Archive for the ‘The downside of leisure industry’ Category

The Guardian June 5th: “London 2012 security operation investigating 500,000 people”

click picture for full size view of this ‘whole mind scanner’

These associated lyrics (from 1968 at the end of the roaring sixties) will certainly let many alarm bells ring when Paul McCartney will pass the check point prior to his opening performance of the 2012 Olympics Games in London. Automated surveillance systems now massively used to prevent any unrest during the London Olympics also checking out this humble WordPress blog – are unintelligent and will just gather that there  is a pattern of ‘adjacent words’ with a recurring frequency of the terms:

‘revolution’, ‘change’, ‘world’, ‘destruction’, ‘money’, ‘hate’, ‘constitution’, ‘chairman’, and ‘Mao’.

M16 and Scotland Yard on-line surveyors vetting each person entering the Olympic perimeters, will rush to their screens alarmed by the perfect Big Brother System – operational and tested already for months – and in the embedded earphones of the female constable’s hat, a voice will say…. “take this man apart for questioning.”

And…, of course there will be excuses afterward and an embarrassed smile, when human intelligence will have been applied. “Please Sir McCartney, come and join the opening ceremony, there never has been any harm in your songs, … excuse us for those stupid machines.”

You say you want a revolution

Well, you know

We all want to change the world

You tell me that it’s evolution

Well, you know

We all want to change the world

But when you talk about destruction

Don’t you know that you can count me out

Don’t you know it’s gonna be all right

All right, all right

You say you got a real solution

Well, you know

We’d all love to see the plan

You ask me for a contribution

Well, you know

We’re doing what we can

But when you want money

For people with minds that hate

All I can tell is brother you have to wait

Don’t you know it’s gonna be all right

All right, all right


Ah, ah, ah, ah, ah…

You say you’ll change the constitution

Well, you know

We all want to change your head

You tell me it’s the institution

Well, you know

You better free you mind instead

But if you go carrying pictures of chairman Mao

You ain’t going to make it with anyone anyhow

Don’t you know it’s gonna be all right

All right, all right

All right, all right, all right

All right, all right, all right

The good old Birtish National Council for Civil Liberties (founded in 1934) now renamed ‘Liberty’, has already for a long time this subdued polite commend on their web page about the impact of surveillance on the London 2012 Olympics:

There is no doubting that police and security will be faced with demanding challenges during the London Olympics. Nevertheless, infringements on basic civil liberties like the right to free speech and peaceful protest are not the solution to a secure Games. It would also be completely contrary to the spirit of the Olympics for 2012 to become an excuse for mass surveillance and loss of liberties. What a shameful legacy for London 2012 that would be.

The remark about “the spirit of the Olympics 2012” in London and how state surveillance would be contrary to the original intentions of the Olympic Games, points to an implicit positive enlightening view of the history of the Olympic Games, that is widely found. It is surprising that even serious people, like those of the ‘Liberty’ organisation, stick to the idealised vision of international brother- and sisterhood with the emphasis not on winning but on competing in a good manner, thus promoting international understanding and peace. In the words of the founder of the movement Pierre de Coubertin (1863-1937):

L’important dans la vie ce n’est point le triomphe, mais le combat, l’essentiel ce n’est pas d’avoir vaincu mais de s’être bien battu. (The important thing in life is not the triumph but the struggle, the essential thing is not to have conquered but to have fought well.)

Coubertin’s view of the origin of the Olympic Games was highly idealised and selective  in his historic references. He created of course a new concept and with it the myth of the peaceful fair play internationalism. As always with a good myth, it is not just fantasy, there are some historical relevant elements in it, be it that there is no serious search for the original context of these ‘elements’.  Nigel Spivey of the University of Cambridge did seven years ago a serious attempt to re-contextualise the Olympic Myth in his book “The Ancient Olympics: War Minus the Shooting”, published by Oxford University Press and with several pages on-line available at Amazon.co.uk or at GoogleBooks, this worldcat.org link tells you in which nearby library you can his book. The summary of the book makes clear that it may be a good read for this summer of the London 2012 Olympics:

The word “athletics” is derived from the Greek verb “to struggle or to suffer for a prize.” As Nigel Spivey reveals in this engaging account of the Olympics in ancient Greece, “suffer” is putting it mildly. Indeed, the Olympics were not so much a graceful display of Greek beauty as a war fought by other means. Nigel Spivey paints a portrait of the Greek Olympics as they really were–fierce contexts between bitter rivals, in which victors won kudos and rewards, and losers faced scorn and even assault. Victory was almost worth dying for, the author notes, and a number of athletes did just that. Many more resorted to cheating and bribery. Contested always bitterly and often bloodily, the ancient Olympics were no an idealistic celebration of unity, but a clash of military powers in an arena not far removed from the battlefield. The author explores what the events were, the rules for competitors, training and diet, the pervasiveness of cheating and bribery, the prizes on offer, the exclusion of “barbarians,” and protocols on pederasty. He also peels back the mythology surrounding the games today and investigates where our current conception of the Olympics has come from and how the Greek notions of beauty and competitiveness have influenced our modern culture.”  

