Archive for the ‘Economics’ Category

– tête à tête during G20 Top of Queen Maxima of the Netherlands & Crown-Prince Mohamed Bin Salman of Saudi Arabia –


When looking at this photograph circulating in the main news the title of the in/famous 1936 novel of the Louis-Ferdinand Céline came to mind – Mort à Crédit – because when one has to give credit these two people with a word that strongly associated with them then these two words come up… they hang as invisible text balloons over their heads as if they were spoken in this tête à tête of two people who got to their actual power position in a similar way. One by being born into a royal family, the other by marrying a future king. The associated novel content of Céline (a master novelist and champion anti-semite at the same time) is summarised in a Wikipedia article on it:

“… sordid stories of families whose destiny is governed by their own stupidity, malice, lust and greed …”

I think it fits the related personal and world events of these two very well,  I explain why below.

Queen Maxima is also apointed as United Nations Secretary-General’s Special Advocate for Inclusive Finance for Development (UNSGSA), her specialism being ‘micro-credits’. The mangament of her personal economics is not much ‘in-line’ with this task as she has recently be exposed in her home land Argentina for tax evasion over property that she had aquired in Patagonia. Her family history may explain how she can “turn a blind eye” on the practices of the man who sits opposite her, the Saudi omnipotent cron-prince who has implicated himself in the silencing of Saudi dissidents, which in one well exposed case led to the killing and dismemberment of well know Saudi dissent Jamal Kashoggi. Worse in the sense of the number of fatalities has been the involvement of crown-prince Mohammad bin Salman – as minister of Defence – in the raging war in Yemen, whereby Saudi Arabia as a proxy for the United States fighting (indirectly) the growing influence of Iran in Yemen (to remind those who blame Trump for all badness of the USA, this deal was made under Obama). Since the year 2016 Saudi Arabia’s airforce (supported by the British and the Americans) have strafed what are supposed to be strongholds of enemies of the Saudi’s.. areal bombardments which have been exposed by many international observers and local human rights organisations of causing more collateral victims than succesful hits on so called military targets.

Queeen Maxima’s father, Jorge Zorreguieta, comes from a rich Argentinian agriculture trading family and he has served also as a deputy minister during the Argentina Junta, taking on also other resposibilities involving him as weel in what is called by the euphemism of ‘interior security’. During that tenure several memebers of the staff for who Jorge Zorreguieta was responsible “disappeared”… as he managed to get his ass out of this mess before the donwfall of the junta, he has managed to evade prosecution during his life-time.
Of course the daughter of such a white collar criminal is not supposed to carry responsibilities for the bad history of her father, but it is striking how Maxima repeats the irresponsibility and ignorance of her own father . Like him she has a strong drive to public fame and an underdeveloped sense of morality and responsibility.

Economics and credits come in yet in another way in the relation between the two royal houses of the Netherlands and Saudi Arabia, with the log standing financial interests of the Dutch’House of Orange’ and world oil companies. Royal Shell is the most prominent expression of that. The grandmother of King Willem Alexander bought early on many shares in this successful company and only a few years ago in 2015 King Willem Alexander flew in to Saudi Arabia to pay his respects to the deceased Saudi King Abdullah, an act that was at that time criticised by some because of the abhorent state of human rights in the Kingdom of Saudi Arabia.

This citation I took from the news service Al Jazeera (yes I know all big players on the international media market are somehow participating also in the creation of the misery they expose):

Queen Maxima of the Netherlands is facing a barrage of criticism over a meeting she had with Saudi Arabia’s Crown Prince Mohammed bin Salman during the G20 summit in Japan. // Agnes Callamard, the UN Special Rapporteur on Extrajudicial Executions, who has been investigating the killing of Saudi journalist Jamal Khashoggi, accused Maxima of complicity by not discussing the case with the crown prince.
“If  you do not speak and do not demand justice, it suggests that you have no concerns,” Callamard told Dutch daily Algemeen Dagblad on Saturday.” (…)
“Silence, turning a blind eye, a ‘business as usual approach’ towards the increasingly aggressive tactics of too many autocrats; those are not the characteristics of leadership that we should expect.”

NB mostly pictures taken of Maxima tend to be charming and/or embellishing, this one NOT… one can not escape second thoughts… is she stupified?… does she experience a moment of memory loss?… also one can see she is taken notes in some kind of cahier, or it her brieving notes?… all very non-monarch style.. monarchs do not make notes, they have their retinue to take care of such commoners things…

Read Full Post »

GREXIT Zeus throwing his thunderbolts through the Euro-pean aether (*)

(*) Grexit: Grexit is a slang term introduced in 2012 in world business trading. It is a portmanteau combining the words Greece and exit, referring to the possibility that Greece could have to leave the Eurozone, and thus would have to readopt their old currency, the drachma. The term was introduced by Citigroup’s Chief Analysists Willem H. Buiter and Ebrahim Rahbari on the 6 February 2012.

Read Full Post »

Opinie artikel in De Volkskrant van 9 mei 2012 – klik op plaatje voor het volledige artikel

Vier citaten uit dit artikel van Timor El-Dardiry en Paul Teulen, economen en lid van ‘Ensemble’, een progressief-liberale denktank die voorstellen aandraagt ter bevordering van intensieve politieke samenwerking tussen ‘de progressieve partijen’. De auteurs constateren dat er sprake is van een “verspillende wedloop” om “positionele goederen”  en dat in de huidige economische crisis meer gerichte middelen dan het  pats-boem verhogen van de BTW op consumptiegoederen voor iedereen, noodzakelijk zijn.

De loonbelasting verstoort de arbeidsmarkt doordat deze de wig tussen loonkosten en nettoloon vergroot. Dat is slecht voor werkgelegenheid en arbeidsparticipatie, en daarmee ook voor de integratie, emancipatie en het opvangen van de vergrijzing. Het is vreemd dat we iets belasten waar we juist zo graag méér van willen zien, en dat we mensen geen keuze laten om met ‘beter’ gedrag de belasting te ontwijken: de simpelste manier om geen loonheffing te betalen is om thuis op de bank te gaan zitten.

… de BTW is, in tegenstelling tot de inkomstenbelasting, geen progressieve belasting. Afgezet tegen bruto inkomen is de BTW zelfs sterk degressief: de allerrijksten betalen relatief het minst, de allerarmsten het meest. Natuurlijk kun je daar voor compenseren door de inkomstenbelasting progressiever te maken (zoals de Kunduzpartijen beloven), maar dat zal slecht uitpakken voor de arbeidsmarkt. Beter is het om een progressieve belasting op consumptie in te voeren.

… er is eigenlijk geen goed excuus om ons huidige belastingstelsel maar ongemoeid te laten. Dit stelsel is namelijk een ware ongeluksmachine: oneerlijk, slecht voor economie en milieu, en een onnodige inperking van onze keuzevrijheid.

Hoe méér we consumeren, hoe méér we uitgeven aan ‘positionele goederen’. Dit zijn producten waarbij het vooral gaat om de exclusiviteit en de sociale positie die ze verschaffen. Denk aan P.C. Hoofttractoren, haute couture, jachten, villa’s op toplocaties of de hipste clubs. Als iedereen hier méér aan uitgeeft, blijft de sociale rangorde intact en gaat niemand er dus op vooruit. Er kan er maar één de grootste villa hebben op die ene toplocatie. Voor midden- en lage inkomensgroepen is deze verspillende wedloop zelfs schadelijk, omdat veel schulden worden aangegaan om mee te kunnen doen. Juist deze groepen zijn dus gebaat bij inperking.

Mijn korte reactie binnen de maximaal 500 tekens-limiet van De Volkskrant op haar web site, wat natuurlijk onvoldoende is om een publieke discussie op gang te brengen. (*) :

BTW = belasting op TOEGEVOEGDE WAARDE, vermeerderde waarde door arbeid. De onwenselijkheid van het belasten van arbeid is correct. Maar, hoe het begrip ‘waarde’ te definiëren? Ik mis het sleutelbegrip voor meer ‘gelijkheid’: ‘arbeidstijd’ als uitdrukking van de waarde van producten en diensten. Een principe al op het einde van de 18e eeuw bij egalitaire denkers te vinden. Gelijkschakeling van arbeidstijd-waarde dient de prijs van consumptie te bepalen dat = niet liberaal, maar sociaal.

Wat ik probeer aan te dragen is een heel oude discussie en het oerbegrip daarbij is de realisatie van ‘gelijkheid’ door het middelen van de waarde die door verrichte arbeid wordt voortgebracht, met als maatstaf het ‘arbeidsuur’: zoals twee eeuwen geleden al geopperd en geprobeerd door Owen (1771-1858) met het ‘arbeidsgeld’  ook wel ‘verbruiksbons’ genoemd . Later werd iets soortgelijks ook voorgesteld door Marx (1818-1883) die het heeft over ‘arbeidscertificaten’ die in verhouding staan tot de gelijkwaardigheid van een ieders arbeid, dit in plaats van de meest minimale bestaans- en reproductiekosten die een arbeider binnen het kapitalistisch systeem voor zijn werk geboden worden.

“Sterk degressief” zeggen de twee heren van de ‘liberale economische denktank’ als het gaat om de effecten van de verhoging van de BTW op consumptiegoederen, maar hun voorstellen gaan niet verder dan de aller scherpste kantjes van de klasseverschillen weg te slijpen, via een naar inkomen berekende jaarlijkse consumptiebelasting. Dit is niet een ontkenning, maar een bevestiging van de maatschappelijke kloof tussen rijk en arm.

Ik denk dat  het goed is af en toe niet te schromen om klassieke inzichten en voorstellen voor een meer gelijke samenleving aan te halen, hoe ver weg en onbereikbaar zulke ‘geïdealiseerde voorstelling van zaken’ ook mogen zijn. Hoe dikwijls hielden zulke maatschappelijke experimenten maar een korte tijd stand, of  werden enkel ‘in naam’ doorgevoerd ? De praktijk van ‘gelijkheid’ is moeizaam. Zonder maar te hoeven tellen, kan een ieder weldenkend en geïnformeerd mens, tot de slotsom komen dat de mislukkingen en monsterlijke uitwassen van het ‘staats-kapitalisme’ en het ‘staats-socialisme’ even talrijk zijn. Natuurlijk zijn er – met enige goedwillendheid – ook “zegeningen” uit beide kampen te melden.

Zo deed het lezen van dit opinie-artikel met het begrip ‘toegevoegde waarde’ van de BTW en het beteugelen van productie en consumptie mij denken aan de theorieën van de Groep van Internationale Communisten, kortweg G.I.C. (**), die voor de Tweede Wereldoorlog actief was in Nederland, met name in Amsterdam. Zij legden hun ideeën vast in een gestencild geschrift “Grondbeginselen der communistische productie en distributie”  uitgegeven in het jaar 1931. Ikzelf heb een heruitgave uit 1969 van Boucher (***). Ik blader er even in en – in weerwil van het donkere marxistische taalgebruik  – valt mijn oog toch op enkele passages, die een historisch spiegelbeeld geven van de beginselen waarop de hierboven geciteerde liberale economen hun argumentatie stoelen. Ik geef die citaten hier – enigszins ingekort – weer:

De loonarbeid is de uitdrukking van het feit, dat er een scheiding is van de arbeid en het arbeidsprodukt, van het feit, dat de arbeiders noch over het produkt, noch over het produktieapparaat iets te zeggen hebben. (…) Deze opheffing [van de loonslavernij] kan alleen daarin liggen, dat de scheiding van de arbeid en arbeidsprodukt wordt opgeheven, dat het ‘beschikkingsrecht’ over het arbeidsprodukt en dus ook over de produktiemiddelen weer aan de arbeiders komt. [p.26-27]

De eerste voorwaarde, om een gemeenschappelijke beschikking over het produktieapparaat mogelijk te maken, is daarom, dat de produktie zich naar algemeen geldende regels voltrekt, regels waarop ‘alle’ maatschappelijke werkzaamheden moeten berusten. (…) De vrije producenten moeten daarom gelijke ‘produktievoorwaarden’ voor alle producenten scheppen. (…) De ‘gelijkheid’ is hier geen ethische categorie, maar een economische: ze wil niet anders tot uitdrukking brengen, dan dat de produktie in alle bedrijfsorganisaties naar dezelfde regels verloopt… [p.29]

De ruil der goederen komt niet op een willekeurige grondslag tot stand, maar ze worden in een bepaalde verhouding geruild. De ruil komt tot stand op de grondslag, dat ze ‘dezelfde’ hoeveelheid maatschappelijke arbeid belichamen. Deze hoeveelheid arbeid is hun waarde. [p.101]

De reproductie van de arbeidskracht kan voor ons alleen betekenen, dat het maatschappelijk produkt gelijkelijk wordt verdeeld.  Bij het vaststellen van de produktietijd worden de arbeidsuren der direct bestede arbeidskracht in hun werkelijke hoeveelheid in rekening gebracht, zodat iedere arbeider het werkelijke aantal arbeidsuren, dat hij aan de samenleving gaf, er ook weer in de vorm der individuele consumptie aan kan onttrekken. De arbeider bepaalt door zijn arbeid ‘direct’ zijn aandeel in het maatschappelijk produkt. [p.116]

… de ‘Associatie van vrije en gelijke producenten’ [maakt] tegelijk de ‘Associatie van vrije en gelijke consumenten’ noodzakelijk. Zoals  de produktie door de bedrijfsorganisaties collectief geschiedt, zo verloopt ook de distributie collectief: n.l. door de ‘coöperaties van allerlei aard’. In deze coöperaties vinden de individuele wensen der consumenten hun collective uitdrukking. En doordat in het communisme de ‘tussenhandel’ wegvalt, en de coöperaties direct op de bedrijven gekoppeld zijn, worden de behoeften, zoals deze zich in de coöperaties openbaren, ‘direct’ op de produktie overgedragen. [p.207-208]

De gedachte aan een economisch stelsel waar productie en consumptie ten dienste staan van de gemeenschap, met wegneming van de centrale drijfveer van winstmaximalisatie, kan niet anders dan een gunstig effect hebben. Gunstig, niet enkel voor het sociale, maar ook voor het biologische milieu.

De elektronische communicatiemiddelen die ons nu ter beschikking staan maken het mogelijk om te denken aan een op een andere basis georganiseerde maatschappij, uitgaand van de gelijkwaardigheid van een ieders arbeid. Dat zal zeker geen kopie opleveren van staats-socialistische, staats-kapitalistiche of andere autoritaire corporatieve  samenlevingsmodellen, zoals die wij die nu kennen. Ik doel enkel op het gebruiken van enkele kernbegrippen over menselijke arbeid en hoe de producten daarvan gedistribueerd worden en die begrippen aan te passen en opnieuw in onze veranderde tijd te plaatsen.

