Archive for the ‘Media Wars’ Category

Oorspronkelijk gepubliceerd op 8 januari 2015 op mijn Flickr site (die sinds lang weer gecensureerd wordt omdat de inhoud van mijn 700 prenten aldaar tot ‘adult content’ door Flickr verklaard zijn en dus niet vrij (meer) toegankelijk op het internet… dat is weer een ander soort censuur (ik heb meerdere malen geprotesteerd en gevraagd naar welke prent dan aanstootgevend zou zijn) kreeg (Kafkiaans) nooit antwoord daarop!


Like it’s predecessor Hara Kiri (196-1969), Charlie Hebdo (1969-1981; 1992-) is a magazine that was & is “bête et méchant” (dumb and nasty). Large part of those who say to support it now – after the malicious murder of magazine staff and their police protectors – the indignation felt by many is mostly spontaneous and well intended (the exceptions are politicians who use their tactics of recuperation as always) but many of them, especially those outside of France have no idea what the magazine stood for.

Charlie Hebdo was against all forms of authority, not just that of muslim fanatics.Their satire was biting and directed at christian, jewish and political faith of all kinds as merciless as against islam fanatics. When I see all those priests of different religions coming out in support of Charlie Hebdo, one can know that it is circumstances that force them in taking such a position, one of them being to curtail islamophobia. Then I see all those demonstrators holding up placards with “Je suis Charlie” I know that many of them have hardly or never seen any of the radical cartoons and comics published by Charlie Hebdo.

When all those demonstrators want to be sincere about their unconditional support for freedom of speech, writing and drawing, they need to realise that freedom of expression does not flower in a climate of proclaimed “national or international unity”, however understandable such a reaction is.

Charlie Hebdo, will not rise from the ashes of the executed cartoonists, when it is hugged to death by supporters who do not really know what they are supporting.

Just imagine as I did this nice lady demonstrating in Nice with her placard “Je suis Charlie”… would she have hold up one of the covers of Charlie Hebdo, like this one?

“JE SUIS CHARLIE” misses the point (and is just a mechanical easy copy cat slogan)


This is the original caption of this photograph (left hand version): “A woman holds a poster reading ‘I am Charlie’ with a rose, at a gathering in Nice, southeastern France, to express solidarity with those killed in an attack at the Paris offices of weekly newspaper Charlie Hebdo, Wednesday, Jan. 7, 2015. Three masked gunmen shouting ìAllahu akbar!î stormed the Paris offices of a satirical newspaper Wednesday, killing 12 people, including its editor, before escaping in a car. It was France’s deadliest postwar terrorist attack. (AP Photo/Lionel Cironneau)”

Read Full Post »

Oorspronkelijk gepubliceerd op 8 januari 2015 op mijn Flickr site (die sinds lang weer gecensureerd wordt omdat de inhoud van mijn 700 prenten aldaar tot ‘adult content’ door Flickr geclassificeerd zijn en dus niet vrij (meer) toegankelijk op het internet… dat is weer een ander soort censuur (ik heb meerdere malen geprotesteerd en gevraagd naar welke prent dan aanstootgevend zou zijn) kreeg (Kafkiaans) nooit antwoord daarop!




… it will be with us for a while… and the more massive it gets, the more the soul of Charlie Hebdo will be twisted and commodified.

Most of the supportive crowds outside of France have NO idea with what was the ‘bad taste fun’ that Charlie Hebdo has been poking fro decades at ALL AUTHORITY… not just at authoritarian islamists. Those who have been vilified on many occasions by Charlie Hebdo take their revenge now by praising their dead former adversaries for their ‘courageous defence of the freedom of expression’: Sarkozy, Marine Le Pen, Hollande, …

10 staff members of Charlie Hebdo were executed and 2 policemen that were there to guard the editor in chief and the premises of Charlie Hebdo. (2) On a witness video that is circulating in all news media one can see how courageous one policeman tries to intervene and how he is shot down, point blank. We do not see – though – any placards in the huge crowds of people associating with these policemen, even when they were placed there to protect the anti-authoritarian cartoonists and their magazine.

We have come a long way from Mai 68 and the emblematic repressive role of POLICE as seen and depicted by the ‘soixante-huitards’ of that time.

JE SUIS CHARLIE is – indirectly – a take from a slogan of almost four decades ago “NOUS SOMMES TOUS DES JUIFS ALLEMANDS” or in one of the several variations ‘NOUS SOMMES TOUS INDÉSIRABLES” (we are all German jews/we are all undesired). (3) It was a slogan referring to one of the student leaders of the May 68 revolt Daniel Cohn-Bendit who was living in France but did hold a German passport. The right wing weekly ‘Minute’ and the French Communist Party leader George Marchais in ‘L’Humanité’ alluded to this student leader directly and indirectly as a foreigner – a German Jew – making trouble in France, be it for different ideological reasons. The French Minister of Interior Fouchet gave an order for Cohn-Bendit to be extradited and this triggered demonstrations and posters with the slogan mentioned before.

So let me act in the spirit of those times and counter the ‘recuperation’ of Charlie Hebdo with the weapon of the détournement, turning around or highjacking. Making a mirror image of “JeSuisCharlie”(4)

“NOUS SOMMES TOUS CE FLIC”, however far such a statement derivates from the ideological schemes of 68 with their posters of the hated clubbing riot-policemen, the Compagnies Républicaines de Sécurité with a Nazi SS sign on their typical round shield in those days: “CRS SS.”

“We are all this cop” we see at the moment he is, without mercy, given an extra bullet while he begs for his life.

Freedom of expression does not flower in a climate of proclaimed “national unity” as is staged now in France, however understandable such a reaction is. Charlie Hebdo, will not rise from the ashes of the executed cartoonists, when it is hugged to death.

Note made on 12/1/2015
I was relieved to find some expressions in social media and beyond that expressed concern for the policemen that have been executed as well in the Charlie Hebdo massacre. Like a twitter with a black placard and the text:

“Je suis Ahmed et Franck, policiers assassinés le 07 janvier 2015”

One of the more exceptional placards shown on Place deRépublique in Paris last week”


( with twelve candles depicted at the bottom)

(1) Recuperation, in the sociological sense, is the process by which politically radical ideas and images are twisted, co-opted, absorbed, defused, incorporated, annexed and commodified within media culture and bourgeois society, and thus become interpreted through a neutralized, innocuous or more socially conventional perspective.

(2) Franck Brinsolaro, 49, police officer, was assigned as a bodyguard for Charb and Ahmed Merabet, 42, local police officer, shot in the head as he lay wounded on the ground outside. Taken from the latest Wiki on the massacre: “One of the gunmen runs toward the policeman, shouting in French, “Did you want to kill me?” The policeman answers, “No, it’s good, chief” [non c’est bon chef], raising his hand towards the gunman, who shoots the policeman in the head at close range. The gunmen leave and shout, “We have avenged the Prophet Muhammad. We have killed Charlie Hebdo!”

(3) – Jacques Poitou, has an excellent web page on the origin and further history of the slogan at: j.poitou.free.fr/pro/html/voc/cohn-bendit.html

_ the lettering “NOUS SOMMES TOUS” is copied from the original Atelier Populaire 68 poster, at this address: www.carnagecorp.com/pub/pictures/mai_68/1968%20mai%20nous…


Read Full Post »

Oorspronkelijk gepubliceerd op 7 januari 2015 op mijn Flickr site (die sinds lang weer gecensureerd wordt omdat de inhoud van mijn 700 prenten aldaar ‘adult content’ door Flickr geclassificeerd zijn als ‘adult content’ em dus niet vrij (meer) toegankelijk zijn op het internet… dat is weer een ander soort censuur (ik heb meerdere malen geprotesteerd en gevraagd naar welke prent dan aanstootgevend zou zijn) kreeg (Kafkiaans) nooit antwoord daarop!

AMSnote7143.05In een verklaring van Koning Willem Alexander van vandaag (7/1/2011) over de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs wordt de schennis van vrije meningsuiting afgekeurd door een man die zichzelf beschermd weet tegen schennis van zijn majesteit.

Geen expliciet medeleven voor cartoonist WILLEM van WILLEM ALEXANDER als zoon van de majesteit die Willem (Holtrop) in de jaren zestig en daarna bij voortduring schond.