There are several editions of the book with differing covers. I like this cover the best. It appears in a critical review in the magazine World Archeology; c;ick cover image to go to the review…

Read Full Post »

hit the picture for a full size view

A nice sunday with lots of sun and people enjoying the outside calm of town, or letting some of the outside world in through opening their windows, should be a peaceful and enjoyable thing, where it not for the endemic (*) Buzz Bikers driving their purposely loudest possible  roaring motorbikes (**) through the inner town – especially – to ventilate themselves and their ego’s.

My mind game is imagining the BuzzSwat in action, applied with the same mercy urbanised humans tend to have for an annoying buzz-fly:  SWATTT!

The local police is invisible – seems to enjoy football matches on television in their stations – and something like an ‘Anti-Bikers-Buzz-Squat’ has never been thought of in this permissive city, once home of the bicycle-beer-café with peddling drunken tourists having a good drink and shout (***). Bikers, also,  can freely van their egos around here in Amsterdam.

This message will also be send to our burgomaster who is the first mayor of this town in decades who shows some – hesitant – concern of how “his” city sounds…

We do have all the technology needed to pick these ‘guys’ (no noisy girls on bikes as far as I can see, some but only on the back seat) from the road: sound sensors, fast cameras, helicopters, name it. I am not a biker so I do not know if these bikes have one or modes of operation, within the official noise limit, and outside these limits. If the exhaust system of these bikes have been tampered with, a kind of ‘art of noise’ tuning, to produce maximum effect, the motorbikes are in an illegal state and should be taken off the road on the spot. If the noise production can be hidden at one moment and still be produced at another, a combined system of instant sound and image capture could be used, to collect the needed proof for prosecution and seizure.

I think it will be necessary to also check the motorbike trade for selling and altering such “leisure” products. Motorbikes purposely made noisy, that has no other sense than produce the joy some people must feel, to terrorise their fellow citizens, by temporarily possessing the space and time that is shared with others with the noise they make.

The BUZZ Bikers are criminals stealing the civility of public space.

The poetics of noise, a picture I made March 11. posted on my Facebook page (seems to have vanished there thanks mr. Zucker…) this year when we had a few days of softer weather announcing a spring that was – in hindsight – slow to come. First nice sunday of the year… forget about listening to the birds, “roarrrrr” the bikers take their monsters out for a ride.

Picture I made May 22. when we had a first nice summer temperature evening… and it was spoiled by a constant parade of these motor devils… (posted on that day on The Limping Messenger)

(*) Endemic (as in “disease”) n. : a disease that is constantly present to a greater or lesser degree in people of a certain class or in people living in a particular location

(**) The police of the city of Amsterdam do have special actions and brigades against the disturbance of young scooter drivers, being both a danger because of wild driving and a nuisance because of the noise produced. Also scooters are so high on the wish-list of youngsters that the ones that are not fortunate enough, will steal them. I have witnessed these squads several times and noticed that especially young Moroccan guys were singled out as they seem to excel in breaching a few laws while driving these fancy scooters (though a xenophobic bias can be not excluded at the same time). I asked an officer of such a squad once why they did not also target the noise of the more affluent big motorbike drivers and the hellish noise they produce, as well as super high speed traversing through the inner town, often passing several police stations without any counter action. I was told, that this was “not a priority.”

(***) After years of complaints, beer-bike-cafés have been – almost – forbidden since after a whole series of court cases. The discussion was whether or not a bicycle-beer-bar was still a bicycle or not. A court decided that the maximum width of a bicycle or tricycle was 1,50 meter. Most of the versions going around where more than this measure limit, though inventive entrepreneurs did develop a beer-cycle-bar that stays within the law-limit.

See also my two earlier articles on
– 25/5/2009: ‘Cycling Cafes’: Cycling Cafes and Drunken Skippers in Party City Amsterdam
3/6/2009: Cycling Cafes down the hill in Amsterdam

Read Full Post »

De volledige tekst van mijn brief waarop dit een antwoord is staat elders op dit blog.

Antwoord van 10 februari 2012 van burgermeester Aboutaleb van Rotterdam op mijn (open) brief aan hem van 6 februari 2012; kenmerk 886366.

Geachte heer Van Tijen,

Naar aanleiding van uw e-mail van 6 februari jongstleden, waarin u aandacht vraagt voor Europees stadiumverbod [*] voor hooligans, bericht ik u als volgt.

