Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Ecology’ Category

Lubbach_Uranium01

(VPRO televisie show 5/11/2018)

Het komt wel vaker voor dat Lubach zijn hand overspeelt door manmoedige pogingen om een complex probleem simpel te maken… de statistische argumenten over dodentallen bij verschillende energiesoorten zijn er al vanaf het begin van de energiediscussie waabij kernenergie een mogeljke rol toebedacht werd/wordt… meer dan een have eeuw al. Zijn cijfers over fossiele brandstoffen zijn wat betreft dodentallen zelfs veel te laag… ik zie nergens meegerekend de vele, vele mijnongevallen en de stoflongen van de mijnwerjers en hun gezinnen… (een typisch staaltje van klassegebonden angst en verontwaardiging)… In principe was, is en blijftde idee van nucleaire energie een belangrijke factor. Het argument is echter onder welke geopolitieke, ecologische en economische omstandigheden. Lubach toonde een recent plaatje van bruinkool wining – surface mining – hij had net zo goed plaatjes kunnen laten zien van de gevolgen van uraniummijnbouw (yellow cake)..ook vaak oppervlakte mijnbouw … ja ver van ons bed: zie kaartje. Nu leek het in zijn conference alsof kernenergie nergens op gebaseerd is, grondstofloos zeg maar, alsof niet enorme gebieden afgegraven diene re worden om er een pietsje bruikbaar uranium uit te peuren.

Ook de samenhang tussen kernenergie, kernafval en nucleaire wapens bleef buiten beschouwing, laat staan dat de geo-politieke aspecten van grondstofwinning, uranium en waar de voorraden daarvan (nog) te vinden zijn, aan de orde kwam.
Kortom wat “te hoog gegrepen” voor een conferencier in luttele minuten.
Zijn argumenten waren gewoonweg van de heersende orde, namenlijk die waarbij het huidige verspillend levenspatroon, de wijze van productie, consumptie en alle daarmee samenhangende logistiek en energiebehoefte, uitgangspunt is.
Nergens één ‘woordje’, één ‘grapje’ over “als we es met z’n allen een tandje lager gaan” met een “minder reizen, nieuwe huiselijkheid, betere levenskwaliteit’… dat is toch wel het grootste TABOE uit dat taboepakhuis dat we bij Lubach te zien kregen.

Toch jammer zo’n kleinburgerbrein bij een man met zoveel gein als Arjen Lubach.

~
Lubach bagetaliseert in zijn conference onder meer de gevolgen van de Fukushima kernramp. Pal na de tsunami en kernramp in Japan hield ik gedurende drie jaar een aparte Facebook pagina bij waarin ik actuele en historische gebeurtenissen en kennis communiceerde. Niet enkel van anti-kernenergie activisten, maar ook van pro-kernenergie organisaties zoals ‘The American Nuclear Society’ en Australische pro-kerenergie activisten zoals  Barry Brooks. Deze Facebook pagina (periode 2011-2013) volgt het debat in al zijn aspecten, met nogal wat (hier) minder bekende Japanse informatiebronnen…

https://www.facebook.com/Namazu-eco-history-for-another-Japan-鯰-211800668835838/

AMSnote7015.01

Read Full Post »

hit the picture for a full size view

A nice sunday with lots of sun and people enjoying the outside calm of town, or letting some of the outside world in through opening their windows, should be a peaceful and enjoyable thing, where it not for the endemic (*) Buzz Bikers driving their purposely loudest possible  roaring motorbikes (**) through the inner town – especially – to ventilate themselves and their ego’s.

My mind game is imagining the BuzzSwat in action, applied with the same mercy urbanised humans tend to have for an annoying buzz-fly:  SWATTT!

The local police is invisible – seems to enjoy football matches on television in their stations – and something like an ‘Anti-Bikers-Buzz-Squat’ has never been thought of in this permissive city, once home of the bicycle-beer-café with peddling drunken tourists having a good drink and shout (***). Bikers, also,  can freely van their egos around here in Amsterdam.

