Archive for the ‘Media Wars’ Category

Oorspronkelijk gepubliceerd op 8 januari 2015 op mijn Flickr site (die sinds lang weer gecensureerd wordt omdat de inhoud van mijn 700 prenten aldaar tot ‘adult content’ door Flickr verklaard zijn en dus niet vrij (meer) toegankelijk op het internet… dat is weer een ander soort censuur (ik heb meerdere malen geprotesteerd en gevraagd naar welke prent dan aanstootgevend zou zijn) kreeg (Kafkiaans) nooit antwoord daarop!


Like it’s predecessor Hara Kiri (196-1969), Charlie Hebdo (1969-1981; 1992-) is a magazine that was & is “bête et méchant” (dumb and nasty). Large part of those who say to support it now – after the malicious murder of magazine staff and their police protectors – the indignation felt by many is mostly spontaneous and well intended (the exceptions are politicians who use their tactics of recuperation as always) but many of them, especially those outside of France have no idea what the magazine stood for.

Charlie Hebdo was against all forms of authority, not just that of muslim fanatics.Their satire was biting and directed at christian, jewish and political faith of all kinds as merciless as against islam fanatics. When I see all those priests of different religions coming out in support of Charlie Hebdo, one can know that it is circumstances that force them in taking such a position, one of them being to curtail islamophobia. Then I see all those demonstrators holding up placards with “Je suis Charlie” I know that many of them have hardly or never seen any of the radical cartoons and comics published by Charlie Hebdo.

When all those demonstrators want to be sincere about their unconditional support for freedom of speech, writing and drawing, they need to realise that freedom of expression does not flower in a climate of proclaimed “national or international unity”, however understandable such a reaction is.

Charlie Hebdo, will not rise from the ashes of the executed cartoonists, when it is hugged to death by supporters who do not really know what they are supporting.

Just imagine as I did this nice lady demonstrating in Nice with her placard “Je suis Charlie”… would she have hold up one of the covers of Charlie Hebdo, like this one?

“JE SUIS CHARLIE” misses the point (and is just a mechanical easy copy cat slogan)


This is the original caption of this photograph (left hand version): “A woman holds a poster reading ‘I am Charlie’ with a rose, at a gathering in Nice, southeastern France, to express solidarity with those killed in an attack at the Paris offices of weekly newspaper Charlie Hebdo, Wednesday, Jan. 7, 2015. Three masked gunmen shouting ìAllahu akbar!î stormed the Paris offices of a satirical newspaper Wednesday, killing 12 people, including its editor, before escaping in a car. It was France’s deadliest postwar terrorist attack. (AP Photo/Lionel Cironneau)”

Read Full Post »

Oorspronkelijk gepubliceerd op 8 januari 2015 op mijn Flickr site (die sinds lang weer gecensureerd wordt omdat de inhoud van mijn 700 prenten aldaar tot ‘adult content’ door Flickr geclassificeerd zijn en dus niet vrij (meer) toegankelijk op het internet… dat is weer een ander soort censuur (ik heb meerdere malen geprotesteerd en gevraagd naar welke prent dan aanstootgevend zou zijn) kreeg (Kafkiaans) nooit antwoord daarop!




… it will be with us for a while… and the more massive it gets, the more the soul of Charlie Hebdo will be twisted and commodified.

Most of the supportive crowds outside of France have NO idea with what was the ‘bad taste fun’ that Charlie Hebdo has been poking fro decades at ALL AUTHORITY… not just at authoritarian islamists. Those who have been vilified on many occasions by Charlie Hebdo take their revenge now by praising their dead former adversaries for their ‘courageous defence of the freedom of expression’: Sarkozy, Marine Le Pen, Hollande, …

10 staff members of Charlie Hebdo were executed and 2 policemen that were there to guard the editor in chief and the premises of Charlie Hebdo. (2) On a witness video that is circulating in all news media one can see how courageous one policeman tries to intervene and how he is shot down, point blank. We do not see – though – any placards in the huge crowds of people associating with these policemen, even when they were placed there to protect the anti-authoritarian cartoonists and their magazine.

We have come a long way from Mai 68 and the emblematic repressive role of POLICE as seen and depicted by the ‘soixante-huitards’ of that time.

JE SUIS CHARLIE is – indirectly – a take from a slogan of almost four decades ago “NOUS SOMMES TOUS DES JUIFS ALLEMANDS” or in one of the several variations ‘NOUS SOMMES TOUS INDÉSIRABLES” (we are all German jews/we are all undesired). (3) It was a slogan referring to one of the student leaders of the May 68 revolt Daniel Cohn-Bendit who was living in France but did hold a German passport. The right wing weekly ‘Minute’ and the French Communist Party leader George Marchais in ‘L’Humanité’ alluded to this student leader directly and indirectly as a foreigner – a German Jew – making trouble in France, be it for different ideological reasons. The French Minister of Interior Fouchet gave an order for Cohn-Bendit to be extradited and this triggered demonstrations and posters with the slogan mentioned before.

So let me act in the spirit of those times and counter the ‘recuperation’ of Charlie Hebdo with the weapon of the détournement, turning around or highjacking. Making a mirror image of “JeSuisCharlie”(4)

“NOUS SOMMES TOUS CE FLIC”, however far such a statement derivates from the ideological schemes of 68 with their posters of the hated clubbing riot-policemen, the Compagnies Républicaines de Sécurité with a Nazi SS sign on their typical round shield in those days: “CRS SS.”

