Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘war crimes’ Category

AMSnote7337.02

Op 4 mei 2020 sprak koning Willem Alexander op een lege Dam een korte toespraak uit bij de jaarlijkse Dodenherdenking die dit jaar – om reden van corona-virus-besmettingsgevaar zonder publiek. Voormalig verzetskrant (in een ver verleden) Het Parool plaatste op de (digitale) voorpagina van de krant vlak erna een foto van Willem Alexander van dat moment op de Dam met de kop:

“Koning Willem-Alexander kritisch op rol Wilhelmina in oorlog”

De volledige tekst van de toespraak nalezend is hier de opstap naar wat Het Parool als ‘kritiek’ kenmerkt. Willem Alexander steunt bij zijn betoog op de herinneringen van Holocaust overlever Jules Schelvis (1921-2016) die als jongeman leven uit Kamp Sobibor terugkwam:

Wat ik me ook herinner, is zijn verslag van wat er aan de reis voorafging. Na een razzia werd hij samen met zijn vrouw en vele honderden anderen weggevoerd naar station Muiderpoort. Ik hoor nog zijn woorden: “Honderden omstanders hebben zonder vorm van protest toegekeken hoe de overvolle trams, onder strenge bewaking, voorbij reden.” 

Dwars door deze stad. Dwars door dit land. Voor de ogen van landgenoten.

Willem Alexander vervolgt even later – impliciet terugverwijzend naar deze passage – en na een passage over heldenmoed van verzetsstrijders:

Maar er is ook die andere realiteit.

Medemensen, medeburgers in nood, voelden zich in de steek gelaten, onvoldoende gehoord, onvoldoende gesteund, al was het maar met woorden. Ook vanuit Londen, ook door mijn overgrootmoeder, toch standvastig en fel in haar verzet. Het is iets dat me niet loslaat.

Meer zegt hij niet. Wat is nu zijn kritiek op zijn grootmoeder Wilhelmina, het blijft raden….

Zou hij uiteindelijk dan toch Nanda van der Zee (1951-2014) haar boek gelezen hebben uitgegeven in 1997 “Om erger te voorkomen”?  Het boek gaat dat gaat over het vertrek van Koningin Wilhelmina en het voltallige kabinet naar Engeland, en de gevolgen die dit had voor het landsbestuur, de mate van collaboratie van Nederlandse ambtenaren en de hieruit voortvloeiende hachelijke positie van onder meer de Joden in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

AMSnote7337.01
Reden voor mij om een zes jaar geleden in memoriam voor Nanda van der Zee opnieuw on-line te plaatsen, omdat haar destijds – 1997 – zeer slecht ontvangen kritiek op de rol van koningin Wilhelmina wellicht nu eindelijk een herwaardering kan krijgen. Ik plaats die tekst uit 2014, in de vorm waarin ik deze (onaf en wel) achterliet. Er staat genoeg in (ondersteund met worldcat.org links naar alle genoemde publicaties) om te kunnen bijdragen aan – na 75 jaar vertraging – een voortschrijdend inzicht over de werking van de vernietigingsmachinerie an het Derde Rijk en het brede scala van accommodatie tot collaboratie, niet enkel van fanatieke en wrede fascisten en Nazis maar ook van nette Nederlandse beambten, bestuurders en gezagsdragers.



Nanda van der Zee: In Memoriam 1951-2014 ~ historica met een ander geluid over de jodenvervolging in Nederland (een tekst in beweging)
[NB dit is een curieus geval… waarbij ik een tekst plaats… die maar niet tot een einde wil komen… dat is niet verbazingwekkend voor hen die de controverses rond Nanda van der Zee kennen… ik heb zeker positieve gevoelens over een deel van haar werk, maar wil ook niet nalaten mij tegenwinds nogmaals door de storm van kritiek te worstelen op haar kernboek “Om erger te voorkomen”, alsook de deels onwelgevallige ontvangst van haar biografie over Presser… nu had ik domweg dit tableau en zijn tekst kunnen weghalen zolang ik niet klaar was, maar door de bijzondere tragische omstandigheid van haar al te vroege dood afgelopen week, is dat iets dat ik liever niet wil doen, omdat de belangstelling voor een verleden persoon juist in de dagen erna is… Hier staat dus – dat kan in onze digitale tijd – een tekst die nog in beweging is… inclusief de eerste notities

Impulsief geschreven tekst van gisteren (27/3/2014); nu ligt er een stapeltje notities naast mijn toetsenbord en dien ik mijn betoog wat meer uit te breiden… en met citaten te verduidelijken (heb het omstreden boek van Nanda, nogmaals door gelezen). Later vandaag (30/3/2014) is de definitieve tekst wel klaar (de doden hebben in ieder geval geen haast); ik laat toch deze tekst hier staan, de eerste opwelling blijft de basis. tj.]

NANDA VAN DER ZEE overleden lees ik een uurtje terug (1) en dat kwam als een schok… (62 jaar pas, als gevolg van een ongeval met complicaties; van van een trap) nog maar enkele dagen terug noemde ik haar naam aan de ontbijttafel… “moet toch eens contact met haar zien te krijgen”… ben al sinds lang een kritisch bewonderaar van haar werk als historica over de Jodenvervolging en hoe de Nederlandse autoriteiten vergaand verwikkeld raakten in ‘die Entlösung’. Zij was als een leerlinge van Jacques Presser (1899-1970) hoewel zij hem nooit ontmoette. Over hem schreef zij ook een mooie biografie, gebaseerd op zijn geschriften, correspondentie en interviews met mensen die hem wel gekend hadden.

Haar visie – gepubliceerd in het jaar 1997 – op de vlucht van de koninklijke familie tijdens de Duitse inval en het onvermogen van Wilhelmina en haar regering om het verzet tegen de jodenvervolging te stimuleren en alle catastrofale gevolgen van die halfslachtigheid, was omstreden. Omstreden bij de ‘staatse historie-makers’, verfoeid door de dwepers met het Huis van Oranje, gehaat door het naoorlogse joodse establishment dat een echt diepgaande analyse van het eigen desastreuze verleden het liefst uit de weg gaat.

Mij sprak dat boek aan omdat eigen onderzoek over de jaren, met name over de verdwenen Amsterdamse Jodenbuurt, mij in een zelfde richting had gestuurd. Dit vooral omdat zij hierin niet enkel een aanval doet op de rol van Koningin Wilhelmina en ‘haar regering’ in ballingschap, maar ook dieper in gaat op hoe het ambtelijk apparaat voor een groot deel tijdens de bezetting in takt bleef (denk daarbij zowel aan de directe rol van politie en marechaussee bij het oppakken van Joden, als de dienstbevelen vanuit provinciebesturen en ministeries aan gemeenten om Joden te ontslaan, registeren en te doen oppakken). Een ambtelijk apparaat dat dienstbaar werd gemaakt aan de vernietiging van de Joden. Van de Zee heeft het over hoe de “absolute normen van goed en fout, die tijdens de oorlog binnen de landelijke illegale bewegingen werden gehanteerd” na de oorlog niet gehanteerd konden worden, omdat te velen uit het overheidsapparaat de bezetters en de eisen die zij stelden wisten te ‘accommoderen’.