This message will also be send to our burgomaster who is the first mayor of this town in decades who shows some – hesitant – concern of how “his” city sounds…

We do have all the technology needed to pick these ‘guys’ (no noisy girls on bikes as far as I can see, some but only on the back seat) from the road: sound sensors, fast cameras, helicopters, name it. I am not a biker so I do not know if these bikes have one or modes of operation, within the official noise limit, and outside these limits. If the exhaust system of these bikes have been tampered with, a kind of ‘art of noise’ tuning, to produce maximum effect, the motorbikes are in an illegal state and should be taken off the road on the spot. If the noise production can be hidden at one moment and still be produced at another, a combined system of instant sound and image capture could be used, to collect the needed proof for prosecution and seizure.

I think it will be necessary to also check the motorbike trade for selling and altering such “leisure” products. Motorbikes purposely made noisy, that has no other sense than produce the joy some people must feel, to terrorise their fellow citizens, by temporarily possessing the space and time that is shared with others with the noise they make.

The BUZZ Bikers are criminals stealing the civility of public space.

The poetics of noise, a picture I made March 11. posted on my Facebook page (seems to have vanished there thanks mr. Zucker…) this year when we had a few days of softer weather announcing a spring that was – in hindsight – slow to come. First nice sunday of the year… forget about listening to the birds, “roarrrrr” the bikers take their monsters out for a ride.

Picture I made May 22. when we had a first nice summer temperature evening… and it was spoiled by a constant parade of these motor devils… (posted on that day on The Limping Messenger)

————–
(*) Endemic (as in “disease”) n. : a disease that is constantly present to a greater or lesser degree in people of a certain class or in people living in a particular location

(**) The police of the city of Amsterdam do have special actions and brigades against the disturbance of young scooter drivers, being both a danger because of wild driving and a nuisance because of the noise produced. Also scooters are so high on the wish-list of youngsters that the ones that are not fortunate enough, will steal them. I have witnessed these squads several times and noticed that especially young Moroccan guys were singled out as they seem to excel in breaching a few laws while driving these fancy scooters (though a xenophobic bias can be not excluded at the same time). I asked an officer of such a squad once why they did not also target the noise of the more affluent big motorbike drivers and the hellish noise they produce, as well as super high speed traversing through the inner town, often passing several police stations without any counter action. I was told, that this was “not a priority.”

(***) After years of complaints, beer-bike-cafés have been – almost – forbidden since after a whole series of court cases. The discussion was whether or not a bicycle-beer-bar was still a bicycle or not. A court decided that the maximum width of a bicycle or tricycle was 1,50 meter. Most of the versions going around where more than this measure limit, though inventive entrepreneurs did develop a beer-cycle-bar that stays within the law-limit.

See also my two earlier articles on
– 25/5/2009: ‘Cycling Cafes’: Cycling Cafes and Drunken Skippers in Party City Amsterdam
3/6/2009: Cycling Cafes down the hill in Amsterdam

Read Full Post »

“Het was fantastisch! Het zonnetje scheen volop en de sfeer zat er goed in. Zaterdag 5 juni vond op het strand van Scheveningen de eerste editie van het BankGiro Loterij Royal Beach Concert plaats. Niemand minder dan Bon Jovi, Kane en DI-RECT zorgten voor een muzikaal spektakel. Het Royal Beach Concert, gesponsord door de BankGiro Loterij, wordt één van de grootste, jaarlijks terugkerende openluchtconcerten van Europa. Wellicht tot volgend jaar met vast weer fantastische artiesten!”

Aldus de juichende berichtgeving op de web site van de Bank Giro Loterij: “een dag vol muziek en genieten van zon, zee en strand…the Royal Beach Concert!.” Een muisklikje ver is het maar naar de aparte web site die dit groots spektakel help realiseren en zelfs een computergebruiker moet het aangeboden geluidsniveau wat enkel maar een web-sitje is, naar beneden draaien om niet al te veel overweldigd te worden in de huiskamer.