De directe meetbaarheid van omstandigheden en dingen en de wijze waarop zulke gegevens verspreid en gekoppeld kunnen worden aan het hele scala van economische en sociale processen in onze samenleving, kunnen de hierboven geciteerde utopische gedachten van 80 en meer jaar geleden, concreet maken.

Ideeën in de geest van  ‘een consumptiebelasting voor de rijken’ blijven brave goedbedoelde pogingen van verwaterde 21ste eeuw  liberalen die nog niet de moed hebben om eens naar de oorsprongen van van het door hen beleden ‘liberalisme’ terug te gaan. Ook daar, aan de liberale bron, valt veel radicaals te ontdekken dat – opnieuw in onze tijd begrepen – tot een revolutionaire  herinrichting van onze samenleving zou kunnen leiden.

(*) De Volkskrant heeft – ondanks een nieuwe digitale krant redacteur – nog niets begrepen van de mogelijkheden voor goed publiek debat op hun website, zoals bijvoorbeeld wel te vinden is bij de Britse The Guardian. Er is geen lijn te ontdekken in het Volkskrant-beleid, wanneer wel of niet op een artikel door de lezers gereageerd kan worden. Het ‘tekstkooitje’ van 500 tekens maakt het vaak onmogelijk iets anders te doen dan boos ‘te vlammen’, of het ter berde gebrachte met een enkel woord te ondersteunen. Een inhoudelijk argument is nauwelijks te maken. Reacties tussen lezers onderling (die boven het reguliere digitaal afbekken uitgaan, zijn door deze beperkingen ook uitgesloten. Kortom betuttelend en kortzichtig redactioneel beleid. Droevig omdat De Volkskrant toch pretendeert bij te dragen aan opinievorming en lezers soms oproept te reageren.

(**) Zie tekst “De Groep van Internationale Communisten Persoonlijke herinneringen uit de jaren 1934-1939” door Cajo Brendel (1915-2007) de nestor van het ‘raden communisme’ (niet te verwarren met het ‘partij-communisme’ en het staats-communisme zoals dat van de Sovjet Unie en Rood China) in Nederland, die ik goed gekend heb.

(***) Afkomstig van mijn boekenplank ooit eigendom van een andere  radencommunist en vriend Gerard van de Berg (1909-1997).

Read Full Post »

Fietsenmakers, kappers, stukadoors en schilders gaan het krap bij kas zittende gedoogkabinet van VVD+CDA+PVV redden door de invoering van een verhoogd BTW tarief, waarmee zij de door hen Toegevoegde Waarde door hun Arbeid (TWA) ten dienste stellen aan het Noordfonds voor de Verminderde Waarde van het Speculatieve Kapitaal (NFVW-SK), want hoe anders kan de TOL van de Financiële Crisis aan de TOLLENAARS betaald worden?

Beroepsgroep I gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Beroepsgroep II gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Beroepsgroep III gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Beroepsgroep IV gaat + 2% BTW innen en afdragen aan de regering voor het NFVW-SK.

Read Full Post »

Dominique Strauss Kahn flanked by security guards explains how to drag global economy out of its actual slump using the famous 1926 diagram of Fritz Kahn published in "Das Leben des Menschen/Life of Man" as a concrete metaphor of how to stimulate economic growth. Seven steps can be distinguished: 1) Die Geslechtsdrüsse/Sexual glands; 2) Erotische Eindrücke/Erotic impressions; 3) geslechtlige Eregung/Sexual arousal; 4) Hemmungen wie moralische Bedenken/Inhibitions like moral considerations (that have to be overcome); 5) Rückenmark/Spinal cord (transporting the accumulated data to...); 6) Erektionszentrum/Erectional centre; 7) Schwellkörpernadern/Erectile tissue (that will produce the intended rise). ---- click picture for full size view ----

For an inside report of the lecture in the guarded off hall of Cambridge Student’s ‘Union Society’ I can recommend the student’s paper ‘The TAB Cambridgetab.co.uk” in its issue of Saturday, 10 March 2012 which has several readers comments from within the Cambridge student community:

<quote> Dominique Strauss-Kahn managed to talk about economics for most of the evening to an under-capacity Union, but the ex-IMF Chief was forced from home turf when a student asked about rape allegations made earlier this year. Will Lawn, a 3rd year student from King’s College asked Strauss-Kahn to “explain why Diallo had vaginal bruising the day after you met her,” referring to the hotel maid who alleges that DSK raped her in May 2011. Security, who flanked DSK throughout the talk, tried to rush him out, but both Strauss-Kahn and Union President Katie Lam let him finish his question. Strauss-Kahn responded by saying: “I’m not quite sure that’s the topic of this evening. New York dismissed the case… What more do you want?”</quote>

 <quote>But while there was limited opposition within the chamber, outside the Union the atmosphere was vitriolic. Behind the debating chamber over 200 protesters clashed with police and security, parading anti-DSK placards and chanting slogans such as “No more violence, no more rape” and ”DSK, go away, justice for Diallo.” Activists also clashed with a pro-DSK campaigner, ripping the sign he was carrying, which was covered in free speech slogans.</quote>

 <quote>Chants were audible throughout the talk, but when asked about the protests Strauss-Kahn said: ”We live in a culture of freedom; they are allowed to do what they want, even if I think they are wrong.”</quote>

 <quote>In a statement released shortly after the event, the Union emphasised that: “there was no restriction on questions from the audience or on their content”, adding that Lawn was approached by security after his question because “a private security guard mistakenly interpreted this question as an attempt to disrupt the event… his actions had not breached the code of conduct for the event.”</quote>

I id post a reaction on this blog that can be found at the end of this posting. (**)

The lecture took place on Friday, March 9 at the University of Cambridge with a confident Strauss Kahn in spite of protests outside the lecture hall.

(*) Documentation on the mechanical schemes of the functioning of the human body by Fritz Kahn, can be found here…

(** )My reaction on the TAB Cambridge blog and its comments:

Not guilty until proven” seems to be a strong proDSK argument, but those who use it apparently did NOt follow the way how someone with lots of power and lots of money could wriggle out of almost any justice procedure.

 Casting doubt on the status of a victim is one of the ugly aspects of such a process. Next are conspiracy theories and there were several suggestions of attempts at framing a prospected French President candidate. The the colour of the victim versus the colour of the perpetrator and discriminatory law practices was brought in also, amplified with the aspect of class differences and discrimination of women. Differences also of culture, between a more protective attitude toward private life of politicians and officials in France versus the overt judgemental morality stance taken in the USA further obscured the issue. This bristle cloud of public debate has thrown so much dust in the air that Dominique Strauss Kahn’s lawyers managed to wriggle him out of prison, into a luxurious safe house and finally had him acquitted and free to leave the USA. There is NO Truth to be found in this kind of sensational cases. They do get Mythical and a myth is a unstable piece of lore that – nevertheless – does have some founding in a real event that occurred in whatever way  in the past.

 There was an escapade of DSK in a New York Hotel and the chances that this was just a spontaneous consensual ‘rendezvous’ are at best hypothetical. More important DSK has a history of non-consensual relieve of his libido upon the bodies of ladies of which some have found the courage to express their disgust and anger publicly. All cases not formerly proved, none that has lead to a conviction. Muffling by hired lawyers of free speech, and whatever undisclosed means of pressure available to a man of political power like DSK, form the basis of his actual standing. Arguing that honouring an earlier invitation to the Student Union of Cambridge (as I understood) of DSK should be kept in the name of ‘free speech’ is preposterous.

 What remains is DSK’s record as an economist and his abilities to influence the global market in a remarkable way. None of this seems to be true in the eyes of economists, there are monitoring and evaluation reports of his own International Monetary Fund – nicely put on-line – that take a critical stance at his performance in this field. Here is an introductory text and the source link “The affair DSK and the forgotten IMF self-criticism report of May 20, 2011”: http://wp.me/pw0cu-11S

 My suggestion is a less emotional and more analytical approach to the now historic DSK in Cambridge case. What I did find most ‘endearing’ was not only reading your magazine, but also the photographof the actual crummy stage of the Student Union lecture hall, that must have been such a non-glorious and shaming stand for Dominique Strauss Kahn to end up as a speaker in such an environment. Just compare it with the glamorous settings of his Far East come back attempt as a speaker on an economic conference in Bejing in December 2011: http://www.youtube.com/watch?v=76fm35fycG4

Comment on TAB student paper blog by 'Cambridge Moonion': Re: "crummy stage". The actual room is a pretty amazing example of Victorian architecture. He was just giving his speech from the back of the room rather than the front because he needed to be near a door for security reasons. The lecture is since monday March 12 also available in video on the official web site of the Cambridge Union Society. (****)

In contrast an image of the Beijing business conference performance of Dominique Strauss Kahn, this come back event was arranged before DSK was once more publicly associated with a prostitution ring embracing two continents, form Lille in the North of France to New York. (***)

Former IMF head Dominique Strauss-Kahn delivers a speech at an economy conference organized by Chinese Internet company Netease in Beijing, China, Monday, Dec. 19, 2011. -- click picture for link to original article ---

(***) Le Monde: Infographie Comprendre l’affaire du Carlton en trois minutes. Mis à jour le 20.02.12. An animated information graphic in the form of a narrated organigram that explains the complicated set up of the Lille/New York prostitution ring (L’Affaire Carlton) in which Dominique Strauss Kahn also plays his own role. The narration is in French.

Comprendre l'affaire du Carlton en trois minutes (Understanding the Carlton Affaire in three minutes) - click image to go directly to the page of Le Monde and click the button 'démarrer' to start the info graphic.

(****) “The global financial climate, globalization and the Eurozone” at http://www.cus.org with several applauding comments in favour of DSK..

Read Full Post »

Bernard Wientjes, voorzitter van ondernemersorganisatie VNO-NCW, vandaag in een ingezonden brief in Trouw.

Read Full Post »

THIS IS MY FIRST QR-CODED tableau try it:

Bonnet d’âne pour le FMI” (dunce’s cap for the IMF; literary ‘donkey’s cap’) I read in Le Monde Diplomatique of August 2011, with a sarcastic comment by Pierre Rimbert on how the arrest of Dominique Strauss Kahn for sexual assault of a hotel worker on May 15th overshadowed a self-critical report of the International Monetary Fund by its own “Independent Evaluation Office” (IEO) published on May 20. The report itself is on-line and worthwhile reading, because the ‘economic assault of international banks’ on all of us is too easily overlooked as we all like daily scandal better…

These are some harsh findings in the report of the Independent Evaluation Office of the IMF:

“…the relevance of research to authorities and its utilization were hampered by the lack of early consultation with country authorities on research themes and by a lack of country and institutional context.” [page 27; paragraph 75]

“…there is a widely held perception that IMF research is message driven. About half of the authorities held this view, and more than half of the staff indicated that they felt pressure to align their conclusions with IMF policies and positions. Policy recommendations provided in some research publications did not follow from the research results, and a number of country authorities and researchers noted that IMF research tended to follow a pre-set view with predictable conclusions that did not allow for alternative perspectives. This detracted from the quality and credibility of studies and reduced their utilization.” [page 28; paragraph 77]

“…there was no IMF-wide leadership of research. Research activities were highly decentralized, and there was very limited coordination across departments. There was no mechanism to set IMF-wide priorities or quality standards. Collaboration among staff across departments was limited and mostly based on personal relationships.” [page 28; paragraph 79]

Click picture for bigger version and test the QR-code: tested with iPad 2 and 4 QR-code apps: QR HD, Scan, QRdeCode, Qrafter (the last one is the best as it zooms automatically and is a free app) It should bring you directly to the report of IEO "Research at the IMF: relevance and utilization."

Reading the self-critic report of the IMF made me check its reception and how it was related to the impact of Strauss Kahn and his short lived IMF reign. It lead me to the English language Turkish newspaper ‘Today’s Zaman’ (said to be close to the Turkish Justice and Development Party) and a long comment by their columnist Asim Erdilek, from which I took this citation:

What both IEO reports omit, however, is that since 2008 the IMF’s official views have been moving away from the Washington Consensus. This began under the former IMF Managing Director Dominique Strauss-Kahn, a former socialist French finance minister, who chose his compatriot MIT macroeconomist Olivier Blanchard to be the IMF economic counselor and research department director (see my columns “The IMF’s evolving policy makeover” (1) and (2), published on Feb. 22 and March 1, 2010, respectively). In several recent publications the IMF has demonstrated its tilting to the left in economic policies by calling for higher inflation rates as well as greater financial regulation in developed countries and for capital controls in developing countries. We have to wait and see whether this tilting to the left will continue, creating an opposite research bias, under the IMF’s controversial new managing director, also from France.

 Christine Lagarde one of the few ministers in the cabinet of Sarkozy’s UMP party that survived the frequent reshuffles of  France’s president (“Le joker de Sarkozy”; Le Figaro; 2009), is a lawyer by profession and not an economist, she is known for publicly denying bad news and proposing her view of  “la vie en rose.“:

Christine Lagarde estime que “le gros de la crise est derrière nous” Le Nouvel Observateur 20/8/2007 (Christine Lagarde estimates that the main part of the crisis is behind us)

Christine Lagarde: conférence de presse “L’économie française repose sur des fondamentaux qui sont solides […] Je ne conçois pas aujourd’hui de contamination à l’économie mondiale” Le Monde Blogs 17/8/2007 (Christine Lagrande during [an often cited] press conference: “French economy  is put on solid fundaments […] I do not conceive today a contamination of it by  world economy”)

Lagarde : “Il n’y aura pas d’éclatement de la zone euro” Le Figaro 18/11/2010 (Lagarde “the Euro zone will not be blown up”)

If she will be anything more than a mouthpiece for the international banking world is doubtful, if her method of public broadcasted optimism is enough to quell the financial crisis is most unlikely.