“Juist onder de mensen in de hoogste ambtelijke echelons bevonden zich de vele opportunisten, en juist die echelons werden over het algemeen ontzien en zijn ook later door de Parlementaire Enquête Commissie de hand boven het hoofd gehouden, terwijl alleen al het NSB-lidmaatschap voldoende was om in Westerbork geïnterneerd te worden.” [‘Om erger te voorkomen’, p.309]

— intermezzo —
Tijdens eigen onderzoek bij wat toen nog het RIOD heette (Rijksbureau voor Oorlogsdocumentatie), voor het maken van tentoonstellingen over de geschiedenis van Nieuwmarktbuurt en Waterlooplein, waar wij destijds tegen gedwongen verhuizingen en sloop voor city-vorming streden, was deze betrokkenheid van ook het gemeentelijk apparaat mij/ons duidelijk geworden. Zo werd ook op de zolder van het RIOD aan de Herengracht, na herlezing van Presser (De Ondergang, 1965) de kaart van het Gemeentelijk Bureau voor de Statistiek gevonden, die gediend had om het – uiteindelijk half open – joodse ghetto te vormen. Het zien van dat document kwam als een schok. Dat was in de vroege jaren zeventig. Later in 1987 ontstond zo een actie bij de opening van de nieuwe huisvesting van het Joods Historisch Museum, waar ik vlak om de hoek woon, voor het tonen van een voorbeeld van dat gemeentelijk kaartmateriaal dat instrumenteel was bij de jodenvervolging. Ik publiceerde toen een groot formaat manifest waarop die kaart herdrukt was, met een commentaar tekst, met deze verantwoording:

“Ook in het zojuist geopende Joods Historisch Museum heeft deze kaart geen plaats gekregen. Wel zijn er, in het verhoudingsgewijs zeer beperkte deel dat aan de vervolging In de tweede wereldoorlog is gewijd, de hiervoor genoemde verordening tot registratie van de joden en gemeentelijke formulieren tot uitvoering ervan te zien. Nu zijn er honderdduizenden documenten, die hetzelfde lot van in vergetelheid rusten in stoffige archieven beschoren is. Waarom nu juist dit document gereproduceerd?
-Omdat het in al zijn koele nauwkeurigheid vrijwel in een oogopslag de werking van de vernletlgingsmachlnerie toont.
-Omdat de huidige Informatiemaatschappij oneindig veel verdergaande mogelijkheden tot registratie, selectie en de daar op votgende uitschakeling en vernietiging heeft en deze kaarten je dat met een schok duidelijk maken.
-Omdat het hier een product van gewone keurige gemeenteambtenaren betreft, waardoor je des te meer beseft hoe diep de mogelijkheden tot onderdrukking en vernietiging besloten zijn In de ‘eigen samenleving’; hoe bedriegelijk het is al het kwaad aan herkenbare ‘gemeen ogende bruten’ toe te schrijven; hoezeer je zelf deel uitmaakt van zo’n ‘stelsel’.”

[Tijen, Tjebbe van. 1987. “Een bijdrage aan het Joods Historisch Museum: (oproep tot het opnemen van de kaart) “Verspreiding van de joden over de gemeente (mei 1941)”. Gepubliceerd als een bijlage bij het weekblad Bluf no.267 d.d. 29/4/1987.
https://imaginarymuseum.org/downloads/tt44EenBijdrageAanHetJoodsHisMuseum1987.pdf De Universiteitsbibliotheek Amsterdam heeft een exemplaar in haar verzameling http://www.worldcat.org/oclc/71517530]
— /intermezzo —

Het boek van Nanda van der Zee uit 1997 was dan ook geen geschrift dat diende om mij de ‘ogen opende’, maar wel een studie die omwoelde wat – na vele jaren eindelijk netjes toegedekt leek, dat blootlegde wat met pijn en moeite gereviseerd leek te zijn: de rol van Koningin Wilhelmina en haar vertrouwelingen die het lot van de Joden niet anders dan zijdelings van invloed lieten zijn op hun handelen. (In verband met het ontbreken van een index in het boek geef ik hier enkele referenties naar treffende passages: ‘Om erger te voorkomen’ over Wilhelmina: pagina’s 223, 231-234, 240). Het boek spreekt ook in detail over de hoge ambtenaren die het civiele bewind onder de Duitse bezetting vorm gaven en hun afkeer van alles wat sabotage of andere vormen van verzet te maken had (over Secretaris-Generaal H.M. Hirschfeld van Economische Zaken: p. 178, 193, 202- en 298; over Secretaris-Generaal Binnenlandse Zaken K.J.Frederiks die bijna tot op het laatst aanbleef, alsook over Secretaris-Generaal J.C. Tenkink van het Ministerie van Justitie: p. 204-, 288). Van der Zee haalt een ter illustratie oproep uit begin 1941 aan van deze functionarissen aan het Nederlandse volk, waarin – met besmuikte woorden – verzet en sabotage afgewezen wordt:

“De oorlogsomstandigheden plaatsen ons voor vele harde feite, welke aanvaard moeten worden. Wanbegrip voor hetgeen deze tijden ook van ons Nederlanders eisen, leidt alleen tot verderf.” [p.298]

Een van de eersten die de aanval op het boek van Van der Zee openende was de toen net als directeur van het NIOD aangereden historicus Hans Blom. Onder de kop “Een droevig boek” schrijft hij in het Historisch Nieuwsblad:

“In het algemeen staat het verhaal van de vlucht van koningin Wilhelmina, dat een prominente plaats in het boek inneemt als prototype van de met schuld beladen rol van de Nederlandse elite, zeer wankel. Het kan de toets der bronnenkritiek niet doorstaan. Volgens Nanda van der Zee liet Wilhelmina zich uitsluitend leiden door zorg voor de eigen veiligheid. De latere verhalen met een nobeler strekking waren pogingen de waarheid te verhullen.”
[Blom, Joahannes Cornelis Hendrik (Hans). Een droevig boek. Historisch Nieuwsblad; nr.2/1997. on-line: “http://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/5628/een-droevig-boek.html ]

“Toets der bronnenkritiek”? Maar legt Van der Zee niet juist in haar studie uit waarom er met name over Wilhelmina’s haar optreden onvoldoende bronnen zijn en en dat de bronnen die er zijn ernstige “mankementen” vertonen?

“De bijlagen, verhoren en verslagen van de PbC [Parlementaire enquête naar het regeringsbeleid in de Tweede Wereldoorlog, 1947-1956; tj.], vormen op tal van punten een rijke bron voor de historicus, maar mankementen zijn er ook. Allereerst is daar het feit dat men op grond van artikel 55 van de grondwet, ‘de koning is onschendbaar, de ministers zijn verantwoordelijk’, koningin Wilhelmina’s aandeel in het beleid niet heett getoetst. In Londen was er geen overleg mogelijk geweest tussen kabinet en parlement, zodat het overleg tussen het staashoofd en de ministers in die zin veranderde dat het staatshoofd een veel groter stempel op het beleid zette dan in normale tijden mogelijk was. Het was dus ter wille van de historische waarheid van wezenlijk belang koningin Wilhelmina persoonlijk in de enquête te betrekken. Maar integendeel, niemand van de ondervraagden mocht over haar spreken of zelfs maar aan de commissie vertellen wat hij met koningin Wilhelmina in Londen had besproken. Het moest toch ook van staatkundig belang worden geacht de rol te kennen van een staatshoofd, dat voorheen, zelfs mét parlementaire controle, verstrekkende kabinetsbesluiten hoogstpersoonlijk had ‘overruled’, temeer nu een periode werd onderzocht waarin die parlementaire controle had ontbroken?”
[Zee, Nanda van der. 1997. Om erger te voorkomen: de voorgeschiedenis en uitvoering van de vernietiging van het Nederlandse jodendom tijdens de Tweede Wereldoorlog. Amsterdam: Meulenhoff. ; p. 310. http://www.worldcat.org/oclc/782262483 ]

Tien jaar later is de controverse nog niet weggeëbd. Nu zijn het studenten van van Blom c.s. die in een passage en voetnoot van hun (duo) proefschrift de aanval op Van der Zee nogmaals inzetten en met een voetnoot verluchtigen waarin wél de sabelende kritiek, maar niet de prijzende of ondersteunende aangehaald wordt. Het gaat hier om een studie van Pim Griffioen en Ron Zeller, die ook een ander stokpaard uit de tijd van het NIOD-bewind van Blom, internationaal vergelijkend onderzoek berijden:

“Bij zijn aantreden als directeur van het Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie in 1996 formuleerde Blom nog eens nadrukkelijk de vernieuwingen in het onderzoek die hij voorstond, hoewel hij zich de hardnekkigheid van het goed-fout perspectief realiseerde: ‘Bij geschiedschrijving moet het gaan om het begrijpen en verklaren van gebeurtenissen, niet om het kwalificeren ervan. Maar mensen willen zelden een wetenschappelijk onderbouwde verklaring lezen, zij willen horen of iets goed of fout is geweest. De verklaring waarom uit Nederland het hoogste percentage joden is weggevoerd, beweegt het publiek niet. Het roept: het is schandelijk dat dit gebeurd is.’ (167) Het in 1997 verschenen boek van N. van der Zee is een kenmerkend voorbeeld van de al genoemde voortzetting van de moreel-geladen benadering. Ze schreef het opvallend hoge percentage joodse slachtoffers in Nederland – zonder enige internationale vergelijking – toe aan het vertrek van koningin Wilhelmina en het kabinet in ballingschap in mei 1940 en de weerslag daarvan op de houding van de achtergebleven bestuurders tijdens de bezetting. (168)”
[Griffioen, Pim, and Ron Zeller. 2008. Vergelijking van jodenvervolging in Frankrijk, België en Nederland, 1940-1945: overeenkomsten, verschillen, oorzaken. S.l: s.n.]. ; p. 32.1.  http://www.worldcat.org/oclc/275136663 ]