“We are all this cop” we see at the moment he is, without mercy, given an extra bullet while he begs for his life.

Freedom of expression does not flower in a climate of proclaimed “national unity” as is staged now in France, however understandable such a reaction is. Charlie Hebdo, will not rise from the ashes of the executed cartoonists, when it is hugged to death.

Note made on 12/1/2015
I was relieved to find some expressions in social media and beyond that expressed concern for the policemen that have been executed as well in the Charlie Hebdo massacre. Like a twitter with a black placard and the text:

“Je suis Ahmed et Franck, policiers assassinés le 07 janvier 2015”

One of the more exceptional placards shown on Place deRépublique in Paris last week”


( with twelve candles depicted at the bottom)

(1) Recuperation, in the sociological sense, is the process by which politically radical ideas and images are twisted, co-opted, absorbed, defused, incorporated, annexed and commodified within media culture and bourgeois society, and thus become interpreted through a neutralized, innocuous or more socially conventional perspective.

(2) Franck Brinsolaro, 49, police officer, was assigned as a bodyguard for Charb and Ahmed Merabet, 42, local police officer, shot in the head as he lay wounded on the ground outside. Taken from the latest Wiki on the massacre: “One of the gunmen runs toward the policeman, shouting in French, “Did you want to kill me?” The policeman answers, “No, it’s good, chief” [non c’est bon chef], raising his hand towards the gunman, who shoots the policeman in the head at close range. The gunmen leave and shout, “We have avenged the Prophet Muhammad. We have killed Charlie Hebdo!”

(3) – Jacques Poitou, has an excellent web page on the origin and further history of the slogan at: j.poitou.free.fr/pro/html/voc/cohn-bendit.html

_ the lettering “NOUS SOMMES TOUS” is copied from the original Atelier Populaire 68 poster, at this address: www.carnagecorp.com/pub/pictures/mai_68/1968%20mai%20nous…


Read Full Post »

Oorspronkelijk gepubliceerd op 7 januari 2015 op mijn Flickr site (die sinds lang weer gecensureerd wordt omdat de inhoud van mijn 700 prenten aldaar ‘adult content’ door Flickr geclassificeerd zijn als ‘adult content’ em dus niet vrij (meer) toegankelijk zijn op het internet… dat is weer een ander soort censuur (ik heb meerdere malen geprotesteerd en gevraagd naar welke prent dan aanstootgevend zou zijn) kreeg (Kafkiaans) nooit antwoord daarop!

AMSnote7143.05In een verklaring van Koning Willem Alexander van vandaag (7/1/2011) over de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs wordt de schennis van vrije meningsuiting afgekeurd door een man die zichzelf beschermd weet tegen schennis van zijn majesteit.

Geen expliciet medeleven voor cartoonist WILLEM van WILLEM ALEXANDER als zoon van de majesteit die Willem (Holtrop) in de jaren zestig en daarna bij voortduring schond.

Op grond van het wetboek van strafrecht werden deze twee (zwart/wit) prenten door de Nederlandse rechter in 1966 verboden… er werd vervolging ingesteld tegen de maker, drukker en verspreider.

Hoe is de verklaring van de kleinzoon van de toen geschonden majesteit Juliana over de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs te rijmen met die voorgeschiedenis?

Deze verklaring is te vinden op de website van het Koninklijk Huis van de Oranjes vandaag…

De enige Nederlander die al van het eerste uur (1969) bij Charlie Hebdo werkt Willem (Holtrop) wordt daarin domweg genegeerd, zoals ook het radicale karakter van het blad dat niet enkel niets ontziend was in haar kritiek op moslim fanatisme maar eveneens zinderende kritiek op KERK – VORST & STAAT van het begin af aan in haar blazoen had.

Persbericht Koning Willem Alexander 7/1/2015:

“Verklaring Zijne Majesteit de Koning naar aanleiding van aanslag in Parijs 7 januari 2015 Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander is diep geschokt door de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo vandaag in Parijs. Hij heeft President Hollande van Frankrijk zijn medeleven en condoleances overgebracht alsmede zijn persoonlijke betrokkenheid en de steun van het Nederlandse volk, “ook bij het verdedigen van de democratische waarden die aan de basis van onze samenlevingen staan”.


Op Facebook waar ik de prent het eerste postte kreeg ik direct daarop van een Facebook-volger dit commentaar:

Sinds wanneer is een kleinzoon verantwoordelijk
voor wat zich afspeelde ten tijde van de regering
van zijn grootmoeder? En is dat een argument
om de oprechtheid van de reactie van de huidige
koning te betwijfelen?

Waarop ik dit antwoord gaf:

..jazeker… want dan had hij kunnen zeggen: “In het verleden zijn mijn grootmoeder, grootvader en moeder bij meerdere gelegenheden bespot door één van de vaste medewerkers van het blad Charlie Hebdo, de heer Bernard Willem Holtrop, dat laat onverlet dat ik de moorddadige aanslag op het blad volstrekt afwijs, etc….”
– kijk dan was hij én indrukwekkend geweest én had hij ook het volste recht van spreken verworven…
Niets van dit alles…
Let wel het koningschap is erfelijk, zo de voorgeschiedenis van het koninklijk huis dat daarmee komt. Zo koningen en koninginnen zich plegen te beroepen op hun roemruchte verleden, zo zeer is ook het onaangename of niet te pas komende verleden ervan voor iedere nieuwe generatie van zo’n koninklijk huis iets waar zij aan te refereren hebben. Je redenering is mijns inziens gespeend van enig historisch besef… alsof je vrolijk met een schone lei de kroon van je ouders over kunt nemen….