Geheel onwetend van deze geplande aanslag op de  rustzoekende mens & milieu wandelden wij afgelopen zaterdagmiddag in de duinen bij de Wassenaarseslag (na afloop van een kort bezoek aan een privé galerie in dit villadorp). Slingerende fiets- en voetgangerspaden over ondulerende duinruggen, geen auto’s meer, met enige regelmaat bordjes met “Geen Toegang/Beschermd Natuurgebied”, hè, hè, eindelijk rust. Al gauw werd duidelijk dat die bescherming niet gold voor het geluidslandschap van dat wat behoort tot de Haagse Waterleiding duinen. Een grommend geluid kwam over de duintoppen gekropen met de vlagen van de lichte bries die vlak aan de kust pleegt te waaien. Toen wij eenmaal over de laatste ‘blanke top der duinen’ heen waren, ploeterend in het nog traditioneel mulle zand, vervluchtigde plotsklaps alle verwachte dimensies van het landschap door wat ik sinds jaar en dag de ‘boenkie boenk’ noem, nu in een speciaal gunstige acoustische omgeving van het vlakke strand.  Diepdoordringende lage basgeluiden, die met hoge regelmaat stuiterend kwamen aanstuiven over de klankast van de verhardende vloedlijn bij eb, terugkaatsend over vlakke waterspiegels van drooggevallen zandbanken, al surfend omhooggeheven op de golven. “Doenke, doenke, doenke doenk”, ‘da capo al fine’, maar ook dat laatste kwam niet, op heel onze wandeling met de rug naar de gleuidsbron, tot op de kleine strandboulevard van het dorp Katwijk, bleef ons dit geluid onafgebroken achtervolgen.

Enigszins was ik voorbereid op de oncontroleerbaarheid van de huidige generatie van geluidsversterkers die bij de minste aanleiding ingezet worden om de zozeer gevreesde stilte te verdrijven. Daarom hadden wij ook de duinweg bij Wassenaarseslag gekozen en waren expres eerst nog eens enkele kilometers door de duinen gelopen in noordelijke richting, om het genoegen te smaken van het over de laatste duintop te zwoegen en dan omarmd te worden door het vervloeiende geluid van de branding op een dag met weinig wind.


Niets van dat alles… kijk maar eens goed naar de industriële  proporties van de luidspreker-batterij die door het cultuur en natuur stimulerende ‘loterij fonds’ op het verbrede stuk strand aan de noordzijde van Scheveningen haven geplaatst was. Ik tel zo al een tiental gigantische conussen die electro-magnetisch gepulseerd de strijd met iedere dondergod aan kunnen gaan. Waren er dan geen voorschriften, zijn er dan geen maximaal toegestane aantallen decibels die geproduceerd mogen worden – al was het maar voor toekomstige bezuinigingen op gehoorstellen voor de party-generatie – want de politiek zegt toch vooruit te willen denken? (*)

Als ik de berichtgeving vooraf bekijk over deze geluidsterreur manifestatie (het geproduceerde volume moet regelmatig over de medisch vastgestelde pijngrens zijn gegaan) dan zie ik dat het merendeel van de Scheveningse Hagenezen al doof is en dus geen moeite meer heeft met zulke vormen van niet fijnzinnige geluidsvolumes. Het klein debat vooraf over de te verlenen vergunning concentreert zich op de logistiek van het aan- en afvoeren van het luistervee en een lichte vrees bij burgermeester Jozias van Aartsen (VVD) om vlak voor de verkiezingen zijn taak als liberale ‘dat moet kunnen’ burgervader niet te kunnen vervullen (immers het recente Amsterdamse straatverbodverbod op biertap en mega-voetbalschermen tijdens de WK van de PvdA werd door de plaatselijke VVD weggehoond, die hiermee nog wat stemmen uit het Oranjejelegioen hopen te winnen). Grootste vrees was dan nog de niet erg “royal” op een schietpartij uitgelopen “beach party” op het strand bij Hoek van Holland verleden jaar, waardoor burgermeester Ahmed Aboutaleb (PvdA) van Rotterdam bijna ten val kwam.

“Wij zullen er alles aan doen om de overlast voor u als bewoner zoveel mogelijk te beperken. Wij vertrouwen er op u hiermee voldoende informatie te hebben verschaft over de gang van zaken en bieden bij voorbaat excuses aan voor de mogelijke (over)last”, staat te lezen in een brief “aan de bewoners in de omgeving Scheveningen StrandHaven” die ik op het internet vind.

Is die brief dan ook voor mij bedoeld geweest, strandwandelaar op afstand beginnend op 8 kilometer tot op 14 kilometer afstand? Hoe zit het met de gevoelige oren van dieren in de natuurgebieden? Of is dat enkel wat voor wetenschappers om zich druk over te maken? Ik ga dan maar helemaal niet nadenken hoe het was voor al die bedlegerigen of erger die hun woning in de nabije omgeving van het goede-doelen-loterij-fonds niet konden ontvluchten. Nederlands is wat dat betreft een meedogenloze samenleving geworden. Of ligt het alleen maar aan mij, behoor ik tot de de laatste gehoor-ongestoorden van Nederland?