Op grond van het wetboek van strafrecht werden deze twee (zwart/wit) prenten door de Nederlandse rechter in 1966 verboden… er werd vervolging ingesteld tegen de maker, drukker en verspreider.

Hoe is de verklaring van de kleinzoon van de toen geschonden majesteit Juliana over de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs te rijmen met die voorgeschiedenis?

Deze verklaring is te vinden op de website van het Koninklijk Huis van de Oranjes vandaag…

De enige Nederlander die al van het eerste uur (1969) bij Charlie Hebdo werkt Willem (Holtrop) wordt daarin domweg genegeerd, zoals ook het radicale karakter van het blad dat niet enkel niets ontziend was in haar kritiek op moslim fanatisme maar eveneens zinderende kritiek op KERK – VORST & STAAT van het begin af aan in haar blazoen had.

Persbericht Koning Willem Alexander 7/1/2015:

“Verklaring Zijne Majesteit de Koning naar aanleiding van aanslag in Parijs 7 januari 2015 Zijne Majesteit Koning Willem-Alexander is diep geschokt door de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo vandaag in Parijs. Hij heeft President Hollande van Frankrijk zijn medeleven en condoleances overgebracht alsmede zijn persoonlijke betrokkenheid en de steun van het Nederlandse volk, “ook bij het verdedigen van de democratische waarden die aan de basis van onze samenlevingen staan”.


Op Facebook waar ik de prent het eerste postte kreeg ik direct daarop van een Facebook-volger dit commentaar:

Sinds wanneer is een kleinzoon verantwoordelijk
voor wat zich afspeelde ten tijde van de regering
van zijn grootmoeder? En is dat een argument
om de oprechtheid van de reactie van de huidige
koning te betwijfelen?

Waarop ik dit antwoord gaf:

..jazeker… want dan had hij kunnen zeggen: “In het verleden zijn mijn grootmoeder, grootvader en moeder bij meerdere gelegenheden bespot door één van de vaste medewerkers van het blad Charlie Hebdo, de heer Bernard Willem Holtrop, dat laat onverlet dat ik de moorddadige aanslag op het blad volstrekt afwijs, etc….”
– kijk dan was hij én indrukwekkend geweest én had hij ook het volste recht van spreken verworven…
Niets van dit alles…
Let wel het koningschap is erfelijk, zo de voorgeschiedenis van het koninklijk huis dat daarmee komt. Zo koningen en koninginnen zich plegen te beroepen op hun roemruchte verleden, zo zeer is ook het onaangename of niet te pas komende verleden ervan voor iedere nieuwe generatie van zo’n koninklijk huis iets waar zij aan te refereren hebben. Je redenering is mijns inziens gespeend van enig historisch besef… alsof je vrolijk met een schone lei de kroon van je ouders over kunt nemen….

Kom morgen dan nog wel terug met gedocumenteerde reacties van politici als Sarkozy, Hollande en Marine Le Pen en hun pleidooi voor vrijheid van meningsuiting naar aanleiding van de aanslag op Charlie Hebdo… niemand van hen hoorde ik dit eenvoudige zinnetje zeggen…

“….ik (Sarkozy, Le Pen, Hollande, etc. ben zelf ook herhaalde malen door Charlie-Hebdo bekritiseerd en te kijk gezet op een onaangename wijzen, maar ‘de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden niet.”

Read Full Post »

ASSANGE after 2487 days removed from the embassy of Ecuador in London.
~ after his self-imprisonment he becomes a prisoner of state ~


and… then of course Assange is certainly not a peace saint on the level of his daily semi-prison existence and empathy for people who had to bear him over the years… here a summing up from the Ecuador point of view in The Guardian of today:
~ Julian Assange ‘Rude, ungrateful and meddling’: why Ecuador turned on Assange ~

Read Full Post »

I republish this news-tableau originally launched on 4 September, 2013 on my Flickr page. It had 11,965 views since then.  It takes part in a debate in the aftermath of  a retaliation attack of USA and allies on Syrian governmental targets, as a punishment for the use of chemical weapons on the city of Ghouta on 21 August, 2013, allegedly by Syrian government forces. An attack that caused over seven hundred deaths. This was not the first and not the last attack with chemical weapons. A useful overview of all 80 or so cases – since October 2012 – can be found on a dedicated Wikipedia page “Use of chemical weapons in the Syrian Civil War” whereby it becomes clear that some cases are disputed and often the perpetrator of an attack using chemical weapons can not with full certainty be pointed at. Indeed the ‘news’ or ‘fakes news’ battles around these chemical attacks are poisonous themselves. When we take the highest estimation of casualties of the Syrian Civil Ear, since its start in the year 2011 then – according to the United Nations and the Arab League envoy to Syria, the total number of death is 400.000
The total number of deaths by the use of chemical warfare in Syria using the data of the list on Wikipedia cited above, plus the latest (alleged) attack on Douma is 2002 (again I take the highest estimates). Bombardments and (other) usage of high explosives may have caused – directly and indirectly – the highest death toll, whereby it is irrelevant for a victim if she/he was targeted or an unwanted side effect of an attack, a “collateral victim”. As my argument below is about the hysteric hypocrisy in the media and by ‘Western governments’, here the three chemical weapon attacks that did produce the highest numbers of deadly victims:
1) Ghouta (area) 21/8/2013: 800 + (numbers differ enormously: lowest 281, highest 1729)
2) Khan Shaykhun 4/4/2017: 100
3) Douma 7/4/2018: 70


There Are No Humanitarian Weapons – biggest lie of these days “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if Chemical Weapons are worse than Conventional Weapons as if there is a humanitarian red-line that must not be crossed in warfare.

Pondering for days how to expose THE BIGGEST LIE OF THESE DAYS “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if death by the dagger, sword, machete, pistol, riffle, mortar, land mine, machine gun, cannon, missile, aerial bombing, napalm, arson, dynamite, nitro glycerine, and hundreds of other explosives, electronic shocks and nuclear explosion, are any better. Dead is dead, also for those who remember the killed ones personally, those who stay behind.


HOW BRAINWASHED IS EVERYBODY that many start to doubt if they should support a military intervention of the Americans and their Allies in Syria. How brainwashed they must be when using the big number of violent death (just over 100.000) in Syria from the UN Human Right Research WITHOUT TAKING IN ACCOUNT WHO HAS BEEN KILLING WHO, how many of these killings were the result of all kind of inner strives and crimes by all sort of freedom fighters equally repulsive as committed by the governmental troops of Bashir Al-Assad. How naive to think that after the launching of missiles on Assad regime targets, civil war and terrorism will end in Syria.

The most massive use of chemical warfare in the narrow sense was last century in a war between Iran and Iraq that lasted 8 years and took over one million victims, of which tens of thousands died because of the use of chemical warfare methods, mainly against soldiers, but also in some cases against civilians, mainly in Iran, but also in Iraq itself, whereby also Iran attempted to use chemical warfare agents. The Iran Iraq War of the eighties last century did not trigger any call of ‘intervention’ and hardly any protest in the world. In the years 1987/88 there has been – well documented – tactical support by USA military and CIA personal for Iraq gas attacks on Iranian troops. There was no red-line then under that geo-political circumstances.

Because napalm, agent orange and depleted uranium weapons, and several kinds of so called nerve gasses for crowd control do fall outside of the international acclaimed definition of ‘chemical warfare’, the Western democracies think they can proudly pose as humanitarian warriors. Less forget the massive use of these human killing substances and devices in the Korean War, the Vietnam War, the Algerian War, Madagascar, the Gulf War, the Iraq War… by all those humanitarian generals of the USA and its allies.

Let alone that we recall all the devilish plans that have been prepared, but not executed, or only partly, of devastating large agricultural zones, of breaking irrigation dams, of bombing hydro-electrical dams, drowning thousands, triggering famines, ill health and massive death of illnesses like TB and Cholera, from Korea to Indochina.

Miles of historical, juridical, medical and military books and reports can be dragged in to support this kind of argumentation, to rip away the blindfold of public opinion as it is daily put in position and fastened by the major media.