Kom morgen dan nog wel terug met gedocumenteerde reacties van politici als Sarkozy, Hollande en Marine Le Pen en hun pleidooi voor vrijheid van meningsuiting naar aanleiding van de aanslag op Charlie Hebdo… niemand van hen hoorde ik dit eenvoudige zinnetje zeggen…

“….ik (Sarkozy, Le Pen, Hollande, etc. ben zelf ook herhaalde malen door Charlie-Hebdo bekritiseerd en te kijk gezet op een onaangename wijzen, maar ‘de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden niet.”

Read Full Post »

ASSANGE after 2487 days removed from the embassy of Ecuador in London.
~ after his self-imprisonment he becomes a prisoner of state ~


and… then of course Assange is certainly not a peace saint on the level of his daily semi-prison existence and empathy for people who had to bear him over the years… here a summing up from the Ecuador point of view in The Guardian of today:
~ Julian Assange ‘Rude, ungrateful and meddling’: why Ecuador turned on Assange ~

Read Full Post »

I republish this news-tableau originally launched on 4 September, 2013 on my Flickr page. It had 11,965 views since then.  It takes part in a debate in the aftermath of  a retaliation attack of USA and allies on Syrian governmental targets, as a punishment for the use of chemical weapons on the city of Ghouta on 21 August, 2013, allegedly by Syrian government forces. An attack that caused over seven hundred deaths. This was not the first and not the last attack with chemical weapons. A useful overview of all 80 or so cases – since October 2012 – can be found on a dedicated Wikipedia page “Use of chemical weapons in the Syrian Civil War” whereby it becomes clear that some cases are disputed and often the perpetrator of an attack using chemical weapons can not with full certainty be pointed at. Indeed the ‘news’ or ‘fakes news’ battles around these chemical attacks are poisonous themselves. When we take the highest estimation of casualties of the Syrian Civil Ear, since its start in the year 2011 then – according to the United Nations and the Arab League envoy to Syria, the total number of death is 400.000
The total number of deaths by the use of chemical warfare in Syria using the data of the list on Wikipedia cited above, plus the latest (alleged) attack on Douma is 2002 (again I take the highest estimates). Bombardments and (other) usage of high explosives may have caused – directly and indirectly – the highest death toll, whereby it is irrelevant for a victim if she/he was targeted or an unwanted side effect of an attack, a “collateral victim”. As my argument below is about the hysteric hypocrisy in the media and by ‘Western governments’, here the three chemical weapon attacks that did produce the highest numbers of deadly victims:
1) Ghouta (area) 21/8/2013: 800 + (numbers differ enormously: lowest 281, highest 1729)
2) Khan Shaykhun 4/4/2017: 100
3) Douma 7/4/2018: 70


There Are No Humanitarian Weapons – biggest lie of these days “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if Chemical Weapons are worse than Conventional Weapons as if there is a humanitarian red-line that must not be crossed in warfare.

Pondering for days how to expose THE BIGGEST LIE OF THESE DAYS “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if death by the dagger, sword, machete, pistol, riffle, mortar, land mine, machine gun, cannon, missile, aerial bombing, napalm, arson, dynamite, nitro glycerine, and hundreds of other explosives, electronic shocks and nuclear explosion, are any better. Dead is dead, also for those who remember the killed ones personally, those who stay behind.


HOW BRAINWASHED IS EVERYBODY that many start to doubt if they should support a military intervention of the Americans and their Allies in Syria. How brainwashed they must be when using the big number of violent death (just over 100.000) in Syria from the UN Human Right Research WITHOUT TAKING IN ACCOUNT WHO HAS BEEN KILLING WHO, how many of these killings were the result of all kind of inner strives and crimes by all sort of freedom fighters equally repulsive as committed by the governmental troops of Bashir Al-Assad. How naive to think that after the launching of missiles on Assad regime targets, civil war and terrorism will end in Syria.

The most massive use of chemical warfare in the narrow sense was last century in a war between Iran and Iraq that lasted 8 years and took over one million victims, of which tens of thousands died because of the use of chemical warfare methods, mainly against soldiers, but also in some cases against civilians, mainly in Iran, but also in Iraq itself, whereby also Iran attempted to use chemical warfare agents. The Iran Iraq War of the eighties last century did not trigger any call of ‘intervention’ and hardly any protest in the world. In the years 1987/88 there has been – well documented – tactical support by USA military and CIA personal for Iraq gas attacks on Iranian troops. There was no red-line then under that geo-political circumstances.

Because napalm, agent orange and depleted uranium weapons, and several kinds of so called nerve gasses for crowd control do fall outside of the international acclaimed definition of ‘chemical warfare’, the Western democracies think they can proudly pose as humanitarian warriors. Less forget the massive use of these human killing substances and devices in the Korean War, the Vietnam War, the Algerian War, Madagascar, the Gulf War, the Iraq War… by all those humanitarian generals of the USA and its allies.