Blijf terugdenken aan wat mij nu bezielde om nog over over de “blanke top der duinen” op zoek te gaan naar een Noordzee “vriendelijk bruisend”, want bij het opzoeken van de precieze liedtekst blijkt dit ooit bij de NSB populaire lied ook gekaapt te zijn door het meer recente Stormfront en andere blanke Hollandse organisaties die ik niet welgezind ben en is het pathetisch nationale lied van weleer nu ook in een soort punkrock/skinhead versie op het web te vinden… even oorverdovend als de Scheveninger Beach Party van zaterdag 5 juni 2010.

Waar de blanke top der duinen

Schittert in den zonnegloed,

En de Noordzee, vriend’lijk bruisend

Neêrlands smalle kust begroet,

Juich ik aan het vlakke strand:

Juich ik aan het vlakke strand:

‘k Heb u lief, mijn Nederland!

‘k Heb u lief, mijn Nederland!

After a visit to a privat gallery in a Wasenaar villa this saturday ... we decided to walk through the dunes to the beach and to the next village in northern direction: Katwijk. One of the few places in the over urbanized West of the Netherlands where there are no cars, a long strip of protected nature, with its special soundscape with squeaking seagulls and the calming undertow sound of the waves breaking on the beach. WRONG! this is something from the past... as a growling sound could be perceived already in the dunes... and once we arrived on the beach there was the full spectre of subsonic base sounds of some rock concert down in the south at the beach next to the harbour of Scheveningen. We were at 8 kilometers or so from the noise source and still after an hour more walking away from it, the pestering base sounds were still there. When I checked the internet today it proved to be the 'Royal Beach Party' thrown by the National Ducth Lotery... The map shows the spacial dimension of the the disruption. The city of The Hague (with a VVD party member as burgomaster) gave permission. There are no limits in the Netherlands when it comes to partying. Yet I do not think that the fear of silence is inborn. Click map for full size view.

Ik heb niet kunnen achterhalen of de koninklijke prijzen van de kaartjes van deze ‘Royal Beach Party’ nu uiteindelijk ten goede zullen komen aan een goed doel  via de ‘De BankGiro Loterij’ of dat dit concert van deze instelling omgekeerd juist een subsidie heeft gekregen. Voor alle duidelijkheid heb ik maar even een historisch screenshot van de feestgangers webpagina gemaakt… In deze visie hadden wij op tien kilometer en meer afstand een gratis kaartje in vak X of Y voor de ‘Boenkie Boenk’.

Prices for the Royal Beach Party... so later in the afternoon I had a 'free ticket' in Section x or Y on a distance of 10 and more kilometers from the main stage...

De spottende toon van dit artikel ten spijt, mag het duidelijk zijn dat in een dichtbevolkt en van lawaai bezwangerd landje als Nederland het ontoelaatbaar is dat de schaarse stiltegebieden die ons resten ons ontnomen worden door  geluidsterreur. Verenigingen van natuurliefhebbers, dierenvrienden, dierenpartijen, groene partijen fluister het de bestuurders en politici in, dat de relatieve stilte van dat beetje natuur dat wij nog hebben er niet is om te verstoren, maar om er van te genieten.

=========
(*)  Wie een beleidsnota van een grote gemeente als Den Haag met veelvuldige buitenfestival, met name pop- en rock-muziek zoekt vindt ook na een half uur proberen niets (ik houd mij natuurlijk aan bevolen voor suggesties van het tegendeel). Wel is er een Algemene Plaatselijk Verordening die nogal potsierlijk aandoet in dit tijdperk van gigantische volumes onder handbereik van iedere idioot die een lekker stoer wil doen:
“Artikel 2:9
Straatartiest en muziek
1. Het is verboden, op door de Burgemeester aangewezen wegen en tijden* op of aan de weg als
straatartiest op te treden of muziek ten gehore te brengen.
* Zie uitvoeringsbesluit
2. Op andere dan de in het eerste lid vermelde plaatsen, is het verboden, zonder vergunning van de
burgemeester als straatartiest op te treden of muziek ten gehore te brengen.
3. Het bepaalde in het tweede lid is niet van toepassing mits degene die voornemens is deze
activiteiten te verrichten voor aanvang daarvan naam en adres heeft opgegeven bij het
politiebureau waar de plaats van uitvoering onder ressorteert, indien:
a. met ten hoogste drie personen wordt opgetreden;
b. er geen draaiorgels, geluidversterkende apparatuur of slaginstrumenten, zoals
trommels, bongo’s en dergelijke, worden gebruikt;
c. de activiteiten niet langer duren dan een half uur;
d. de activiteiten slechts worden verricht tussen 08.00 en 21.00 uur en op zondag
tussen 13.00 en 21.00 uur.
4. Indien op grond van dit artikel een vergunning is vereist, kan de burgemeester te dien
aanzien de belangen in aanmerking nemen die zijn bedoeld in artikel 2:25, zesde lid.
Afdeling 5: Bruikbaarheid en aanzien van de weg