Allereerst wik ik u bedanken voor uw email en de signalen die u daarin kenbaar heeft gemaakt. Het is prettig te lezen dat u meedenkt dat stel ik zeer op prijs. U geeft in uw e-mail aan dat u mijn reactie snapt, maar ook dat u vindt dat er onvoldoende is nagedacht over de bijwerkingen op langere termijn. Ik wil u laten weten dat ik uw overwegingen begrijp en er inderdaad goed moet worden uitgezocht of dit een goed en effectief middel is en zodoende het werkelijke probleem wordt opgelost.

Niettemin ben ik enthousiast over het feit dat dit probleem in Europa ook aandacht krijgt. Hoe het daadwerkelijk vorm gaat geven [sic **] zal te zijner tijd uitvoerig worden onderzocht, uw argumenten neem ik dan zeker mee.

Ik vertrouw erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,

Ing. A. Aboutaleb

(*) “stadiumverbod” staat er, moet zijn ”stadionverbod‘. Zie opmerking van een trouwe en goede lezer over mijn slordigheid in spelling daar waar ik zelf steeds ‘stadiumverbod’ schreef in mijn oorspronkelijke brief  aan Aboutaleb, te vinden onderaan dit bericht.

(**) “vorm gaat geven”  staat er, denk dat daar bedoeld wordt ‘vorm zal krijgen’.

Read Full Post »

Geachte heer Aboutaleb,

ik reageer op uw positieve reactie op het besluit van het Europese Parlement aangaande EU-breed stadiumverbod voor voetbalhooligans: “Aboutaleb juicht Europees stadionverbod toe.” (1)

Ik begrijp uw reactie, maar denk dat u onvoldoende heeft nagedacht over de ongewenste bijwerkingen op langere termijn op het gebied van burgerrechten, doordat hiermee een precedent geschapen wordt voor groepsgewijs uitsluiten van onrust veroorzakende groepen burgers (ook hooligans zijn burgers), daar waar ik denk dat onze rechtstaat gegrondvest is op individuele burgers en hun individuele verantwoordelijkheid.

Hoe kan een Rotterdams bestuurder een in Italië of Kroatië uitgevaardigd stadiumverbod handhaven? Buitenproportionele controle zal het gevolg zijn. Een stadiumverbod is een heel ander middel dan een bestraffing voor een geweldsdelict. Een veroordeling in een ander land automatisch tot een veroordeling voor het gehele EU gebied te verklaren en het uitvaardigingen van (omstreden) uitreisverboden zoals nu voorgesteld wordt door Groot Brittannië (2), heeft enkel oog voor de taak van orderhandhaving, maar niet voor de fundamentele rechten op bewegingsvrijheid van Europese burgers.

Als iemand geweld gebruikt dient deze gestraft te worden. Vrijheidsbeneming met gebruikmaking van de gevangenis is daartoe het middel. De straf zal afhankelijk zijn van de aard van het vergrijp, maar een straf eenmaal uitgezeten is daarmee dan ook afgehandeld. De trend die wij nu zien is tegengesteld, bovenop taak en gevangenisstraffen worden nu ook andere strafmaatregelen gestapeld, terwijl het grondprincipe toch zou moeten zijn dat je maar éénmaal voor een vergrijp gestraft kan worden. Levenslange stadiumverboden zoals die nu in door media opgezweepte overreacties opgelegd worden, zijn juridische wangedrochten. Gedwongen groepstherapie zou in uitzonderlijke gevallen meer op zijn plaats zijn dan opsluiting en daarover hoor ik maar weinig.

Het stadiumverbod is een heel ander ding dan een gevangenisstraf, het beperkt de bewegingsvrijheid van burgers op bepaalde momenten en plaatsen. Niet alleen is dat een inperking van grondrechten, ook de handhaving ervan  is zeer problematisch. (3)

Ik vraag u nog eens goed na te denken voor zoiets toe te juichen. U, als orderhandhaver van de stad Rotterdam, zal de groots mogelijke moeite hebben om op basis van computerbestanden hele volksmassa’s bij een voetbal stadion te screenen.

Het kan toch niet zo zijn dat door het gedrag van een zeer beperkte groep hooligans het overgrote deel van de voetballiefhebbers aan de methodes van een politiestaat blootgesteld worden. Hoe denkt u dat het gaat? Politieagenten die op vermoeden van ‘hooliganisme’ met een draadloos apparaat en wellicht een iris-scan (zoals gebruikt wordt in Irak en Afghanistan door de US en NATO troepen) mensen aanhouden, om hun legitimatie verzoeken? (4) Een cordon om een stadion leggen, met checkpoints vol elektronische apparatuur en gekoppelde persoonsgegevens, zoals bij de overgangen tussen Israel en de Gazastrook?