Read Full Post »


LET’S FACE IT LUBACH OVERSPEELT ZIJN HAND met de actie BYE BYE FACEBOOK immers ‘het medium’ is – anders dan McLuhan ooit riep – niet THE MESSAGE. Het medium (Facebook in dit geval) is de boodschapper. Je kunt die afschieten, maar dan schiet je het het doel van tegen manipulatie en spionage zijn ver voorbij.

{ TOEVOEGING Zo begrijp ik uit verschillende artikelen in de pers dat Lubach op 11/4/2018 een gat van 140.000 (volgers) in eigen voet schoot… ik ontleen dat getal aan een artikel van Volkskrant journalist Menno van Dongen, die daarin de hoofdredacteur televisie van de VPRO citeert: “Zelf heeft Van Engelen woensdag zijn pagina opgeheven. ‘Ik denk niet dat ik Facebook ga missen, het boeide me steeds minder. Wat ik veel moeilijker zou vinden is stoppen met Twitter.'” Bron: https://s.vk.nl/s-a4592072/ …waarbij ik mij afvraag wie dan de Facebook vrienden van deze media-manager waren. Of wist hij zelf niets eigens in te brengen en kreeg hij daarmee & daardoor ook niets “boeiends” terug? “The medium is NOT the message” zeg ik al vele jaren, omdat het betoog van Marshall MacLuhan “Understanding Media: The Extensions of Man” (1964) vaak onvoldoende begrepen wordt. Het moge zo zijn dat het karakter van een medium (krant, radio, televisie) bijzondere kenmerken heeft, maar die kenmerken zijn veranderlijk door de tijd, zeker ook met de komst van ieder nieuw massa-medium en dat karakter op zich mag dan wel de boodschap die doorgegeven wordt kleuren, het is niet zo dat er slechts één boodschap is die van het medium zelf. MacLuhan zijn stelling was vooral een por in de academische onderzoekbuiken… ‘leer het belang van de vorm van het medium dat je onderzoekt tot onderdeel van je studie te maken’. Zo gaat het op Facebook dikwijls, maar niet altijd over: – poezenfoto’s;  – kijk eens ik ben op reis en wel hier; en delen van grappige zaken die je niet zelf gemaakt hebt… het ligt aan de gebruiker en haar/zijn kringen wat er aan ‘message’ geboden en uitgewisseld wordt. }

Alles wat Lubach afgelopen zondag opsomde als zijnde kenmerkend voor Facebook, zijn algemene kenmerken van heel de communicatie op/over het internet: het protocol waarop het allemaal draait TCP/IP (Transmission Control Protocol + Internet Protocol) is gebaseerd op het nummeren, codificeren en bijhouden van alle berichten die er verstuurd, ontvangen, gezien, becommentarieerd, beoordeeld en wat al niet meer worden. Alle computers en onderdelen daarvan hebben daartoe eigen/aparte unieke adressen: MAC-adres voor apparatuur & onderdelen (Migration Authorisation Code) en een IP-adres voor contactpunten met het internet (ja dat is traceerbaar tot je provider en als het moet tot op je kamer en welke computer). Dit verkeer wordt verzorgt door een oneindig aantal computers die werken op basis van gesynchroniseerde codes en protocollen. Niets van al dat dataverkeer kan verborgen blijven voor hen die toegang hebben, krijgen of zichzelf verschaffen tot dit stelsel van oneindig vertakte gekoppelde apparaten.

Wat Facebook deed en wat met Facebook gedaan werd door anderen, afgezien hoe dat nu precies inelkaar steekt, is op geen enkele wijze exclusief voor dit bedrijf. Dat te denken is dom & naief, dat suggereren via een publiek medium en een actie is journalistiek gesproken malafide.


Door het geheel van de geschiedenis is ieder communicatie-medium dat de mens bedacht, gemaakt en verder ontwikkeld heeft, ook voorwerp geweest van ander gebruik dan dat wat de bedoeling ervan was of leek. Dit van het onderscheppen van boodschappen en boodschappers tot het geheim maken van boodschappen middels allerlei ingenieuze vindingen en codificaties, die op hun beurt weer voorwerp van de-codificatie, ontrafeling, werden.

Sociale registratie en spionage is in weze de grondslag van onze samenleving, van levenslang invullen van formulieren, opiniepeilingen, kaartenbakken, registers, databases. Een nooit aflatend proces van registratie ter vervolmaking van controle.

Facebook is slechts één van de vele moderne vormen hiervan. Wat te denken van het telefoonverkeer in een landschap bezaaid met tappunten. Wat te denken van de bonuskaart bij Albert Heijn, de OV-chipkaart, de giropas, het contactloos betalen, de radio-frequentie-transponders in onze voertuigen, zelfs in de verpakking van yoghurt bekers die signalen afgeven die weer door al die duizenden radio-poortjes opgevangen en verwerkt worden, poortjes die we dagelijks doorkruizen? Wat te denken van bewakingscamera’s alom, CTV en andere loerende digitale ogen, die ons volgen van hoek tot hoek, van ingang tot uitgang… de digitale bus- en tram conducteurs in camera-vorm die ons constant filmen en automatisch herkennen en vergelijken met een wangedrag tabel, terwijl wij ons verplaatsen? De camera’s op ons werk, de toetsaanslagtellers verborgen in de sofware die onze productiviteit meten op de werkplek.

Een volledige opsomming van registratie met als doel controle en beïnvloeding zou een marathon-uitzending van Lubach nodig maken die op zijn minst een hele week dient te duren en niet enkel een half uurtje op de zondag, met enkel één casus, die van Facebook.

Als je echt niet bespioneerd wilt worden, dan moet je op de eerste plaats heel dat internet en al wat ermee verbonden is NIET gebruiken, dan moet je ook niet pinnen, niet in het openbaar vervoer gaan, ja wat al niet niet niet.

Kijk als Lubach daatoe had opgeroepen dan was hij even dwaas als geloofwaardig geweest. Enkel een slecht inelkaar geknutselde Facebook-opzegactie is een lachterje.. voordat je het weet comuniceren we me Peesboek of wat er maar voor Facebook in de plaats gaat komen.

Communicatie-media zijn niet enkel manipulerend en onderdrukkend, wij kunnen voor een flink deel zelf bepalen hoe en wanneer en waarom wij ze gebruiken. Verstuurden vroeger mensen maar geen brieven omdat er censors met stoomapparaten en brievenopeners in het traject tussen hier en daar zaten? Telefoneren wij maar niet omdat we afgeluisterd kunnen worden?

En… wat betreft manipulatie, waren onze kranten niet altijd al vergeven van advertenties, onze straten met licht- en wat voor andere reclames dan ook… is die industrie van ‘verborgen verleiders’ (waarover eind vijftiger jaren al schande gesproken werd door Vance Packard in zijn boek “Verborgen verleiders”[*]) niet al meer dan een halve eeuw met ons, zijn wij niet vrouws, mans en kinds genoeg om daar mee te leren omgaan? Kunnen wij een medium niet naar onze hand leren zetten, gebruiken op een andere manier als bedacht is door de industrie die ze verzon?

Hoe effectief zijn trouwens die beïnvloedingscampagnes, hoe doorzichtig die holle leuzes en valse beloftes van advertenties, met bekerinsgdrang, met partijpolitieke werving, overheidsvoorlichters, commercieel getinte activiteiten van welk soort dan ook? Hoe vatbaar zijn we daarvoor?

Ik zeg BYE BYE LUBACH ga weg van het internet, verdwijn uit de ether… neem een sabatical… en kom weer terug fris en met beter inzicht en een ander tv-formaat -wel zonder dat publiek dat ingeblikt applaus levert & zonder dat decor – in een geheel nieuwe vorm… want er is talent bij die man, zij het niet genoeg voor wekelijkse afleveringen… dat leidt tot afgeraffelde ideetjes en acties zoals die van BYE BYE FACEBOOK



[*] I heb hier een paar citaten gekozen uit een academisch artikel in ‘The Journal of advertising’, maart 2913 van Michelle R. Nelson, waarin ze in het 50ste jubileum jaar van het boek van Vance Packard, “Verborgen verleiders” (Hidden persuaders) analyseert hoe zijn spraakmakend boek destijds niet enkel bewonderd werd om de kritiek op nieuwe reclame methoden, maar ook door wetenschappers bekritiseerd werd. Ook hoe elementen van zijn kritiek, zoals die van de subliminal perception (verborgen verleiders) die zouden inspelen op het onderbewuste, destijds niet echt begrepen en toegepast werden, maar nu met onze nieuwe media technieken en inzichten in de werking van de menselijke geest en zijn handelen, alsnog relevant zijn. Het is een echte academische tekst bezaaid met verwijzingen naar andere onderzoekers, maar door met de ogen te knipperen kom je er wel door heen en komt er – hoop ik – toch wat van het gezegde over.