Artikel 4:6
Overige geluidhinder
1. Het is verboden toestellen of geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen te
verrichten op een zodanige wijze dat voor een omwonende of overigens voor de omgeving
geluidhinder wordt veroorzaakt.
2. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
3. Het verbod geldt niet, voor zover artikel 2:56, de op de Wet milieubeheer gebaseerde
voorschriften, de Wet geluidhinder, de Wegenverkeerswet 1994, de Zondagswet, het Wetboek
van Strafrecht, de Luchtvaartwet, het Reglement verkeerstekens en verkeersregels 1990, de
Bouwverordening of het Vuurwerkbesluit van toepassing zijn.

De popfestival industrie lijkt ook gevangen in de zucht naar oorverdovende concertbelevenissen. In een recente nota van de ‘Vereniging Nederlandse Pop-podia en festivals” vind ik wel een statistiek waar gewag wordt gemaakt van het mogelijke gevaar van gehoorbeschadiging van arbeiders in deze industrietak, maar de aangegeven geluidsniveaus bij grote concerten zijn op zich al ver boven het gangbare niveau van omstreeks de 90 dBA (waarbij de door mij genoemde effecten van verdragende lage basgeluiden niet in beschouwing zijn genomen en bedacht moet worden dat geluid volgens een logaritmische schaal gemeten wordt en enkele ‘graden’ meer op de geluidsthermometer een verdubbeling of verdriedubbeling in kunnen houden.

Read Full Post »

New years day is a nice day for launching new things… so today I had the honor and pleasure to launch the new web blog of Luud Schimmelpennink and his Y-tech crew: WITPLAN

A screenshot of the new web blog; click image to go there...

Read Full Post »

The fine silhouette of the 16th century Bakernes church tower in Haarlem compared with the Masjid Nabawi (Prophet's Mosque) minaret in Medina.

“Het is net een minaret” zei mijn oom – die decennia lang kunstgeschiedenis studeerde – op één van onze zondagmiddagwandelingen door het volstrekt stille Haarlem  en hij wees omhoog naar de ranke toren van de Bakernesserkerk. Ik keek langs zijn vinger  naar het suikerwitte torentje dat fel afstak tegen de blauwe lucht. “Aha… dat is nou een minaret”, dacht ik, een woord dat ik als jongetje – nu meer dan een halve eeuw geleden – enkel kende als een vreemd woord uit de sprookjesverhalen van duizend-en-één-nacht zonder mij daarbij een beeld te kunnen vormen. Of  ik ook uitgelegd kreeg dat de christelijke kerktoren galmgaten had waarachter beierende klokken tot gebed opriepen en dat het de stem van de priester was die van de bovenste trans van de minaret naarbeneden riep om hetzelfde te bereiken, weet ik me niet meer te herinneren. Die klokken kende ik wel uit het aan Haarlem vastgegroeide villadorp Heemstede waar ik een deel van mijn jeugd doorbracht. Zondagen waren galmdagen en dat geluid kwam van twee of drie kanten. De katholieke klokken, de protestante klokken en van de laatste zijn er dan meestal meerdere exemplaren in toendertijd Nederland. Wij waren niet kerkelijk en beschouwden de in twee richtingen voorbijtrekkende gelovigen als een vermakelijk schouwspel. “Kijk daar gaan de papen”, zei mijn stiefvader dan, als weer een kinderrijke stoet – onder wegstervend gebeier – voor het venster van onze twee-onder-één-kap-villa voorbijkwam.