The conspiracy theories that have been circulating with Dominique Strauss Kahn as a supposed leftist belonging to the French Socialist Party, to be discredited by a schemed sexual intervention, leading to the appointment of another French director of the IMF from the right wing  UMP party of Sarkozy, are grotesque. DSK is a man finding apparently pleasure in risky violent sexual behaviour. The coming-out of the lady he assaulted, did also put an end to any Hollywood movie inspired conspiracy story, with high class  call girls on secret missions. It was indeed just a lady doing hotel work who befell the outrageous assault. Sarkozy may even not have been comfortable with the demise of DSK, as with DSK  the interest of France in an international organisation, was some how manifest, at a level beyond national politics.  That a politician like Sarkozy grabs the occasion delivered to him by DSK’s fall, is obvious, but this was first of all a improvised emergency measure. And so Christine Lagarde, promoted by France,  added this “personal touch to her pitch  to lead this global institution” for the board of IMF directors on on June 22, 2011:

 “I stand here as a woman, hoping to add to the diversity and balance of this institution. I stand here as former head of an international law firm with a dedication to integrity, to the highest moral standards and a belief in participative management. I stand here as a Finance minister who has been tested in times of crisis. I would like to put these skills and experience at work to serve the International Monetary Fund”

‘Rue 89’ a daily platform for commenting the news has a comment on a radio interview with Lagarde still as the French minister of finance with ‘France Inter’ on April 11th this year, where she also has to answer questions by listeners. A pensioned lady comes in the broadcast and explains how she tries to live on 800 Euros a month and succeeds only to cover 15 days with this amount. Comes the answer of Lagrande:

“Le gouvernement a tout a fait conscience de votre problème et c’est pour cela qu’il a décidé d’augmenter de 2% les pensions de minimum vieillesse.” (The government has been completely conscious of your problem and has therefore decided to augment with 2% the minimum elderly pensions)

The commentator on ‘Rue 89’, the economist Jean Matouk, precises in his article (*) the actual government measures, 4,7% augmentation for the minimum elderly income and 2% for the pensions. Matouk tells us in a sarcastic tone also to what it boils down: “16 Euros more pro month. What is she moaning about?”  The next question to Finance Minister Lagarde from radio listeners make her jumps from tens of Euros to milliards, as the support for Greece and other “weak economies” in Europe and its financial consequences are brought in. I will not cite the whole interview here, details are on-line in French, but what is striking, is the correlation between the way the poor pension lady is helped by Lagarde and her world of high finances and the way ‘global economy’ is handled by the same forces.

Christine Lagarde riding the Euro bull in front of the European Parliament Building in Strassbourg while the New York Wall Street bull is waiting her, a symbol of the recovery of the American people from the stock market crash of 1987 by the Italian-American artist Arturo Di Monica, who placed the sculpture on his own initiative at first, later integrated as a city highlight. The charging bull shows in Di Monica's words: "the energy, strength, and unpredictability of the stock market." (**)

“I stand here as a Finance minister who has been tested in times of crisis.” The pitch from Lagarde for the board of directors of the IMF and she did get the job. “Been tested” seems to be the ability of politicians to remain in the saddle during an economic rodeo, which does not mean that the bull she has been riding has been tamed. Alternative forms of domestication are needed and there seem to be no ‘alternative views’ possible with the IMF, neither with the board of directors, nor with their new head Lagarde, let me cite again IMF’s Internal Evaluation Office May 2011 report:

 “researchers noted that IMF research tended to follow a pre-set view with predictable conclusions that did not allow for alternative perspectives.”

It is ‘alternative perspectives’ on economy we need to put an end to orchestrated ‘economic assaults’ that are at the basis of the legal system of our societies and remain thus – most of the times – unpunished

(*) Vivre avec 800 € par mois quand les banques enfument le monde (‘Living on 800 Euros a month while the banks smokes up the world’; there is a double meaning here in ‘enfumer’, one of a smoke screen, the other of something being fucked).

(**) For details on the Wall Street bull of Di Monica see Wikipedia.

Read Full Post »

My morning association reading the news of the release of DSK: Strauss-Kahn and Octave Mirbeau who wrote in the year 1900 the novel ‘Diary of a chambermaid’ (Le Journal d’une femme de chambre) giving voice to a maidservant: “Through her eyes, which perceive the world through keyholes, he shows us the foul-smelling hidden sides of high society, the ‘moral bumps’ of the dominating classes, and the turpitudes of the bourgeois society that he assails. Mirbeau’s story undresses the members of high society of their superficial probity, revealing them in the undergarments of their moral flaws: their hypocrisy and perversions.” (1)

Here we see Strauss-Kanh re-enacting a scene of the novel for filmmaker Bunuel together with Jeanne Moreau, if only DSK had limited himself to shoe-fetishism…

(1) citation from Wikipedia 

Read Full Post »

Sarkozy explaining the recipe for the dessert from the desert at the upcoming dinner at the G8 top meeting in France May 2011: a Libyan ‘oil cocktail’ named ‘”Tour de Force de la Tour Eiffel” to be served by Apache waiters with NATO bonfires providing a festive backdrop. He makes it clear why the chosen interventionist taste is ‘Libyan’ and – say – not ‘Algerian’ or ‘Sudanese’, as there are 20 G-force countries wanting their sweet-oil-tooth to be served at a regular basis and one must make sure that there is enough constant supply of the needed ingredient.

Read Full Post »

A neo-McCarthyism is flooding the Low Countries these days with the islamophobe law & order PVV party of Wilders being hunted down by almost the whole spectre of “respectable” Dutch news media. Five of the 24 PVV members of parliament appear to have some sort of criminal record, though most of these for minor violations. The hunters of the PVV, chasing what they see as persons and behaviours that threaten their image of what the Netherlands should be, have now become prey themselves. The media that have served Wilders and the PVV and helped them to rise to power,  have now turned against them. Party chief Wilders started today to send around one of his famous Twitter comments to newspapers complaining about what he feels as an orchestrated persecution.

It makes me feel queasy. The burrowing of the media into the past of PVV members, starts to look like an ordinary witch hunt. So, we will not any more assist this.

When one reads and sees the sensational front page articles and prime time television programs these last days, the implicit conclusion is that members of parliament should have have had no intercourse with real life in their past. Parliamentarians should be as innocent as lambs. Like in the shivering years of the early Cold War every member of parliament is checked and each side step in a career of any politician is dug up from the deep and smelly waste heap of history. A few days ago, one of the commercial television companies RTL formally asked all the parties in the Dutch parliament which of their members in the Second Chamber (Tweede kamer) had a criminal record. Of the 150 members 149 answered this question, one member refused at first, but later gave in when confronted with some driving with too much alcohol incident, a decade or so ago. This call to confess by RTL Television News, may have its origin in complaints about their alleged bias toward Wilders and  the PVV. The outcome has been 7 members of parliament with a formal criminal record of which – as said before – 5 belong to the parliament fraction of the PVV.

In the year 2008 the other side of the political spectre has been attacked by the same media that always propose themselves as the legitimatized representative of the abstraction called ‘public opinion’, as the watch dogs  that protect the needed ‘credibility’ of ‘representatives of the people’. A politician of the Green Left Party, Wijnand Duyvendak, felt compelled to give up his seat in parliament because of his – previous known – involvement in radical direct actions against nuclear energy a few decades before. A tactical chosen moment of amplification in the media of this dated public knowledge, was sufficient to make him fall. All this media hunting is done with the implicit intention of supporting ‘democracy’ by cleansing the house of representatives of anybody having whatever ‘criminal record’. The assumption of these ‘righteous press campaigns’ is that elected representatives should have no criminal or any other kind of controversial past. The house of parliament appears – in this vision – to be some kind of church solely populated by purified and canonized saints.

This premise, is more undermining than supporting a system of elected representatives. Society has more to offer than innocent lambs and national crime statistics show this clearly. Sanctions (sancties) and sentences (veroordelingen) range in the hundreds of thousands. There is positive potential in the experience of “unclean” members of parliament. First of all the definition of ‘crime’ is a shifting notion, like squatting becoming a criminal act in the Netherlands only recently and, maybe soon, softdrug blowing becoming a punishable offence, whereas these activities were tolerated before. Ex-criminals and ex-offenders in parliament may help to tone down hard liners with neither social understanding nor human empathy. Acceptance of deviancy in some one’s career – also in the political party domain – must first be established. The prevailing witch hunt mentality we see now has the opposite effect. Politicians try to cover up and hide their past and tend even to pursue more extreme repressive policy measures (if only to hide their own past or inclination).

click picture for link to the Statistical Bureau web page with details on criminality in the Netherlands

The notion of what ‘crime’ can be, has so many shadings of colour as can be found in a rainbow: from almost legal white collar crime committed by those who mostly manage to stay out of prison, to the ‘blue collar criminals‘ that are picked up from the streets and make up the main population of our state prisons. When any citizen has committed a crime and when it comes to a conviction and a subsequent punishment, the social rule can only be, that a specific case of law-breaking has been settled,  that the ‘criminal’ has become an ‘ex-criminal’, who should be helped to reintegrate in society. Such basic humane understanding of social relations have disappeared from  the media scope and has been replaced with the practice of eager journalists acting like 21st century inquisitional witch hunters.

Meeting of Witch Hunt and Scapegoating

Wilders and his “Party of Freedom” (PVV) – known for their scapegoating of Muslims and other ‘Non-Western-Allochtones’ – are now targets themselves. Sudden changes of  the direction in which the cleansing wind of media attention blows, may occur. The ‘line of legality’ is  never straight, bending this or another way constantly as power relations in society change. Side stepping from what is supposed to be ‘the correct path’ may happen to anyone. There is an established juridical system to judge both the perpetrators and the laws they  may have ignored. Additional levels of punishment should be avoided. A democracy can not allow eternal damnation of one of its citizens because of a ‘faux pas‘. Even in the case of a felony, once a person has been convicted and has ‘done time’, a case should be closed. Disqualification from active voting and passive voting (being a candidate for parliament) can be imposed by a court decision, but the cases in which this is possible are very much restricted. The right to vote and to be elected are constitutional rights. Criminal acts against the head of state or the overthrow of a government are specifically mentioned as a basis for exclusion from voting. There are hardly any cases of disqualification from voting and election in the last decades in the Netherlands.

I see the judgemental journalism about members of parliament as a kind of orchestrated ‘mob-justice’, presenting a bigger danger to society than the persons pursued by it. Over the years I  have come to the understanding that ‘the enemies of my enemies are not necessarily my friends’. I will rejoice in the demise of Wilders and his PVV, but  I would prefer that this happens on the basis of a more generalized  understanding of the faulty ways of their xenophobic arguing. The PVV is at all time ready to take up their role of lower and middle  class underdogs. Victimhood always have been an effective political weapon.

The former Prince of the Netherlands, husband of the deceased Queen Juliana, had a long history of trespassing over the line of the law, from causing car accidents to accepting smear money  for weapon deals and being involved in conspiracy against an other state, to only mention a few of his deviating deeds. All this has been accommodated over decades in such a way that the Prince did not have to face any public court. It is a grotesque example of the double standards of  the law abiding officialdom in the Netherlands who – on the other hand – may unscrupulous prosecute someone with less royal credentials.

Structurally speaking, the whole cleansing operation fury does function as a media smoke screen for the draconic economic measures under way of this peculiar minority government coalition of VVD liberals (31 seats) and  CDA christians (21 seats), with the extra-govermental PVV of Wilders conditionally supporting the government – in hostage – with his voting machine of 24 seats, “criminal” or not, a total amount of 76 seats creates what is called a ‘democratic majority’ (half of the 150 seats +1) .

However dislikable Wilders and his PVV movement is, their involvement in ‘white collar’ and ‘fountain pen’ crime is – as to this moment – neglectable in comparison with the older more embedded parties with their long histories in the governance of the country (be they on the right, left or in the middle of the political spectre). Some gigantic forms of stealing like the channelling away of 25 milliard Euro in the nineties from the reserves of the major Dutch Pension Fund for the civil workers, ABP, as will be disclosed coming saturday in a television program by a former investment director of that fund – Jean Frijns –  will most probably not even rank as an ‘economic crime’, it will – almost certain – be classified as ‘a governmental budget policy measure’  of that period.

Critical self-reflection of Dutch media on their role in the recent blaming campaigns is rare, and when it occurs it is only launched as a side show, like an editorial comment on the Wilders Witch Hunt by the national News Hour television program (Nieuwsuur), not in their broadcast, but in writing, somewhere hidden on their web blog…

Chief editorial comment: criminal record should not necessarily break up a member of parliament

Read Full Post »

klik plaat voor super grote printbare versie

Deze poster had ik al een tijdje geleden ontworpen en toont een achttal VVDers die diep ’embedded’ waren en zijn in onze economie. Het is opvallend hoe weinig – buiten de nooit van de buis weg te slane Wiegel – deze prominente VVDers (**) zich in de afgelopen verkiezingsmaand geprofileerd hebben. Van een in beschuldiging gesteld VVD lid van de Staten van Noord-Holland tot de twee toezichthouders op het bank- en geldverkeer onder wier bewind geldinstituten vielen en wankelden. Van terugtredende en op het nippertje opstappende commissarissen en bestuurders van de DSB bank van Scheringa tot het partijgeweten Wiegel die zich beschikbaar stelde voor louche beleggingsadvies-reclamespotjes. Als centrale figuur de beste-minister-van-financiën-ooit, die op nationaal niveau de actuele crisis gestalte heeft weten te geven en die nu als ‘nationaal geschenk’ een ‘nieuw realistisch’ schilderij – wellicht door ABN/AMRO uit de collectie Scheringa genaast – den volke aanbiedt. Voorts een lachende man op de achtergrond, bekend van het schilderij ‘de man met de gouden das‘, onlangs nog teruggetreden als voorzitter van mijn pensioenfonds. Ter rechterzijde van hem een ex-minister van Defensie en dierentuinbestuurder die laatstelijk zijn eigen straatje schoonveegde door een directeur van een woningbouwvereniging van corruptie te betichten in één van zijn bijrollen als woningbouwvereniging-bestuurder . Een voormalig kamerlid en minister die landelijk beroemdheid verkreeg als vinger-in-de-keel-steker in de tweede kamer, presenteert zich nu als neo-regent in zijn rode zetel waar vanuit hij de banken- en verzekeringssector onverwurmbaar in de gaten houdt. Buiten het zicht – onder zijn rode zetel – bleef een stapeltje recente onderzoeksrapporten waarin meerdere leden van dit groepsportret scherp en raak getekend worden, waardoor publiekmaking  – in verband met de op hand zijnde verkiezingen – als weinig opportuun beoordeeld werd.

Een artikel van Thomas von der Dunk in de Volkskrant op de dag na de verkiezingen stimuleerde mij deze prent die ‘en portefeuille’ was gebleven alsnog eruit te trekken (*). De prent is hier geplaatst in volledige hoge resolutie opdat deze als versiering en inspiratie aan de wand op de werkplek en andere doeltreffende plaatsen opgehangen kan worden, het liefst te drukken op de groepsprinter van een ieders school, werkplaats of kantoor.


Het spijt me dat door al dat gedrang om de beste plaats op de voorgrond de letter ‘D’ van democratie wat in het gedrang is  geraakt, maar de ‘V’ van Volkspartij en de ‘V’ van Vrijheid zijn gelukkig goed zichtbaar gebleven. De inspiratiebron affiche is op groot formaat geheel gratis te downloaden bij de VVD.