Fotobijschrift: “Vance Packard (sitting) at book signing for The Hidden Persuaders, State College, PA, April 19, 1958.” De eerste Amerikaanse editie dateert van 1957. In 1958 kwam de Nederlandse vertaling uit. De aanprijzing van de uitgever bij de eerste editie verraadt een echte copywriter met gevoel voor drama: “A PENETRATING LIGHT INTO THE MURKY WORLD OF THE MOTIVATIONAL RESEARCHERS. IT TELLS HOW THESES SHOCK TROOPS OF THE ADVERTISING WORLD ARE SUBTLY CHARTING YOUR INNER THOUGHTS, FEARS AND DREAMS SO THAT THEY CAN INFLUENCE YOUR DAILY LIVING. WRITTEN WITH HUMOR AND IN NONTECHNICAL STYLE, THE HIDDEN PERSUADERS WEIGHS THE SUCCESSES AND FAILURES OF THEIR PERSUASION WHERE THEY ARE AIMING TO TAKE YOU AND HOW!” Let op de overeenkomst met de sensationele berichtgeving over de Facebook-praktijken anno 2018.

THE HIDDEN PERSUADERS Then and Now Michelle R. Nelson
ABSTRACT: It has been 50 years since Vance Packard wrote about psychoanalytical techniques employed by the advertising industry in The Hidden Persuaders. This book, published in the post–World War II consumer boom, exposed a mass audience to motivational research at a time when advertisers used new techniques and a new medium. Yet The Hidden Persuaders was highly criticized and became a scapegoat for purportedly promoting subliminal techniques (onbewust ontvangen advertentie-beelden door deze razendsnel – met enkele frames – te vertonen binnen een gangbare filmvertoning tj.] . Nonetheless, the book helped shape public opinion, advertising regulation, and advertising research and practice. This paper provides a historical approach to Packard’s contribution and ideas in the context of recent theoretical insights into psychological processing and new persuasion practices.
“Packard observed this trend when “corporate leaders had shifted ‘from being maker-minded to market-minded’” (Horowitz 1994, p. 106) and wrote about it. He was not the only one. The Hidden Persuaders has been lumped with other popular culture works (e.g., fiction: The Hucksters, The Lonely Crowd, The Organization Man) and academic critiques (e.g., The Affluent Society) of advertising and consumer culture writ- ten during this era. The moral tone and ambivalence toward consumer culture reflected in these books resonated with the public. This was the first sustained assault on advertising since the 1930s. In particular, people were fascinated and fearful of the power of advertising as they found themselves targets of new advertising techniques in a wider variety of media. Television rapidly introduced moving-picture emotional advertising and used commercial forms developed in radio, such as the sponsorship of entire programs. Whereas only 9% of American households owned a television in 1950, almost 80% of house- holds owned a television by the time The Hidden Persuaders was published (Sterling and Haight 1978). Packard’s readers could see and hear the persuaders in their own living rooms.” [Ibid.; p. 114.]

“Rather than focusing on techniques for the creation of embedded messages in advertisements, the book mostly concentrated on research, especially the work of motivational researchers such as Ernest Dichter, president of the Institute for Motivational Research, and Louis Cheskin of the Color Research Institute of America. These men brought psycho- analytical techniques to the study of underlying consumer motives. Dichter in particular was considered the “Father of Motivational Research” (Stern 2004) and one of the founding fathers of advertising research (Bartos 1977). Although Dich- ter eventually published his own books (e.g., 1960, 1964), it was Packard who successfully brought these ideas to a mass audience. Through conversations with these men and other advertising professionals and exemplar case studies, Packard exposed the use of depth interview techniques. The goal was to get consumers “musing absentmindedly about all the ‘pleasures, joys, enthusiasms, agonies, nightmares, deceptions, apprehensions the product recalls to them’” (Smith quote, in Packard 1957, p. 31). With such insight, the creatives could produce more effective advertising.” [Ibid.; p. 115.]

“A market power view suggests that advertising emerged as a way for producers to avoid price competition by “differ- entiating” products—to make consumers less price-sensitive and more brand loyal (Norris 1984). Certainly, branding has taken on a whole new meaning since Packard’s time. In addition to communicating functional attributes such as quality, brands convey an emotion, an experience, and a lifestyle (Klein 2000). Today, observations of market power are observed with reference to Starbucks, a leading global brand: “Nobody buys a 40-cent cup of coffee for $4 unless they’re buying a brand” (Levine 2004, p. E3).” [Ibid.; p. 119.]

“The final chapter, “The Question of Morality,” discusses im- plications of persuasion practices for society beyond selling consumer products and suggests a reexamination of advertising ethics. On the societal level, Packard asked, “What does it mean for the national morality to have so many powerfully influential people taking a manipulative attitude toward our society?” (1957, p. 219). In particular, Packard, like his contemporaries (e.g., Haiman 1960), was concerned when hidden persuaders were used in politics. Specifically, Packard warned that a threat to democracy could occur when public officers appealed to the irrational, emphasized image and personality, and treated public issues like items in a supermarket (Horowitz 1994). Similar contemporary critiques about the marketing of politics and the branding of issues have been made in re- cent years (Goodman and Rushkoff 2003; Newman 1999). In addition, neuroscience has entered into politics with the use of MRI technology to peer into partisan brains (Tierney 2004). Indeed, the question posed by Packard appears even more relevant today, as Washington Post columnist Robert L. Samuelson asked of the state of modern democracy, “Did the result reflect what voters wanted—or the cleverest marketing campaign?” (2004, p. A17).” [Ibid.; p. 121.]

De volledige publicatie vond ik op Researchgate: https://www.researchgate.net/publication/261641698_The_Hidden_Persuaders_Then_and_Now

Read Full Post »

“PLASTERK VIST TEGEN DE STROOM IN en raakt daarbij verstrikt in eigen netten onder gekrijs van meeuwen”

Is de kop bij een prent en tekst die ik op 12 februari 2014 publiceerde op mijn Flickr news-tableau web-site. Het ging om een kamer-debat waarbij de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Plasterk (PvdA) uitleg moest geven aan de Kamer over het bespioneren van burgers. Velen lieten zich in de luren leggen en dachten dat het de ‘volksvertegenwoordigers’ te doen was om bezwaar te maken tegen ‘oorlogvoering in vredestijd’ door het vissen in de data-zee waarin wij allen zwemmen naar vermoedens van mogelijk staatsgevaarlijk gedrag. Dit bleek verre van waar. In 2015 al was er een(nieuw) wetsvoorstel met steun van de Kamer om visgronden en visquoto voor burger-data fors uit te breiden. Ik herplaats hier de prent en het korte artikel om de uitslag van het Raadgevend  Referendum over deze vorm van datavissen (sleepwet) in een kort historisch perspectief te plaatsen….


“Per Undas Adversas” is de wapenspreuk van de AIVD (Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst), “tegen de stroom in” voor wat de ‘nationale veiligheid’ genoemd wordt. Een eigen publicatie van deze dienst verduidelijkt de wapenspreuk en het beeld van drie tussen de mazen doorglippende vissen nog eens:

“Levende vissen zwemmen tegen de stroom in, alleen de dode drijven mee. Zo luidt het devies van de AIVD. Het symboliseert de instelling van de dienst” niet passief meedrijven met de golven, maar actief stroomopwaarts, het oog gericht op de bedreigingen van de nationale veiligheid.” (1)

Dit verklaard het ‘visserslatijn’ van de Minister van Binnenlandse Zaken als hij de Nederlandse natie en de volksvertegenwoordiging probeert uit te leggen wat hij niet zeggen kan & mag: ‘het doel heiligt de middelen’.