World Council of Churches web site December 2009: "Let the bells ring, the conch shells, drums and gongs sound 350 times for climate justice! Since immemorial times in cultures across the world musical instruments like bells and drums have been used to warn people of imminent danger – but also to call people to religious service, marking important moments in worship and seeking to connect to God". The Dutch even had a special web site for ringing bells: klimaatklokkenluiden.nl

Honderden kerken luiden klokken voor klimaat”  kopt het NRC/Handelsblad van 13 december 2009 en dit bericht bracht mij het beeld van die ranke Bakernessertoren uit mijn jeugd in herinnering. Zouden de moskeeën ook meedoen was mijn eerste gedachte, met dit wereldwijd beieren voor een beter klimaat en het ceremonieel ondertekenen van matigingsbeloften van kerkeraden en gelovigen? Een wat ongemakkelijke internet-zoektocht leverde uiteindelijk een helder antwoord: ook de Islam roept op tot een beter klimaat, waarbij ik in het midden laat of dit vanaf de trans van een minaret gebeurd. De groot-moefti  van Egypte Sheikh Ali Goma onthulde zelfs een zevenjarig Moslim actieplan op een voorbereidende bijeenkomst  op de Klimaattop in Kopenhagen – afgelopen november – van de Alliance of Religions and Conservation, met tweehonderd vertegenwoordigers van negen religies. Een prestigieuse bijeenkomst in het Britse Windsor Castle geopend door Prins Philip en de Secretarias Generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon. De moefti schilderde zijn gehoor een verbazingwekkend voortvarend plan, waarbij als de traditionele wetten op het gebied van voedsel weer nageleefd zouden worden, dit een terugkeer tot  organisch en lokaal voedsel  voor miljoenen mensen zou betekenen. Tien van de meest heilige steden van de Islam gaan hun energiegebruik dusdanig aanpassen in de komende vijf jaar  dat zij ook in milieuzin ‘groene steden’ genoemd kunnen worden (ik neem aan dat Dubai niet in dit plangebied opgenomen is, of is de recente beursval van dit superverkwistende toeristenparadijs een teken Gods?). Om alle misverstanden te vermijden herinnerde de moefti zijn gehoor eraan dat het beschermen van het klimaat  als zodanig tot “religieuse plicht”  van iedere rechtgeaarde moslim beschouwd dient te worden, wat naar zijn zeggen een kwart van de wereldbevolking tot voorvechters van het milieu zal maken.

ARC posted a series of photographs on Flickr from which I choose two + the official caption: "Members of the Boys' and Girls' Brigade, playing instruments and carrying banners, lead the procession of religious and secular delegates towards Windsor Castle on November 3, 2009. Faith leaders from around the world met in Windsor, UK, in November 2009, to launch more than 30 long-term practical action plans “to protect the living planet”. The Windsor Celebration, hosted by HRH The Prince Philip and attended by United Nations Secretary-General, His Excellency Mr Ban Ki-moon, marked the largest ever commitment by the faiths to environmental action. (checking the Flickr photo site to study the iconography of the conference is a real treat for students of church and state pomp; tj.).

Ook de andere kerkleiders die  aan de oecemenische milieutop deelnamen gebruiken hun traditioneel arsenaal, waarbij de christenen als van ouds hun gereedschap van schuld en boete aangrepen. De eerwaarden spraken van de noodzaak van het brengen van een “klimaatoffer” , waarbij gelovigen een document tekenen om in hun dagelijks leven meer aandacht te geven aan de gevolgen voor het milieu van hun dagelijkse handel en wandel. De driehonderddduizend handtekeningen die uiteindelijk in Kopenhagen aan de klimaatsecretaris van de Verenigde Naties overhandigd werden zijn wel een schamele oogst van de zieleherders van zoveel wereldreligies, maar het is duidelijk, het gaat niet om een formulier met een handtekening, maar om de geestesgesteldheid van de gelovigen en de daaruit volgende levenswijze.