Dan volgt nog de voetnoot met opsomming van kritieken op Van der Zee, met weglating van andere reacties:

“Noot 168: Nanda van der Zee, Om erger te voorkomen. De voorbereiding [voorgeschiedenis] en uitvoering van de vernietiging van het Nederlandse jodendom tijdens de Tweede Wereldoorlog (Amsterdam: Meulenhoff, 1997). Hoewel de ondertitel een overzichtswerk suggereert, komen de Duitse bezetters en hun anti-joodse politiek niet of nauwelijks in het boek voor! Vergel. Johannes Houwink ten Cate, ‘De jodenvervolging zonder Duitsers. Nanda van der Zee doet de waarheid geweld aan’, Het Parool, 11 april 1997, p. 13; J.C.H. Blom, ‘Een droevig boek’, in: Historisch Nieuwsblad jrg. 6 (1997), nr. 2, pp. 4–5; Gie van den Berghe, ‘Het verleden tot last: Nederland en de jodenuitroeiing’, in: De Morgen, 26 juni 1997; Pim Griffioen, Ron Zeller, ‘Wilhelmina’s vertrek was geen vlucht’ [oorspr. titel: Vertrek van Wilhelmina was niet van wezenlijk belang voor hoge aantal joodse slachtoffers], in: NRC Handelsblad, 19 augustus 1997, p. 7.”[Ibid.; p. 32.2.]

Nog maar kort geleden was ik er getuige van hoe diep die haat tegen Nanda van der Zee gaat, toen ik het waagde bij een presentatie – bij de Universiteit van Amsterdam – van een nieuw boek over Gertrude van Tijn (betrokken bij de Joodse Raad) van de hand van Bernard Wasserstein (2), haar naam te noemen. Bij de vragenronde, plaatste ik een opmerking over de onbelichte rol in Wasserstein’s boek van van het gemeentelijke en landelijke ambtenarenapparaat bij de jodenvervolging. Verwees daarbij ook naar het boek van Nanda van der Zee. “Om erger te voorkomen”… hoongelach uit de zaal was mijn deel. En die hoon, niet zozeer van Bernard Wasserstein, maar van de aanwezigen, is in mijn geheugen blijven hangen. Het was een echo uit het jaar 1997. Zat daar bij die boekpresentatie anno 2013 niet de staf van het NIOD? Was daar ook niet een vertegenwoordiger van het Joods Historisch Museum? Hoe erg moet niet de afkeer bij die groep van het werk van Nanda van der Zee zijn, om enkel bij het noemen van haar naam, tot zulke uitbarstingen te komen? “Om erger te voorkomen” is de titel van dat boek, dat – voor de al te brave vaderlandse geschiedschrijving – gewaagde stellingen poneert en die ook weet te onderbouwen. Nu over dat laatste was, zoals altijd bij geschiedenisboeken, die zich niet wensen te conformeren aan de heersende ‘canon’, van het begin af aan veel te doen, De bronnen worden dan bekritiseerd als  “tendentieus benaderd”, “niet genoeg gespecificeerd.”

Met dat laatste kan ik het deels wel eens zijn, het bronnen-apparaat had uitgebreider kunnen zijn en de bronnen behoeven een meer uitgebreide context, ook een index ontbreekt, maar dat alles doet weinig af aan de lijn van haar bevlogen betoog. Ik heb altijd gehoopt op een latere, uitgebreidere, editie, soms hoorde ik via via daar wel eens iets over, maar voor zover ik weet is het daar niet van gekomen. Het boek is wel in het Duits, maar niet in het Engels vertaald en dat is eeuwig zonde. (3)

“Om erger te voorkomen” is een historisch geluid dat node gemist wordt in het land van de “De HuichelHollander”, met zijn selectieve morele verontwaardiging en zijn Tweede Wereldoorlog slachtoffer-kleed, dat hem slecht past.

Nogmaals de prent…
AMSnote7337.02

De prent toont vijf elementen:
1) Wilhelmina sprekend vanuit Londen via Radio Oranje, de spoorrails van de Nederlandse spoorwegen waarover die honderdduizend Joodse landgenoten vervoerd zijn via Nederlandse doorgangskampen naar de Nazi vernietigingskampen;

2) Spoorwegen/rails waar pas gestaakt werd – na een oproep van de Nederlandse regering in ballingschap in september 1944 – toen het ‘Abtransportieren voor het grootse gedeelte gedaan was;

3) een groep Joden met enkele schamele bezittingen staand bij een tramhalte op het Daniël Willinkplein (nu Victorieplein) verzamelpunt in Amsterdam-Zuid wachtend op de gemeentelijke pendel-tram naar het Muiderpoortstation, waar zij op de trein naar hun vernietiging gezet gaan worden, op een prachtige zonnige zondag, 20 juni 1943;

4) de beruchte kaart geproduceerd door het Gemeentelijk Bureau voor de Statistiek in februari 1941, waarop per statistisch buurtblok de aantallen joden en niet joden in blauwe cijfers voor Joden en rode cijfers voor niet-joden weergegeven worden, op de kop van de kaart van iets meer dan één vierkante meter, staat het heel visueel efficiënt uitgelegd, “ieder stip = 10 Joden”; het is een kaart waarover ik vele jaren terug voor het eerst las in het boek van Jacques Presser “De ondergang” (5), een kaart die NIET in het Joods Historisch Museum te zien is, maar wel sinds enige tijd in Het Verzetsmuseum, wat voor mij totaal onbegrijpelijk is, ook niet te zien in de Hollandse Schouwburg waar onze nieuwe generaties onderricht worden in de Holocaust;

5) het boek van Nanda van der Zee, dat al deze elementen en vele malen meer samenbindt; eer haar door het nog eens na te slaan, voor het eerst te lezen, of het anderen aan te raden. Hier is te vinden in welke bibliotheken het boek in Nederland en elders te vinden is: http://www.worldcat.org/oclc/782262483



Als u na het herlezen of lezen nog steeds vindt dat Nanda van der Zee het gedeeltelijk of geheel en al mis had, onderbouwt u dan – publiekelijk – uw argumenten tegen wat Nanda van der Zee betoogt. Enkel algemene kwalificaties en opmerkingen, zoals “controversieel” of “omstreden” zonder enig verdergaand blijk van kennis of verworven inzichten waar vanuit dat beweerd wordt, zijn niet meer dan uitingen van lafheid en een falen om het eigen verleden voortdurend vanuit talloze gezichtshoeken te durven bezien.