Let alone that we recall all the devilish plans that have been prepared, but not executed, or only partly, of devastating large agricultural zones, of breaking irrigation dams, of bombing hydro-electrical dams, drowning thousands, triggering famines, ill health and massive death of illnesses like TB and Cholera, from Korea to Indochina.

Miles of historical, juridical, medical and military books and reports can be dragged in to support this kind of argumentation, to rip away the blindfold of public opinion as it is daily put in position and fastened by the major media.


Read Full Post »


LET’S FACE IT LUBACH OVERSPEELT ZIJN HAND met de actie BYE BYE FACEBOOK immers ‘het medium’ is – anders dan McLuhan ooit riep – niet THE MESSAGE. Het medium (Facebook in dit geval) is de boodschapper. Je kunt die afschieten, maar dan schiet je het het doel van tegen manipulatie en spionage zijn ver voorbij.

{ TOEVOEGING Zo begrijp ik uit verschillende artikelen in de pers dat Lubach op 11/4/2018 een gat van 140.000 (volgers) in eigen voet schoot… ik ontleen dat getal aan een artikel van Volkskrant journalist Menno van Dongen, die daarin de hoofdredacteur televisie van de VPRO citeert: “Zelf heeft Van Engelen woensdag zijn pagina opgeheven. ‘Ik denk niet dat ik Facebook ga missen, het boeide me steeds minder. Wat ik veel moeilijker zou vinden is stoppen met Twitter.'” Bron: https://s.vk.nl/s-a4592072/ …waarbij ik mij afvraag wie dan de Facebook vrienden van deze media-manager waren. Of wist hij zelf niets eigens in te brengen en kreeg hij daarmee & daardoor ook niets “boeiends” terug? “The medium is NOT the message” zeg ik al vele jaren, omdat het betoog van Marshall MacLuhan “Understanding Media: The Extensions of Man” (1964) vaak onvoldoende begrepen wordt. Het moge zo zijn dat het karakter van een medium (krant, radio, televisie) bijzondere kenmerken heeft, maar die kenmerken zijn veranderlijk door de tijd, zeker ook met de komst van ieder nieuw massa-medium en dat karakter op zich mag dan wel de boodschap die doorgegeven wordt kleuren, het is niet zo dat er slechts één boodschap is die van het medium zelf. MacLuhan zijn stelling was vooral een por in de academische onderzoekbuiken… ‘leer het belang van de vorm van het medium dat je onderzoekt tot onderdeel van je studie te maken’. Zo gaat het op Facebook dikwijls, maar niet altijd over: – poezenfoto’s;  – kijk eens ik ben op reis en wel hier; en delen van grappige zaken die je niet zelf gemaakt hebt… het ligt aan de gebruiker en haar/zijn kringen wat er aan ‘message’ geboden en uitgewisseld wordt. }

Alles wat Lubach afgelopen zondag opsomde als zijnde kenmerkend voor Facebook, zijn algemene kenmerken van heel de communicatie op/over het internet: het protocol waarop het allemaal draait TCP/IP (Transmission Control Protocol + Internet Protocol) is gebaseerd op het nummeren, codificeren en bijhouden van alle berichten die er verstuurd, ontvangen, gezien, becommentarieerd, beoordeeld en wat al niet meer worden. Alle computers en onderdelen daarvan hebben daartoe eigen/aparte unieke adressen: MAC-adres voor apparatuur & onderdelen (Migration Authorisation Code) en een IP-adres voor contactpunten met het internet (ja dat is traceerbaar tot je provider en als het moet tot op je kamer en welke computer). Dit verkeer wordt verzorgt door een oneindig aantal computers die werken op basis van gesynchroniseerde codes en protocollen. Niets van al dat dataverkeer kan verborgen blijven voor hen die toegang hebben, krijgen of zichzelf verschaffen tot dit stelsel van oneindig vertakte gekoppelde apparaten.

Wat Facebook deed en wat met Facebook gedaan werd door anderen, afgezien hoe dat nu precies inelkaar steekt, is op geen enkele wijze exclusief voor dit bedrijf. Dat te denken is dom & naief, dat suggereren via een publiek medium en een actie is journalistiek gesproken malafide.


Door het geheel van de geschiedenis is ieder communicatie-medium dat de mens bedacht, gemaakt en verder ontwikkeld heeft, ook voorwerp geweest van ander gebruik dan dat wat de bedoeling ervan was of leek. Dit van het onderscheppen van boodschappen en boodschappers tot het geheim maken van boodschappen middels allerlei ingenieuze vindingen en codificaties, die op hun beurt weer voorwerp van de-codificatie, ontrafeling, werden.

Sociale registratie en spionage is in weze de grondslag van onze samenleving, van levenslang invullen van formulieren, opiniepeilingen, kaartenbakken, registers, databases. Een nooit aflatend proces van registratie ter vervolmaking van controle.