Ook is er de al gememoreerde ‘precedentwerking’, waarbij een regeling en vooral een operationeel controlesysteem (centrale database, mobiele controle eenheden die gebruik maken van draagbare biometrische apparatuur voor vingerafdrukken, gelaats- en oogherkenning) zonder veel moeite op andere niet ordelijke sociale groepen toegepast kan gaan worden. De strijd tegen voetbal hooligans ontaard op deze wijze in het experimenteren op burgers met hoog technologische controle-systemen en heeft een grensverleggende werking voor wat maatschappelijk aanvaardbaar geacht wordt aan overheidscontrole. (5) Eenmaal ingevoerd is er nauwelijks een weg terug, zoals de wildgroei aan video-bewaking in de publieke ruimte laat zien. Technologie wordt in de plaats van gemeenschappelijke menselijke sociale controle gesteld.

Als u de gehele tekst van het sport-paket aan maatregelen van het Europese Parlement van 2 februari 2012 leest, dan ziet u dat de maatregel tegen ‘hooligans’ een oneigenlijke onderdeel van een overigens positief aantal maatregelen is (geen doping, geen uitsluiting van vrouwen, enzovoorts).

Het voorgestelde EU-wijde stadiumverbod is uiteindelijk een strafrechtelijke maatregel, die om een grotere zorgvuldigheid van het afwegen van voor- en nadelen vraagt, dan nu het geval is geweest, door dit onderwerp als één van een serie van vijf  ‘sport-maatregel’ te presenteren. (1) Nu is het niet meer dan een aanbeveling van het EU parlement aan de regeringen (“Procedure: Non-legislative resolution; REF.20120201IPR36950”).

Het lijkt mij dat hooliganisme niet bestreden dient te worden in haar uitwassen, maar in haar ontstaan. Hooliganisme is iets dat in Groot Brittannië, heel anders is dan in Italië, zo ook Nederland, enzovoorts. Het behoeft een lokale aanpak en geen EU-wijde ‘ukaze’. Een lokale aanpak, die vragen bij heel de massasport industrie en cultuur (in die volgorde) dient te stellen, vragen over levensomstandigheden van de bevolking van een stad, opvoeding, onderwijs, werk.. en vertier. Een gemeentelijk beleid dat karakter en wenselijkheid van steeds maar weer grotere massa-evenmenten zou moeten onderzoeken en daarvoor andere vormen zou moeten proberen te vinden. Dat is meer een kwestie van creativiteit dan van repressie. Een sociaal-culturele taak, hoe ouderwets dat ook in dit tijdsgewricht mag klinken.

Het levensklimaat van een stad is iets wat vormgegeven kan worden door betrokkenheid van burgers en bestuur, verdergaand dan enkel de ‘vrije krachten van de markt’.

De oplossing van voetbalhooliganisme dient u – en al uw collega’s in andere EU landen – lokaal te vinden, ‘bottom up’. Al uw energie lijkt nu te gaan naar een ‘lik-op-stuk’ beleid, terwijl structurele initiatieven niet genomen worden.


Tjebbe van Tijen, Amsterdam 5 februari 2012


Video =  “Alles los met DJ Paul Elstak in de Legioenzaal na afloop van Feyenoord-Ajax”, 7 februari 2010, met de gescandeerde leuze “Rotterdam Hooligans” door een hossende jolige menigte van heel veel mannen tussen de 20 en 40 en zo te zien ook een paar vrouwen.

“Rotterdam hooligans” is hier een ‘geuzennaam’ en dat is niet verwonderlijk, saamhorigheid en uitstoting gaan altijd samen. Aan de orde is hoe saamhorigheid met voetbal als mobilisatiepunt vorm krijgt. Dat wat eens anders was, kan dus ook weer veranderen in de toekomst. Wie weet van de huidige jonge generatie wat het woord ‘nozem‘ of ‘bromnozem’ betekent, terwijl daarmee toch een halve eeuw terug een gelijk ervaren maatschappelijk probleem aangeduid werd, met Amsterdamse straatgevechten tussen ‘pleiners’ en ‘dijkers’? Zo zal het ook met het woord ‘hooligan’ voor volgende generaties gaan. Sociale bewegingen, sociale problematiek schuiven over het podium en verdwijnen uit het zicht. De overmaat aan electorale gelegenheidswetgeving is al wat er van overblijft, terwijl iedere staat echt al genoeg ‘stokken heeft om de hond mee te slaan‘.