(*) Thomas von der Dunk: “Het [de VVD tj.] is niet zonder reden in intellectueel opzicht de meest nietszeggende van alle traditionele partijen in Nederland. Van enige analytische reflectie op de Val der Banken blijkt tot dusverre niets.

Het is – en Bert Koenders werd al in die zin vanochtend in de krant geciteerd – bizar dat deze partij, die als geen ander blind de neoliberale dogma’s heeft omhelst en feitelijk nog omhelst die de ons allen nu miljar den kostende kredietcrisis hebben veroorzaakt, vannacht de grootste geworden is. Dat is, alsof in 1990 na de Val van de Muur en het failliet van de sovjet-economie in Oosteuropa de communisti sche partij gezegevierd zou hebben.


De crisis kwam van rechts, dankzij een ideologie die de ongebreidelde hebzucht aanprees, op basis van de misvatting dat als iedereen maar de ruimte krijgt zo goed mogelijk voor zichzelf te zorgen, wij allen daar wel bij varen.”

[Volkskrant 10 juni 2010]

(**) Voorbeeld en zijn o..m. “Robin Linschoten, Ed Nijpels, Gerrit Zalm en Frank de Grave allen VVD coryfeeën. Ook allen (ex) bestuurders van een van de meest besproken kredietbank de DSB. De VVD maakt geen goede sier met dit meer dan onbehoorlijke bestuur door deze leden. Hoe geloofwaardig is het VVD bestuur met dit voorbeeld van wanbeleid bij een kredietbank door haar eigen leden…

1 oktober 2009, door Auke Huisman”

[commentaar op de eigen VVD web site van (waarschijnlijk) een partijlid op de ‘Tegenbegroting van de VVD” gedateerd op 15 september 2009]

Read Full Post »

Soms maakt de actualiteit dat een beeld wat je ergens eerder gezien hebt je in herinnering komt. Dat gebeurde mij vanmorgen nadat gisteren de halve deconfiture van Gerrit Zalm tot het nieuws-van-de-dag behoorde. In mijn vrijwel dagelijkse bijgehouden verzameling van digitale krantenknipsels kon ik het bewuste beeld vlot vinden, het was een foto geplaatst bij een artikel verschenen in het gratisblad De Pers van 17 augustus 2009. Het artikel kopte: “Koninkrijk der Woekerpolissen” en de foto toont ons het bekende schaterende gezicht van Gerrit Zalm aan de koffietafel bij Dirk Scheringa. Blocnote en pen liggen op tafel naast de koffiekopjes en op het blocnote ligt een bril, die kennelijk niet van Gerrit Zalm is, die zijn bril nog op heeft, die bril moet dus van Dirk Scheringa zijn en dat kan – terugblikkend – veel verklaren. Zalm zag het allemaal wel, maar Dirk had de verkeerde bril en zag daardoor de verkeerde cijfers. Daar waar Zalm met volle overgave lacht en zelfs ter ondersteuning daarvan nog met de vlakke hand op de tafel heeft geslagen, meesmuilt Scheringa, wat voor degenen die het Hollands niet kennen betekent dat hij een ‘ongelovige glimlach’ op zijn gezicht tovert. De staande klok van een neo-klassiek West-Fries model staat op tien minuten voor twee, dat betekent dat vijf-voor-twaalf al weer enige tijd gepasseerd is. Links onder is voor het scherpe oog van een kunstkenner nog een waarschijnlijk voor de AMRO-bank verborgen gebleven kunstwerk te zien: een met tjalken beschilderde melkbus. Aan de wand  nog een portretschilderijtje dat bekend staat als “De man met de gouden das” en in een wissellijst – want Scheringa kan als het moet zuinig zijn – de spreuk van de dag. Dat laatste was me verleden jaar toen ik die krant inkeek niet opgevallen, maar het kan zijn dat wat daar te zien is de bron van al het voor de fotograaf tentoongespreide vermaak is geweest.

klik foto om deze op het originele formaat te zien




Read Full Post »

It is not my habit to make just a quick simple link to another blog, but just now I saw such a a nice example of  anthromorph mapping that I just put the picture here with a a link to the full caption on the most appreciated blog “Strange Maps” (the Netherlands on the top of the hat and Italy as the boot with a heel).

Read Full Post »

Het is nu de tweede keer in één jaar dat via de Kamer van Koophandel Amsterdam (en wellicht andere kamers in andere steden) een poging gedaan wordt om mijn bedrijfje alsook grotere bedrijven op te lichten. Maakte zo net mijn post open en vond een rekening voor een product of goed dat ik nooit besteld heb: “Office 9 Pro, WIN, NED, CD Multilingual.” Alles keurig… referentienummer, datum, BTW em in de voeter van de brief een hele rits gegevens: KvK nr. 34194095, BTW nummer en zo meer, van de postbusnummer firma Eurod Credit Management AAA B.V.

Nepfactuur voor een niet bestaand product van een nietbestaande vestiging in Nederland (er bestaat een UK versie van deze firma die zo op het oog lijkt te bestaan).

Een doorzichtige truuk, maar wel met zorg gepland. De datering van de factuur = 2009-12-18 en de 14 daagse betaaltermijn verstreken op 2010-01-04. Met Nieuwsjaarsdag komend jaar op een vrijdag zullen sommige nette optijdbetaalders (ikzelf behoor jammmer genoeg niet tot die categorie) die nog voor de kerst hun postbakje leegmaken, die rekening stomweg betaald hebben… Kassa voor de spookfirma OfficeExpert.

De bezorger van dit fraais was het bedrijf SVERIGE … en in het Zweeds staat er dan ook “Porto Betalt” in het postzegelrechthoekje rechtsboven op de enveloppe.

Het telefoonnummer van ‘OfficeExpert’ blijkt te bestaan… maar dan in de vorm van een antwoordapparaat en ik belde na 17 uur en niet binen de aangegeven tijden van negen tot vijf.

Is dit een een strafbare handeling? (uit de kleine lettertjes zou kunnen blijken dat het slechts om een aanbieding gaat) Is het op het randje van het legale? Het burgerlijk rechtboek zal het leren, duidelijk is wel dat het gemak waarmee fraai ogende documenten heden ten dage geproduceerd kunnen worden en de massa referentienummers die onze maatschappij personen en rechtspersonmen oplegt –  als keerzijde al snel de indruk wekken dat zo’n waslijst van referenties wel iets legaals zou moeten zijn. Zulke omstandigheden maken dergelijke marginale oplichtingspraktijken al te gemakkelijk en het lijkt er op dat de bron van dit alles te vinden is bij een keurige legale organisatie: de Kamer van Koophandel.

Vraag blijft nog of het nu zo is dat het gehele adressenbestand van de Kamer van Koophandel en/of Gouden Gids voor iedere kruimeloplichter voor een paar zwarte centen te koop is. Het enige onnut dat ik van de Kamer van Koophandel heb is dat ik ieder jaar een rekening van ze krijg en dat ze voorts – zonder daar ook maar ooit mij in gekend te hebben – voortdurend politieke lobby voeren voor zaken waar ik falikant tegen ben: meer autowegen, meer parkeergarages, ruimere openingstijden van winkels, ga maar zo door. Tot mijn opluchting zie ik dat een heel aantal andere critische betalers de factuur onder de rubriek “oplichting” hebben geplaatst en er blijkt zelfs een gespecialiseerd “Meldpunt Acquisitiefraude” te zijn die dit truukje al geregistreerd heeft. Ook de TROS Radar consumenten website maakt er melding van… dat stemt hoopvol.

Webpagina van het Steunpunt Acquisitiefraude over OfficeExpert

Wel zal ik toch maar die publieksrechtelijke bedrijfsorganisatie (pbo), in het bijzonder de Kamer van Koophandel (een van de erfenissen van het corporatistische staatsmodel van Mussolini, Salazar en Hitler in de Nederlandse staaatsstructuur) (*) verzoeken om antwoord te geven op deze vragen:

Is het zo dat uw organisatie de Amsterdamse of of enige andere Nederlandse Kamer van Koophandel, op enigerlei moment het adres van mijn bedrijf verkocht heeft, of op andere wijze ter beschikking gesteld heeft , aan “OfficeExpert” of Euro Credit Management AAA B.V., of aan enige andere organisatie die gebruikt maakt van het Kamer van Koophandel nummer “34194095” of het BTWnummer “8123.60.618.B01”, of aan enig rechtspersoon die gebruik maakt van het adres Postbus 12119, 1100AC te Amsterdam, of aan enige andere firma die gebruik maakt van het telefoonnummer “020-5248307”, of verbinding onderhoud met navolgende internetadres “www.officeexpert.biz”?

Zo ja, wilt u dan per direct deze firma en alle daarmee verbonden personen uit uw registers schrappen.

Zo nee, hoe kan het dat ik een spookfactuur van deze firma ontvang en met mij vele andere firma’s die als enige overeenkomst met elkaar hebben dat zij allen in uw adressysteem te vinden zijn.

Is het, in het laatste geval, dan zo dat u denkt dat deze firma op onwettige wijze uw adressenbestand in bezit heeft gekregen? Zo ja, gaat u dan juridische stappen tegen deze firma te ondernemen?

In alle gevallen verzoek ik u bij deze niet langer mijn firmanaam en adres voor enig ander doel dan het functioneren van uw belastingtechnische taak, te gebruiken en mij schriftelijk van het feit op de hoogte te stellen dat het te koop aanbieden van mijn adresgegevens voortaan geblokkeerd is. Mocht u aan deze laatste wens niet kunnen voldoen, dan zal ik mij uit de registers van uw organisatie uitschrijven en tevens de Rijks Belastingdienst en de KvK toezichthouder de SER meedelen dat het niet to de plicht van een ondernemer in Nederland kan behoren om ingeschreven te zijn bij een organisatie die niet in staat is om de bij haar aangesloten rechtspersonen te vrijwaren van SPAM en zwendel.

Nu zo ongeveer zal mijn nieuwsjaarsbrief aan de Kamer van Koophandel Amsterdam gaan luiden… Oplichters zijn wellicht de peper in de maatschappelijke pap en domheid is het speelveld van deze sportlieden, maar mijn persoonlijke erger is dat ik nu meebetaal – door mijn gedwongen Kamer van Koophandel lidmaatschap-  aan deze tak van sport die ik niet wens te sponsoren.

(*) Het is wellicht nuttig om in herinnering te brengen dat het idee van de publiekerechtelijke bedrijfsorganisatie (pbo) stamt uit het corporatieve staatsbestel zoals met name uitgedacht en in de praktijk gebracht door Mussolini en daarna nagevolgd door nieuwere staten met sympathie voor dit staatsmodel (Hitler Duistland en Salazar Portugal). Arthur Seyssinquart de beheerder van Nederland tijdens de Duitse bezetting was degene die dit model in de vorm van bedrijfschappen ingevoerd heeft. Na WWII zijn deze organisaties niet opgeheven maar enigszins omgevormd, zo pasten zij prima in de autoritaire opvattingen over wenselijk staatsbestel in het Nederland van de veertiger en vijfitiger jaren van de vorige eeuw.De praktijk van dit soort organisaties mag in de afgelopen eeuw verschoven zijn, maar het zijn nu nog steeds bij wet opgelegde organisaties geworden waaraaan iedere vorm van democratisering voorbijgegaan is. Ik kan mij niet herinneren ooit iemand verkiesbaar of afzetbaar gesteld te zien worden voor zoiets als een Kamer van Koophandel.

Read Full Post »

Het democratisch systeem van Nederland is merendeels gegrondvest op burgers die door middel van verkiezingen dat wat “hun macht” genoemd wordt afstaan aan volksvertegenwoordigers van allerlei aard. Dat mandaat, dat afstaan van macht, duurt voor de meeste gedelegeerde machtstructuren om en nabij anderhalf duizend dagen, pas daarna kan een burger weer blijk geven van instemming of afkeuring met wat er in de tijd van zijn/haar verstoken zijn van macht, gebeurd is. Gemiddeld leven burgers zo’n 70 en nog wat jaar en er is vaak een leeftijsgrens waarna men stemgerechtigd wordt, wat neerkomt op zo’n 15 x per leven de kans krijgen om je invloed uit te oefenen voor het kiezen van het landelijk bestuur. Nu zijn er verschillende soorten verkiezingen: Europees, landelijk, provinciaal, gemeentelijk en dan nog wat vaak onduidelijke oproepen om je stem uit te brengen op deelraden, waterschappen en andere vaak tijdelijke initiatieven, die met hetzelfde gemak weer door de overheid zelf afgeschaft worden. Dus laten we het houden op 4 x 15 (even verontacht laten dat de frequentie van Europese verkiezingen wat lager zijn), dat is dan 60 x in je leven heel eventjes macht krijgen om die direct daarna weer te moeten delegeren.

Kiesrecht foto omstreeks 1930 en een affiche voor Algemeen Kiesrecht voor mannen en voor vrouwen van voor 1917, met de toenmalige minister Samuel Van Houten met zijn beperkt kiesrecht voor mannen als een ouderwetse Batavier.

Hoe gestuurd en gemanipuleerd die momenten van meningspeiling, van delegatie van macht, van verkiezingen zijn, wil ik hier even buiten beschouwing laten, omdat het mij er om gaat hier in grote lijnen de oorzaak van regelmatige frustraties over het functioneren van ons democratisch systeem te vinden, die zich met enige regelmaat  uit in verzetsdaden van burgers tegen het wettig gezag. Het zijn vertegenwoordigers van dit gezag of goederen die aan hen toebehoren, die door boze burgers dikwijls als doelwit uitgekozen worden. In de berichtgeving hierover wordt meer gesproken over de uitgeoefende agressie en geweld, dan over  datgene wat ertoe geleid heeft. Zo ook in een korte oproep tot debat  van de discussie-blog over democratie  in NRC/Handelsblad van  Steven de Jong – waar ik hierbij met gepaste traagheid op reageer. Die discussieoproep gaat over bedreiging van uitvoerende ambtenaren en politieke bestuurders, waarbij meer dan de helft van de gemeentelijke bestuurders in Nederland aangegeven zouden hebben weleens met agressie of geweld geconfronteerd geweest te zijn. Hoe deze cijfers verkregen zijn blijft zeer in het vage, reden voor mij om – als ‘hinkende bode’ – nog wat treuzelend achter te blijven op het publiciteitsslagveld…

Toch is er reden tot zorg, zo blijkt uit onderzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken (BZK). Intimidatie, bedreigingen of fysiek geweld: 69 procent van de burgemeesters en wethouders en 49 procent van de raadsleden zou daar in 2008 mee geconfronteerd zijn. Wildwestsituatie Minister Ter Horst lichtte de cijfers toe op het jaarcongres van het Nederlands Genootschap van Burgemeesters (NGB) in Wassenaar. “Een recent voorbeeld is de wildwestsituatie in Weert”, zei ze. In september waren daar wethouders het doelwit. Een auto werd in brand gestoken, ruiten sneuvelden en er zou zelfs op een huis van een wethouder geschoten zijn. Klik bovenstaand bericht voor een link naar de hele oproep tot reactie.

