Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Art & Politics’ Category

Escher_Amerikaanse-ambassadegebouw_museum_2019
De ONROERENDGOEDBOEREN spiegelen ons weer wat voor om publieke gelden in hun zakken te krijgen waarbij de al bestaande vermarkting van afbeeldingen gebaseerd op de grafiek van Maurits Cornelis Escher (1898-1972) nog grotere proporties gaat krijgen. Vastgoedontwikkelaar IQNN en vermogensbeheerde Syntrus Achmea hebben een plan om Escher als uithangbord te gebruiken voor hun hotel en horecaplan in het voormalige gebouw van de Amerikaanse ambassade aan het Lange Voorhout (ontwerp uit 1958 van de Amerikaans-Hongaarse architect Marcel Breuer). [1] Een fors uit de kluiten pand dat omstreden was toen het gebouwd werd wegens beweerde ‘onaangepastheid’ aan de omgeving. Decennia later tot rijksmonument verklaard. Onlangs gekocht door de Gemeente Den Haag en pal daarop (bijna) weer verpatst aan een conglomeraat van onroerend goed handelaren en projectontwikkelaars

AMSnote6938.03

Er waren en zijn ook nog anderen die weer andere plannen met het gebouw hebben, maar die worden door het Haags College van Burgemeester en Wethouders (Hart voor Den Haag/Groep MOS, D66, VVD en GroenLinks) als onvoldoende commercieel gezien. Is er nog enige oppositie over in de Haagse gemeentepolitiek die de ‘onroerengoedboeren’ weten buiten te sluiten? Het lijkt erop dat de Haagse Stadspartij de enige is die dwars ligt. [1]

Escher zelf zag het allemaal al in zijn bol in 1935. Wat hij ervan vond weten wij echter niet.

Escher was een graficus en de maten van zijn grafische ondergrond (houtsnede, lithografie en kopergravure) gerelateerd aan de maten die de drukpersen die hij voor de vermenigvuldiging van zijn werk gebruikte, maken zijn kunst tot ‘kleine en intieme’ werken die geen enorme zalen behoeven.
Er zijn enkele uitzonderingen van werken die als monumentale kunst uitgevoerd zijn, zoals de Metamorfose wandschildering voor een postkantoor in Den Haag.. dat was enkele tientallen meters lang… een (fotografische) uitvergroting van een grafiek uit 1937. Escher liet die uitvergroting in 1969 uitvoeren door een ander, hij bleef toch de meester van het ‘kleine vlak’. in het jaar 2008 versjacherde de PTT ook die publieke-poskantoorruimte en gelukkig maar waren er liefhebbers van Escher zijn werk die ervoor gezorgd hebben dat dat werk een plaats kreeg op Schiphol. Voorstellen door de PvdA in de Haagse Gemeenteraad in 2007 om de schildering voor Den Haag te behouden en  over te brengen naar het stadhuis werden in de wind geslagen door het stadsbestuur.
Twee andere monumentale werken van Escher bevinden zich op de begraafplaats Tolsteeg bij Utrecht. In 1958 gemaakt. Één ervan is er nog en in 2015 gerestaureerd. Een ander werd verwijderd, verplaatst (iets dat uiterst risicovol is) naar de Stadsschouwburg van Utrecht en daar – bij weer een andere interne verbouwing nogmaals uit een muur gepeld en verplaats (dit tegen adviezen van deskundige conservatoren in). [2]

AMSnote6937.08

 

Ik heb me (nog) niet verdiept in hoe nu het huidige Escher Museum even verderop in een vroeger paleisje van Koningin-moeder Emma beheerd wordt. Wel weet ik dat je daar met een Museumkaart niet terecht kunt… ja want in Holland is de kunst al van ouds iets dat eigenlijk niet tot de verantwoordelijkheden van de staat behoort.
Gratis toegankelijke (echte publieke) musea moet je hier met een lantaarntje zoeken. De Rijksgebouwendienst overschrijdt met genoegen vele malen het budget voor de verbouwing van weer een Koninklijk Paleis, maar heeft voor zichzelf geen taak bedacht om bestaande of nieuwe musea economisch te faciliteren. Alles is hier onderhevig aan MARKTWERKING… vandaar dat een groot deel van het Hollandse cultuurbeleid toevalt aan ONROERENDGOEDBOEREN… (nee geen kleine boertjes, maar conglomeraten die aan meer dan ‘mini-credietjes’ doen)… die dan een doctorandus in de kunstgeschiedenis strikken (soms is het  ook omgekeerd) om voor hun karretje te spannen.