Facebook is slechts één van de vele moderne vormen hiervan. Wat te denken van het telefoonverkeer in een landschap bezaaid met tappunten. Wat te denken van de bonuskaart bij Albert Heijn, de OV-chipkaart, de giropas, het contactloos betalen, de radio-frequentie-transponders in onze voertuigen, zelfs in de verpakking van yoghurt bekers die signalen afgeven die weer door al die duizenden radio-poortjes opgevangen en verwerkt worden, poortjes die we dagelijks doorkruizen? Wat te denken van bewakingscamera’s alom, CTV en andere loerende digitale ogen, die ons volgen van hoek tot hoek, van ingang tot uitgang… de digitale bus- en tram conducteurs in camera-vorm die ons constant filmen en automatisch herkennen en vergelijken met een wangedrag tabel, terwijl wij ons verplaatsen? De camera’s op ons werk, de toetsaanslagtellers verborgen in de sofware die onze productiviteit meten op de werkplek.

Een volledige opsomming van registratie met als doel controle en beïnvloeding zou een marathon-uitzending van Lubach nodig maken die op zijn minst een hele week dient te duren en niet enkel een half uurtje op de zondag, met enkel één casus, die van Facebook.

Als je echt niet bespioneerd wilt worden, dan moet je op de eerste plaats heel dat internet en al wat ermee verbonden is NIET gebruiken, dan moet je ook niet pinnen, niet in het openbaar vervoer gaan, ja wat al niet niet niet.

Kijk als Lubach daatoe had opgeroepen dan was hij even dwaas als geloofwaardig geweest. Enkel een slecht inelkaar geknutselde Facebook-opzegactie is een lachterje.. voordat je het weet comuniceren we me Peesboek of wat er maar voor Facebook in de plaats gaat komen.

Communicatie-media zijn niet enkel manipulerend en onderdrukkend, wij kunnen voor een flink deel zelf bepalen hoe en wanneer en waarom wij ze gebruiken. Verstuurden vroeger mensen maar geen brieven omdat er censors met stoomapparaten en brievenopeners in het traject tussen hier en daar zaten? Telefoneren wij maar niet omdat we afgeluisterd kunnen worden?

En… wat betreft manipulatie, waren onze kranten niet altijd al vergeven van advertenties, onze straten met licht- en wat voor andere reclames dan ook… is die industrie van ‘verborgen verleiders’ (waarover eind vijftiger jaren al schande gesproken werd door Vance Packard in zijn boek “Verborgen verleiders”[*]) niet al meer dan een halve eeuw met ons, zijn wij niet vrouws, mans en kinds genoeg om daar mee te leren omgaan? Kunnen wij een medium niet naar onze hand leren zetten, gebruiken op een andere manier als bedacht is door de industrie die ze verzon?

Hoe effectief zijn trouwens die beïnvloedingscampagnes, hoe doorzichtig die holle leuzes en valse beloftes van advertenties, met bekerinsgdrang, met partijpolitieke werving, overheidsvoorlichters, commercieel getinte activiteiten van welk soort dan ook? Hoe vatbaar zijn we daarvoor?

Ik zeg BYE BYE LUBACH ga weg van het internet, verdwijn uit de ether… neem een sabatical… en kom weer terug fris en met beter inzicht en een ander tv-formaat -wel zonder dat publiek dat ingeblikt applaus levert & zonder dat decor – in een geheel nieuwe vorm… want er is talent bij die man, zij het niet genoeg voor wekelijkse afleveringen… dat leidt tot afgeraffelde ideetjes en acties zoals die van BYE BYE FACEBOOK



[*] I heb hier een paar citaten gekozen uit een academisch artikel in ‘The Journal of advertising’, maart 2913 van Michelle R. Nelson, waarin ze in het 50ste jubileum jaar van het boek van Vance Packard, “Verborgen verleiders” (Hidden persuaders) analyseert hoe zijn spraakmakend boek destijds niet enkel bewonderd werd om de kritiek op nieuwe reclame methoden, maar ook door wetenschappers bekritiseerd werd. Ook hoe elementen van zijn kritiek, zoals die van de subliminal perception (verborgen verleiders) die zouden inspelen op het onderbewuste, destijds niet echt begrepen en toegepast werden, maar nu met onze nieuwe media technieken en inzichten in de werking van de menselijke geest en zijn handelen, alsnog relevant zijn. Het is een echte academische tekst bezaaid met verwijzingen naar andere onderzoekers, maar door met de ogen te knipperen kom je er wel door heen en komt er – hoop ik – toch wat van het gezegde over.


Fotobijschrift: “Vance Packard (sitting) at book signing for The Hidden Persuaders, State College, PA, April 19, 1958.” De eerste Amerikaanse editie dateert van 1957. In 1958 kwam de Nederlandse vertaling uit. De aanprijzing van de uitgever bij de eerste editie verraadt een echte copywriter met gevoel voor drama: “A PENETRATING LIGHT INTO THE MURKY WORLD OF THE MOTIVATIONAL RESEARCHERS. IT TELLS HOW THESES SHOCK TROOPS OF THE ADVERTISING WORLD ARE SUBTLY CHARTING YOUR INNER THOUGHTS, FEARS AND DREAMS SO THAT THEY CAN INFLUENCE YOUR DAILY LIVING. WRITTEN WITH HUMOR AND IN NONTECHNICAL STYLE, THE HIDDEN PERSUADERS WEIGHS THE SUCCESSES AND FAILURES OF THEIR PERSUASION WHERE THEY ARE AIMING TO TAKE YOU AND HOW!” Let op de overeenkomst met de sensationele berichtgeving over de Facebook-praktijken anno 2018.