Wie de eerdere brief van minister Guusje ter Horst aan de Tweede Kamer van 10 november 2008 over “Aanvullende maatregelen Veilige Publieke Taak” en het daarbij behorende rapport “Het Verhaal bij de daad voegen” van augustus 2008 er nog eens op naleest zal zich meer verwonderen over wat er  niet, dan wat er wel in staat. Het is overduidelijk dat de pleger van agressie – zoals wij die uit het ons dagelijkse geschilderde nieuws kennen – een naarling en een engerd is, die hard aangepakt moet worden. “Lik op stuk” is in het huidige politieke jargon een frequent gebruikte beleidscode. Het in ogenschouw willen nemen van de achtergronden van een agressieve daad wordt gezien als een verwerpelijk overblijfsel van ‘oude politiek’. De dualiteit van iedere sociale interactie wordt domweg ontkent, ééndimensionaal denken en handelen, dat is wat ‘deze tijd’ vraagt! Het impliciet uitgangspunt in deze beleidsnoties van het Ministerie van Binnenlandse Zaken is dat de “publieke taken” allen volstrekt legitiem zijn, dat zij allen via een feilloos democratisch besluitvormingssysteem tot stand gekomen zijn, dat degenen wier belang niet gediend maar geschaad is daar in zullen moeten leren berusten, waaruit dan volgt dat een ieder die zich tegen de uitvoering van zulke taken durft te verzetten een onmaatschappelijk element is dat harde aangepak verdient. De minster van Binnenlandse Zaken formuleert het zo:

“De dadergerichte aanpak van het programma kenmerkt zich door dit uitgangspunt ‘agressie mag niet lonen’. Immers als agressie loont, faalt de publieke taak. Als de dader met zijn gedrag het (beoogde) effect bereikt en ermee wegkomt, vormt het een bedreiging voor de uitoefening van de publieke taak en het functioneren van de rechtsstaat.”

Dat klinkt voor velen overtuigend, maar ik probeer toch meer dimensionaal te denken en vraag mij af  wat dan de steeds weer genoemde ‘agressie’ is, hoe die gemeten wordt en door wie. In de meeste beleidsstukken staan meestal twee woorden dicht bij elkaar: eerst ‘agressie’ en dan ‘geweld’. Vreemd genoeg vind ik in geen van deze recente beleidsstukken enige definitie of omschrijving van wat deze begrippen inhouden.

Contactpunt voor burger en overheid, voorbeeld nieuwe stadhuis van Den Haag. Foto gevonden op Flickr, gemaakt door Roel1943; klik foto voor link naar zijn Flickr pagina.

Ik heb er het 67 pagina’s tellende rapport “Het verhaal bij de daad voegen” van het Arnhemse bureau Q-Consult (een adviesbureau dat helpt met “visie vast te stellen, strategie te ontwikkelen, processen te beheersen en kwaliteit te managen”), opgesteld in opdracht  van het ministerie, op nagelezen, maar definities van de gebruikte begrippen ontbreken. De zorgvuldige lezer zoekt tevergeefs hoe de Q-Consult onderzoekers nu ‘agressie’ en ‘geweld’ van elkaar onderscheiden. Een ieder weet dat beide begrippen zeer relatief zijn – al was het maar uit de eigen kindertijd – dat het een verstandige  derde behoeft om te wegen of die ‘por’ nu gemeen of spelenderwijs was, of dat ‘kapotmaken’ nu een dierbaar bezit of bezitterigheid betrof. Van weging van tegenover elkaar staande belangen is in het Q-Consult geen sprake. Uitgangspunt is dat dader en daad bekend zijn en het er enkel om gaat hoe de dader zo effectief mogelijk te straffen. Naar goed Hollands gebruik is dat ‘in de portemonnee’. Dit is het hoofdonderwerp van het in opdracht van de minister van Binnenlandse Zaken opgestelde rapport, hoofdstukken en paragrafen staan er bol van: “verhaalbare schadeposten werkgevers en werknemers”; “incassotraject”; “letselschade en incassomarkt”; “Centraal Justitieel Incassobureau”; “beslaglegging op bezittingen van de dader”; “dagvaardiging van de schuldenaar”; “beslag op loon”; “conservatoir beslag”. Een afschrikwekkend beeld  vol hel en verdoemenis wordt ons geschilderd, met de deurwaarder als wrekende engel. Toch daagt ergens – zij het onbedoeld – iets van een defintie, de oorsprong van dit alles. In hoofdstuk 5 waar de “Knelpunten” belicht worden, staat onder punt 5.2 op pagina 24, het woord “kale kippen”; beter de onderzoekers hier voluit te citeren:

“Eén van de meest gehoorde opmerkingen gedurende deze verkenning is: “van kale kippen kun je niet plukken”. Iedere professional die te maken heeft met het verhaal van schade op daders van agressie en geweld weet dat hij te maken heeft met een moeilijke doelgroep en dat een verhaalstraject moeizaam kan verlopen. Niet zelden zijn de daders minder draagkrachtig, door geringe inkomsten en/of een schuldensituatie.”

Alhoewel het rapport wel aangeeft dat daders van agressie en geweld tegen overheidsdienaaars en -goederen niet noodzakelijkerwijs tot de economische onderlaag van de maatschappij behoren, blijft – bij lezing van het rapport – het beeld dat de doelgroep van het minsiterieel ‘lik op stukbeleid’, de zich verzettende onderklasse in de Nederlandse samenleving is:

“Geïnterviewden van de Politie gaven aan dat ongeveer 80 tot 90% van de daders van agressie en geweld tegen politiemensen uit een ongunstig sociaal milieu komt en een zeer laag inkomen heeft. Veelal is er bovendien sprake van een ernstige schuldensituatie. Wanneer de daders uitkeringsgerechtigd zijn, is het meestal niet toegestaan om beslag te leggen op (een deel van) de uitkering, omdat de dader dan onder het bestaansminimum geraakt.(…) Een incassotraject betekent in deze situaties een flinke financiële investering. Die investering weegt in veel gevallen niet op tegen de (eventuele) geringe schadevergoeding. In de praktijk blijkt dit knelpunt zo zwaarwegend te zijn, dat er veelal niet tot verhaal van de schade op de dader wordt overgegaan, aldus geïnterviewden.”

Wat wordt hier nu beschreven? Waar faalt “de publieke taak”?  Wat is nu “een ongunstig sociaal milieu”? Zou het niet zo kunnen zijn dat als mijn en dijn anders verdeeld zouden zijn of worden, als het tot de ‘publieke taak’ zou behoren om economische en sociale verschillende in de samenleving te verkleinen in plaats van te vergroten, kortom er meer egalitair beleid gevoerd zou worden, dat agressie en geweld, intimidatie en bedreiging, zouden afnemen? Wie bedenkt er een ‘democratische keten’ als spiegelbeeld van de hieronder geciteerde “strafrechtelijke keten” uit het rapport voor Minister Guusje Ter Horst? Als er dan sprake is van het aanpakken, het bestrijdem en het terugdringen van het plegen van “een onrechtmatige daad”, is het dan niet evenzeer nodig om ook de de “rechtmatige daad”, de rechtmatigheid van genomen beslissingen, de bestuurspraktijk van ons democratisch bestel, in ogenschouw te nemen?

“Het vorderen van schadevergoeding Aan de basis van een vordering tot schadevergoeding ligt een onrechtmatige daad. Een benadeelde partij kan zowel via civielrechtelijke voeging in het strafproces tegen de dader als via een civiele bodemprocedure schade verhalen. Figuur 1 geeft schematisch weer hoe de schadevergoeding in de strafrechtelijke keten verloopt. Klik schema voor een beter leesbare grotere versie…

Het democratisch systeem van Nederland is een parlementaire democratie, maar gelukkig is er meer dan dat, meer dan het zestig keer per leven je mening kunnen uiten. Er is een hele wirwar van ingangen, kanalen, lijnen, teugels, lobbies, opinievormers en peilers, adviesorganen, pressiegroepen, stichtingen, verenigingen, instituties, centrales, bonden, actiecomités, noem het maar op. In een oneindig aantal voortdurend wisselende combinaties werken deze elementen en verbanden in op besluitvorming en bestuur van Nederland. Het is dus niet zo dat het land enkel geregeerd wordt via een wettig verkozen volksvertegenwoordiging en – voor hen die het willen geloven – via van God gegeven taken uitgevoerd door het Huis van Oranje (*). De samenleving is vele malen meer complex. Samenleving dient ook letterlijk gezien te worden als “samen leven” en hoeveel regels en wetten er ook zijn, het meeste gebeurd door individueel beleefde instemming of aanvaarding – hoe mokkend dat ‘aanvaarden’ ook moge zijn. Een paar eeuwen terug omschreef de Franse denker Étienne de la Boétie deze toestand als “vrijwillige slavernij” en hij gaf als één van de redenen van dit aanvaarden op, dat de mens geneigd is zich het liefst met zijn eigen directe leven en belangen te bemoeien en het besturen daarom graag aan anderen overlaat. Voortdurende algemene deelname aan het regelen van de maatschappij, heel het leven in zelfbeheer op alle niveaus, is dan ook niet meer dan een droommodel, wat niet wil zeggen dat er herhaaldelijk spanningsmomenten in de geschiedenis zijn geweest waar een begeesterde algemene deelname aan het bestieren van de samenleving ontstond. Dat vindt zowel op micro als macro niveau plaats en hoeft niet altijd als “revolutie” door geschiedschrijving en in historische canons zichtbaar gemaakt te zijn. Wij leven samen door het voordurend vinden en aanpassen van vormen van overeenstemming. Wij kunnen on bestel “vrij” noemen in de mate waarin dat soort overeenstemming – hoe minimaal ook in veel gevallen – dagelijks geleefd wordt. Dat is de echte basis van onze democratie. Het ceremonieel delegeren van onze macht middels een beperkt aantal verkiezingen is niet meer dan het bezweringsceremonieel dat die dagelijkse feitelijkheid bevestigd. Zouden wij enkel uit angst voor bestraffing ons leven inrichten, zouden wij ons voortdurend alle verbodsregels in gedachte moeten roepen om niet in gevang of erger te belanden, dan zou het woord “vrij” niet langer voor onze samenleving van toepassing zijn.

Er zijn meerdere vertalingen in het Nederlands van de “Discours de la servitude volontaire” van Étienne de la Boétie (1530-1563) ik citeer hier uit mijn boekenkast de in 1933 uitgegeven versie van Hillegonda De Ligt met een inleiding van haar man de vredesactivist en socialist Bart de Ligt over “hij die u overheerscht”: “het eenige, wat hij mé´r heeft dan gij allen is het voorrecht dat gijzelf hem schenkt, om u te niet te doen. Vanwaar zou hij zoveel oogen krijgen, om u te bespieden, als gij ze hem niet gaaft? Hoe zou hij u met zoveel handen slaan, als hij die niet van u kreeg? Vanwaar heeft hij de voeten om uw steden te vetreden, dan van u? Hoe anders heeft hij over u één greintje macht, dan door uzelf?” deze tirade gaat nog zinnen lang door; in deze voetnoot (**) staan links naar een aantal on-line edities van dit klassieke werk. Het exemplaar aan de rechterkant is in een moderne ver/hertaling van Ewald Vanvugt uit 1980.

De geconstateerde vrijwillige aanvaarding van hoe met elkaar om te gaan, aanvaarding van gedragregels die op de een of andere wijze stroken, of niet al te veel afwijken van ons persoonlijk rechtsgevoel, kan niet altijd werkzaam zijn. Voor ieder van ons kunnen er momenten voorkomen dat er spanning ontstaat tussen eigen waarden en dat wat als ‘dwang van buiten’, of ‘misstanden’, ervaren wordt. Zulk een situatie kan dan aanleiding vormen voor een veranderd ‘normbesef’. Dit kan – het hoeft niet, want wie weet de diepte van het onuitgesproken ongenoegen te peilen – leiden tot zulk een onbehagen dat ‘directe actie’ ondernomen wordt. Directe actie neemt in veel gevallen een symbolische vorm aan, bespotting, ludieke actie, demonstratie, stipheidsactie, symbolische bezetting en kan dan, in in gradueel nauwelijks van elkaar te onderscheiden stadia, meer ingrijpende vormen aannemen: blokkade, staking, bezetting…met vlak over de horizon het woord ‘revolutie’. De meeste vormen van dit soort directe actie zijn min of meer legaal te noemen, alhoewel er een trend is om dat wat door velen als verworven uitings- en actievrijheid, als legitieme ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ gezien wordt, in te perken. Het aantal aangespannen gerechtelijke procedures tegen in wezen volstrekte legale vakbondsacties neemt toe, de nu voorgestelde anti-kraakwet brengt dat wat in het civielrecht zat naar het strafrecht, de woningzoekende en -vindende kraker dreigt (na eeuwen gedogen) tot misdadiger gemaak te wordent. Terroristenwaan legt de grenzen van wat satire en bespotting was mijlenver terug, gekalkte leuzen worden tot serieuze doodsbedreiging verklaard. Dat wat, in het geval van simpele bedreigingen, bij hoge uitzondering waar bleek te zijn, wordt tot algemeen geldend verheven en vormt de basis van het potsierlijk ceremomieel van weer een nieuwe electronische registratie, weer een aanscherping van controle, nog weer een incidenteel wetje, alsof de potentieele bedrijvers van onwelgewillige of vijandelijke handelingen daardoor ooit gestuit zouden kunnen worden. Had de door de gemeente Almelo gemaltraiteerde Turkse eigenaar van een restaurant eerst het wetboek van strafrecht erop nageslagen voordat hij door wanhoop gedreven tot gijzelaar van een democratisch gekozen stadsbestuurder werd? Zo volstrekt uitzonderlijk is Almelo niet, zulk soort situaties komen in veel gemeenten voor en kennelijk weten slachtoffers van overheidsbeleid zich in de meeste gevallen te beheersen. Zijn er dan, na een reeks van onthullende publicaties en anlayzes van dit persoonlijke drama (Zembla 23 november 2008), publiekelijk zichtbare maatregelen genomen vanuit de centrale overheid om duidelijk te maken dat het niet zo kan zijn dat een kwestie van vergunningen voor een bar en restaurant, dusdanig slecht behandeld wordt dat er een dergelijke wanhopige daad uit voortkomt? (Ik meen daar geen strijdvaaardige minister van BInnelandse Zaken gehoord te hebben). Wat te denken van het stoere ‘lik op stuk’ beleid dat stadsbestuurders keer op keer aankondigen om het gedrag in de openbare ruimte onder controle te krijgen? Is het ongewenste hufterig gedrag vaak niet het resultaat van een jarenlang lokaal beleid, van overmatig ondersteunen van commercieel vertier? Zijn niet de Rotterdamse bestuurders met hun oorverdovende massa manifestaties van decennia mede aanstichters van een- in een drama eindigend – op een gratis maar toch op commercie gericht strandfeest bij Hoek van Holland? Weet het Genootschap van Burgermeester dan niet de hand in eigen boezem te steken? Kom op burgervaders en moeders verwerf eerst enig inzicht in de verhouding tussen oorzaak en gevolg, voordat u strafverzwaring gaat eisen.