Zo valt mijn oog – bij een onderzoekje  naar de voorafgaande publieke discussie over een mogelijke verhuizing van het Escher Museum – op een uitspraak in het Algemeen Dagblad op van meervoudig museumdirecteur Benno Tempel (1972-) die het roer in handen heeft van zowel hetHaags Gemeentemuseum (nu onder protest omgedoopt door hem tot ‘Kunstmuseum Den Haag’)  als het Escher Museum (gehuisvest even verderop in een voormalig paleisje van Koninging-moeder Emma) [3]:

Directeur Benno Tempel van het van het Escher- en het Gemeentemuseum wijst erop dat er een ‘principebesluit’ ligt over deze verhuizing: ,,Escher is een wereldwijd merk, en de huidige locatie barst uit z’n voegen.”  [Algemeen Dagblad 30/5/2016]

Ht gaat dus om het “wereldwijd merk” Escher. Toch eens uitzoeken wie nu de branding rechten binnengehaald heeft en nog opstrijkt van al die posters, t-shirts, mokken, badmatten noem maar op…  wie strijkt dat geld op? Is dat op zich al niet genoeg om op basis van merchandizing inkomsten zonder een projectontwikkelaar een nieuw of verbeterd Escher Museum uit de grond te stampen? Ja… zij die iets van Escher weten, weten dat hij wars was van dit soort succesgedoe … in de dagen dat Escher buiten zijn weten en willen populair werd in de pop-cultuur van de zestiger jaren stuurde hij nog eens een persoonlijke brief van Mig Jagger die een prent van hem wilde gebruiken voor een platenhoes terug met een bitse reactie dat hij daar geen zin en tijd voor had.

AMSnote6937.09

AMSnote6937.10

Werden en worden de culturele functies behorend bij het nu geheel en al Thatcheriaans ontmantelde staatsbedrijf de PTT ook al niet verkwanseld? Is niet het vroegere Postmuseum, geherformatteerd tot Communicatie Museum en staat het niet op het punt failliet verklaard te worden na een mislukte doorstart als “Museum COMM” nu niet meer voor publiek toegankelijk, maar wel te huur als entourage voor lobby-bijeenkosten van het bedrijfsleven… gunst wat een naam … dat is ‘Museum Comm’… ‘comm’ van COMMERCIE en niet van COMMUNICATIE.

Wie heeft het nog over de fantastische collectie muziekinstrumenten die ooit in het Haags Gemeentemuseum te zien was… het enige muziekmuseum van Nederland! Verdwenen in het depot omdat de ‘kunstmarktdoctorandussen’ die er de laatste decennia de scepter zwaaien de breedte van de door de tijd gegroeide verzameling van het Gemeente Museum Den Haag vooral ontkend en weggemoffeld hebben. [3]

We zien nu hetzelfde gebeuren… Escher zijn kunst als lokaas van de projectontwikkelaars die op zich NIETS met het werk van Escher zelf hebben, buiten dan de mogelijkheid om zijn werk nog meer te vermarkten en hun op winstmaximalisatie gericht investeringsbeleid een cultureel tintje te geven om zo de BLINDE HAAGSE GEMEENTERAAD mee te krijgen voor nog meer culturele kaal- en misslag.



[1] De Haagse Stadspartij (met vijf raadszetels in de oppositie) is zo te horen de enige die een tegengeluid geeft:

Peter Bos: “De gemeente zou het gebouw niet moeten verkopen. Zo houdt de gemeente de regie over de toekomst van het gebouw en kan gekozen worden voor het beste plan in plaats van wat de markt dicteert. Straks zijn we het gebouw kwijt, wordt het door verbouwingen verminkt en kan Escher de huur niet meer betalen.”