In plaats van ‘wetgeving’ zou ‘vormgeving’ moeten komen. Vormgeving van het uitgaansleven en dan niet enkel voor de bovenste strata van onze samenleving met tennis- en golfbanen, musea en theaterzalen. Ik aarzel om voetbalhooliganisme zuiver als een een klasse-verschijnsel te definiëren, maar  niemand kan toch de grote sociale samenhang van een groot deel van deelnemers eraan, ontkennen. Het zijn zeker niet de meest bevoordeelden in onze samenleving die hier hun vermaak vinden. Voetbalvandalisme (de aanvankelijke term, later geïnternationaliseerd tot ‘hooliganism’) is een jonge ‘tak van sport’. Een ontzettende hoeveelheid energie die – kort geleefd – groepsgewijs tot ontlading gebracht wordt. Ontladingen die zich van het voetbalveld – door toenemende controle daar – verplaatst hebben naar andere ontmoetings- en confrontatie-plaatsen, tot aan de rand van de snelweg. Voetbal vaak niet meer dan een aanleiding voor afleiding.

Zelf vormgegeven toernooien met extra mediabelangstelling als trofee. Kortstondige roem binnen de groep, waar ‘leiders’ en ‘volgers’ dynamisch uitwisselbare rollen zijn. ‘Meeloophooligan’ lijkt mij een ‘dubbel-op-term’. De poging om het klassieke model van misdaadbestrijding, het aanpakken van de ‘boevenbaas’  en daarmee de ‘knechten’,  te projecteren op de Hollandse Hooligan gemeenschap en zelfs te verankeren in een Voetbalwet, is een wereldvreemde Haagse parlementaire gedachte. (6)

Voetbaldveldjes met een enkele tribune zijn heel bewust omgevormd tot arena’s met torende etages rondom. ‘Arena’ komt van het Latijnse woord ‘harena’ en dat betekent zand, een speciaal soort zand dat gebruikt werd om het bloed dat vloeide – bij gladiatoren en andere wrede spektakels – in de enorme publieke Romeinse theaters  – op te slurpen. Het is die schaalvergroting en heel de commercie die daar aan mee geholpen heeft, die de grondvesten voor het hooliganisme gelegd heeft en  die  belang heeft om die constellatie in stand houden. Nu deze voetbalindustrie en de daarmee verweven bier-conglemeraten in toenemende mate onaangenaam geconfronteerd worden met de uitwassen van hun eigen schepping, is het onaanvaardbaar dat enkel de hooligan gemeenschap gecriminaliseerd wordt  en het zakenleven buiten schot blijft. Deze omstandigheid draagt een geur van ‘klasse-justitie’ met zich mee.

Sport als spectaculair schouwspel heeft zijn grenzen bereikt. De verhouding passief consumeren en actief deelnemen is geheel en al zoek. Er is een hele hoop energie in hooliganisme waar iets anders mee gedaan kan worden dan nu gebeurd. Zo wij spreken van milieuvervuiling en na lang aarzelen proberen daar wat aan te doen, zo kan ook analoog gesproken worden van ‘sportvervuiling’ en is aan ons allen de taak om daar iets van te maken waar velen plezier aan beleven en hun energie op een prettige wijze in kwijt kunnen raken. ‘Verduurzaamheid’ zou een nieuwe ambtelijke term voor massa sport kunnen worden. Sport waar mensen elkaar weer weten te ‘verduren’.

(1) European Parliament 2012/2/2: “Sport: EU tackles hooligans, corrupt agents and illegal betting.” Five issues in one resolution: Promote sport for girls; – Blacklist hooligans; – Make doping a criminal offence; – Regulate sport agents; -Combine learning and training.
“Blacklist hooligans – Parliament asks that supporters who are known to be violent or to engage in discriminatory behaviour be banned from all European stadiums. A European data base should enable national authorities to ensure that the ban applies to any international matches played on their territory. MEPs also call on Member States and sports governing bodies to commit to tackling homophobia and racism against athletes.”

(2) The Guardian 2010/06/17 Rupert Meyers: “Football banning orders are out of control Our draconian anti-hooliganism legislation unfairly infringes the free movement of football supporters”

(3) Relevante grondrechten
Universele Rechten van de Mens:  “artikel 13 Een ieder heeft het recht zich vrijelijk te verplaatsen en te vertoeven binnen de grenzen van elke Staat.”
EuropaNu.nl (voorlichtings site EU): “Binnen de Europese Unie mag u vrij reizen. Dit betekent dat u slechts een geldig paspoort of een geldige identiteitskaart nodig heeft om naar andere EU-landen i te kunnen reizen. Als burger van een EU-lidstaat bent u geen toerist of reiziger als alle andere, maar heeft u specifieke rechten en mogelijkheden. Zo mag u naar alle andere lidstaten reizen en daar tijdelijk wonen.”

(4) Reuters 2012/02/03: “Football fans in one German state may have to pass through “face scanners” at stadiums, according to interior ministry proposals designed to eradicate hooliganism.”