Geprecisieerde kritiek zou ons verder kunnen helpen inzicht te krijgen en het hoe en waarom van wat een jonge generatie historici “de Nederlandse Paradox” noemt…. (6)
—————————————–
Noten
(1) Het Parool 27/3/2014: “Historica Nanda van der Zee (62) overleden (…)”
https://www.parool.nl/nieuws/historica-nanda-van-der-zee-62-overleden~bde2d06a/
“Van der Zee schreef vijf boeken die allemaal de Duitse bezetting behandelen. – In het boek ‘Om erger te voorkomen’ verweet Van der Zee koningin Wilhelmina ‘grove nalatigheid’ vanwege haar vlucht naar Engeland. Door de vlucht maakte zij het voor de Duitsers mogelijk een civiel bestuur in te stellen, terwijl Hitler enkel een militair bestuur in Nederland voor ogen had. Hierdoor kwam het dagelijks bestuur in handen van de Duitse bezetter, wat de opsporing en vervolging van de joden makkelijker maakte. – De vlucht van de koningin was volgens de historica enkel in het belang van haar eigen veiligheid en werkte demotiverend voor de achtergebleven ambtenaren. Onder de nieuwe leiding van het Nazi-bestuur schikten zij zich naar de Duitse dictaten en in plaats van de vervolging tot een minimum te beperken, werkten zij mee aan de vernietiging van de joden.”
Deze tekst destijds in De Volkskrant:
https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/historica-nanda-van-der-zee-62-overleden~bde2d06a/

(2) Wasserstein, Bernard, Toon Dohmen, and Marianne Tieleman. 2013. Gertrude van Tijn en het lot van de Nederlandse Joden. [Amsterdam]: Nieuw Amsterdam Uitgevers. http://www.worldcat.org/oclc/843441946

(3) “Um Schlimmeres zu verhindern…” : die Ermordung der niederländischen Juden: Kollaboration und Widerstand. http://www.worldcat.org/oclc/1142151890

(4) Een enkel voorbeeld van het gemis van een Engelse vertaling van “Om erger te voorkomen” is een meer algemene studie over ‘militaire bezettingen’ van de hand van Peter M.R. Stirk uit het jaar 2009, waarin natuurlijk ook de door Van der Zee geanalyseerde ‘civiele bestuursstructuur van de bezette Nederlanden tijdens WWII’ aan de orde komt. Hierbij worden wel Gerrit Hirschfeld en J.C. Blom aangehaald, maar mist iedere referentie naar haar werk. Dat is spijtig omdat juist haar controversiële benadering, bij zo’n bredere studie tot meer diepgang had kunnen leiden.

“The introduction of civilian administrations into occupied Netherlands and Norway during the Second World War was not constrained by international agreements and was driven by an even more radical, and futile, political ambition. In both cases, the administrations – headed by a Reichskommissar, Terboven in Norway and Seyss-Inquart in the Netherlands – were intent upon a replication of the ‘legal revolution’ that they believed had led to the Nazi seizure of power in Germany and which was supposed to prepare these Germanic peoples, as they saw them, for incorporation into a Greater Germanic Reich. (30) [bold text by me tj.] Both were aware that the indigenous national socialist movements, led by Vidkun Quisling and Anton Mussert respectively, were small and bitterly opposed by many of their fellow nationals. Both were also aware that they had to maintain a diffi cult balance. Seyss-Inquart, for instance, was torn between the competing pressure of ‘the far reaching suppression of all possible forms of public activity’ in the interests of the security of the occupier and the desire to ‘awaken and control the political will . . . to concede such freedoms as will make the fi nal result into a decision which the Dutch have made for themselves’.(31)

31. Quoted in Gerhard Hirschfeld, Nazi Rule and Dutch Collaboration (Oxford: Berg, 1988), p. 56. See also Seyss-Inquart’s proclamation of 14 May 1940, in Raphael Lemkin, Axis Rule in Occupied Europe (Washington, DC: Carnegie Endowment for International Peace, 1944), p. 448. http://www.worldcat.org/oclc/1138941903

Blom is referred to in a short passage on the ‘Nederlandse Unie’ and it’s failure.
32. Hirschfeld, Nazi Rule and Dutch Collaboration, pp. 73–4. On the idea of renewal, see J. C. H. Blom and W. ten Have, ‘Making the New Netherlands: ideas about renewal in Dutch politics and society during the Second World War’, in M. L. Smith and Peter M. R. Stirk (eds), Making the New Europe (London: Pinter, 1990), pp. 87–97.”
[Stirk, Peter M. R. 2009. The politics of military occupation. Edinburgh: Edinburgh University Press. site.ebrary.com/id/10367669. ; p. 102. http://www.worldcat.org/oclc/608504012 ]

“Seyss-Inquart had also sought to attain his goal through reshaping the institutional and, even more so, the associational structure of Dutch society. Formal governmental structures, aside from the representational bodies, remained relatively unaffected. As in the military government of occupied Belgium, German General Commissars operated through the Secretary-Generals of the Dutch ministries, endowing the latter with enhanced powers. (34)
– Noot 34: ” 34. Werner Warmbrunn, The Dutch under German Occupation 1940– 1945 (Stanford, CA: Stanford University Press, 1963), pp. 36–7.” [Ibid.; p. 103.]

(5) “Soms kan men duizelen: op een ervan [kaarten gemakt in opdracht van de Duitse bezetter tj.] in mei 1941, samengesteld door het Gemeentelijk Bureau van Statistiek te Amsterdam, staan de Joden met blauwe, de niet-Joden met rode cijfers in de verschillende buurten, op een andere, van hetzelfde bureau, in dezelfde maand, de Joden met rode, de niet-Joden met blauwe; op de laatste in zwarte cijfers bovendien de percentages, op de eerste stippen, die tien Joden aangeven, hetgeen de dichtheid illustreert. In september maakt Publieke Werken weer een andere kaart; het ghettorapport, hierboven genoemd, nog eens een andere. Herzberg legt o.i. terecht een zeer nauw verband tussen het ghettoplan van begin 1941 en de instelling van de Joodse Raad; zij zouden samen te voorschijn moeten komen uit de door de bezetters toen geschapen situatie.”
[Presser, J. 1965. Ondergang; de vervolging en verdelging van het Nederlandse Jodendom, 1940-1945. ‘s-Gravenhage: Martinus Nijhoff. ; p. 393. http://www.worldcat.org/oclc/26106072 ]

(6) In weerwil van de door het NIOD gesanctioneerde Nanda van der Zee kritiek – lees ik in latere Nederlandse academische studies frequent passages, die impliciet standpunten – ingenomen door Nanda van der Zee – onderschrijven. Zelfs in werken die expliciet “Om erger te voorkomen” aanvallen. Vaak is de kritiek niet meer dan een uitvloeisel van de in 1983 door J.C.H. Blom ingezette methode-strijd onder WWII historici “In de ban van goed en fout? Wetenschappelijke geschiedschrijving over de bezettingstijd in Nederland” (Bergen; Octavo). Hierin wordt de eerdere generatie historici van o.m. De Jong, Herzberg en Presser, met terugwerkende kracht “verweten” een al te zeer moreel standpunt uit te dragen, al te emotioneel te zijn en de focus enkel op het bezette Nederland gericht te hebben, zonder vergelijkingen te maken met andere door de Nazis’ bezette landen in Europa, alsook een historisch theoretisch raamwerk te ontberen.

[NB Hier komen dan nog – om bovenstaande te staven – een reeks citaten uit een aantal van zulke studies, waarin naar verklaringen gezocht wordt voor wat wel aangeduid wordt als “De Nederlandse Paradox” (hoe het hoge aantal joodse slachtoffers te begrijpen in een land dat als niet-anti-semitisch bekend stond). tj. 29/3/2014]

– Henk Flap. 2001. Wat toeval leek te zijn, maar niet was: de organisatie van de jodenvervolging in Nederland. Amsterdam: Het Spinhuis.
http://www.worldcat.org/oclc/237521486

– Croes, Marnix, and Peter Tammes. 2004. ‘Gif laten wij niet voortbestaan’: een onderzoek naar de overlevingskansen van joden in de Nederlandse gemeenten, 1940-1945. Amsterdam: Aksant.
http://www.worldcat.org/oclc/783169182

– Griffioen, Pim, and Ron Zeller. 2008. Vergelijking van jodenvervolging in Frankrijk, België en Nederland, 1940-1945: overeenkomsten, verschillen, oorzaken. S.l: s.n.]. ; p. 32.1. http://www.worldcat.org/oclc/275136663

Read Full Post »

World-War-one_Do-not-glorify-imperial-butchery_Femen

Counting World War death caused by direct and indirect human violence will never ever give us exact numbers, still we can know the magnitude of teh histroical event, whereby even what was the beginnening and what was teh end date remain something that is not fixed… I show here just grand total numbers and there main differences low/high numbers. My source is a very well documented Wikipedia page (English version) “World War 1 casualties.” (left hand QRcode has the direct link).

(It started with a message I wrote for my Facebook  timeline reacting to the picture below just appearing on the internet; the picture expressed my disgust for all the imperial state pomp shown in mass media… so I wrote the following…)

AMSnote6624.08

For documentation of this  FEMEN and other actions by them click on image to go to their web-site

Centenary of mass butchery in the name of empire nations…
“the hand writing is on the body”…

away with the glorification of the battlefield, the courage of soldiers and how we are indebted to their futile sacrifice for whatever honoured pride nations… who speaks about those who refused to be called to arms, those who refused to climb out of the trenches right into the spitting canons and had to be forced at gunpoint by “their” officers, about the mutineers on all fronts, at times across the lines of the fronts…

World War I was – statistically speaking in fatalities – a predominant male war enterprise and I find it liberating to read these handwritings on soft female bodies at this occasion to break through the pantsers of official historical commemorations.