Wel is Bos zeer te spreken over de huidige, tijdelijke gebruikers van de ambassade: “Anna Vastgoed en Galerie West laten zien dat het gebouw zeer veel verschillende publieke en culturele functies aan kan. West heeft zelf ook serieuze toekomstplannen gemaakt voor het pand. Waarom wordt dat niet serieus genomen?”


[2] Maar liefst 84 pagina’s (inclusief grote kleurenfoto’s) beslaat het regeerakkoord van de coalitie Gemeente Den Haag (Hart Voor den Haag/GroepMos, D66, VVD, GroenLinks). Ook de voormalige ambassade van Amerika komt er in voor ik citeer dat stukje hier even in context. Niet de gemeente Den Haag maar een “nieuwe eigenaar” gaat aan de “versterking van het Museumkwartier” bijdragen. Wat kan dat anders zijn dan een eigenaar die er geld in ziet en zelfs al zou er een op het eerst gezicht nog te aanvaarden plan uit kunnen komen, er is niemand die enig zicht kan hebben wat er gebeurd als die nieuwe eigenaar de hele boel, of delen  alsnog weer aan een ander verkoopt:

De begeleiding van jonge kunstenaars blijft belangrijk en we stimuleren cultureel ondernemer- schap. Daar hoort het faciliteren van culturele broedplaatsen bij. Wij hechten grote waarde aan creatieve broedplaatsen. Een culturele broedplaats is meer dan een inspirerende plek waar jonge kunstenaars en cultureel ondernemers werken aan innovatieve ideeën. Broedplaatsen geven vaak een heel nieuwe impuls aan een wijk: ze brengen leven, creativiteit en economische bedrijvigheid. En ze geven kleur aan een stad. Er ontstaan zo nieuwe verbanden en samenwerkingsvormen in onze stad. Bovendien worden op deze manier leegstaande gebouwen effectief hergebruikt.

Samen met anderen werken we hard aan de ontwikkeling en versterking van het Museumkwartier. We verkopen de voormalige Amerikaanse Ambassade zodat een nieuwe eigenaar daaraan kan bijdragen. [pagina 54]

Eerder in het rapport (waarin kunst en cultuur niet meer dan ondergeschoven kindjes zijn) is al te lezen hoe het VVD66-achtige ruim baan voor de pretindustrie (een politiek die in Amsterdam afgeschoten is, hier nog breeduit gepropageerd wordt, waarmee ook het enthousiasme voor de gecombineerde hotel, horeca en museumfunctie van het voormalig ambassadegebouw verklaard wordt:

Ruim baan voor de horeca
Een bloeiende horecasector is belangrijk. Het creëert banen, ook aan de onderkant van de arbeids- markt, en het zorgt voor levendigheid en vertier in de stad. Wij geven horecaondernemers de ruimte om te bouwen aan onze bruisende stad. Een stad waar Hagenaars kunnen genieten, waar we studenten en expats aan ons kunnen binden, en nog meer toeristen kunnen trekken. Daarom blijven we ons in de uitgaansgebieden samen met de horecasector inzetten voor ruimere openings- tijden, realistische geluidsnormen in de horeca en een soepel terras- en vergunningsbeleid. Ook willen we een impuls geven aan de dancescene. Binnen de uitgaanskernen bestaan nauwelijks potentieel geschikte locaties. Daarom komt er een pilot voor nachtontheffingen voor locaties buiten deze kernen. [p.47]

 

[2] Chris den Engelsman beschrijft en verbeeld uitvoerig en fraai de totstandkoming van de voor het oeuvre van Escher uitzonderlijke muurschilderingen op de begraafplaats bij Utrecht in de jaren vijftig van de vorige eeuw, op een prachtige reeks web-pagina’s.
Er zijn ook nog mensen die oog en liefde en begrip hebben voor het werk van Escher zelf…

AMSnote6938.05

[3] Toen ik van die naamswijziging van het Gemeentemuseum Den Haag hoorde, schreef ik dit op sociale media: “Waarom komt dat bericht van naamswijziging dan toch zo onaangenaam over? Is het wellicht de trend van toeristische globalisering en marketing, waarbij het ‘Gemeentemuseum Den Haag’, ‘Kunstmuseum Den Haag’ gaat heten, omdat de Engelse vertaling van die naam – volgens de reclamebureaus die in de hand genomen worden – meer duidelijk maakt wat daar te zien is?