(5)  The Football Forum 2009/1/13: “Police to target hooligans with fingerprint scanners.” Football Supporters’ Federation fears its use may cause problems for law-abiding fans. A spokesman said: “As far as we’re concerned, football fans should be policed on their behaviour, not their reputation.”

(6) Zie mijn notitie op The Limping Messenger 2012/1/27: “Hooligans sport for ephemeral fame”

Read Full Post »

‎”Ultrasone geluiden kunnen mannen onvruchtbaar maken” (Utrasone sound can make men infertile) is a belated news article in a Dutch daily today, as the news item dates back to the year 2010. The research is financed by the Bill Gates foundation with the idea that it might be a tool to make men temporarily infertile for 6 month or so by directing ultrasound to their scrotum. A research till now on rats in labs, but we know that lots of people like to experiment with the sound limits and pleasures of their bodies in the laboratory of the discotheque.

Ultrasound scan are a must nowadays, no pregnancy without a video-photograph of the unborn, though recently unnecessary fun scans for inpatient parents are under debate. There is even a CD (UltraSound – Music for the Unborn Child) to let your child listen to music before it is born still on sale at Amazon with Debussy, Bach, Schubert and Chopin… The news item made me think, how come that ultrasound is used so often and even propagated on the one hand, while on the other it restricts and even stops male sperm production and may harm the fetus.

NaturalNews.com US web site did have the same question two years ago and tries to come up with some answers… and doubts. http://www.naturalnews.com/028853_ultrasound_fetus.html My tableau fuses the CD cover with spermatozoids fleeing the ultrasound.

If my association of ultrasound in discotheques and other spaces with ultra loud music for leisure with bodily harm and specifically fertility and unborn babies, has any ground in science, I could not yet find out. The association remains, nevertheless.

In a visual narrative scroll “Orbis Digitalium Pictus” I made a few years ago for an international theatre science congress ‘Orbis Pictus – Theatrum Mundi’ there is a small section  on ultrasound, a way of visualisation known to me also directly in circumstances that were properly diagnostic. Likewise I have had the “pleasure” to be examined with such a sonar device as well, because ultrasound certainly is not just a ladies thing. In its origin it comes from industrial testing of materials and has had over half a century now of being applied in medicine.

Read Full Post »

CDA: Meeloophooligans ook de klos” CDAer Çörüz legt uit in het massaochtendblad De Spits: “de minister moet bij het Openbaar Ministerie (OM) eisen dat ook de meelopers worden vervolgd (…) onder het motto ‘Je was erbij, je bent erbij’.” Het lijkt een aanpak met massa-arresaties zo overgenomen van kameraad Alexander Lukashenko uit Wit Rusland, nu nog vast te leggen in een nieuwe Voetbalwet, straks gemakkelijk van toepassing verklaart op de komende woelingen in Hollands winkelstraten en andere sociale onrust. Wie geeft er nog om het behoud van ‘de rechtsstaat‘? Misdrijven worden gepleegd door individuen en groepsgewijze aanrekening dient gebaseerd te zijn op bewijslast per individu. Met dit massa-arrest voorstel wordt niet de oorsprong van het probleem aangepakt, maar enkel de uitwassen.

De-massificatie (*) van de sport en ander vertier, dat zou op de agenda van de kamerleden dienen te staan. “Zinloos geweld” bestrijden heet het, maar wat te doen met een samenleving waar voor velen de zin van het leven onvindbaar is? ‘Zingeving’ heet dat deftig en als de door de commercie tot massa gemaakte verveelde mens haar eigen zin – zelf vormgegeven spanning en sensatie – doet, dan zijn ze rijp voor massa-arrestatie. Er moet een oorzakelijk verband zijn tussen ‘meeloopkamerleden’, ‘meeloopkiezers’ en ‘meeloophooligans’: “erbij willen horen.”
(*) “Hooligans zijn een product van de vermaaksindustrie en in het veranderen van de culturele waarden van die industrietak zal de oplossing van het hooligan probleem gezocht moeten worden, om het even of het nu om een voetbalstadion of een strandfeest bij Hoek van Holland gaat.” zie mijn betoog eerder op dit blog naar aanleiding van het dodelijke schietincident op het strand van Hoek van Holland, september 2009:  ‘t Hoekje om bij Hoek van Holland: “zoooo wat een kanker er wordt gewoon helemaal geschoten”

Read Full Post »

新的一年大爆炸的奢侈品是傳統的中國火藥的發明 (luxury of new year big bangs is the legacy of the invention of Chinese gunpowder)

The Netherlands is part of what can be called ‘the European war-exempted-zone’. Firework is a popular craze here from 10 in the morning December 31 to 2 at night January 1, to drive out the old year. 60 to 70 million Euro value of explosives goes up in the air, 200 to 300 eye operation as a result, 20 to 30 blind, hardly any dead. Many youngsters do test their ammunition before hand, especially near my house next top a night outgoing district. Most of the Dutch have no direct war or terrorism connotation when they here a big bang nearby in these last days of the year, though the Party for the Animals and Green Left have called for a total ban on private/personal firework use.