{message to the potential Facebook censors of the photograph… censoring this picture can be considered a warcrime; it is also a picture that has been widely spread though main mass media today, so censoring would be a futile act as well}

More photo documentation in the Daily Mirror that has this contextual info: “Bare-breasted feminist activists were arrested after staging a protest against world leaders at a World War 1 remembrance ceremony. The Ukrainian radical activist group ‘FEMEN’ were demonstrating outside the Arc de Triomphe in Paris, France where world leaders were commemorating the 100th anniversary of WW1.
Their stunt on Saturday morning began with the topless radical feminists jumping out of a car at the Place de l’Etoile before climbing the barriers of the platform. Beneath the arc is the Tomb of the Unknown Soldier, which plays host to an annual commemoration event marking the anniversary of the 1918 armistice signed by Germany and the Entente Powers. This is where 70 world leaders are expected to attend the ceremony marking the centenary of the war’s armistice on Sunday. “

https://www.mirror.co.uk/news/world-news/topless-feminist-campaigners-protest-against-13569342

====
added note

the slogan taken from Orwell’s 1984 in poster format…

AMSnote6624.09

It is about the ‘doublethink’ of ‘newspeak’ … at the time of publishing his book “1984” in 1949 Orwell had very much the Soviet Union in mind as a totalitarian empire… which practiced such brainwashing as is implicit with ‘double truth’… now in a next century we can notice that the art of ;doublethink’ is still with us…

What to think of this head-line in the Washington Post of 11/11/2018 :

“Macron denounces nationalism as a ‘betrayal of patriotism’ in rebuke to Trump at WWI remembrance”

… so ‘nationalism’ is the dirty word here and ‘patriotism’ the good one. Let’s check some standard definitions:

– “Patriotism or national pride is the ideology of love and devotion to a homeland, and a sense of alliance with other citizens who share the same values.”

– “Nationalism is a political, social, and economic system characterized by the promotion of the interests of a particular nation, especially with the aim of gaining and maintaining sovereignty (self-governance) over the homeland.”

Both definitions come from the English language Wikipedia pages for these words/notions. So where lays the supposed opposed meaning of “homeland” and “a particular nation” … is ‘a particular nation’ not also a ‘homeland’?

Indeed Macron uses doublethink and doublespeak, opposing the notion of patriotism and nationalism as they are only on the opposite sides of the same coin. As what any patriot or nationalist will say to those who come with criticism: “Love It or Leave It.”

Read Full Post »

I republish this news-tableau originally launched on 4 September, 2013 on my Flickr page. It had 11,965 views since then.  It takes part in a debate in the aftermath of  a retaliation attack of USA and allies on Syrian governmental targets, as a punishment for the use of chemical weapons on the city of Ghouta on 21 August, 2013, allegedly by Syrian government forces. An attack that caused over seven hundred deaths. This was not the first and not the last attack with chemical weapons. A useful overview of all 80 or so cases – since October 2012 – can be found on a dedicated Wikipedia page “Use of chemical weapons in the Syrian Civil War” whereby it becomes clear that some cases are disputed and often the perpetrator of an attack using chemical weapons can not with full certainty be pointed at. Indeed the ‘news’ or ‘fakes news’ battles around these chemical attacks are poisonous themselves. When we take the highest estimation of casualties of the Syrian Civil Ear, since its start in the year 2011 then – according to the United Nations and the Arab League envoy to Syria, the total number of death is 400.000
The total number of deaths by the use of chemical warfare in Syria using the data of the list on Wikipedia cited above, plus the latest (alleged) attack on Douma is 2002 (again I take the highest estimates). Bombardments and (other) usage of high explosives may have caused – directly and indirectly – the highest death toll, whereby it is irrelevant for a victim if she/he was targeted or an unwanted side effect of an attack, a “collateral victim”. As my argument below is about the hysteric hypocrisy in the media and by ‘Western governments’, here the three chemical weapon attacks that did produce the highest numbers of deadly victims:
1) Ghouta (area) 21/8/2013: 800 + (numbers differ enormously: lowest 281, highest 1729)
2) Khan Shaykhun 4/4/2017: 100
3) Douma 7/4/2018: 70

AMSnote6278.08

There Are No Humanitarian Weapons – biggest lie of these days “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if Chemical Weapons are worse than Conventional Weapons as if there is a humanitarian red-line that must not be crossed in warfare.

Pondering for days how to expose THE BIGGEST LIE OF THESE DAYS “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if death by the dagger, sword, machete, pistol, riffle, mortar, land mine, machine gun, cannon, missile, aerial bombing, napalm, arson, dynamite, nitro glycerine, and hundreds of other explosives, electronic shocks and nuclear explosion, are any better. Dead is dead, also for those who remember the killed ones personally, those who stay behind.

IS THERE ANYTHING MORE INHUMAN ABOUT CHEMICAL KILLINGS THAN ABOUT HIGH VELOCITY PIECES OF METAL AND EXPLOSIVES DIRECTED AT HUMANS AND HUMAN HABITAT, ANIMALS AND NATURE?

HOW BRAINWASHED IS EVERYBODY that many start to doubt if they should support a military intervention of the Americans and their Allies in Syria. How brainwashed they must be when using the big number of violent death (just over 100.000) in Syria from the UN Human Right Research WITHOUT TAKING IN ACCOUNT WHO HAS BEEN KILLING WHO, how many of these killings were the result of all kind of inner strives and crimes by all sort of freedom fighters equally repulsive as committed by the governmental troops of Bashir Al-Assad. How naive to think that after the launching of missiles on Assad regime targets, civil war and terrorism will end in Syria.

The most massive use of chemical warfare in the narrow sense was last century in a war between Iran and Iraq that lasted 8 years and took over one million victims, of which tens of thousands died because of the use of chemical warfare methods, mainly against soldiers, but also in some cases against civilians, mainly in Iran, but also in Iraq itself, whereby also Iran attempted to use chemical warfare agents. The Iran Iraq War of the eighties last century did not trigger any call of ‘intervention’ and hardly any protest in the world. In the years 1987/88 there has been – well documented – tactical support by USA military and CIA personal for Iraq gas attacks on Iranian troops. There was no red-line then under that geo-political circumstances.

Because napalm, agent orange and depleted uranium weapons, and several kinds of so called nerve gasses for crowd control do fall outside of the international acclaimed definition of ‘chemical warfare’, the Western democracies think they can proudly pose as humanitarian warriors. Less forget the massive use of these human killing substances and devices in the Korean War, the Vietnam War, the Algerian War, Madagascar, the Gulf War, the Iraq War… by all those humanitarian generals of the USA and its allies.

Let alone that we recall all the devilish plans that have been prepared, but not executed, or only partly, of devastating large agricultural zones, of breaking irrigation dams, of bombing hydro-electrical dams, drowning thousands, triggering famines, ill health and massive death of illnesses like TB and Cholera, from Korea to Indochina.

Miles of historical, juridical, medical and military books and reports can be dragged in to support this kind of argumentation, to rip away the blindfold of public opinion as it is daily put in position and fastened by the major media.

THE ONLY HUMANITARIAN POSITION TO TAKE IS REFUTE ALL WARMONGERS, EVEN THE SMALL ONE WITHIN YOURSELF BECAUSE YOU DID NOT WORK HARD ENOUGH TO DISTINGUISH BETWEEN HALF TRUTH AND FULL LIES.

Read Full Post »

DISINFORMATION-AND-PROXY-WAR-IN_ASSAD-SYRIA_2018-02

SANA Syrian Arab News Agency voice of the Assad regime focusses on what they call US-led-international-coalition warplanes that did bomb Deir Ezzor (7th largest city in the country, orth-east of Damascus), also SANA publishes about Turkish artillery and aerial bombardments in the Syrian border areas with Turkey under Kurdish influence, while Western media publish about the Assad regime attacks, supported by their Russian allies, like the massacre of the last day which saw bombardments of an enclave near Damascus held by anti-Assad forces, Ghouta.