Zo’n naamswijziging is tekenend voor de ahistorische cultuurmanagers-mentaliteit van dit moment. Wat deze instelling, met een complexe geschiedenis van meer dan een eeuw, betekend heeft wordt zo uitgewist… bibliografische verbanden worden bemoeilijkt, de inhoud en betekenis van dit museum worden vernauwd tot het begrip ‘kunst’ terwijl de collectie toch breder is: mode, gebruiksvoorwerpen, muziekinstrumenten, ambachtelijk en  industrieel ontwerp… denk toch eens in het aantal “zie ook” verwijzingen die er gemaakt moeten worden… het geheugenverlies van al dat wat op schrift gesteld is met die oude naam. Het is ook arrogantie van de huidige generatie museumdirecteuren, die aan het internationale firmament wensen te schitteren en het woord ‘gemeentelijk’ maar te min vinden, dit terwijl juist een gemeentelijk museum iets van de plaatselijke gemeenschap behoort te zijn en dat hoeft heus niet tot lokaal patriottische kneuterigheid te vervallen. Is niet Het Stedelijk een internationaal bekende naam van een museum van en voor de stad Amsterdam?

Read Full Post »

Bevrijdingsmonument-afgetopt_prijsvraag_Dam_Amsterdam

BEVRIJDINGSMONUMENT AFGETOPT op de Dam te Amsterdam, het gebeurde nauwelijks opgemerkt afgelopen maand mei 2019… het onttopte monument is hier te zien op een screenshot dat ik deze middag nam van de gemeentelijke Amsterdamse webcam op de Dam, vergeleken met een opname die de Engelse wikipedia pagina over het monument op de Dam siert.Dit feit is – hoe onbedoeld ook – kan een zekere symbolische waarde niet ontzegt worden. Het is als een castratie, verlies van potentie van denationale heldhaftigheid van de Nederlandse staat. (*)
Ooit maake een cartoonist – zijn naam ben ik vergeten en de prent weet ik (nog) niet terug te vinden – een fraaie spotprent op het monument, in slappe toestand na een zaaduitstorting. Nu weet AT5 te melden dat het gehele monument bouwvallig is en recentelijk onderworpen werd aan een endoscopisch onderzoek waarbij scheuren doorlopend van de binnen- tot de buitenzijde aan het licht zijn gekomen.

Nog niet lang terug (2017) werd het monument op de Dam tot ‘nationaal monument’ in bouwkundig opzicht verklaard, dus we mogen aannemen dat het geval weer rechtop en getopt terug zal komen in het stadsbeeld en het nationaal bewustzijn… of – beter – is het een moment met ongekende kansen voor een verandering van het monument, waarbij de afgetopte fiere kolom gezien kan worden als een sokkel waarop een nieuw te maken kunstwerk geplaatst zal worden…

Ik lanceer hierbij dan ook DE GROTE PRIJSVRAAG AFGETOPTE BEVRIJDING die vanaf de Dam in Amsterdam een nieuwe blik op het verleden en daarmee een nieuwe wending van de toekomst teweeg moet brengen. Inzendingen kunnen als ‘commentaar’ op dit bericht alhier geplaatst worden.

[Iedere inzending wordt vooraf door de beheerder van de Hinkende Bode/Limping Messenger beoordeeld op geschiktheid om publiek gemaakt te worden, immers ‘herdenking van slachtoffers van geweld’ en ‘vrijheid van meningsuiting’ zijn zaken die niet altijd in overeenstemming met elkaar te brengen zijn.]