“Een bokje, een bokje, dat mijn vader kocht voor twee zoez” zo begint het kinderrijmpje dat het bekendst is door de Joodse paas-traditie, internationaal bekend als “(C)Had Gadya” en de kringloop van geweld die in dit kinderlied beschreven wordt  kwam mij voor de geest bij het lezen over weer nieuwe en extra strafmaatregelen: “Toen kwam er een stok, en die sloeg de hond dood, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (…) een bokje, een bokje. // Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.”  Zie noot (***) voor links naar de gebruikte bronnen. Klik plaatje om het op de originele maat te zien.

Het heeft geen enkel nut weer een stok toe te voegen aan het bestaande overvolle arsenaal van stokken om “de hond”, “de burger” – die wij menen te kennen en menen te moeten bestraffen – te slaan. Wie of wat is dan die hond die geslagen moet worden? Met het quantificeren van incidenten – zonder dat het oorzakelijk verband ertussen op enige wijze aangetoond is- zoals nu door onze minister van Binnenlandse Zaken – zal die hond niet gevonden worden. Het hoog van de toren en nationaal afkondigen van harde maatregelen, daar waar het vaak om specifiek lokale incidenten gaat is nutteloos. Lokale bestuurders, lokale bevolking, lokale media moeten gestimuleerd worden om voor zichzelf te achterhalen waar en waarom het mis ging. Waarheidsvinding op plaatselijk niveau in plaats van wapengekletter uit Den Haag. Goed gedrag zal niet afgedwongen worden door hogere strafmaten voor hen die verordeningen of beslissingen van een overheid – die arrogant haar eigen legitimiteit prijst- niet wensen te aanvaarden. Het ‘algemene rechtsgevoel’ staat nergens opgeschreven, toch is het één van de peilers van onze samenleving. De noodzakelijke innige band tussen ongeschreven rechtsgevoel en wet- en regelgeving dient beter begrepen te worden. De legitimiteit van de macht die zich beroept op de hierboven kort beschreven principes van vertegenwoordiging, is betrekkelijk. Ook slaven moeten in enige mate gewillig zijn om ze tot arbeid, tot deelneming, aan te zetten. Een grotere zorgvuldigheid bij besluitvorming is geboden. Belangenafweging dient verder te gaan dan de meerderheid plus één. Een streven naar consensus en het ontwikkelen van nieuwe meer flexibele bezwaar- en beroepsmogelijkheden zou het aantal bedreigingen tegen ambtenaren en bestuurders als gevolg van bestuurlijke maatregelen meer ten goede komen, dan de nu voorgestelde zwaardere strafeisen voor boze en radeloze burgers.

Tot slot een leerliedje voor Guusje Ter Horst: “Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok om de burger mee te slaan.” Deze twee plaatjes komen uit een Chad Gaya liedprent; klik plaatje voor een link naar het origineel. 


(*) (in het 25 jaar regeringsjubileum interview van Dorien Pessers met de koningint spreekt Beatrix over een van godgegeven taak, een roeping; ook in de Nederlandse grondwet ziet de constitutionele monarchie al;s van god gegeven; zie een aardig betoog van Bob Elbracht “De metafysica van het Koningschap” in de Hofleverancier, jaargang 7 nummer 1.
(**) Étienne de La Boétie “Vertoog over de vrijwillige slavernij” vertaal door Charlotte Bauwens in PDF formaat op de website van dmocratie.nu
(***) De prent komt uit de collectie van Yale University (New Judaica in the Arts of the Book Collection) “Passover Haggadah” – Calligraphy and Illustrations by Asher Kalderon; Tel Aviv, 2006; Limited Edition of 396.
– Voor het eerste deel van de tekst zie noot 3.
– De moderne (geduidde) lieversie is te vinden op een PDF met liedteksten (Sacred Place een meerkorenproject… gent) en is een bewerking van Joeri Cornille, op pagina 15. Opgelet… de PDF link is een directe download, kijk dus via de down;load manager’ van uw web browser waar die file gebleven is, als deze niet vanzelf opent.

(***) Op een web-document met een handleiding voor een ‘sedermaaltijd’ staat de volgende moderne interpretatie van de (C)Had Gadya:

Een bokje, een bokje…     (joods rijmpje tijdens de Seder)

(oudste kind)

Een bokje, een bokje, dat mijn vader kocht voor twee zoez, (alle kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam er een kat, en die vrat het bokje op, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (alle kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam een hond, en die beet de kat dood, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam er een stok, en die sloeg de hond dood, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (…) een bokje, een bokje.

Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam er water, en dat doofde het vuur, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam er een stier, en die dronk het water op, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam de slachter, en die slachtte de stier, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam de doodsengel, en die doodde de slachter, die de stier geslacht had, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Daarop kwam de Heilige, gezegend is Hij, en doodde de doodsengel, die de slachter gedood had, die de stier geslacht had, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Read Full Post »

Two days ago I went to a combined theatre performance and action meeting in the Brakke Grond in Amsterdam in support of the the Libyan migrant Ahmed Al-J. (also referred to as Ahmed Issa) who has been at the center of years of court cases and juridical and technical researches about a fatal fire on October 27, 2005 in a detention center at Schiphol airport for migrants, waiting for the result of their appeal against planned extradition.  Ahmed had at first been labeled by the court as the main culprit, because of a burning cigaret in his cell that set the whole section of the center aflame an left 11 people dead. Recently he has been acquited of this charge, as a whole series of management and construction mistakes have come to light, as result of a  series of inquiries and counter-inquiries. I will not further detail this case too much here as the facts are widely known by now. The incessant support for the traumatized migrants by several action groups (of which at least two should be mentioned here Migrant To Migrant/M2M and All Included), lawyers and some politicians, have had some concrete results, but the essential question of who is to be held responsible for the fact that a single cigarette in a prison-like new facility can lead to so many victims, has still not been answered in a satisfactory way. Singling out the Libyan migrant and his cigaret has allowed to keep out of focus the planners, management and local authorities who have to control the safety of this detention facility (located at Schiphol Oost, originally build to house drug smugglers captured at the airport). Many see this as a form of scapegoating.

Detail of painting (1854) "The Scapegoat" by William Holman Hunt (1827-1910)

Detail of painting (1854) "The Scapegoat" by William Holman Hunt (1827-1910) Exiled animal that bears the sins of the Jewish people (according to the Old Testament) a white goat with woolen threads between his horn like a trickle of blood, symbolizing purity, prefiguring the Messiah wearing the crown of thorns. For the whole painting and a more detailed description at the Hungarian Web Gallery of Art, click the picture...

Ahmed Al-J. who has now officially been exempted from responsibility for the death of 11 people, has found no clemency for his ordeal of the last four years (of which he spent two in prison). He has been ordained to be sent back to Libya. This in spite of the fact that he and his lawyer have appealed against this decision by the ministry for migration affairs. If he is still in the Netherlands at the moment of me writing? This I do not know.

Another depiction of a purifying ritual by driving out a scapegoat that carries the problems and sins of a community, with the goat like demon Azazel in the middle and a recent poster of the Free Ahmed Isa campaign, which reads: Schiphol keeps on burning (blows the fuses). "Thus the goat will bear al my  faults.." Ahmed Isa  scapegoat. Campaign Free Ahmed Issa.

Another depiction of a purifying ritual by driving out a scapegoat that carries the problems and sins of a community, with the goat like demon Azazel in the middle. Antique Greece knew a similar ritual whereby pre-selected persons (a slave cripple or criminal), called 'pharmakos' (Greek: φαρμακος) would be expelled from the community at the occurence of a disaster or at pre-configured days of purification. The word 'pharmakos' later became a term for a healing potion or drugs, hence 'pharmakeus' and nowadays 'pharmacy'. At the right end a recent poster of the Free Ahmed Isa campaign, which reads: Schiphol keeps on burning (blows the fuses). "Thus the goat will bear al my faults.." Ahmed Isa scapegoat. Campaign Free Ahmed Issa.

Back to the theatre evening where three short performances were given, each of them by one actor in a monologue form. One by an Iranian migrant with a  dance like performance about three generations of men being called into wars, especially referring to the mass slaughters of the Iran-Iraq War. Another,  an attempt to give some insight in the inner soul of the protestant christian former Minister of Justice Donner who had abdicated because of his formal responsibility for the burned down detention center and is put on stage trying the Catholic system of confession to find redemption. The last actor was a descendent of a maroon  tribe of run-away black slaves in the former Dutch colony of Surinam, who did a sort of ‘winti-pré’ (Surinam form of voodoo) about the officialdom hypocrisy embedded in the idea of “Dutch free citizenship.”

After these performances there was a modest attempt at discussion and a question what could or should be done. This brought into my mind a series of recurring odd associations during the last months and weeks, with Libya as a binding factor.

Here we had an absolute non glamorous, low profile most probably economic motivated migrant from Libya who had had lots of bad luck and had been forced into unwanted infamy and fame (Ahmed always have tried to keep his face hidden when entering court, and has tried hard to keep any picture of  his face out of the newspapers). While elsewhere another Libyan – also both infamous and famous – Gaddafi (*) has been stealing again the international news shows. After having been re-introduced on the international stage, late 2007, by French President Sarkozy his star has been rising again. Sarkozy maneuvered the French state oil and energy company ELF/Total in a successful barter with Gaddafi exchanging wrongly accused Bulgarian nurses and a Palestinian medic for new Libyan energy supplies and other favoring economic contracts.

It took another year before another President, Silvio Berlusconi, could not resist the historic opportunities and the money and energy reserves of Colonel Gaddafi and invited him for yet another reconciliation visit. The ‘acte the presence’ of the Libyan leader was once more overwhelming, but what stroke me the most was his show with a historical photograph pinned on his uniform, next to the battery of color-codified military medals, rubbing Italy’s colonial history straight in the face of its actual president at the very moment of his arrival. Then, shortly after, Gaddafi popped up as a guest at the G8 meeting and had a tête-à-tête with British prime minister Gordon Brown. Again a barter was made, this time a rightly accused and convicted countryman of Gaddafi, Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi, the Libyan convicted of the Lockerbie bombing, who in exchange for a Libyan energy deal, was abducted from the independent nation of Scotland – where he did his twenty years prison sentence – to be flown back to a glorious reception in Tripoli as a lost national hero.

Welcome party at Tripoli airport of

Welcome party at Tripoli airport of Abdelbaset Ali Mohmed Al Megrahi, one of the Lockerbie terrorists convicted to twenty years of imprisonment, relieved from prison for humanitarian reasons as he has a terminal stage of cancer on August 22, 2009. Gaddafi commented to the international press on the British prime minister and the Scottish parliament, calling the freeing "a courageous humanitarian gesture."

All these events and the images of them displayed in the media got connected in my mind – against all odds – with the case of the Libyan migrant in the Netherlands, who will await no happy crowds, who may need to fear for his well being once returned to his country. Visions came to me, in that Amsterdam theatre, where the question was posed what could be done for Ahmed Al-J…. I saw Ahmed being picked up by the Libyan leader with all his post-revolutionary pomp, the humiliation of the Dutch authorities, the oily business deals that would certainly be made on the side…. and a need arose to visualize all this, if it would not happen in real, to have it at least performed as a concrete fantasy on my and your screen… and some derivations following the history of the historical photograph pinned at the uniform of Colonel Gaddafi….

It is ex-minister of Justice Jan Hein Donner who has the honor to accompany Colonel Gaddafi

It is ex-minister of Justice Piet Hein Donner (middle left) who has the honor to accompany Colonel Gaddafi (middle right) during the inspection of the guard at Schiphol Airport, commanded by new strategic NATO commander Jeroen van der Veer (left foreground), with in the far left corner Profesor Pieter van Vollenhoven (chairman of the Transport Safety Board and member of the royal family) with his camera ready, to see to it that everything is handled correctly. Van der Veer wears the traditional green beret of the Dutch marines in his new military role at NATO, after having served with Royal Dutch Shell for three decades, last as Chief Executive Officer. Donner, who resigned in 2005 as minister of Justice after the fire in the Schiphol Detention Center that left 11 people dead - but was taken back in grace shortly after for another role of Minister of Social Affairs- wears the governmental decorations of repeated service to the nation, the 'orange earmuffs' (with the inscription: "non audi et alteram partem"). Van der Veen - in expectation of energy arrangements at the side - has instructed a multi-national battalion to unfold the standards of ENI, TOTAL and Shell as a subtle hint for the Colonel that nothing is for free in this world. The center of attention Ahmed Al-J. - the man who has recently be acquited from the charge of being responsible for the the fatallities of the detention center fire - does not attend the ceremony yet . He is waiting in his residence at the Schiphol Oost Detention center for the Colonel and his cortege arrive through the high security gate and to finally deliver him from Dutch state hospitality.

You are invited to study the above high resolution picture in all its details by clicking on it;  a new window will open that allows you to have both an overview and also to study the details by clicking once more, which will show the picture full size;  if possible try to enlarge your browser window to the maximum size; if needed use the sliding bars of your browser to pan through the big size tableau picture.

Gaddafi had pinned a color photograph of the Schiphol fire to his uniform in a demonstration that the wounds of the neglect of the migrant detenees by the Nterlands still run deep.

Gaddafi had pinned a color photograph of the Schiphol fire of the year 2005 to his uniform in a demonstration that for him the wounds of the neglect of migrant detenees by the government of the Netherlands still run deep. Gaddafi later told the journalists that this tragedy was "a cross for the Dutch Nation" without making any allusions to a tragedy that could have been called 'his own cross': the Lockerbie disaster of 1988 with its 270 casulaties. Happily minister Donner was still wearing his earmuffs at that moment, so a direct diplomatic embarrassment did not occur. Gaddafi has used similar emblematic tactics during his recent historical visit to Italy in June 2009, where he pinned to his uniform a historical photograph of Omar Al-Mukhtar, the Libyan resistance fighter during the colonial era who was hanged by the Fascist military government in Tripoli, a picture that showed Al-Mukhtar in chains at the time of his arrest in 1931. Click photograph for a full size view.