This is what one calls a ‘proxy war’: “a conflict between two states or non-state actors where neither entity directly engages the other. It encompasses two separate powers utilizing external strife to somehow attack the interests or territorial holdings of the other.” [Wikipedia]
~
… yes we do not need to to doubt whether loads of bombs have been dropped down on human habitat, we may doubt who did it, why, how, what went as planned, what went wrong, also we can observe that each side in the war will point to a massacre committed by the other party , while being silent about their carnage they wrought themselves …
~
NON COMBATTANT CIVILIANS ARE THE MAIN VICTIMS
some may even become pro-Assad again, just to stop the warfare, not because they have any sympathy for his murderous rule. That is how far we came with a quick & easy Spring Liberation of Syria in 2011 with a death toll which is estimated to be between 350,000 and 480,000 ….
ref:
https://sana.sy/en/?p=128167
https://www.alaraby.co.uk/english/news/2018/2/21/russia-denies-role-in-brutal-eastern-ghouta-bombardment

Read Full Post »

iHitNews33_Syria_testing-ground_Airforces_Russia_USA

The Russians have just added their newest stealth warplane Su-57 to the Syrian Country Wide Laboratory for Advanced Weapon Systems.

Russia has tested over 200 new types of arms in Syria during its campaign in support of President Bashar al-Assad, a senior lawmaker said Thursday, as Moscow was accused of taking part in air strikes against rebel-held Eastern Ghouta. “As we helped the brotherly Syrian people, we tested over 200 new types of weapons,” said Vladimir Shamanov, a former commander of Russia’s airborne troops who now serves as head of the Russian Duma’s defence committee. “It’s not an accident that today they are coming to us from many directions to purchase our weapons, including countries that are not our allies,” he said. “Today our military-industrial complex made our army look in a way we can be proud of,” he said. Russia, a close ally of the Syrian government in the protracted multi-front war, has been accused of indiscriminate bombing throughout the conflict causing massive casualties. The latest criticism focuses on the air strikes against the enclave of Eastern Ghouta, where more than 350 civilians have been killed in five days, but the Kremlin denied involvement in the regime-led assault.
website defencetalk Friday February 23, 2018
https://www.defencetalk.com/russia-tested-over-200-new-weapons-in-syria-mp-71503/

Super power strive makes that each introduction of a new or stronger weapon system will be countered by the other side in this ‘proxy war’ that helps the Assad dicatorship survive for 7 years now. So osnetdaily.com which carries a lot of miliary news report today (February 23, 2018) reports:

F-22 Stealth Jets and Russian Su-35S Flankers have already been Shadow Boxing Over Syria for a while now, so this gamble by Putin can be understood as raising the stakes in the intelligence war following the devastating US attack on Russian mercenaries in the Euphrates a while ago, given the fact that F-22 jets participated in that bombing during Feb. 9 this year. The SU-57 could be used to spy, and test its innovative radar arrangement on the F-22. Russia tested ‘over 200 new weapons’ in Syria during the war, and it most likely wants to market the Su-57, which is still a prototype, as having been ‘combat-tested’ in a ‘real battlefield’. The F-22 is less maneuverable then its Russian opponent and has smaller weapon bays. On the other hand, the SU-57 has a radar cross section of about 0.1 square meters – far less stealthy then the F-22’s 0.0001 square meters. Its engines are not positioned in a stealthy manner and have no thermal sleeves to reduce heat signature. In fact, the platform’s final engines are still under development and won’t be available before 2025. For homeland airspace defense purposes, rear-aspect stealth is less important than other aspects and other locations, thus should theoretically suffice for defending Russia against intruders from western Europe in a future war.
http://osnetdaily.com/2018/02/stealth-war-begins-syria-russia-deploys-su-57-vs-americas-f-22/

It leaves the Syrian non-combattant, civilian population like testing-rats in a laboratory, caged in their encircled towns and villages, hostage of one of the surviving war-lord enclaves in the conflict. Humans as guinea pigs to test the effectivity of murderous weapons (including all the so called collateral victims)… whereby one needs also to say that whole sale slaughter of any troops pushed in the theatre of war is a criminal act as well and not a victory to be celebrated.

See also: “DISINFORMATION & PROXY WAR IN ASSAD SYRIA”
https://limpingmessenger.com/2018/02/24/disinformation-proxy-war-in-assad-syria/

Read Full Post »

Situated next to the Dutch town of The Hague well known for its international peace and justice institutions, close to the beach with the sea within hearing distance. Rooms with all comfort. Inquiries and bookings via our agency ICC-CPI.INT.

* HOTEL شيفينينغن الكتاب الآن قبل فوات الأوان! (المحكمة الجنائية الدولية المحكمة الجنائية الدولية / الضمان).

تقع بالقرب من مدينة لاهاي الهولندية من أجل السلام الدولية المعروفة ومؤسسات العدالة، وعلى مقربة من الشاطئ مع البحر ضمن مسافة السمع. غرف مع جميع وسائل الراحة. الاستفسارات والحجوزات عبر لدينا وكالة للمحكمة الجنائية الدولية CPI.INT.

Here are some pictures of our facilities / وهنا بعض الصور من مرافقنا:

Neo-classical style building dating back to the year 1883. النيو كلاسيكية بناء نمط يعود تاريخها إلى 1883 سنة

Our lobby. لدينا اللوبي.

One of our comfortable rooms. واحدة من الغرف المريحة.

Read Full Post »

I have a hard time understanding the aerial combat over Israel and Gaza. What is the idea of the Palestinian brigades to fire their low tech rockets to penetrate the Iron Shield protected area of Israel? 90% of such rockets – it is said – are now destroyed in mid air by the the Israeli defence system, whereas the people in Gaza have no defence whatsoever against incoming retaliation bombardments from the endless military arsenal of Israel. The picture with the dog in the foreground and the smoke trail of the Israeli anti-rocket system intercepting a Gaza-strip fired rocket, was taken on Saturday the 9th of April 2011 in the field near Ashkelon in Israel with the following command: “Nicole was out walking her dogs when she heard the distant siren and the booms. In the fields there is nowhere to hide, so she just watched the Iron Dome shooting the rocket out of the sky, leaving a puff and white smoke trail.” (3)

I need two arms and two fingers to point at all those despicable missile launchers. The only ones gaining from this ‘iron brains game’ is the weapon industry that uses the territories of Israel and Gaza as a testing grounds for the most advanced military products as is summarised in these visuals from trade brochures…

More than one hundred rockets fired from Gaza at Israeli territory, 6 Israelis’s wounded, retaliation attacks on Gaza 21 dead (March 12, 2012). There must be an immense hatred for all those ‘iron brains’ launching their explosive devices, from whatever side, for whatever ideological or security claim. But, who can earnestly express such a view, either in Israel or Gaza?

click picture for link to information source as shown below: al-akhbar.com

<quote>Wounded Palestinian children are seen in a hospital in the northern Gaza Strip, after an Israeli airstrike 12 March 2012. (…) Israeli airstrikes killed an additional three people in the Gaza Strip overnight, including a teenage boy, bringing the total death toll to 21 after three days of attacks on the Hamas-controlled territory.</quote>

 <quote>”A drone strike hit a group of students who were walking by empty land on their way to school,” he told AFP, saying six others had been injured, two of whom were in critical condition. The latest killings came after another schoolboy, 12-year-old Ayoub Assaleya, was killed in an Israeli airstrike on a predominantly civilian neighborhood on Sunday in the Jabalya refugee camp, according to medics. His seven-year-old cousin was injured in the attack and taken to Kamal Adwan hospital in Jabalya, north Gaza.</quote>

 <quote>Earlier, the Israeli army said that it had targeted a “terrorist squad” preparing to fire rockets from northern Gaza. It also confirmed a direct hit on “two rocket launching sites, in the northern Gaza Strip, used by terror organizations.” Gaza militants have responded to Israeli airstrikes with more than 100 rockets since Friday, injuring six Israelis, one of them seriously. Islamic Jihad and the Popular Resistance Committees said it had fired rockets and mortars into Israel on Friday and Saturday.</quote>

————————-
Notes, pictures with their original caption, click pictures to see original context of images:

(1) “Masked Palestinian militants from Islamic Jihad run with homemade rockets to put in place before later firing them into Israel on the outskirts of Gaza City, Saturday, Dec. 20, 2008. (AP Photo/Ashraf Amra)”

(2) “A battery of Iron Dome anti-aircraft missile launches from the town of Ashdod, Israel, Palestine to intercept a missile. / EFE”

(3) “Nicole’s dog Heidi and the Iron Dome defense system in action in the background.”