Wie Vrede wil, bereidde zich voor op Oorlog. Si Vis Pacem Para Bellum. En zo worden wij allen massaal bespied, als het moet glippend ‘door de mazen van de wet’. Dat is sinds jaar en dag de taak van een Minister van Binnenlandse Zaken, het gelijktijdig bevorderen en afdekken van deze praktijk. (2) Want wat al die dubbelgetongde volksvertegenwoordigers nu eigenlijk wilden met het debat over de halve waarheden en hele leugens van Minister Plasterk, blijft even onduidelijk als de uitspraken zelf van deze bewindsman.

Heb ik wellicht iets gemist? Heeft iemand in de Tweede Kamer gezegd dat afluisteren en napluizen van de telecommunicatie van Nederlandse staatsburgers geheel en al uitgebannen moet worden? Dacht van niet!

Het debat ging enkel over een beroepsmatige onwaarheid die de Minister op televisie had gemeend te moeten verspreiden en de manier waarop hij naderhand de Kamer had geïnformeerd over de ware identiteit van de visser naar onze privé gegevens. (3) Het ging NIET over het vissen zelf.

De Kamer had – zo kon na tien uur debat en konkelpauze begrepen worden – geen principiële bezwaren tegen het bespieden van burgers,en had geen bezwaren gehad tegen tegen de ministers van Binnenlandse Zaken en Defensie als dezen haar ‘binnenskamers’ ‘vertrouwelijk’ op de hoogte hadden gesteld. Kamerleden worden immers van meet af aan getraind in de discrete omgang met niet-publieke-informatievoorziening, in lands- of partijbelang. De commissie ‘Stiekum” waar fractievoorzitters onder zware geheimhoudingsplicht over heikele staatszaken geïnformeerd worden is maar één van de voorbeelden. (4)

Het vissen in onze privé-gegevens gaat ondertussen gewoon door, want “het landsbelang” gaat voor. (4) Het debat in de Tweede Kamer en de ‘motie van wantrouwen’ tegen de Minister van Binnenlandse Zaken was als het krijsen van meeuwen bij het ophalen van het visnet.

(1) Algemene brochure AIVD (het devies werd verzonnen door de eerste directeur van de na WWII vernieuwde Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) mr. L. van Enthoven (1949-1961) tijdens het begin van de Koude Oorlog. Tekst ontleend aan een https link van de AIVD site:

(2) De digitale technologie website Tweaker gaf gisteren een korte samenvatting van het debat, waarin de politiek van ‘afdekken’ nog eens bevestigd wordt:
“Volgens Plasterk, die verantwoordelijk is voor de AIVD, moet er over het algemeen zo weinig mogelijk over de werkwijze van de inlichtingendiensten naar buiten worden gebracht. “Dat is een vaste regel.” Minister Jeanine Hennis-Plasschaert van Defensie, die de MIVD onder zich heeft, is het daarmee eens. “We willen zo min mogelijk naar buiten brengen, omdat we mensen die het minder gezellig met ons voorhebben, niet in onze kaarten willen laten kijken”, zei ze in de Kamer. Openbaarheid kan de veiligheid schaden, ‘hoe oppervlakkig de informatie ook lijkt’, benadrukte Hennis-Plasschaert.”

(3) Niet, zoals eerst gesuggereerd werd de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA, maar de eigen Nederlandse veiligheidsdiensten AIVD en MIVD: “Het kabinet heeft nieuwe informatie naar buiten gebracht over het onderscheppen en delen van informatie tussen Nederlandse en Amerikaanse veiligheidsdiensten. Onderzoek heeft uitgewezen dat 1,8 miljoen ‘records’ over telefoonverkeer (metadata) niet door de Amerikanen, maar door de Nederlandse diensten AIVD en MIVD zijn onderschept.”

(4) Dit bericht in NRC/Handelsblad van 14/2/2014 maakt dat duidelijk:
“De ‘commissie-stiekem’, waarin fractievoorzitters van de Tweede Kamer worden bijgepraat over de geheime diensten, is mogelijk wel geïnformeerd over de werkelijke herkomst van de 1,8 miljoen Nederlandse belgegevens waarover de Amerikaanse afluisterdienst NSA beschikte.” De voorzitter van die commissie is de fractievoorzitter van de regeringspartij VVD, die in een ‘de pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet’ manoeuvre zijn taak als geheimhouder – uit politieke motieven – veronachtzaamd door te proberen iets te zeggen zonder het te zeggen:
“De conclusie in de motie [ van wantrouwen tegen de Minister van BZ tj.] dat de Tweede Kamer niet is geïnformeerd, is een politiek oordeel. De motie kán per definitie niets zeggen over wat er wel of niet in de commissie voor de inlichtingendiensten is besproken, want dat is geheim.”

(5) Het is leerzaam om de FAQ Frequently (Asked Questions/Veelvuldig gestelde vragen) pagina van de AIVD eens ontspannen door te lezen, daar wordt onomwonden (voor de goede lezer) duidelijk gemaakt dat veel niet kan en mag, maar toch ook weer wel mag en gebeurd. Ik citeer een paar voorbeelden:

“De bevoegdheden van de AIVD zijn alle in de wet geregeld en worden, omdat daarmee een inbreuk wordt gemaakt op de privacy van burgers, alleen ingezet na zorgvuldige afweging. In een aantal gevallen is voor het gebruik van een bijzondere bevoegdheid toestemming nodig van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

[bw] Tapt de AIVD het internet af?

De AIVD heeft de mogelijkheid in het belang voor de nationale veiligheid telecommunicatie op te vangen. Het kan gaan om telefoonverkeer, sms’jes, e-mails enzovoort. De AIVD mag niet zomaar de telecommunicatie van burgers bekijken. Aan de inzet van de bijzondere bevoegdheden van de AIVD zijn strikte voorwaarden verbonden. De bijzondere bevoegdheden en de voorwaarden waaronder deze mogen worden ingezet, zijn terug te vinden in de Wiv 2002.”


Wat is metadata-analyse?

Communicatie bestaat uit metadata en inhoud. De inhoud is bijvoorbeeld de tekst van een e-mail, of wat er gezegd wordt in een telefoongesprek. De metadata betreft de data over de communicatie, zoals de afzender, de ontvanger, de duur van een gesprek, de grootte van een e-mail en de routering van de communicatie. Deze informatie is veelal nodig om de communicatie tot stand te brengen. Door analyse van metadata kan de AIVD onder meer netwerken van personen en organisaties in kaart brengen. Zo wordt gekeken welke communicatie voor de taken van de AIVD relevant is. Alleen van die communicatie kan de AIVD de inhoud bekijken maar daaraan zijn weer strikte voorwaarden verbonden.

[bw] Kan de AIVD zomaar telefoons aftappen?
Het aftappen van telefoonlijnen is één van de bijzondere inlichtingenmiddelen die de AIVD ter beschikking heeft. Deze bijzondere inlichtingenmiddelen maken inbreuk op de persoonlijke levenssfeer en worden daarom pas na een zorgvuldige afweging ingezet. De inzet van het middel moet in verhouding staan tot de ernst van de zaak én het moet niet goed mogelijk zijn de gegevens op een minder ingrijpende wijze te verkrijgen. De noodzakelijkheid moet gemotiveerd aangetoond worden. Voor het aftappen van telefoongesprekken geldt dat de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties zijn schriftelijke toestemming moet geven.

[bw] Wat is het verschil tussen kabelgebonden en niet-kabelgebonden telecommunicatie?
Telecommunicatie vindt plaats door een kabel (bijvoorbeeld in de grond of op de bodem van de zee), of door de ether (niet door een kabel, maar door de lucht). Veel communicatie verloopt tegenwoordig door de kabel én door de ether. Als je bijvoorbeeld belt met een mobiele telefoon, dan gaat het signaal eerst door de lucht naar een zendmast, en van die zendmast verder door de kabel. Voor de grotere afstanden worden vaak nog satellietverbindingen in het traject opgenomen. In beginsel kan elke vorm van telecommunicatie door de kabel, door de ether, of door beide verlopen. Meer informatie is te vinden op de pagina over interceptie van telecommunicatieverkeer.