Firework sales for New Years Eve in the Netherlands in 1959 as I remember it as a boy counting all the pocket money I have saved and scanning the window of the only shop or so in town for my acquisitions. My parents knew the sound of real big bangs and my mother told me how she stand on the balcony of her house in The Hague and patting my back to make me not afraid of the bangs and billowing smoke at the horizon: the big mistake of a RAF bombardment hitting a civilian quarter (Bezuiden Hout) of The Hague right opposite the home of my grand mother. I was just a baby so can not remember it. I did play in the ruins - left for a decade or so - as a kid when staying with my grand mother... she did not appreciate much my rejoicing of "the ban bangs"...

Enjoying explosives is a real LUXURY as can be learned from the United Nations bulletin ‘ExplosiveWeapons.info’ published by the United Nations Disarmament Research Institute in Geneva. The “End of Year Explosive Violence Review” is summing it up: “Sadly, in over 70 countries, explosive weapons have caused severe harm to individuals and communities and furthered suffering by damaging vital infrastructure. But recognition is growing that the use of explosive weapons in places where civilians live, work or gather constitutes a serious humanitarian problem that needs to be addressed.”

See http://explosiveweapons.info/2011/12/29/end-of-year-explosive-violence-review/

Not only in the Netherlands, there are initiatives to come to a ban on firework as a citizen’s demand,  in all parts of the world similar initiatives have been taken, Philippines, New Zealand, Great Britain, South Africa, Italy, the United States, which can be read about in detail on the web site of  stop-fireworks.org, Some initiatives propose alternative forms of New Year celebration like in the USA to bang drums instead of firing explosives…

Fireworks in the Binnen Bantammerstraat part of the then still tiny Chinese Quarter of Amsterdam in the winter of 1971-72, a photograph by Koen Wessing (1942-2011).

When living in Amsterdam in the early seventies next to the small Chinese quarter, still growing at that time around the Binnen Bantammerstraat, there was always a big display of Chinese fireworks by the restaurant holders in that street on Western calendar New Years Eve. The Chinese had these long rolls of big firecrackers, one after another, we called them ‘pakora’s’, sometimes hung from the top of the house fronts or all along the street, twelve and more meter long. There was also the swaying around of firework on ropes within a dense circle in a crowd of people, the first ranks shrieking back each time a mass of glowing and sputtering ‘saltpeter’ passed their faces. The next morning the whole Chinese area looked like covered with a deep soft red carpet, with eager youngsters rummaging around to fire the ones that failed to explode during midnight. We had a squatted neighbourhood action centre straight next to this scene and always did throw new year midnight parties there. The photographer of this picture Koen Wessing was one of the supporters of our action group and it was only today I discovered this photograph by him, while doing a little research for this article.

The first part of this year I lived and worked for half a year in Hong Kong and on the first day of Chinese New year I was waiting for a massive popular display of fire work in my neighbourhood close to the popular district of Shek Kip Mei in Kowloon. To my surprise nothing happened at all, the only fireworks visible were the ones on the television set. The city panorama below my apartment – situated on a rock with a wide view – remained completely empty. It was only later I learned that all firework in the then Crown Colony of Hong Kong of the Brits had been forbidden in 1967, a year that almost saw a Cultural Revolution Rising in Hong Kong by local Maoists. Gunpowder of firework had been used in that turbulent year to make street bombs that would be exploded to raise the level of unrest in the city. That firework ban has remained in force ever since, with only some exceptions for the inhabitants of Hong Kong’s New territories villages during their special traditional spring and summer festivals.

A labour dispute at a factory making artificial plastic flowers in San Po Kong, Kowloon was the event triggering the 1967 Hong Kong rising; production output levels being raised for the same wage; breakdown hours of machines as non paid work time and so on...The picture taken May 11 1967 shows police forces firing tear gas grenades and wooden bullets at demonstrators assembling in front of the high rise factory building. Objects had been dropped on some police men before from the rooftops. A young boy later was beaten up and died.