Ahmed Al-J. waiting at the gate of the Detention Center for Migrants Schiphol Oost, nicely refurbished after the disaster of October, 25 2005

Ahmed Al-J. - for years consequently keeping his privacy with minimal means - waiting at the gate of the Detention Center for Migrants Schiphol Oost (nicely refurbished after the disaster of October, 25 2005, with protective high fences and electrical wires), being confused about where and what is the inside and outside of Dutch Control Society. Click the picture for a full size view.


June 14, 2009 Italian prime Minister Silvio Berlusconi and Colonel Gaddafi at Ciampino airport, Rome. A step to turn several pages of the past, from the Italo-Ottoman War from 1911-194 (which war saw the first aerial bombardments in history with bombs thrown by hand by Italian pilots on human settlements), the fascist occupation and colonization of Libya in the thirties and forties of last century and the American air strikes on Tripoli and Benghazi in 1986 in retaliation of Libyan (at first alleged and hard to prove) involvement in a series of terrorist attacks in Europe in the previous years (Achille Lauro cruise ship hijacking, Rome and Vienna airport attacks, West-Berlin disco visited by American servicemen).

xxx Click picture for full size view.

The photograph Gaddafi was wearing at his arrival in Italy in June 2009. It shows the main leader of the resistance - Omar Mukhtar (Arabic عمر المختار ‘Umar Al-Mukhtār) (1862 - September 16, 1931) - against the Italian fascist colonization with its white supremacist violent policy that started in the year 1922. Before, there had been a period of Italian competition with what remained of the Ottoman empire in the North of Africa. A period with changing alliances between tribes and occupiers developing into some sort of civil war in the end. Omar al-Makhtar (also written as Umar...) was a Cyrenaican muslim tribesman that led for several years the struggle against Italian occupation. When he was finally captured in 1931 his importance and influence was so great that the Italian general Rodolfo Graziani choose to hang him in front of 20.000 forcefully gathered tribesmen. Good statistics of the number of victims of these decades of violence are hard to find. Some indication can be derived from the statistics on the Italian policy of area control, involving a concentration camp system in which a hundred thousand Libyans were imprisoned. Historians have estimated that more than half of these prisoners did not survive and some have labeled these gruesome events the "Italian Holocaust" (**) Click photograph for full size view.

Violence from the past  needs to be acknowledged to purge the motivation to keep carrying it into the future.

Violence from the past needs to be acknowledged by the perpetrators of it, to purge the motivation to keep carrying this experience into the future by new violent acts. Comparisons of the number of victims, caused by one and another historical event, is seen as an amoral exercise by many. Nevertheless knowledge of the scale and impact of violence is essential for our understanding of causes and finding remedies. Several tens of thousands have found a violent death during the fascist Italian regime in Libya over two decades; 270 people died in a few seconds over and in the Scottish town of Lockerbie. Forty to sixty people are said to have died in the retaliation air strikes ordered by USA President Ronal Reagan in in Libya. The highjacked ship, airport attacks and disco bombing produced a total of approximate 20 dead. Click for full size view.

(*) Muammar Abu Minyar al-Gaddafi1 (Arabic: معمر القذافي‎ Mu‘ammar al-Qaḏāfī; also known simply as Colonel Gaddafi; born 7 June 1942) has been the de facto leader of Libya since a coup in 1969; some of the many alternative spellings of his name are: Gadafi, Gadhafi, Qadhafi.
(**) One of my sources on the Italian violent colonization of Libya is “The making of modern Libya: state formation, colonization, and resistance …” by Ali Abdullatif Ahmida. Several pages can directly be viewed via Googlebooks.
(**) There is a dramatized rendering of the fight against the Italian occupiers of Libya in the feature movie “Lion of the desert” with Oliver Reed and Anthony Queen; directed and prduced by Moustapha Akkad in 1979, whose fate was to be killed in the hall of an American owned  luxury hotel in Amman by a radical Islamic suicide bomb attack in 2005. It may be clear that this is – like almost all war movies – a propaganda film, this time  from a radical Islam viewpoint with a big financial aid of the Gaddafi administration, now thirty years back.

A detailed description of the movie via a link... click the picture to go there

A detailed description of the movie via a link... click the picture to go there

Read Full Post »

Eeny, meeny, miny, moe
catch a bankster* by his toe
if  he hollers make him pay
a million dollars every day.

Screenshot from a work in progress on the actual 'financial crisis' and the 'housing bubble' in America: a visual and statistics scroll linking to some serious socio-economic sources with background information sifted from a myriad of internet comments.

Screenshot from a work in progress on the actual 'financial crisis' and the 'housing bubble' in America: a visual and statistics scroll linking to some serious socio-economic sources with background information sifted from a myriad of internet comments.

One of the inspiration sources for this work is the “post-autistic economics network” and its excellent e-journal “Real World Economics”. The March 2008 issue had a indepth article on the ‘housing bubble’ by Dean Baker (issue 46).

One of these ideas that just resides on my hard disk half way made, waiting for an opportunity to be published; alas the Dutch daily De Volkskrant OOG digital gallery – I just heard – will be closed down so no more platform for my artistic comments on the news with a small but dedicated audience and some small fees for all the efforst to make such a documented visualization.

Let me put two snapshots of this study on line to have something of this effort public (yet without the documented links)

Let me put two snapshots of this study on line to have something of this effort public (yet without the documented links) Click the small size scrolls for a sneek preview full size: once the image opens in a new web page click it again for a full view and use the scroll bar below to navigate; I will soon make a proper interface for this scroll in development.


Just checked if some new issues of the alternative economics journal have come out since, and yes, in March this year a full 94 pages of serious well documented economic analysis came out: issue 49 (for some odd reason a link to this issue did not come up at the base web site of the journal peacon.net. But I did find a working link: so there are several articles to call my attention especially in this week of ‘post-housing-bubble-crisis’ bonus payments in the US and Europe as if nothing has changed, nothing has been learned. The belated discovered March 2009 issue carries in depth articles that do not feature in regular news media and are worthwhile reading for quiet some time to come. Clive Dilnot writes another chapter in the series “The triump and costs of greed” and the son of the famed Canadian/American economist John Kenneth Galbraith (1908-2006; remembered by me generation for his “The Affluent Society” and the later “The new industrial state” published in 1967), James K. Galbraith (1952-) publishes his statement to the US House of Representatives on the “Conduct of Monotary Policy”. Instead of  “washing away the sins of the banks” by making new public-debts, Galbraith urges Congress to brake up the very large banks in smaller ones and to establish public-banks – like during the financial crisis of the thirties – to asure that small and medium businesses will get the loans they need. I am getting interested to check whether someone has made a comparison of  American progressive liberalist economics as expressed by the Galbraith family during what mounts up to almost eighty years.

* lawlessness of gangsters combined with the power and priviliges of bankers

Read Full Post »

Het parlementair krakeel over de ongewenste deelname van Prins Willem Alexander aan de Raad van Commissarissen van De Nederlandse Bank, waarbij van behoudend christelijk tot op-papier-revolutionair partijen als de SP zich allen zorgen maken over de goede naam en faam van de kroonprins, is onlogisch.

Immers die positie bij de bank is door God gegegeven, waarom wordt dat door niemand herkent? Beatrix wist het in haar 25 jarig jubileum interview voor de staats tv de NOS – dat vast en zeker bewaard is – duidelijk te zeggen, haar taak was een goddelijke…

Niet de minister-president, maar God is dus de uiteindelijke verantwoordelijke. Wie de beëdigings- en inhuldigingsceremonie – per nieuwe vorst – in de Nieuwe Kerk van Amsterdam goed bekijkt ziet daar dan ook de handelingen die de goddelijke overdracht van verantwoordelijkheid bevestigen: “Zo waarlijk helpe mij God almachtig!” en al de volksvertegenwoordigers beamen dat vervolgens. Een goede heerser is geen manager, een goede heerser krijgt inzicht van boven. Dit koninklijke deelnemen aan maatschappelijke processen is toch wat de Nederlandse natie wil? En dat goddelijke straalt ook – niet zo’n klein beetje – af op de overige leden van het koningshuis. Zo is Prins Constantijn goddelijk bevlogen lid van de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum Amsterdam. En ik neem aan dat de web-site van het koninklijk huis zo nog meer goddelijke inbreng in de Lage Landen weet bloot te leggen. Alles heel publiek en volstrekt oorbaar.

Inscriptions at the edge of Dutch Euro coins "GOD ZIJ MET ONS" (may God be with us)

Inscriptions at the side of Dutch Euro coins "GOD ZIJ MET ONS" (God be with us); this shortened text expands into its Latin origin "Si Deus nobiscum quis contra nos" (If God is with us, who shall be against us?). The 18th century Dutch silver and gold trading ducats used to have the inscription "Concordia res parvae crescent" which expands into the Latin syaing "Concordia parvae res crescunt, discordia maximae dilabuntur" with a possible translation like "The smallest things grow because of unity, the largest things fall apart because of disunity." ~ Gaius Sallustius Crispus (Sallust)

Het randschrift van de jammerlijk verloren gegane Nederlandse munt, de gulden, liet dat nog duidelijk zien: “GOD ZIJ MET ONS” een korte samenvatting van “Si Deus nobiscum quis contra nos” (Zo God met ons is, wie zal tegen ons zijn). Dat met ons zijn van God behoeft een boodschapper en de rol van ‘goddelijke boodschapper’ is een moeilijke taak. Het huis van Oranje heeft zich in die taak sinds eeuwen gespecialiseerd. Het is ook in die zin dat Prins Alexander zitting dient te hebben bij de instelling die dat feit middels geslagen munten aan heel het volk  openbaart. Dankzij de ijver en het doorzettingsvermogen van minister Zalm van financiën is deze spreuk met de komst van de Euro niet verloren gegaan en nog steeds op de in Nederland geslagen euro-munten (zij het enkel op de 2 Euro exemplaren) te lezen. De Nederlandse Euro draagt ook de beeldtenis van de de regerend monarch. Dat Alexander vooruitlopend op die eer zitting heeft in een overlegkransje  van de Nederlandse Bank lijkt me dan ook gerechtvaardigd, al was het enkel om er op tijd bij te zijn om ervoor te zorgen dat zijn beeldtenis naar genoegen gestalte krijgt.

Blijft de vraag wie nu die “ONS” zijn… is het enkel de pluralis majestatis van de monarch, de monarch en zijn/haar familie, of heel het volk dat Goddelijke bescherming geniet? Dan komt natuurlijk ook de vraag of God ‘als wezen’ of als ‘alomaanwezige natuur’ gezien moet worden en als dat laatste het geval is hoe zou het kunnen dat het ‘met God zijn’, iets exclusiefs Nederlands of van de Europese Gemeenschap zou wezen? Nu er pal bij mij om de hoek een standbeeld voor Spinoza opgericht is durf ik wel mijn overtuiging te uiten dat mij het begrip van een niet-exclusieve alomaanwezige God het beste past. Zou het gezien de nu toch wel algemeen doorgedrongen gedachte van het nastrevenswaardig ideaal van een gemenebest van elkaar welgezinde wereldburgers, ook niet beter zijn om bij de troonsbestijging van Willem Alexander een aparte herdenkingsmunt te laten slaan met een oud  muntrandschrift dat twee eeuwen terug op de gouden en zilveren handelsducaten van de Republiek der Nederlanden  gebruikt werd: “CONCORDIA RES PARVAE CRESCUNT”  (in harmonie groeien de kleine dingen) [*]. Dat is nu een goed punt dat De Prins in zijn rol als toezichtbouder van de Nederlandse Bank in kan brengen en door kan drukken. Want voor de kenner is er de rest van het gezegde “discordia maxime dilabuntur” over onenigheid en het bijbehorende maximale falen. Zie dat zijn oude inzichten die – naar  wij mogen hopen – nu juist door een koninklijke commissaris in deze tijd van globale financieële crisis ingebracht kunnen worden.

* De volledige Latijns spreuk luidt: “Concordia res parvae crescent, discordia maxime dilabuntur” en de mogelijke vertalingen lopen nogal uiteen. Mijn interpretatie zou zijn: Eendracht doet het kleine groeien, de grootste zaken vallen uiteen door onenigheid. Voor het eerste deel wordt dikwijl  “Eendracht maakt macht” gebruikt, maar dat lijkt me onjuist, ergens moet toch het begrip groeien terugkomen.

Read Full Post »

Traditionele methode om boter te maken; bron Flickr pagina van 2008 Beaverton Farmer's Market

Traditionele methode om boter te maken; bron Flickr pagina van 2008 Beaverton Farmer’s Market

“De Boterberg” dat is wat ik mij het eerst herinner – als leergierig jongetje – iets dat te maken had met de Europese Economische Gemeenschap, dat wat later opging in de Europese Unie of tegenwoordig door lidstaatbewoners (arrogant) kortweg “Europa” genoemd wordt. De boterberg, dat was een begrip dat tot mijn verbeelding sprak. Miljoenen pakjes boter zag ik voor me, zo hoog opgestapeld, dat de top van deze smeuïge berg in de wolken verdween.  Het waren de vijftiger jaren, tijdperk van het radionieuws, een medium dat je eigen beeldend voorstellingsvermogen meer prikkelde dan  tegenwoordig nog het geval is. Steevast tussen de middag at ik thuis mijn besmeerde boterhammen en luisterde naar “De Mededelingen voor Land- en Tuinbouw”. Zo kwam de beeldspraak ‘boterberg’ mij ter ore en kreeg de daaraan gekoppelde naam van Sicco Mansholt een vertrouwde klank. Sicco Mansholt (1908-1995), Nederlands eerste Euro-commissaris voor het landbouwbeleid, boer en sociaal-democraat die tijdens de oorlog in de Wieringermeerpolder in het verzet zat en nog Willem Drees tijdens de hongerwinter van voedsel wist te voorzien. Hij was een vooruitstrevende boer die technisch vernieuwing niet uit de weg ging. Na de oorlog werd hij minister van landbouw en in 1958 Euro-commissaris. In nog geen decennium wist hij met zijn beleid het naoorlogse voedseltekort op te heffen, creërde zelfs een voedseloverschot. Gegarandeerde afname van landbouwproducten door de overheid was één van de instrumenten die Mansholt gebruikte en in Nederland betrof dat dan met name melkveehouderij-producten. (De boer zou op deze wijze door gegarandeerde afname van zijn producten tot een werknemer worden die ook meer tijd zou hebben voor activiteiten buiten het werk op het land.) Deze gestuurde prijspolitiek ging gelijk op met technische vernieuwingen en de daarbijbehorende schaalvergroting. Het vooroorlogse kneuterboertje en zijn verspreid liggende lapjes grond verdween met de ruilverkaveling uit het landschap. De melk emancipeerde zich van de schuur naar de fabriek. Enorme machinaal aangedreven karn-tonnen werden geïnstalleerd. Met de groei van de productie werden vrieskasten tot vriespakhuizen, waarin de de goudgele boter – als in de kluis van een bank – opgestapeld werd , wachtend op het moment van de beste marktwaarde.  De gevroren boter was gevrijwaard van bederf, maar door deze opslag, raakte vraag en aanbod op de zuivelmarkt uiteindelijk bedorven. Een tijd lang werd er met extra goedkope ‘kersboter’ nog wat van die berg afgegraven en zelfs de inwoners van de Sovjet Unie hebben nog even geprofiteerd van de voor dumpprijzen verkochte boter uit de Gemeenschappelijke Europese Markt.