Read Full Post »

新的一年大爆炸的奢侈品是傳統的中國火藥的發明 (luxury of new year big bangs is the legacy of the invention of Chinese gunpowder)

The Netherlands is part of what can be called ‘the European war-exempted-zone’. Firework is a popular craze here from 10 in the morning December 31 to 2 at night January 1, to drive out the old year. 60 to 70 million Euro value of explosives goes up in the air, 200 to 300 eye operation as a result, 20 to 30 blind, hardly any dead. Many youngsters do test their ammunition before hand, especially near my house next top a night outgoing district. Most of the Dutch have no direct war or terrorism connotation when they here a big bang nearby in these last days of the year, though the Party for the Animals and Green Left have called for a total ban on private/personal firework use.

Firework sales for New Years Eve in the Netherlands in 1959 as I remember it as a boy counting all the pocket money I have saved and scanning the window of the only shop or so in town for my acquisitions. My parents knew the sound of real big bangs and my mother told me how she stand on the balcony of her house in The Hague and patting my back to make me not afraid of the bangs and billowing smoke at the horizon: the big mistake of a RAF bombardment hitting a civilian quarter (Bezuiden Hout) of The Hague right opposite the home of my grand mother. I was just a baby so can not remember it. I did play in the ruins - left for a decade or so - as a kid when staying with my grand mother... she did not appreciate much my rejoicing of "the ban bangs"...

Enjoying explosives is a real LUXURY as can be learned from the United Nations bulletin ‘ExplosiveWeapons.info’ published by the United Nations Disarmament Research Institute in Geneva. The “End of Year Explosive Violence Review” is summing it up: “Sadly, in over 70 countries, explosive weapons have caused severe harm to individuals and communities and furthered suffering by damaging vital infrastructure. But recognition is growing that the use of explosive weapons in places where civilians live, work or gather constitutes a serious humanitarian problem that needs to be addressed.”

See http://explosiveweapons.info/2011/12/29/end-of-year-explosive-violence-review/

Not only in the Netherlands, there are initiatives to come to a ban on firework as a citizen’s demand,  in all parts of the world similar initiatives have been taken, Philippines, New Zealand, Great Britain, South Africa, Italy, the United States, which can be read about in detail on the web site of  stop-fireworks.org, Some initiatives propose alternative forms of New Year celebration like in the USA to bang drums instead of firing explosives…

Fireworks in the Binnen Bantammerstraat part of the then still tiny Chinese Quarter of Amsterdam in the winter of 1971-72, a photograph by Koen Wessing (1942-2011).

When living in Amsterdam in the early seventies next to the small Chinese quarter, still growing at that time around the Binnen Bantammerstraat, there was always a big display of Chinese fireworks by the restaurant holders in that street on Western calendar New Years Eve. The Chinese had these long rolls of big firecrackers, one after another, we called them ‘pakora’s’, sometimes hung from the top of the house fronts or all along the street, twelve and more meter long. There was also the swaying around of firework on ropes within a dense circle in a crowd of people, the first ranks shrieking back each time a mass of glowing and sputtering ‘saltpeter’ passed their faces. The next morning the whole Chinese area looked like covered with a deep soft red carpet, with eager youngsters rummaging around to fire the ones that failed to explode during midnight. We had a squatted neighbourhood action centre straight next to this scene and always did throw new year midnight parties there. The photographer of this picture Koen Wessing was one of the supporters of our action group and it was only today I discovered this photograph by him, while doing a little research for this article.

The first part of this year I lived and worked for half a year in Hong Kong and on the first day of Chinese New year I was waiting for a massive popular display of fire work in my neighbourhood close to the popular district of Shek Kip Mei in Kowloon. To my surprise nothing happened at all, the only fireworks visible were the ones on the television set. The city panorama below my apartment – situated on a rock with a wide view – remained completely empty. It was only later I learned that all firework in the then Crown Colony of Hong Kong of the Brits had been forbidden in 1967, a year that almost saw a Cultural Revolution Rising in Hong Kong by local Maoists. Gunpowder of firework had been used in that turbulent year to make street bombs that would be exploded to raise the level of unrest in the city. That firework ban has remained in force ever since, with only some exceptions for the inhabitants of Hong Kong’s New territories villages during their special traditional spring and summer festivals.

A labour dispute at a factory making artificial plastic flowers in San Po Kong, Kowloon was the event triggering the 1967 Hong Kong rising; production output levels being raised for the same wage; breakdown hours of machines as non paid work time and so on...The picture taken May 11 1967 shows police forces firing tear gas grenades and wooden bullets at demonstrators assembling in front of the high rise factory building. Objects had been dropped on some police men before from the rooftops. A young boy later was beaten up and died.

When studying more of the history of the conflict in 1967 (“Hong Kong’s watershed: the 1967 riots” by Gary Ka-wai Cheung; 2009) I learned that some of those street bombs had warning signs on them (like “compatriots do not come close”) when planted, but the message was written in Chinese characters only. Most of these bombs were primitive home-made contraptions on the basis of gunpowder taken from firework stock (others used gunpowder used by fishermen). Firework bombs were most often thrown directly at colonial targets, mostly police stations and of the ones planted in the street many were fake bomb, just to “fire” social unrest. During almost a year 8352 suspected bombs had been planted of which only 1420 proved to be “genuine”, 1167 targeted the colonial police force, 253 were detonated in an uncontrolled way. The bombs hailed by the underground Maoist Communist Party of Hong Kong as a form of “People’s Warfare” could not fail to also hit ‘the people’ themselves and when in August 1967 a street bomb killed an eight year girl and a two year old boy, the public reaction backfired at the anti-colonial insurgents. An existing relative sympathy under broad layers of the population for the cause of these left wing revolutionaries fighting the colonial power, was progressively lost. The disruption of the  daily life in the colony by the firework bombs -which were in a military sense minor weapons – had been significant. Hindering traffic and most of all having a psychological impact. At a certain moment during that year the British governor even worked secretly on a new emergency evacuation plan,  for the non Chinese population, just in case. In the end it proved that the local underground Communist Party had for a great deal acted on their own and failed to generated the needed support from party authorities in Bejing. Mainland China was – at that time –  too much in a political turmoil with lots of fractional infighting, to allow itself to take the small Colony of Hong Kong by force. Neo-colonial Hong Kong, “the goose with the golden eggs” was of more importance to the Mainland China than a banking, manufacturing and trading centre, which would certainly collapse after a forceful take-over.

Till this very day, the firework bombs remain a legacy associated with the Communist Party of Hong Kong, that, though not formally part of the restraint political landscape of Hong Kong (see “Underground front: the Chinese Communist Party in Hong Kong” by Christine Loh; 2010), is the central force of power in what is now The ‘Special Administrative Region of China Hong Kong’ (SAR Hong Kong). The highest governmental functions in SAR Hong Kong are reserved for (secret) Communist Party members only. As the history of this central core of Hong Kong power remains covered in secretive haze, debatable events in its history remain a subject which is mostly  avoided. Who –  for instance – visits the Hong Kong Historical Museum will find just one or two photographs of the 1967 struggle with a superficial caption. In popular memory though, the firework bombs and the effects of some indiscriminate targeting of the primitive firework bombs from 1967, lingers on.

A painted silk flag from the 10th century in China showing gunpowder used as a weapon on the end of a sort of spear gun.