[bw] Wisselt de AIVD gegevens uit met andere diensten, zoals de Amerikaanse NSA?
De AIVD doet geen uitspraken over de vorm van samenwerking met specifieke buitenlandse diensten. De samenwerking tussen de AIVD en buitenlandse diensten wordt ingekaderd door de Wiv 2002. Bij het bepalen van de mate van samenwerking met een buitenlandse dienst kijkt de AIVD naar de democratische inbedding, het respect voor de mensenrechten, de betrouwbaarheid en de professionaliteit van die dienst, en naar het belang van de samenwerking voor de AIVD.

[bw] Mag de NSA zomaar mijn e-mail lezen?
Volgens de Nederlandse wet niet. De meeste mensen hebben echter een e-mailadres waarbij gebruik wordt gemaakt van Amerikaanse servers of waarvan het verkeer via Amerikaanse kabels loopt. Daar is dan de Amerikaanse wet op van toepassing. Van de Amerikaanse wet mag de NSA, onder voorwaarden, die data inzien.

Lees opgewekt verder op:

Read Full Post »

MARY CLINTON “unfortunate and counterproductive”

JOSEPH TIMMERMANS “premature and unwise”

Two foreign policy Ministers speaking out on the vote on November the 29th 2012 in the United Nations on upgrading the status of Palestine in the UN. The United States voted Against with 8 other states and The Netherlands was one of the 41 abstention states that did vote neither ‘for’ nor ‘against’, still favouring a new Palestinian state, but along another trajectory. In the end 138 of the 193 states of the United Nations were voting ‘for’ the proposal.

Palestine President Abbas called it “the birth certificate of the reality of the state of Palestine”.

The name of the (new) Dutch Minister of Foreign Affairs ‘Timermans’ means ‘carpenter’ in Dutch, and thus my association with the Biblical scenes of ‘Joseph the Carpenter’ who has ‘no voice’ in the scriptures, but is believed to be the one who changes the feeding ‘crib’ in the stable where the Blessed Virgin Mary delivered the Child of God, into a ‘cradle’ for the the new born Son of God.

Palestine, the ‘land of milk and honey’, symbolised by a crib to both feed live-stock and as a warm comfortable nest for a new born to be laid down on a cloth covering the straw: either a Jewish ‘tallit’ (Hebrew: טַלִּית) or a Palestinian ‘kufiya’ (Arabic: كوفية).

Metaphorical questions arise from this imagery. One crib for two infants? Two separate cribs, or a Judgement of Solomon whereby Joseph the Carpenter will be asked to take his saw and split the crib into two? There are other possible readings. Is the Holy Infant single or multiple? If more than one, are they twins, Siamese twins? In the case of twins is there an oldest one, having ‘oldest rights’?

The Israeli ambassador at the United Nations Ron Prosor made an absurd historical claim in his speech: “No decision of the United Nations can break the 4000 year old bond between the people of Israel and the land of Israel”, trying to overbid his Palestinian competitor.

You need to be a true believer to be convinced that virgins can deliver babies. Still, many Christians, do accept the complicated concept of the ‘immaculate conception’ of Maria herself by her mother and father Saint Joachim and Saint Anne. It rendered her “forever free of sin“ preparing her for the ‘incarnation’ of God in the human form of Jesus Christ. Becoming a mother that remained a virgin.

“And the angel said unto her, Fear not, Mary: for thou hast found favour with God. And, behold, thou shalt conceive in thy womb, and bring forth a son, and shalt call his name Jesus.

There is a strong association with the long raging clerical debate about the ‘immaculate conception’ of Maria and the ‘incarnation of God’ and the tormented way in which these two “new nations” Palestine and Israel were conceived and fail to establish themselves. They are young national states, each with their own claim of an ancient origin. Their concepts are not so much about what exists already and what could happen from there in real life, but more about believe systems based on an imagined past. Concepts of such ‘imagined communities’ (1) are hardened by differing and warring schools of religious leaders, politicians, archeologists, linguists, historians, lawyers, geographers and anthropologists. All of them massage and shape “their facts” to let them fit “their own view” of  “their own promised land”, mostly neglecting the existing reality of other populations and settlements.

The voting on November the 29th in the UN came 65 years after the proposed partition, of what was then the British Protectorate of Palestine, into two states, one of them Israel. Two years later in 1949 Israel became the 59th member state of the United Nations. At that time the Soviet Union was one of the Great Powers that supported the creation of this new state. There was a lot of opposition and dissatisfaction though from Palestinians, finding themselves -in practice – excluded and expelled. All neighbouring Arab states were against the partition as such, or details of how territory was supposed to be cut up. A whole series of violent clashes, over territory and control, delayed the forming of a Palestinian State, that was finally proclaimed in the year 1988. Pro-Palestine votes were 90 from the then 159 member states of the United Nations in that year.

To use – 24 years later – the word “premature” for a vote on further acknowledging the rights of Palestinians to their own independent state, is best expressed with the Jidish/Dutch word ‘gotspe’, ‘chtuzpah’ in English usage, meaning an ‘aggressive boldness or unmitigated effrontery’.

The Dutch Minister of Foreign Affairs Timmermans did use the word “premature” adding another one “unwise” (in Dutch “ontijdig en onverstandig”) and thus he echoed State Secretary Hilary Clinton with her widely quoted catchwords for the pro-Palestine UN vote: “unfortunate and counterproductive.”

Curiously Timmermans, before he accepted the job as Minister of Foreign Affairs in the new Dutch Government formed in autumn this year, has been actively pledging for a pro-Palestinian position in the Dutch parliament and also on the level of the European Union. He has extensively explained away his change of policy with lots of diplomatic finery, but for most voters on his party the social-democrat PvdA, it simply meant a betrayal of principles.

There are now 131 from 193 UN member states that voted for the upgrading of Palestine position toward a ‘de facto’ independent state. Against were 9 states with Canada, the Czech Republic, Panama, The USA and a series of small USA vassal states in the Pacific.

From the 41 states that chose to abstain from voting there was a big contingent from the European Union. The European Union is now split in two camps when it comes to the tactical view on how to favour a peace process in the Middle East with these ‘twins’ that do not want to fit in the same crib.

In favour: Austria, Belgium, Denmark, Cyprus, Finland, France, Greece, Ireland, Italy, Luxembourg, Malta, Portugal, Spain, Sweden.

Abstentions: Bulgaria, Estonia, Germany, Hungary, Latvia, Lithuania, Netherlands, Poland, Romania, Slovakia, Slovenia and the United Kingdom.

It should be noted that two world powers, other than the United States, China and the Russian Federation, have voted pro-Palestine.

How “unfortunate and counterproductive” the merely symbolic vote for the new Palestine state will be, will not only be determined by the State of Israel. The first reactions of the big loss of support for Israel in the UN were immediately followed by the usual Israeli accusations of “lies” being told by the President of Palestine, and punishing measures: expansion of Israeli settlements on occupied Palestinian land, freezing of tax and other assets in Israel belonging to the Palestinian Authority.

A signal has been given now by the majority of members of the United Nations, that they want to see an end to what has become known as ‘the endless conflict’. It is a signal, not so much to ‘the old warrior guard’ that is leading Israel on the path of ‘no solution’ expressed by the continuous state of ‘low-intensity and asymmetrical war’ with an imprisoned neighbour, but to the Israeli population at large.


A continuous state of ‘low-intensity and asymmetrical war’. for a detailed report the November 2012 Gaza/Israel clashes see the extensive caption for this summarising visual depiction at my Flickr page (2)

Time for Israelis to think up a non-military vision of the future. Time for a new generation of politicians. Politicians that have to differentiate themselves fundamentally from all those who have failed in the past, decade after decade. Time to stop coming up with solutions that generate even more problems, with ‘the wall’ as one of the most obvious examples. Time to reflect on the failures within Israel itself with rampant inequalities and discrimination.