THE HIDDEN PERSUADERS Then and Now Michelle R. Nelson
ABSTRACT: It has been 50 years since Vance Packard wrote about psychoanalytical techniques employed by the advertising industry in The Hidden Persuaders. This book, published in the post–World War II consumer boom, exposed a mass audience to motivational research at a time when advertisers used new techniques and a new medium. Yet The Hidden Persuaders was highly criticized and became a scapegoat for purportedly promoting subliminal techniques (onbewust ontvangen advertentie-beelden door deze razendsnel – met enkele frames – te vertonen binnen een gangbare filmvertoning tj.] . Nonetheless, the book helped shape public opinion, advertising regulation, and advertising research and practice. This paper provides a historical approach to Packard’s contribution and ideas in the context of recent theoretical insights into psychological processing and new persuasion practices.
“Packard observed this trend when “corporate leaders had shifted ‘from being maker-minded to market-minded’” (Horowitz 1994, p. 106) and wrote about it. He was not the only one. The Hidden Persuaders has been lumped with other popular culture works (e.g., fiction: The Hucksters, The Lonely Crowd, The Organization Man) and academic critiques (e.g., The Affluent Society) of advertising and consumer culture writ- ten during this era. The moral tone and ambivalence toward consumer culture reflected in these books resonated with the public. This was the first sustained assault on advertising since the 1930s. In particular, people were fascinated and fearful of the power of advertising as they found themselves targets of new advertising techniques in a wider variety of media. Television rapidly introduced moving-picture emotional advertising and used commercial forms developed in radio, such as the sponsorship of entire programs. Whereas only 9% of American households owned a television in 1950, almost 80% of house- holds owned a television by the time The Hidden Persuaders was published (Sterling and Haight 1978). Packard’s readers could see and hear the persuaders in their own living rooms.” [Ibid.; p. 114.]

“Rather than focusing on techniques for the creation of embedded messages in advertisements, the book mostly concentrated on research, especially the work of motivational researchers such as Ernest Dichter, president of the Institute for Motivational Research, and Louis Cheskin of the Color Research Institute of America. These men brought psycho- analytical techniques to the study of underlying consumer motives. Dichter in particular was considered the “Father of Motivational Research” (Stern 2004) and one of the founding fathers of advertising research (Bartos 1977). Although Dich- ter eventually published his own books (e.g., 1960, 1964), it was Packard who successfully brought these ideas to a mass audience. Through conversations with these men and other advertising professionals and exemplar case studies, Packard exposed the use of depth interview techniques. The goal was to get consumers “musing absentmindedly about all the ‘pleasures, joys, enthusiasms, agonies, nightmares, deceptions, apprehensions the product recalls to them’” (Smith quote, in Packard 1957, p. 31). With such insight, the creatives could produce more effective advertising.” [Ibid.; p. 115.]

“A market power view suggests that advertising emerged as a way for producers to avoid price competition by “differ- entiating” products—to make consumers less price-sensitive and more brand loyal (Norris 1984). Certainly, branding has taken on a whole new meaning since Packard’s time. In addition to communicating functional attributes such as quality, brands convey an emotion, an experience, and a lifestyle (Klein 2000). Today, observations of market power are observed with reference to Starbucks, a leading global brand: “Nobody buys a 40-cent cup of coffee for $4 unless they’re buying a brand” (Levine 2004, p. E3).” [Ibid.; p. 119.]

“The final chapter, “The Question of Morality,” discusses im- plications of persuasion practices for society beyond selling consumer products and suggests a reexamination of advertising ethics. On the societal level, Packard asked, “What does it mean for the national morality to have so many powerfully influential people taking a manipulative attitude toward our society?” (1957, p. 219). In particular, Packard, like his contemporaries (e.g., Haiman 1960), was concerned when hidden persuaders were used in politics. Specifically, Packard warned that a threat to democracy could occur when public officers appealed to the irrational, emphasized image and personality, and treated public issues like items in a supermarket (Horowitz 1994). Similar contemporary critiques about the marketing of politics and the branding of issues have been made in re- cent years (Goodman and Rushkoff 2003; Newman 1999). In addition, neuroscience has entered into politics with the use of MRI technology to peer into partisan brains (Tierney 2004). Indeed, the question posed by Packard appears even more relevant today, as Washington Post columnist Robert L. Samuelson asked of the state of modern democracy, “Did the result reflect what voters wanted—or the cleverest marketing campaign?” (2004, p. A17).” [Ibid.; p. 121.]

De volledige publicatie vond ik op Researchgate: https://www.researchgate.net/publication/261641698_The_Hidden_Persuaders_Then_and_Now

Read Full Post »

“PLASTERK VIST TEGEN DE STROOM IN en raakt daarbij verstrikt in eigen netten onder gekrijs van meeuwen”

Is de kop bij een prent en tekst die ik op 12 februari 2014 publiceerde op mijn Flickr news-tableau web-site. Het ging om een kamer-debat waarbij de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Plasterk (PvdA) uitleg moest geven aan de Kamer over het bespioneren van burgers. Velen lieten zich in de luren leggen en dachten dat het de ‘volksvertegenwoordigers’ te doen was om bezwaar te maken tegen ‘oorlogvoering in vredestijd’ door het vissen in de data-zee waarin wij allen zwemmen naar vermoedens van mogelijk staatsgevaarlijk gedrag. Dit bleek verre van waar. In 2015 al was er een(nieuw) wetsvoorstel met steun van de Kamer om visgronden en visquoto voor burger-data fors uit te breiden. Ik herplaats hier de prent en het korte artikel om de uitslag van het Raadgevend  Referendum over deze vorm van datavissen (sleepwet) in een kort historisch perspectief te plaatsen….