When studying more of the history of the conflict in 1967 (“Hong Kong’s watershed: the 1967 riots” by Gary Ka-wai Cheung; 2009) I learned that some of those street bombs had warning signs on them (like “compatriots do not come close”) when planted, but the message was written in Chinese characters only. Most of these bombs were primitive home-made contraptions on the basis of gunpowder taken from firework stock (others used gunpowder used by fishermen). Firework bombs were most often thrown directly at colonial targets, mostly police stations and of the ones planted in the street many were fake bomb, just to “fire” social unrest. During almost a year 8352 suspected bombs had been planted of which only 1420 proved to be “genuine”, 1167 targeted the colonial police force, 253 were detonated in an uncontrolled way. The bombs hailed by the underground Maoist Communist Party of Hong Kong as a form of “People’s Warfare” could not fail to also hit ‘the people’ themselves and when in August 1967 a street bomb killed an eight year girl and a two year old boy, the public reaction backfired at the anti-colonial insurgents. An existing relative sympathy under broad layers of the population for the cause of these left wing revolutionaries fighting the colonial power, was progressively lost. The disruption of the  daily life in the colony by the firework bombs -which were in a military sense minor weapons – had been significant. Hindering traffic and most of all having a psychological impact. At a certain moment during that year the British governor even worked secretly on a new emergency evacuation plan,  for the non Chinese population, just in case. In the end it proved that the local underground Communist Party had for a great deal acted on their own and failed to generated the needed support from party authorities in Bejing. Mainland China was – at that time –  too much in a political turmoil with lots of fractional infighting, to allow itself to take the small Colony of Hong Kong by force. Neo-colonial Hong Kong, “the goose with the golden eggs” was of more importance to the Mainland China than a banking, manufacturing and trading centre, which would certainly collapse after a forceful take-over.

Till this very day, the firework bombs remain a legacy associated with the Communist Party of Hong Kong, that, though not formally part of the restraint political landscape of Hong Kong (see “Underground front: the Chinese Communist Party in Hong Kong” by Christine Loh; 2010), is the central force of power in what is now The ‘Special Administrative Region of China Hong Kong’ (SAR Hong Kong). The highest governmental functions in SAR Hong Kong are reserved for (secret) Communist Party members only. As the history of this central core of Hong Kong power remains covered in secretive haze, debatable events in its history remain a subject which is mostly  avoided. Who –  for instance – visits the Hong Kong Historical Museum will find just one or two photographs of the 1967 struggle with a superficial caption. In popular memory though, the firework bombs and the effects of some indiscriminate targeting of the primitive firework bombs from 1967, lingers on.

A painted silk flag from the 10th century in China showing gunpowder used as a weapon on the end of a sort of spear gun.

Saltpeter  (potassium nitrate) is a substance that forms through the decomposition of organic materials, a whitish salt like material since long known for its quality of burning fiercely even in non favourite circumstances for  fire. We know that Taoist alchemists in China were experimenting with it already in the 8th century in their quest for life prolonging elixirs. While trying out all kind of combinations of substances and materials, they discovered the explosive properties of mixing  saltpeter with sulphur and charcoal. The mix we call now in English ‘gunpowder’ (‘buskruit’ in Dutch *). Aside from try-outs  to swallow small quantities as a medicine, the aesthetic and ceremonial qualities of the substance were discovered and all kind of ways to fire it for spectacular display were developed. Spring, Autumn and New Year festivals with their staged dances of mythical animals like dragons and lions, were amplified with display of fireworks. Bamboo tubes were used at first, which lead also to experiments to use the explosive mix for war purposes. First devices were spears with at the end bamboo tubes filled with gunpowder that were directed at an enemy during a battle. Soon more elaborate war use was found by finding out the propulsive qualities of certain mixes that could drive out one or more arrows from wooden containers. Closing up such bamboo containers would give yet another effect of bursting wood fibre and so also what we call now a grenade, has been invented over one thousand years ago.

Healing, celebration and warfare all used the same substance: gunpowder. Moments of celebration punctuated by explosions, but also new powerful bangs of explosions on the battlefield, which before was less loud with just clanging of lances, swords, shields and the shouts of warriors. Up to this very day the awe of a big bang may be just a carrier of celebration, but once someone has witnessed an explosion as a part of an act of terrorism or war, the aesthetic appreciation of a firework spectacle may be lost – for her or him – forever.

* Etymology of the Dutch word for ‘gunpowder’:
buskruit zn. ‘explosief poeder’
Mnl. bussen cruyt ‘buskruit’ [1441; Van der Meulen 1942a], busskruit ‘id.’ [1481-83; MNW bussecloot], met daarnaast vormen als donderbuspoeder [ca. 1400-50; MNW stampen], donderbuscruut, dondercruut [MNHW].
Het eerste lid is mnl. busse ‘(kamer in een) vuurwapen, vuurroer’, zie → bus 1; het tweede lid is mnl. cruyt ‘(tover)kruid’, zie → kruid, → kruit.
Buskruit werd in Europa vanaf de 14e eeuw gebruikt.

Read Full Post »

Older Posts »