(*) “De pyloon bestaat uit een bakstenen en betonnen kern waaraan travertin platen zijn opgehangen. De centrale beeldengroep van geketende mannen verbeeldt het lijden van het volk, geflankeerd door beelden die het arbeiders- en intellectuelenverzet symboliseren. Het hierboven geplaatste beeld van moeder met kind gedenkt de bevrijding en kijkt naar een toekomst zonder oorlog. Ook de duiven symboliseren vrijheid. In de twaalf ingemetselde urnen bevindt zich de aarde van fusilladeplaatsen en erebegraafplaatsen uit de Nederlandse provincies en Indonesië.” Tekst ontleend aan de beschrijving in het Rijksmonumentenregister (Monument nummer: 530906)

Read Full Post »

Christina_Rubens-is-in-thebin-2019_Sotheby
Princes Christina, younger sister of the former queen of the Netherlands Beatrix, is known for keeping a low profile, this apart from hitting the news when she has invented yet another artifice to enlarge her financial estate using creative ways to avoid paying taxes on it to the Dutch state. She is not only a creative woman in the realm of finances, but also in art. Latest spectacular event being the auction of a splendid art work from her private collection, a drawing by the famed painter from Antwerp, Rubens. At first the work was valued below one million dolar, but by leaking the pending sale of this work at Sotheby’s New York to the Dutch press, which caused a scandal in certain museum director’s circles – who would have wanted to buy the work for an under the table price – such apublic publicity fuss was created that the estimated value of the work more than tripled even before the auction took place. In the end the price at auction was tenfold the initial estimate, 8,2 million dollars, but… this is not the end of the princess and her artistry in economics. She had not failed to notice the sensation of the shredded work during auction by the British artist Banksy at Sotheby’s London, fall last year,  how his shredded artwork of ‘the girl with the balloon’ had been recreated at auction. Sotheby’s London did put the work on show in its half shredded state presented in a construction specially developed for it.

Princess Christina had been thinking a lot about this historical event and as she has a highly developed sense for art and money she decided to do the same. As said she tends to keep a low profile, so shredding of the work was not during the auction, but straight after… like her great example Banksy who did not destroy an artwork, but created a new one, baptised “Love is in the bin, 2018”. Christina had her work shredded as well by Sotheby’s New York – be it as a private event – and named it accordingly. The price estimates of this new work made by a Dutch princess are not yet known, certain is that there is a large clientele for such a royal work in the circles of art loving oil sheiks and their museums of modern art.

If she had been buying her own Rubens drawing with her own money to turn it into a work of art by herself, we do not know, still this private photograph has been leaked to me and I am proud to offer it to the world to honour the creative ingenuity of this priceless princess.

 


See also my article on the Banksy Sotheby’s London auction: “BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM of the Auto-Destructive Art idea of Gustav Metzger (1959/1961)”
https://limpingmessenger.com/2018/10/29/banksy-rightful-plagiarism-of-the-auto-destructive-art-idea-of-gustav-metzger-1959-1961/

Read Full Post »

[originally posted on my Facebook time line 6. October 2018]

Banksy_auto-destructive-art_Gustav-Metzger

BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM
in 2018 of the idea of
Auto-Destructive Art
by Gustav Metzger (1959/1961)
Banksy artwork self-destructs after selling at auction for £1m 1,883 – Guardian News Published on Oct 6, 2018: Girl With Balloon, a well-known Banksy artwork, is the final item in an auction at Sotheby’s in London. Shortly after selling for £1.04m, the canvas passes through a shredder installed in the bottom of the frame…
~
Good overview on Gustav Metzger at this website/page: https://monoskop.org/Gustav_Metzger

BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM
[added contextual comment]
I did participate as a young man in the 1966 DIAS (Destruction In Art) symposium in London… so it struck me immediately that this was also a hommage to Gustav Metzger (as well as market-conspiracy (including Sotheby’s) with a double meaning re-valuation of a neatly (half threaded) work; mind you there have been many who started of with shifted around cut-ups of their work… the Czech poet/writer/artist Jiří Kolář being a famous one = http://www.tresbohemes.com/2017/08/the-striking-collages-of-jiri-kolar/) it also fits in the situ ‘détournement’ tradition a product from post WWII surrealist Lettrist actions & theory predating the Gustav Metzger first Auto-Destruction Manifesto of 1958)…
My visual lecture from the year 2000 traces back this idea of temporarity and the act itself as the artistic moment: http://imaginarymuseum.org/PTA/index.html (sroll number III tackles the ‘reification’ of the artistic gesture…)
 

What is misunderstood in most comments is that the art work is realised only at the moment of its self-destruction. Auto-destructive art is momentary art, whereby the act is the work and not the reification.