“The Israel Defense Forces (IDF) – Tzahal likes to use quotes from the Scriptures to name their operations. Those familiar with the Scripture would easily understand the meaning of the name “Pillar of Cloud.” According to the book of Exodus, God himself appeared in the form of a pillar of cloud before Jews and accompanied them during their wandering in the desert. Hamas does the same Its latest war against Israel was called “Stones of Baked Clay.” According to the Qur’an, Allah turned the Ethiopian army who invaded Mecca into dust with such stones. Perhaps, Islamists think of their missiles that hit Israel towns as such “stones of baked clay.” This slogan appears on the new logo of Hamas made for their celebration of their 25th birthday as an organisation (lets remember how Israel intelligence forces have had a hand in the creation of Hamas as a method to split up Al Fatah).
The statistics of the relation between number of attacks and casualties on both sides in the conflict is to show how the concept of ‘asymmetrical warfare’ should be understood. A military defeat by the superior forces of Israel, nevertheless, was celebrated as a victory in Gaza City by Hamas with a triumphal parade and a huge stage where the exiled leader of Hamas, Khaled Meshaal, presented himself in front of a stage mockup copy of a long range rocket that is claimed to have been build inside Gaza and is named after it’s range of 75 kilometers. A few these rockets which seem to be based on the Iranian Fajr rockets, have been fired into Israel last November, One landing outside Tel Aviv and another landing in the fields outside of Jerusalem. Note the stage design in Gaza City with a replica of the Wall in Jerusalem and the Al-Aqsa Mosque. The same mosque that appears in the Hamas logo.

Time for the Palestinians and their warying camps, to reflect on the failure of decades of militant and military strategies and tactics. Time to go beyond glorifying martyrdom and presenting defeats as victories. Time to allow those Palestinians, who have another vision, at least a voice. To overcome also the repressive violence within the own Gaza and West Bank territories by its own authorities and power groups.


“Stop the Attack on Gaza – Freedom for Gaza” was the slogan of the Dutch ‘Palestina Komittee’ in November 2012. STOP SUPPORTING A STALEMATE SITUATION I WOULD SAY be more intelligent than be used by the hawks, either Israeli or Palestinian ones! STOP wasting your good intentions taking sides for wrong causes. When you want Peace denounce all military and para-military actions. Only 200 or so demonstrators turned up, that was much lower than usual, maybe a sign to the one side partisans to reflect on their future actions

Time – as well – for all those supporters of the Palestinian cause, not to cast a blind eye on the internal and external violence perpetrated, by the leading Palestinian authorities and powers. Time for outsiders to use their special position as outsiders, to go beyond the usual single partisan support and extend it to those in the Israeli camp who seek other than military solutions. (3) Time to recognize that a balance of ‘means’ and ‘ends’ is needed, that drones, jets, rockets and missiles will only bring disaster from whatever camp and for whatever purpose they are fired.

There are NO ‘immaculate states’ in the world, the foundation of each of them has be done to the detriment of those who were discriminated, excluded, expelled, or massacred. The land that forms the body of a state is hardly ever ‘virgin land’ and most states are not ‘new born’ but ‘reborn’: conquered, recaptured, assembled into empires, associated, federated, divided and redivided.

Whence we overcome the shortsightedness of ‘nationalism’ and use real historical perspective we must admit that man is a migratory being and any state in the world proves to be – in the long run – a temporary entity – in spite of a-historical claims of millennia of state-continuity like certain Imperial China and State Zionist, and Inca-Empire reconstruction advocates claim.


Three maps showing partition plans for the Middle East region from the breaking up of the Ottoman Empire and confiscation by Western allied powers in 1916, at first with France, Great Britain, Italy and Russia, the last one falling out because of the turmoil of the Russian Revolution in 1917. The Brits getting Palestine as a protectorate and the subsequent carving up of territories into new – dependent – states, with one of the many maps showing a carving up proposal, between the new states of Israel and Palestine, dating from 1946. These are just three maps of a few thousand, each with their own reason of being drawn. As maps do represent always some kind of intend. There are no objective maps, let alone objective maps that treat history from different viewpoints in an equal way. When one reads through the thousands of partisan web pages pro/contra Israel, pro/contra Palestine now-a-days one always will see some maps coming up and people trying to make their point, or dismiss someone’s argument, all because of a certain map being reproduced. My idea of an Interactive Digital Atlas of all those maps would be hardly possible to make, its editorial committee would fail within a short time, accusations and denunciations would take up all of the time before real work even could have been started.

When we imagine an interactive map of the Middle East showing in layers all the complexities of ethnicity, religion, kingdoms, empires, states, colonies, protectorates, special zones and so on, it will become clear, that choosing any specific historical layer as a model for a future redivision of territory, will produce a chain-reaction of new problems and new violence. (3) Recent examples galore: the split up of India, Pakistan and Bangladesh, the ethnic cleansing between by Greece, Bulgaria and Turkey, the reemergence of the Balkan conflict, such an overview would be too long a list for this article.

The crib of of Palestine will thus need to be adjusted to give equal place to the two infants. A readjustment not in one big violent reshuffle, but in a constant series of smaller changes, allowing the by now elderly infant-states to accommodate themselves as good as possible in this cramped space.

Re-inhabiting and re-distributing the land and in this process finding more space by breaking down both physical barriers and mental borders.

Can we allow ourselves to see the United Nations as the ‘Holy Family’ that will be so ‘wise’ and ‘fortunate’ to find ways to assist this process?

(1) Benedict Anderson “Imagined Communities – reflection on the origin and spread of nationalism‘; first published in 1983 (the link is for an extended edition published in 2006).
“Finally, a nation is an imagined community because “regardless of the actual inequality and exploitation that may prevail in each, the nation is always conceived as a deep, horizontal comradeship. Ultimately it is this fraternity that makes it possible, over the past two centuries, for so many millions of people, not so much to kill, as willingly to die for such limited imaginings.” (p.17) “The fact of the matter is that nationalism thinks in terms of historical destinies, while racism dreams of eternal contaminations, transmitted from the origins of time through an endless sequence of loathsome copulations: outside history. Niggers are, thanks to the invisible tar-brush, forever niggers; Jews, the seed of Abraham, forever Jews, no matter what passports they carry or what language they speak or read. (Thus for the Nazi, the ‘Jewish ‘ German was always an impostor.” Anderson adds this note: “The significance of the mergence of Zionism and the birth of Israel is that the former marks the reimagining of an ancient religious community as a nation, down there among the other nations – while the latter charts an alchemic change from wandering devotee to local patriot.”) (page 136)

(2) 18/11/2012 Tjebbe van Tijen News-Tableaus on Flickr: “Only Self-Defense? ~ Gaza/Israel: Peace Needs other Weapons”

(3) List of Arab-Israeli peace projects on Wikipedia.

(4) G.W. Bowersock “Palestine: Ancient History and Modern Politics” (in “Blaming the Victims – spurious scholarship and the Palestinian Question“; Verso 1988)

“one constantly stumbles over the obstacles thrown up by the deliberate fragmentation of a fundamental unified region. If Palestine, together with Syria to the north, constituted between tem a cohesive and relatively stable area in Roman and Byzantine times, this was, not as some would undoubtedly suspect, because the Romans imposed the structure. They inherited it from the indigenous populations. In taking over Syria well before the Romans annexed Arabia, the Seleucid monarchs did relatively little to alter the cultural and administrative patterns they inherited. And when both Syria and Palestine were firmly within the sphere of Roman and Byzantine influence, the concept of a combined Syria-Palestine as an overall geographical and cultural unity became a reasonable one.” (page 186)
“The fragmentation of recent times has precipitated endless tragedy. Diplomats and negotiators keep hoping that problems can be resolved by carving up pieces to satisfy the various interested parties. (…) In historical perspective the convulsions of the region in the last decade represent a frantic and bloody effort to recapture some of the lost coherence, to restore the natural balance. The Syrian presence in Lebanon, the Israeli invasion of the same nation, not to mention the Israeli seizure from Jordan and Syria, all point to a primordial effort to eliminate, from one side ot the other, the unstable and unwise fragmentation of the area.” (page 187)

I quote Bowerstock just as one of many other examples how each layer of time chosen will generate another perspective on the past and future of this area of the world. Bowerstock published his study “Roman Aarabia” in 1983 with Harvard University Press and he obsreves the difficulty of making such a study not in line with neither the Biblical study tradition, nor the Israeli stae supported archeology for political reasons: “The politics of archeology are everywhere. The late Yigael Yadin was both an eminent archeologist and a political figure. The intermingling of his two carreers is neciely exemplified by the care with which he brought to public attention his discovery of authentic letters of the Jewish rebel Bar Kokhba. These letters survice from the time of the Jewish revolt against Roman rule in the reign of Hadrian.  To a dispassionate eye they scarcely show that famous figure as an inspiring leader (I once called him a pious thug), but nonetheless Yadin was pleased to introduce him to the Israeli public as nothing less than the first president of Israel.(…) Meanwhile, although the Bar Kokhba letters had been given prompt and broad publicity, another discovery made by Yadin and his fellow archeologists has remained unpublished for nearly twenty-five years.” Bowerstock continues to describe that the other letters discovered were less welcome to the archeologist and politician Yadin as they were from a Jewish woman by the name of Babatha who gives another perspective on the once glorified revolt of Bar Kokhba. “It is clear that the relation between Jews and Arabs in the territory south of the Dead Sea was a harmonious one.”  (P.185)

Read Full Post »

The latest Facebook ‘app‘ is of German origin: the Zuckerberg Thumbscrew… an old device of restrain and pain put to new use after the recent FB IPO demise.