“Per Undas Adversas” is de wapenspreuk van de AIVD (Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst), “tegen de stroom in” voor wat de ‘nationale veiligheid’ genoemd wordt. Een eigen publicatie van deze dienst verduidelijkt de wapenspreuk en het beeld van drie tussen de mazen doorglippende vissen nog eens:

“Levende vissen zwemmen tegen de stroom in, alleen de dode drijven mee. Zo luidt het devies van de AIVD. Het symboliseert de instelling van de dienst” niet passief meedrijven met de golven, maar actief stroomopwaarts, het oog gericht op de bedreigingen van de nationale veiligheid.” (1)

Dit verklaard het ‘visserslatijn’ van de Minister van Binnenlandse Zaken als hij de Nederlandse natie en de volksvertegenwoordiging probeert uit te leggen wat hij niet zeggen kan & mag: ‘het doel heiligt de middelen’.

Wie Vrede wil, bereidde zich voor op Oorlog. Si Vis Pacem Para Bellum. En zo worden wij allen massaal bespied, als het moet glippend ‘door de mazen van de wet’. Dat is sinds jaar en dag de taak van een Minister van Binnenlandse Zaken, het gelijktijdig bevorderen en afdekken van deze praktijk. (2) Want wat al die dubbelgetongde volksvertegenwoordigers nu eigenlijk wilden met het debat over de halve waarheden en hele leugens van Minister Plasterk, blijft even onduidelijk als de uitspraken zelf van deze bewindsman.

Heb ik wellicht iets gemist? Heeft iemand in de Tweede Kamer gezegd dat afluisteren en napluizen van de telecommunicatie van Nederlandse staatsburgers geheel en al uitgebannen moet worden? Dacht van niet!

Het debat ging enkel over een beroepsmatige onwaarheid die de Minister op televisie had gemeend te moeten verspreiden en de manier waarop hij naderhand de Kamer had geïnformeerd over de ware identiteit van de visser naar onze privé gegevens. (3) Het ging NIET over het vissen zelf.

De Kamer had – zo kon na tien uur debat en konkelpauze begrepen worden – geen principiële bezwaren tegen het bespieden van burgers,en had geen bezwaren gehad tegen tegen de ministers van Binnenlandse Zaken en Defensie als dezen haar ‘binnenskamers’ ‘vertrouwelijk’ op de hoogte hadden gesteld. Kamerleden worden immers van meet af aan getraind in de discrete omgang met niet-publieke-informatievoorziening, in lands- of partijbelang. De commissie ‘Stiekum” waar fractievoorzitters onder zware geheimhoudingsplicht over heikele staatszaken geïnformeerd worden is maar één van de voorbeelden. (4)

Het vissen in onze privé-gegevens gaat ondertussen gewoon door, want “het landsbelang” gaat voor. (4) Het debat in de Tweede Kamer en de ‘motie van wantrouwen’ tegen de Minister van Binnenlandse Zaken was als het krijsen van meeuwen bij het ophalen van het visnet.

(1) Algemene brochure AIVD (het devies werd verzonnen door de eerste directeur van de na WWII vernieuwde Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) mr. L. van Enthoven (1949-1961) tijdens het begin van de Koude Oorlog. Tekst ontleend aan een https link van de AIVD site:

(2) De digitale technologie website Tweaker gaf gisteren een korte samenvatting van het debat, waarin de politiek van ‘afdekken’ nog eens bevestigd wordt:
“Volgens Plasterk, die verantwoordelijk is voor de AIVD, moet er over het algemeen zo weinig mogelijk over de werkwijze van de inlichtingendiensten naar buiten worden gebracht. “Dat is een vaste regel.” Minister Jeanine Hennis-Plasschaert van Defensie, die de MIVD onder zich heeft, is het daarmee eens. “We willen zo min mogelijk naar buiten brengen, omdat we mensen die het minder gezellig met ons voorhebben, niet in onze kaarten willen laten kijken”, zei ze in de Kamer. Openbaarheid kan de veiligheid schaden, ‘hoe oppervlakkig de informatie ook lijkt’, benadrukte Hennis-Plasschaert.”

(3) Niet, zoals eerst gesuggereerd werd de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA, maar de eigen Nederlandse veiligheidsdiensten AIVD en MIVD: “Het kabinet heeft nieuwe informatie naar buiten gebracht over het onderscheppen en delen van informatie tussen Nederlandse en Amerikaanse veiligheidsdiensten. Onderzoek heeft uitgewezen dat 1,8 miljoen ‘records’ over telefoonverkeer (metadata) niet door de Amerikanen, maar door de Nederlandse diensten AIVD en MIVD zijn onderschept.”