Postscript
On 17. October this video with the full story was published on YouTube
“Shredding Banksy’s the Girl and Balloon – The Director’s Cut”
https://youtu.be/9MezgOU9vRg?t=6

 

Read Full Post »

Rob-Scholte-Museum_voor-de-rede-van-Den-Helder20180417

KUNSTENAAR ROB SCHOLTE ONDER DWANG UIT ZIJN MUSEUM GEZET “luctor et emergo” zo weten de geuzen in de kunst….
… tevens kunstroof door de strandjutter van Den Helder burgemeester Koen Schuiling…..

Zie: https://www.volkskrant.nl/binnenland/kunstenaar-rob-scholte-onder-dwang-uit-zijn-museum-gezet~a4593835/

Zie ook: ROB SCHOLTEN’S SLAG OM DEN HELDER, April 16, 2018

Read Full Post »

Rob Scholten’s SLAG OM DEN HELDER is tot nog toe niet meer dan gebulder van pers-cannonades… wil Scholtens museum heelhuids uit de strijd komen, zoals bij de zeeslag bij Den Helder beter bekend als de ‘Slag bij (het Fort) Kijkduin’ van 1673 – dan behoeft hij meer munitie….
Teken de petitie via: http://robscholtemuseum.nl/teken-open-brief/
VAN DEN HELDER BEGINT DE MUSEALE VICTORIE

PS het schilderij links laat de Slag bij Kijkduin/Den Helder zien, rechts is een Turniaanse remake van de brandende kwestie van het Den Helders gemeentehuis... waar onbetrouwbare wethouders en zwakmoedige gemeenteraadsleden hun laffe beleid bepalen… de lokale kongsi’s en rotary-clubs regeren dit stadje in de kop van Noord Holland… het kanon is een bruikleen van het Rijksmuseum Amsterdam…

tijd voor een frisse windvlaag daar… die permanente tegenwind beloofde Scholten in juni 2017 in een interview en artikel over zijn museum in de Volkskrant, geschreven door John Schoorl:

Den Helder is de meest gezagsgetrouwe stad van het land, nergens anders dan in deze marinestad is het geloof in koning en autoriteit groter dan hier. Daar moet iets tegenover staan, zegt hij: opstandige kunst van een vertegenwoordiger van de tegencultuur. Daarom past hij hier, als Rob Scholte, hij is de andere kant die ze nodig hebben om alles in balans te houden.

Read Full Post »

Ruf-wie-riep-haar_Stedelijk-Museum_2018

in red: but who called her? … and what is her calling

For those who can read Dutch my article published on the 17th of April 2014 at the moment when Beatrix Ruf had just been appointed. Title: “Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF her calling just in time, but who did call her and what is her vocation?” Indeed the title can hardly be translated into English as the German word ‘Ruf’ means call, ‘roep’ in Dutch and ‘roepen’ is verb meaning ‘to call/calling’, further the noun ‘roeping’ means in this context ‘vocation’.