There is also an improvised cheap app version of the ‘Zuckerberg Thumbscrew’ which can be found at any hardware store…

There is a flipside to everything including the Facebook singular thump-up-like-strategy and the likejacking/clickjacking that comes with such commercial deviation of social media.

click book cover to read a limited selections from one of the many books how the Zuckberg empire works… “The Like Economy: How Businesses Make Money With Facebook” by Brian Carter (*) Click book cover for GoogleBooks link

BE AWARE: what you and me may see as something semi-privat and social is of course nothing else than selling our vanities to the advertisement industry, or is it more a schizophrenic situtaion with us users also profiting from the profit of Facebook by having handy communication tool for “free”?

“In 2011, Facebook made $4 per user per year. To earn its market cap of $100 billion today, it would have to earn five-times that figure per user. This sets up a tug-of-war over user information.”

Click stats to go source web page “Facebook’s Value: What’s the Price of a Billion People Watching Each Other?” by Derek Thompson of ‘The Atlantic’.

(*) To find it in a library nearby  go to worldcat.org for this book and fill in your country

Read Full Post »

RUFMORD op Elsbeth Etty met als motief een boekje met 94 pagina’s “ABC van de literaire kritiek” dat oktober 2010 door Marja Pruis van De Groene “een gelegenheidsboekje” genoemd werd. De roepmoordenaar is een academicus die ieder woord dat hij op schrijft zelf heeft uitgevonden. Jammer dat de boeken van de moordenaar Hoogleraar Nederlandse Letterkunde Jos J. door het feit dat al zijn tekst volstrekt uniek is voor buitenstaanders (dat is iedereen behalve hijzelve) niet leesbaar zijn. Jos J. beticht – in een radio-interview, zal wel – Etty van het overnemen van twee paragrafen en het citeren van Wikipedia zonder het gebruik van aanhalingstekens en geeft dit als motief voor zijn kwaadaardige daad.

klik screen-shot voor link naar oorspronkelijk artikeltje

Als ik eerst even wat overschrijven mag uit de Wikipedia Rufmord = ‘das Aufstellen ehrverletzender Behauptungen über eine Person, obwohl bekannt ist, dass sie unwahr sind’. ‘Karaktermoord’ zouden we kunnen zeggen in het Nederlands, en ik geef toe, dat woord heb ik niet zelf verzonnen. Wat mij zo ergert aan Jos J. is de impliciete claim op ‘oorspronkelijkheid’ in hogere academische kringen, alsof vrijwel alles wat door de academische fabriek geproduceerd wordt ‘origineel’ zou zijn, in plaats van enkel een herconfiguratie van dat wat al eens op een andere manier gezegd is.

In ons tijdperk van onbeperkt lijkende opslag, doorzoekbaarheid en beschikbaarheid van kennis, is iedere stolsel – in een ouderwets boek – niet meer dan een momentopname van dat wat een ‘combinatorische kennismachine’ – die Gottfried Wilhelm Leibniz al in het jaar 1690 voor ogen zweefde – met een intelligente bediener aan de knoppen kan voortoveren. De ‘digitale ars combinatoria’  en daarbij behorende zoekmachines zoals multinational Google en Apple, enzovoorts ons nu in de schoot werpen, hebben het begrip ‘plagiaat’ zelve ondergraven. Hoe meer er opgeslagen wordt, hoe beter de zoekmethoden zijn, zowel op gebied van tekst als beeld (en tegenwoordig ook geluid), hoe meer het kernbestanddeel van het begrip plagiaat (“het doet voorkomen alsof dit zijn eigen oorspronkelijke werk is“) verdampt.

Milan Kundera observeert het al in zijn roman uit 1988 ‘Onsterfelijkheid’, maar dan voor menselijke wezens: “er zijn minder gebaren in de wereld dan dat er individuen zijn”  waaruit hij dan de paradoxale conclusie trekt dat “een gebaar meer individueel is dan een individu.”  (*) Zo zoeken schrijvers zich klanken, woorden, zinsneden en rijgen die tot paragrafen, knippend, plakkend, aaneengesmeed, tot wéér een boek, waarbij de ‘oorspronkelijkheid’ van het geschrevene – per definitie – aan meer dan één schrijver toegedicht moet worden. Is ‘oorspronkelijkheid’ en de superlatieve vorm daarvan ‘genialiteit’, dikwijls niets anders, dan de kunst van het dusdanig herformuleren dat gebruikte ‘oorsprongen’ aan het oog onttrokken zijn?

Als we de gehele academische productie eens door een volautomatische tekstvergelijkings-machine zouden halen dan weet ik wel zeker dat aan de uitvoerzijde gemerkt met het woord ‘plagiaat’ de grootste hoop gepubliceerd materiaal te vinden zal zijn. Niet voor niets was in de 18e eeuw bij wijsgeren vaak ‘de aap’ het symbool van kennis. Naapen is en blijft de basis van onze technologie en wetenschap!

“Over de aap van de natuur, of de historie van de technologie van macro-cosmos" - titelpagina van Robert Fludd's "Utriusque Cosmi Historia, Tractatus Secundus de Naturae Simia Sue Tecnica Macrocosmi, Frankfurt, 1624. de Bibliotheek van Ritman in Amsterdam heeft/had een exemplaar.

Het boekje van Etty hoefde ik voor dit betoog niet te lezen, maar ik beloof het later -staande in een boekhandel – nog wel even door te nemen, gewoon met het boek in de hand en zonder een computer die alle verdachte paragrafen in de Google zoekmachine gooit, zoals Hoogleraar Jo J. stiekum thuis gedaan heeft toen hij zijn moordaanslag op Elsbeth Etty voorbereidde. Of, zou Jo J. onderstaande handige applicatie – The Plagiarism Checker – gebruikt hebben voor het smeden van zijn moordwapen?

klik screen-shot om iemand die je niet zint een plagiaatloer te draaien

Was het motief wellicht niet meer academische kinnesinne en andere ‘streberigheid’? Universiteiten zijn – naar mijn eigen jarenlange ervaring – slangennesten en als je zelf niet gebeten wil worden moet je vooral eerst een ander bijten.

(*) Ik heb hier niet de Nederlandse vertaling van het boek van Kundera door Jana Beranová bij de hand, dus ik vertaal deze fragmenten even vrij naar een op het internet gevonden citaat. Op de tekst-website Scribd. staat een online versie van dit boek van Kundera (gratis)

Read Full Post »

“AMERICANS SUPPORT ATTACK ON IRAN BECAUSE OF NUCLEAR BOMB” is the latest header here of our crazed daily De Volkskrant (The People’s Paper). ‘Because’ = the Dutch word ‘om’. What is next? ‘AMERICAN SUPPORT ATACK ON IRAN WITH NUCLEAR BOMB?” ‘WITH’ = ‘met’ in Dutch. The word “Americans” in the news paper header points to an opinion poll done for the news agency Reuters. 56% says to support an USA attack (in case nuclear bomb existence can be proven for Iran). A sickening development in “our” news media: war by popular consent. “WOHLT IHR DEN TOTALEN KRIEG?” was the opinion poll question by Joseph Goebbels on the 18. of February 1943 in the Sport Palace Building in Berlin. We may try to remember the results.

Read Full Post »