove) involvement in a series of terrorist attacks in Europe in the previous years (Achille Lauro cruise ship hijacking, Rome and Vienna airport attacks, West-Berlin disco visited by American servicemen).

xxx Click picture for full size view.

The photograph Gaddafi was wearing at his arrival in Italy in June 2009. It shows the main leader of the resistance - Omar Mukhtar (Arabic عمر المختار ‘Umar Al-Mukhtār) (1862 - September 16, 1931) - against the Italian fascist colonization with its white supremacist violent policy that started in the year 1922. Before, there had been a period of Italian competition with what remained of the Ottoman empire in the North of Africa. A period with changing alliances between tribes and occupiers developing into some sort of civil war in the end. Omar al-Makhtar (also written as Umar...) was a Cyrenaican muslim tribesman that led for several years the struggle against Italian occupation. When he was finally captured in 1931 his importance and influence was so great that the Italian general Rodolfo Graziani choose to hang him in front of 20.000 forcefully gathered tribesmen. Good statistics of the number of victims of these decades of violence are hard to find. Some indication can be derived from the statistics on the Italian policy of area control, involving a concentration camp system in which a hundred thousand Libyans were imprisoned. Historians have estimated that more than half of these prisoners did not survive and some have labeled these gruesome events the "Italian Holocaust" (**) Click photograph for full size view.

Violence from the past  needs to be acknowledged to purge the motivation to keep carrying it into the future.

Violence from the past needs to be acknowledged by the perpetrators of it, to purge the motivation to keep carrying this experience into the future by new violent acts. Comparisons of the number of victims, caused by one and another historical event, is seen as an amoral exercise by many. Nevertheless knowledge of the scale and impact of violence is essential for our understanding of causes and finding remedies. Several tens of thousands have found a violent death during the fascist Italian regime in Libya over two decades; 270 people died in a few seconds over and in the Scottish town of Lockerbie. Forty to sixty people are said to have died in the retaliation air strikes ordered by USA President Ronal Reagan in in Libya. The highjacked ship, airport attacks and disco bombing produced a total of approximate 20 dead. Click for full size view.

———-
(*) Muammar Abu Minyar al-Gaddafi1 (Arabic: معمر القذافي‎ Mu‘ammar al-Qaḏāfī; also known simply as Colonel Gaddafi; born 7 June 1942) has been the de facto leader of Libya since a coup in 1969; some of the many alternative spellings of his name are: Gadafi, Gadhafi, Qadhafi.
(**) One of my sources on the Italian violent colonization of Libya is “The making of modern Libya: state formation, colonization, and resistance …” by Ali Abdullatif Ahmida. Several pages can directly be viewed via Googlebooks.
(**) There is a dramatized rendering of the fight against the Italian occupiers of Libya in the feature movie “Lion of the desert” with Oliver Reed and Anthony Queen; directed and prduced by Moustapha Akkad in 1979, whose fate was to be killed in the hall of an American owned  luxury hotel in Amman by a radical Islamic suicide bomb attack in 2005. It may be clear that this is – like almost all war movies – a propaganda film, this time  from a radical Islam viewpoint with a big financial aid of the Gaddafi administration, now thirty years back.

A detailed description of the movie via a link... click the picture to go there

A detailed description of the movie via a link... click the picture to go there

Read Full Post »

« Newer Posts