~
The article is a documented analysis of the organisational structure of the Stedelijk Museum that was in origin (it’s best & most creative period) just a municipal museum for modern art as the name says. I explain the process of halfhearted privatisation, the practice of sponsorship by business tycoons and the double agenda strategy of those who invest and deal in art and use their position in the board of the Stedelijk Museum also to advance their social prestige and the market value of their art property.
~
My article questions the ‘world class’ status idea and the art-market-competition with a yearly list by the art-trade magazine Art Review of the “Power Top 100” in the art-market world in which Beatrix Ruf in 2013 held a 7th position, with Sheikha Al-Mayassa bint Hamad bin Khalifa Al-Thani, Head of the Qatar Museums Authority (QMA) and sister of the Emir, as number 1. [note 1]
~
When we look at the names listed in the ‘Roep Ruf Terug’ (Call Ruf Back) advertisement) we see several names of those who have been listed in the Top 100 international art-market-championship. The opening name Marina Abramović is for instance number 5 on the 2014 list. It must be clear this is a partisan call for many on the list, more than just a lobby, it has many characteristics of the meanings embedded in the Chinese (Cantonese) word ‘kongsi’ 公司 a traditional clan like structure that evolved with the diaspora of Chinese migrants to a world wide system of common cultural bound paired with common economic interest. Not all the ‘Roep Ruf Terug’ signatories do have a stake in the art market and several may have been attracted to pair their lesser known name with better known names (a standard phenomenon with all social-political advertisements in newspapers). [note 2]
~
I do have an alternative vision whereby I re-value the local over the international… as anything internationally acclaimed now, once had a local origin. Even miss Abramović was once local in Amsterdam – I do remember her as such far before she started to behave like a goddess doing these unbearable pretentious performances… (by the way she had the guts to send via social media a Kickstarter fund-raising appeal for some temple venue for her own glory in New York, if I remember well designed by another signatory of the Ruf list Rem Koolhaas, I had the dishonour to receive one of those appeals for money as well, what a shame!). [note 3]
~
How come that a municipal museum cannot have a director who has her or his roots first of all in the local and national art scene? That is a rhetorical question. The answer is that the Stedelijk Museum Amsterdam is not anymore in the first place a local cultural and educational institution, but an asset in the international art-martket and mass-tourism industry. The pleasures of local uniqueness has given way to the uniformity of what has been pepped up, by the kongsi, to be of “global value”…
Another element is that these ‘flown in from abroad directors and curators’ lack a local power basis and tend to be moldable material in the hands of either the co-opted museum board members or public administrators.
~
I do not pledge for any provincialism, on the contrary, I think that the whole business type of dealing with ‘art’ by attracting so called ‘famous’ curators from abroad claiming it a necessary step to reach the eagerly wanted status of ‘world class museum’, is in itself the uttermost provincial attitude to be found in the year 2018. It is sheer lack of imagination. It is lazy. It is proof of incompetence. It negates all chances of the unpredictable, the core element of any creative act. It is repetition of the same hailed names and styles, the world over. Nothing new will come from it.
~

[1] In the 2017 list Beatrix Ruf has fallen down to position 27 on the Top 100 list, with this comment: “Tireless curator and adviser, ex-director of Stedelijk Museum Amsterdam. // It has turned into a tough year for Ruf, who just resigned from her position as director of the Stedelijk Museum, Amsterdam, in the midst of alleged conflicts of interest between her institutional role and her broader activities as an adviser. While the effects of that remain to be seen, she nevertheless managed to develop a programme at the Stedelijk that navigates seamlessly between her usual focus on art’s next hot young thing and reexaminations of work by more mature practitioners, as recent shows for Jana Euler and Jordan Wolfson, but also Jean Tinguely and Ed van der Elsken, demonstrate. Furthermore, Ruf’s strength has always been her ability to operate as a meta-curator, in various advisory and panellist roles. In January, she launched the first Verbier Art Summit around the question of whether museums should consider ‘de-growth’, and she continues to be one of the core advisers to Luma Arles.”
See link…