Sicco Mansholt en zijn in in 2008 onthulde standbeeld in de Wieringermeerpolder waar landbouwgrond nu bestemd is voor een nieuwe woonwijk "Blauwe Stad"

Sicco Mansholt en zijn in in 2008 onthulde standbeeld in de Wieringermeerpolder waar landbouwgrond nu bestemd is voor een nieuwe woonwijk "Blauwe Stad"


Het bleef niet bij een boterberg, pasteuriseren en vriesdrogen tot melkpoeder waren nieuwe bewaartechnieken die tot een zelfde vorm van overschot leidden en de term ‘melkplas’ deed ontstaan. Europees beleid was en is in de eerste plaats landbouwbeleid en naar mate er minder mensen in deze sector werkten, is de bedrijfsvoering efficienter en productiever  geworden. Voedselverbouw met als doel  ‘nationale zelfvoorziening’ is in ieder geval iets dat volledig uit het zicht verdwenen is. Gestimuleerde export en bewaakte import waren, zijn en blijven – ondanks alle wereldhandelsverdragen – de praktijk. Wat de kosten als het gevolg van dit Europees ontwikkelde beleid voor het landschap en het millieu, voor ons algehele welzijn, geweest zijn moet nog steeds eens goed becijferd worden. Het economisch metaforisch landschap van de Europese Unie werd in ieder geval wel verrijkt,  met een ‘wijnzee’ en een ‘vleesberg’ en wie weet wat voor een problematische overschotten nog in de rij staan om aan dit beeldspraak-landschap toegevoegd te worden, nu nog aan het burger-oog onttrokken door anonieme vrieshuizen en reuzensilo’s. (Mansholt is pas na zijn pensionering tot het inzicht gekomen – mede onder invloed van de toen opkomende kritiek van de Club van Rome – dat zijn politiek van product-subsidies en schaalkvergroting schadelijk voor het milieu was.)

Bijna de helft van de Europese begroting betreft landbouw' bron 2006  Wiki Europese Commissie Begroting.

Bijna de helft van de Europese begroting betreft landbouw' bron 2006 Wiki Europese Commissie Begroting.

Vandaag is het in Nederland de dag van de Europese verkiezingen en al weken lang zijn we gaar gestoofd om ons erwtje in de grote pan met soep te gooien, onze stem uit te brengen. Alhoewel het landbouwbeleid bijna 50% van de totale begroting van de Europese Unie uitmaakt is het een onderwerp dat niet of nauwelijks door de zich aandienende euro-parlementariërs aan de kiezers voorgelegd is. Het voedsel dat we dagelijks eten, hoe het smaakt, waarom het zo smaakt, hoeveel het kost, waarom het zoveel kost, hoe en waar  het verbouwd, geteeld, gekweekt, gefokt, gevoed, gemaaid, gedroogd, geslacht, gekookt, verpakt en verkocht wordt, lijkt toch iedere euro-burger aan te gaan. Als je dan wel eens Europese landbouwpolitiek ter sprake hoort brengen dan kan je er van op aan dat het debat zich toespitst op het in het gareel houden en minimaal tevreden stellen van de landbouwproducenten. Regels en verorderingen zijn nog steeds in termen van de inmiddels overleden Sicco Mansholt gedacht: efficientie en productiviteit (zo heeft de Europese regelgeving voor de nieuwe lidstaat Slovenië ertoe geleid dat de frequent voorkomende verkeersborden die waarschuwen voor overstekend vee – op de kronkelige wegen van dit mini-staatje – hun functie geheel verloren hebben omdat de meeste boeren aldaar het niveau van de door de EU gestelde eisen dusdanig vond dat zij hun vee maar van de hand hebben gedaan).


De boterberg ontstond ooit door een op melkprodukten gerichte prijspolitiek. Inmiddels is er een kentering in deze politiek te zien, waarbij er voorstellen zijn om het beleid om te buigen naar overheidssteun aan boeren niet meer voor hun producten (die ooit moeten gaan concureren op de wereldmarkt) maar voor een bredere taak, die van landschapsbehouder en milieubeheerder. Dat mag dan een een verbetering zijn tenopzichte van de catastrofale ‘boterbergpolitiek’, het blijft nog steeds een te nauwe opvatting van aansturing en beheer van zulk een essentieel onderdeel van ons bestaan als ons dagelijks eten…

 Schaalvergroting van het winkelbedrijf heeft geleid tot vergaande monopolisering van wat er aan eten te koop is. Deze vaak multinationaal opererende bedrijven ontwikkelen zich tot meer dan enkel distributeurs van etenswaar. Supermarkten krijgen een groeiende invloed op de voedselmarkt, alsook op de voedselproducenten, hier ten lande en tot in de verste uithoeken van de wereld. Zijn deze winkelketens inmiddels niet degenen die het werkelijke landbouwbeleid van de Europese Unie zijn gaan bepalen? (Een eenvoudige zoekopdracht “zuivelproducten” op de web-site van Distrifood, onafhankelijke nieuwssite voor supermarkten, laat de dagelijkse trends zien van winkelketens die op Europees niveau  reageren en opereren.) Is dit niet een voortzetting van dezelfde blindelingse schaalvergroting, zoals bij de landbouwhervormingen van de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw? Zeker is dat de uiteindelijke voedselconsument nauwelijks invloed heeft, of het moet zijn stemgedrag zijn dat dagelijks in de vorm van zijn koopgedrag minitieus en volautomatisch geteld en met verfijnde markttechnieken aangestuurd wordt. Vraag en aanbod lijken zo meer efficient en beter op elkaar afgestemd te worden, maar ook hier blijven de nadelige gevolgen van deze meer efficiente en grootschalige aanpak buiten het zicht en is er nog weinig maatschappelijk debat. Het winkellandschap verschraalt sinds jaren, kleinere gespecialiseerde voedselwinkels verdwijnen, voedselmarkten worden steeds meer overspoeld door andere branches, met name die van kleding tegen dumpprijzen. Toenemende vloeroppervlaktes en rijkogende uitstallingen en verpakkingen, van voedsel-supermarkten moeten het verlies aan variëteit en kwaliteit verhullen. In welke mate valt dit te vergelijken met de blinde  ‘boterbergpolitiek’ van de jonge Europese Gemeenschap van bijna een halve eeuw geleden? Als er dan al geen weg terug is (het verleden was nooit ideaal) wat is dan de weg vooruit?  Kan de schaalvergroting van een de politiek op Europees niveau- op wonderbaarlijke wijze – ook bijdragen aan een noodzakelijke tegenwaardse beweging van schaalverkleining, die de steeds verder uiteengedreven consumenten en producenten van voedsel op een meer harmonieuse wijze bij elkaar gaat brengen?

Is er een Europese landbouw-commissaris denkbaar die in de zin van een vangstbeperking van vissen om ‘overbevissing’ tegen te gaan, een “vangstbeperking van voedselconsumenten”  in verband met ‘overbewinkeling’ gaat instellen? Waneer worden er door een Europese commissaris beperkingen opgelegd aan de fusies, kartels, weilandwinkels, gigantische voedselplaza’s en andere monopoliserende activiteiten van de voedselhandelaren en distributeurs? Hoe lang zal het duren tot de Europese stem van de voedselconsument mee gaat tellen?

Read Full Post »

   Elm trees may seem to be ill in certain years after an abundant blossoming; the tree has exhausted its reserves and only sparse leaves will grow at the top of the branches, this may look like the feared Dutch Elm Disease, but in most cases during the summer these trees will slowly develop their full foliage, or the next year the tree will display – once again –  its regular leaves.  

Die iep is ziek! Dat dacht ik althans toen een flinke wind de overdaad aan iepenbloesem weggeblazen had van de boom waarop het raam van mijn studio direct uitkijkt. Vrijwel kale takken met enkel aan de toppen wat lichtgroene blaadjes, dat was niet het gebruikelelijke jaarlijkse voorjaarsbeeld. Waar was het rijke lover dat zich normaliter na het wegwaaien van het ‘spilziekzaad’ ontplooit? Was de boom iets overkomen? Ik kon – heel ongebruikelijk – ook de tweede iep op het pleintje bij mijn huis in de takken kijken. Deze gaf het zelfde schrale beeld. Vanuit een ander raam gekeken, en ja, ook de nog jongere aanplant aan de overkant zag er uit als na een herfststorm. De volgende dagen, als ik door de stad fietste, begon ik extra op te letten op de veelvuldig in Amsterdam voorkomende iepen. Steeds dezelfde kaalheid. De schrik sloeg me om het hart. Was het de gevreesde iepenziekte die als een pandemie, of beter  een ‘pandentro’, over de stad en land raasde? Was er een soort ‘alarmfase’, werden er maatregelen genomen? Zoja, welke? Keek nog eens de Nederlandse nieuwsmedia van de afgelopen weken na, maar kon niets vinden. Todat ik na tevergeefs allerlei woordcombinaties geprobeerd te hebben op een webpgaina van het bedrijf  ‘Groenadvies Amsterdam bv‘ belandde: “Iepziekte of niet? Extreme bloei en wortelcontact” las ik en ook waren er plaatjes die precies datgene lieten zien wat ik opgemerkt had. De webpagina maakt gewag van “extreem zware bloei” in het voorjaar van 2009 en legt dan uit:

“In de meeste jaren verloopt de bloei normaal maar regelmatig treden jaren op waarin bepaalde iepencultivars (vaak uit de hybride x hollandica-groep) extreem zwaar bloeien. Dit fenomeen wordt een mastjaar genoemd. Dit jaar is er sprake van zo´n mastjaar. Hoe zorgwekkend het verschijnsel er ook uitziet, het is een natuurlijk proces dat regelmatig optreedt. Er is dan ook slechts zelden sprake van sterfte na een dergelijke bloei.”

Een zucht van verlichting, had mij al in gedachte het pleintje onder mijn raam voorgesteld, kaal geslagen zonder bomen, enkel met de gretige terrassen – waarmee het plaveisel zomers bezaaid is – en daarbij, in het volle zicht, de met het jaar groeiende reuze parasollen. Als ik de verschillende artikelen, die ik nadat ik de term ‘mastjaar’ ontdekt had, gemakkelijk kon vinden, nalees heeft een boom in zo’n mastjaar met buitenissige bloei, onvoldoende energie over om de op de bloesem volgende bladergroei te voltooien. De in de vorige zomer in het blad opgevangen en in tak en stam opgeslagen energie is in het daaropvolgende jaar onvoldoende voor een volledige groei.


Squandered elm tree blossoms as seen from the window of my Amsterdam studio in 2001.

Het is als een bedrijf dat  door een al te optimistische calculatie van uitbundige winsten, deze spilziek verstrooid in uitgekeerde dividenten en bonussen, om in het volgende boekjaar tot de ontdekking te komen dat de gedachte groei uitblijft en vervolgens ernstig moet gaat snijden in haar uitgaven, waarbij aan de top nog bladeren verschijnen, maar aan de basis ernstig gesnoeid wordt. Is 2009 niet zo’n economisch ‘mastjaar ‘?


It is like a company having calculated all too optimistic profits, squandering it as dividend payments and bonuses, coming to realize the next year that the estimated growth did not materialize, subsequently having to cut costs strongly, during which operation leaves would still appear at the top, while at the basis stringent pruning would be performed.

En dan toont de internet-zoekmachine haar ingebouwde serendipiteit, door de – niet geheel toevallige – volgende vondst gerelateerd aan iepenbloesem-oogst.

Rotterdam 2005 an artist project introducing a new form of celebration based on the seeds of the elm tree (elm-cents) that are gathered and packed into elm-blossom-shooters and shot into the air at the steps of the local Stock Exchange building.

Rotterdam 2005 an artist project introducing a new form of celebration based on the seeds of the elm tree (elm-cents) that are gathered and packed into elm-blossom-shooters and shot into the air at the steps of the local Stock Exchange building.

 Voorjaar 2005 sticht het kunstenaarscollectief Keijzer & Pars in Rotterdam de “Iepencentenfabriek” een vrolijke onderneming die vrijwilligers zakken vol met iepenbloesems laat verzamelen. Iepenbloesem die een rondachtige goudgele vorm heeft met een kleine kern waarin een soort vetbolltje zit die duivenpopulatie wekenlang aan de pik houdt. Deze ‘iepencenten’ werden bijeengebracht in een fabriekloods om daar verwerkt te worden in wat de kunstenaars de ‘iepenshooter’ noemen, een omgebouwd pneumatisch kartonnen confettikanon dat na een paar flinke pompslagen haar lading meters de lucht inschiet. In Rotterdam hebben ze daarmee een feestje gevierd op de stoeptreden van het plaatselijke Beursgebouw, al dat spilziek zaad – gevat in vele tientallen iepenshooters – werd in één enkel moment van kortstondige pracht, de lucht ingeschoten. Een nieuw ceremonieel voor felcitaties en gelukswensen met bijpassende liederen als “de uit zat in de olmen” (olm is een ander woord voor iep). Waarbij mijn verhaal nu bijna ten einde is en mij nog rest uit te leggen dat het woord ‘mastjaar’ een bosbouw en fruitteelt term is die niet zozeer verwijst naar het ‘mast-achtige’ beeld van een boom zonder bladeren, maar ‘mestjaar’ betekent, het jaar waarin eiken en beukenbomen een uitbundige vruchtval in de vorm van eikels en beukennootjes hebben en deze aangewend wordt om varkens die daar dol op zijn, extra vet te mesten.

De Universiteit van Wageningen heeft een leerzame web-pagina over de iepziekte

Read Full Post »