Saltpeter  (potassium nitrate) is a substance that forms through the decomposition of organic materials, a whitish salt like material since long known for its quality of burning fiercely even in non favourite circumstances for  fire. We know that Taoist alchemists in China were experimenting with it already in the 8th century in their quest for life prolonging elixirs. While trying out all kind of combinations of substances and materials, they discovered the explosive properties of mixing  saltpeter with sulphur and charcoal. The mix we call now in English ‘gunpowder’ (‘buskruit’ in Dutch *). Aside from try-outs  to swallow small quantities as a medicine, the aesthetic and ceremonial qualities of the substance were discovered and all kind of ways to fire it for spectacular display were developed. Spring, Autumn and New Year festivals with their staged dances of mythical animals like dragons and lions, were amplified with display of fireworks. Bamboo tubes were used at first, which lead also to experiments to use the explosive mix for war purposes. First devices were spears with at the end bamboo tubes filled with gunpowder that were directed at an enemy during a battle. Soon more elaborate war use was found by finding out the propulsive qualities of certain mixes that could drive out one or more arrows from wooden containers. Closing up such bamboo containers would give yet another effect of bursting wood fibre and so also what we call now a grenade, has been invented over one thousand years ago.

Healing, celebration and warfare all used the same substance: gunpowder. Moments of celebration punctuated by explosions, but also new powerful bangs of explosions on the battlefield, which before was less loud with just clanging of lances, swords, shields and the shouts of warriors. Up to this very day the awe of a big bang may be just a carrier of celebration, but once someone has witnessed an explosion as a part of an act of terrorism or war, the aesthetic appreciation of a firework spectacle may be lost – for her or him – forever.

——-
* Etymology of the Dutch word for ‘gunpowder’:
buskruit zn. ‘explosief poeder’
Mnl. bussen cruyt ‘buskruit’ [1441; Van der Meulen 1942a], busskruit ‘id.’ [1481-83; MNW bussecloot], met daarnaast vormen als donderbuspoeder [ca. 1400-50; MNW stampen], donderbuscruut, dondercruut [MNHW].
Het eerste lid is mnl. busse ‘(kamer in een) vuurwapen, vuurroer’, zie → bus 1; het tweede lid is mnl. cruyt ‘(tover)kruid’, zie → kruid, → kruit.
Buskruit werd in Europa vanaf de 14e eeuw gebruikt.

Read Full Post »


Summary Execution 2012 – 1968.. long distance versus close range killing on the spot without any trial… are we as shocked by the killing drones of today as back in time during the Vietnam War, with the Chief of the South Vietnam Police General Nguyen Ngoc Loan executing a handcuffed Vietcong prisoner, Nguyen Van Lem in the street in Saigon in front of an NBC camera man and an Associated Press photographer?

Is high tech killing of a whole area, building or car with “precise” rockets experienced as somewhat more acceptable than a close range shot in the head?

Tableau made after reading in The Guardian yet another story of the use of drones to kill adversaries without any form of trial: “William Hague questioned over British role in drone strikes” (Lawyers for Noor Khan, whose father died in Pakistan strike, want clarification of British intelligence’s role in CIA campaign).

There has been much debate in its time about the picture – I know –  Eddie Adams (the photographer in 1968) later wrote in Time:

“ The general killed the Viet Cong; I killed the general with my camera. Still photographs are the most powerful weapon in the world. People believe them, but photographs do lie, even without manipulation. They are only half-truths … What the photograph didn’t say was, ‘What would you do if you were the general at that time and place on that hot day, and you caught the so-called bad guy after he blew away one, two or three American soldiers?

… such discussions we still have today, think about the execution of Bin Laden without trial, or do we believe he felt in combat?

(See my article “NATO’s collateral tyrannicide” 7 May 2011 in OpenDemocracy.)

Human Right Watch has a recent report and statement on drones dated December 19th. 2011.

Members of the Abida tribe point to a drone aircraft flying over Wadi Abida, Yemen on October 13, 2010. (click on picture to go to Human Right Watch drone page)

 

Read Full Post »

How anybody can protect civilians by throwing bombs from the air? When we find the sight of the mutilated body of Gaddafi on show in a freezer of a butcher store appalling, what about the multiplication of the principle – now in Libya – on the backstage of global news? Which accounts are settled in the shadow? Who gets hold of whom for what, in a situation without rule of law? What has been the example given by the Alliance forces dropping explosives from the air, not bringing members of the contested regime to justice, but to punish them on the spot by attempted annihilation?

When it is true that a fleeing or escaping convoy of Gaddafi has been attacked by NATO airplanes with their deadly load just outside of Sirte, why to muddle about the subsequent lynching that seems to have taken place? NATO tried to lynch from the air, long distance and  ‘high tech’, opposition forces finished the job by hand on the ground.

Who will hold out her or his phone camera to document the revenge between civilians triggered by such examples, raging now in Libya?

It is sufficient to have read the recent report of Amnesty International “LIBYA: THE BATTLE FOR LIBYA: KILLINGS, DISAPPEARANCES AND TORTURE” published on September 13. 2011, to know that the perpetration of violence was/is not only a monopoly of the Gaddafi regime in Libya, but has entered the veins and bloodstream of this society.

"Muammar Gaddafi's 'trophy' body on show in Misrata meat store Libyans queue to see dictator's body as wounds appear to confirm he was killed in cold blood" (The Guardian October 22, 2011)

These are the days of the ‘little axes’, in so many hands, falling down on so many heads… How dare heads of state – like Sarkozy – speak through broadcasts to the Libyan people, “Its time now for reconciliation” , whereas those that need to be reconciled have been left behind with a collapsed state and hardly any governmental or citizen’s networks to undertake such a huge task of building a civil society and reconcile?

Many millions have been wasted on advanced technological military exercises. Nobody wanted to invest in diplomatic and civil campaigns to bring about regime change.

The nazi regime lasted a mere twelve years and ‘de-nazification’ several decades. We Europeans have not been able to stop the wild enforced regime change by an outsider high technology military force. NATO has been send in, paid by our tax money. What has been sold to us by Aljazeera and the like as a ‘people’s revolution’ may in the end well have mutated into a ‘coup d’état’ where the top have been toppled, but the echelons just below it remain in control.

Who then will be responsible for the ‘de-gaddafization’ of Libya?

This is certainly not a task for generals and their milieu of the military industrial-complex, it is not something NATO is good at and still we Europeans lay the solving of humanitarian crisis in the hands of the military  allowing the derivation from ‘problem solving’ into  ‘problem making’. It is sad that in times where ‘development aid’ and ‘humanitarian aid’ is discredited by many politicians, and scratched off the budget in many EEC countries, that military investments in missions like the one in Libya are well supported by the same representatives, we all have voted into our parliaments. There are even – recently – several examples of military missions paid for by  budgets earmarked for development aid.

Don’t we need new institutions, or at least a radical reformatting of the tasks of big organisations like NATO to try out other methods of human protection and appeasement?

Read Full Post »

Some side images of the killing of Gaddafi near Sirte, of the alleged bombing by NATO of a retreating/escaping convoy of Gaddafi (*), reminded me of the Highway Of Death in Kuwait in 1991, the bombarding of retreating Iraqi troops… a massacre not only of soldiers and their equipment but also of civilians related to the Iraqis that tried to make their way out of Kuwait City. Kicking your adversary in the ass… there is a ‘virtual black book of military history’ to which a page seems to have been added by NATO. Do you let your enemy escape or will you destroy him? What are the long lasting effects of such non glorious  military acts of revenge on an enemy that has lost or is about to loose. Is there art in ‘the bombing of retreating troops’?

The pictures I choose are not the most gruesome that exist. The Kuwait highway bombing photographs include charcoaled faces of  people burnt alive by the aerial strike, images that have burnt themselves in my memory as a reminder that ‘the art of surrender’ is a much more noble art that should be exercised by the troops of our European nations. We need a civilian campaign on how war is conducted.

There is not enough public scrutiny on NATO military strategies. The critical level of reporting in the news of war events remains often 19th century imperial, rejoicing in what is thought to be ‘a victory for the good of the human race’. The NATO involvement in this last phase of the Libyan war seems to be completely out of line with their mandate based on the UN resolution that asks to bring to court the Libyan head of state Gaddafi, not to kill him or have him killed without a trial.


Let me give one example of historical back firing: the massacre of the retreating Croatian troops of the fascist regime of Ante Pavelic in May 1945, near the town of Bleiburg at the Slovenian/Austrian border by partisan troops (40/50.000 killed). This negative event has remained a rallying point for Croatian nationalist ever since and played its nasty role in the much later enfolding new Balkan War at the end of the 20th century..

*) Mail on-line gruesome photographs, scroll down the page for the vehicles bombed out by NATO photograph

Read Full Post »