[2] Advertisement in the local daily of Amsterdam Het Parool published Saturday 17. February 2018
AMSnote6224.05
[3] Last year the whole project was cancelled, let me cite an Abramović friendly source of October 6, 2017: “She will “probably sell” the building that was to become the $31 million Rem Koolhaas-designed center. Sarah Cascone, October 6, 2017 Marina Abramović with Rem Koolhaas’s model for the Marina Abramović Institute. © OMA. Citing a fundraising failure, Marina Abramović has announced that she will not move forward with plans to open a $31 million upstate New York facility for the Marina Abramović Institute for the Preservation of Performance Art (MAI). In a talk hosted by Fondation Beyeler and UBS at London’s Serpentine Sackler Gallery on Wednesday, the performance artist revealed that she had been unable to raise the money necessary to convert a 1936 former theater in Hudson into a center for durational performance art and multidisciplinary collaborations, as reported by the Art Newspaper.” See link…
AMSnote6224.07
There were also less friendly reactions after the raising of money for a project that flopped, which is a common occurrence now with fund-raising actions using social-media and the internet, an ideal becomes crooked very soon. Like this header in the New York Post of November 11, 2017: “Marina Abramovic raised $2M for canceled art project, hasn’t given money back (…) The artist is present but the cash is gone.”
Interesting to note how Rem Koolhaas has made sure he at least is paid, because he can be in everything, but not in charity:
“… last month the artist revealed she was abandoning the project, after learning the price tag had mushroomed to $31 million. Her surprise announcement left residents of Hudson and shocked donors questioning what she did with the cash. In addition to the 2013 Kickstarter campaign, which raised over $660,000, her non-profit institute raked in $1.5 million in donations between 2011 and 2015, tax filings show. Jay-Z gave “a substantial donation” to the Kickstarter campaign, according to press reports. He did not respond to a request for comment last week. Some Kickstarter donors complained that they did not receive their promised rewards for contributing to the institute and others wondered how their contributions were spent, if at all, and wanted an accounting. When asked if Abramovic would return the cash, a spokeswoman for the artist said all the money raised through Kickstarter, plus additional funds, went to pay Koolhaas’s firm.”
See link…
AMSnote6224.09
To close off this footnote on the first signatory for the ‘Roep Ruf Terug’ campaign of Mariana Abramavić, I cite a source that has asked Abramović for a reaction and did get back some accounts details on the failed project, in spite of its name the blog ‘Vulture – devouring culture’ gives her a chance to reply on November 14, 2017:

“This is terrible for me,” Abramovic said, before detailing how she personally contributed $1.1 million of the $2.2 million the institute raised. “The majority of those funds were direct contributions of my own money, which I earned as an artist.” As for the Kickstarter, which raised $661,452 (after Kickstarter’s administrative fee: $596,667), the purpose of that money was clear on the page: “This Kickstarter will cover the first phase of MAI’s development: the design process.” And that went toward the bill for Koolhaas’s firm for the schematic design (which cost $655,167.10). Artnet reported last week that backers wouldn’t be getting refunds.”

The conclusion of this article is nevertheless critical:
“Still, the Post is right about one thing: the understandable frustration that Hudson residents feel that the big, much-hyped building in the middle of town remains empty and dilapidated and full of pigeons. But it proved to be a money pit — $700,000 for asbestos alone — in addition to the unfeasible ambitions of the Koolhaas design itself. And so the institute will sell it, and focus on its traveling circus of projects around the world.”

The financial reeling & dealings of the first signatory of the campaign to restore Beatrix Ruf back in power are far from transparent. Is it her inflated personality that made Abramović undertake a project that was beyond her means? Can one say that someone who is able to raise a million or so from her own pocket is ‘naive’? How did she manage to have such personal capital? Certainly not by being naive. So we read that another signatory of the Pro-Ruf kongsi advertisement, Rem Koolhaas, did get his money for a plan that local observers in New York describe as the “unfeasible ambitions of the Koolhaas design.”

We locals do remember also newspaper articles about the costs of architect Rem Koolhaas who has been commissioned during the Beatrix Ruf ‘Stedelijk Museum directorship’ about an exceeding of a budget for interior museum redesign, originally estimated for 0.9 million costing 2,9 million in the end.
AMSnote6224.10
“De nieuwe collectie-opstelling van het Stedelijk was zo’n 2 miljoen duurder dan vooraf was aangekondigd, blijkt uit een brief aan de gemeente. (…) Stedelijk Base, de nieuwe collectieopstelling die door Koolhaas is ontworpen en op 16 december wordt geopend, heeft bijna 2,9 miljoen euro gekost, zo’n 2 miljoen méér dan was aangekondigd. De inrichting van de 1.100 vierkante meter grote kelderruimte duurde ook niet drie tot vijf maanden, zoals aangekondigd, maar ruim veertien maanden. Daardoor waren er veel langer dan gepland geen tentoonstellingen te zien.”  NRC 7.12.2017

 

All this side-references and -effects are a good illustration of the ‘world class museum’ concept and its propagators it leaves us with a
tapestry of interwoven ideals and personal gain
that can not be disentangled.

Read Full Post »

Older Posts »