(4) Dit bericht in NRC/Handelsblad van 14/2/2014 maakt dat duidelijk:
“De ‘commissie-stiekem’, waarin fractievoorzitters van de Tweede Kamer worden bijgepraat over de geheime diensten, is mogelijk wel geïnformeerd over de werkelijke herkomst van de 1,8 miljoen Nederlandse belgegevens waarover de Amerikaanse afluisterdienst NSA beschikte.” De voorzitter van die commissie is de fractievoorzitter van de regeringspartij VVD, die in een ‘de pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet’ manoeuvre zijn taak als geheimhouder – uit politieke motieven – veronachtzaamd door te proberen iets te zeggen zonder het te zeggen:
“De conclusie in de motie [ van wantrouwen tegen de Minister van BZ tj.] dat de Tweede Kamer niet is geïnformeerd, is een politiek oordeel. De motie kán per definitie niets zeggen over wat er wel of niet in de commissie voor de inlichtingendiensten is besproken, want dat is geheim.”

(5) Het is leerzaam om de FAQ Frequently (Asked Questions/Veelvuldig gestelde vragen) pagina van de AIVD eens ontspannen door te lezen, daar wordt onomwonden (voor de goede lezer) duidelijk gemaakt dat veel niet kan en mag, maar toch ook weer wel mag en gebeurd. Ik citeer een paar voorbeelden:

“De bevoegdheden van de AIVD zijn alle in de wet geregeld en worden, omdat daarmee een inbreuk wordt gemaakt op de privacy van burgers, alleen ingezet na zorgvuldige afweging. In een aantal gevallen is voor het gebruik van een bijzondere bevoegdheid toestemming nodig van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

[bw] Tapt de AIVD het internet af?

De AIVD heeft de mogelijkheid in het belang voor de nationale veiligheid telecommunicatie op te vangen. Het kan gaan om telefoonverkeer, sms’jes, e-mails enzovoort. De AIVD mag niet zomaar de telecommunicatie van burgers bekijken. Aan de inzet van de bijzondere bevoegdheden van de AIVD zijn strikte voorwaarden verbonden. De bijzondere bevoegdheden en de voorwaarden waaronder deze mogen worden ingezet, zijn terug te vinden in de Wiv 2002.”


Wat is metadata-analyse?

Communicatie bestaat uit metadata en inhoud. De inhoud is bijvoorbeeld de tekst van een e-mail, of wat er gezegd wordt in een telefoongesprek. De metadata betreft de data over de communicatie, zoals de afzender, de ontvanger, de duur van een gesprek, de grootte van een e-mail en de routering van de communicatie. Deze informatie is veelal nodig om de communicatie tot stand te brengen. Door analyse van metadata kan de AIVD onder meer netwerken van personen en organisaties in kaart brengen. Zo wordt gekeken welke communicatie voor de taken van de AIVD relevant is. Alleen van die communicatie kan de AIVD de inhoud bekijken maar daaraan zijn weer strikte voorwaarden verbonden.

[bw] Kan de AIVD zomaar telefoons aftappen?
Het aftappen van telefoonlijnen is één van de bijzondere inlichtingenmiddelen die de AIVD ter beschikking heeft. Deze bijzondere inlichtingenmiddelen maken inbreuk op de persoonlijke levenssfeer en worden daarom pas na een zorgvuldige afweging ingezet. De inzet van het middel moet in verhouding staan tot de ernst van de zaak én het moet niet goed mogelijk zijn de gegevens op een minder ingrijpende wijze te verkrijgen. De noodzakelijkheid moet gemotiveerd aangetoond worden. Voor het aftappen van telefoongesprekken geldt dat de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties zijn schriftelijke toestemming moet geven.

[bw] Wat is het verschil tussen kabelgebonden en niet-kabelgebonden telecommunicatie?
Telecommunicatie vindt plaats door een kabel (bijvoorbeeld in de grond of op de bodem van de zee), of door de ether (niet door een kabel, maar door de lucht). Veel communicatie verloopt tegenwoordig door de kabel én door de ether. Als je bijvoorbeeld belt met een mobiele telefoon, dan gaat het signaal eerst door de lucht naar een zendmast, en van die zendmast verder door de kabel. Voor de grotere afstanden worden vaak nog satellietverbindingen in het traject opgenomen. In beginsel kan elke vorm van telecommunicatie door de kabel, door de ether, of door beide verlopen. Meer informatie is te vinden op de pagina over interceptie van telecommunicatieverkeer.

[bw] Wisselt de AIVD gegevens uit met andere diensten, zoals de Amerikaanse NSA?
De AIVD doet geen uitspraken over de vorm van samenwerking met specifieke buitenlandse diensten. De samenwerking tussen de AIVD en buitenlandse diensten wordt ingekaderd door de Wiv 2002. Bij het bepalen van de mate van samenwerking met een buitenlandse dienst kijkt de AIVD naar de democratische inbedding, het respect voor de mensenrechten, de betrouwbaarheid en de professionaliteit van die dienst, en naar het belang van de samenwerking voor de AIVD.

[bw] Mag de NSA zomaar mijn e-mail lezen?
Volgens de Nederlandse wet niet. De meeste mensen hebben echter een e-mailadres waarbij gebruik wordt gemaakt van Amerikaanse servers of waarvan het verkeer via Amerikaanse kabels loopt. Daar is dan de Amerikaanse wet op van toepassing. Van de Amerikaanse wet mag de NSA, onder voorwaarden, die data inzien.

Lees opgewekt verder op:

Read Full Post »

Older Posts »