Als ik in de berichtgeving over het ‘klokbeieren voor het klimaat’ de verwijzingen volg zoek ik tevergeefs naar enige oproep van religieuse leiders om de bevolkingsaanwas te stuiten.  De openingspagina van de officieële website van de “Alliance of Religions and Conservation” (ARC) heeft een handige zoekfunctie, maar de volgende zoektermen hebben beiden als resultaat “no matches found”: ‘birth control; ‘population control’. Gelukkig geeft het woord ‘overpopulation’ één hit onder de hoofdstuktitel “How we work with the faiths”, met de uitspraak: “Adult Female Literacy is a concern of many faiths and has been shown to be one of the most effective ways of dealing with overpopulation.” Concrete uitspraken op het gebied van individuele geboorteperking  staan laag op de agenda van de ARC. Slechts twee regionale voorbeelden zijn te vinden in  een recent ARC rapport “Many heavens, one earth – faith commitments to protect the living planet”: het vrijwillig terugdringen van bevolkingsgroei in Iran op basis van een uitspraak van Mohammed dat een man “enkel zoveel kinderen moet hebben als de aarde toestaat” en een lokaal initiatief in Cameroon van de Presbyteriaanse kerk voor gezinsplanning. De deelname van de Katholieke Kerk aan dit wereldforum zal daar niet vreemd aan zijn. In de laatste encycliek van Paus Benedictus XVI “Caritas In Veritate“, die dateert van deze zomer en als boodschap van de Paus aan de wereldklimaat conferentie gezien kan worden, staan wel roerende passages over “respect voor het leven” en de “verwerpelijkheid van gedwongen kinderbeperking en abortus” (zoals in China en India), maar het Vaticaan blijft verder steevast het gebruik van condooms en andere voorbehoedmiddelen verbieden. Ook de andere religies hebben weinig te melden over deze vrijwillige vormen van beperking van bevolkinsggroei. Is “voor het luiden van de klok de kerk uit” dan mogelijk de stilzwijgende oecemenische praktijk om het offer van ‘beperking van het nazaad’ te brengen?

Readers poll in Dutch daily NRC Handelsblad December 2009: "My climate sacrifice in 2010" with an arbitrary list of 19 sacrifices ranging from becoming a vegetarian and getting rid of one's car, to not booking that trip to New York and doing the washing at a colder temperature. The issue of limiting procreation is left aside as too much of a sacrifice in a country where there are still governmental subsidies to support human breeding. Click picture for full size view...

Bij het artikeltje over de beier-actie tijdens de klimaattop in Kopenhagen in NRC/Handelsblad staat ook een interactief schema onder de noemer “mijn klimaatoffer in 2010” en de lezer kan doorklikken naar een pagina waar meer profane vormen van offers aan het klimaat opgesomd worden. Het simpele lijstje met 19 punten is volgens de journalisten ontleend aan het boekje “Red de wereld” van Alex Shimo-Barry (changing your Co2 footprint) en het is opvallend dat – zo vlak voor de kerstdagen die sinds de algemene invoering van centrale verwarming bekend staan om “de baby-boom onder de kersboom” – met geen woord gerept wordt over het offer om dan maar dat extra kerstkind niet te maken. Hoeveel ton Co2 uitstoot zou dat niet schelen, voor een niet gemaakt Nederlands kinderbijslagkind? Zeker het tienvoudige van de opgeleverde besparing van de arme Chinese plattelandsmoeders die – na hun eerste kind – gedwongen gesteriliseerd en geaboteerd worden  en waar ook gevallen zijn van corrupte dorpspartijbonzen die afgenomen kinderen op de buitenlandse adoptiemarkt te koop aanbieden. Hieronder één van de vele documentaires die de laatste jaren over dit onderwerp gemaakt zijn, waarbij de documentaires met christelijk-evangelische en vaak ook anti-communistische betogen, niet mijn voorkeur hebben. Zeker is dat het Malthusiaanse argument dwars door alle levensovertuigingen heen pleegt te snijden, zo pleitte Clara Zetkin – voorvechtster van het socialisme en de vrouwenemancipatie een eeuw geleden – voor het zich vermeerderen van de arbeidersklasse om uiteindelijk de overmacht te krijgen, als was zij een communistische Paus. De hier getoonde documentaire is van de Amerikaans-chinese studenten Wilfred Chan and Tim Tan en heeft eeen ‘middenweg-rhetoriek’ waarbij enerzijds het succes van China’s “most dramatic reduction of birth rate world wide”  wordt belicht, maar ook aandacht gegeven wordt aan de persoonlijke drama’s en de onvoorzienen ‘gender-discrimination’ van de ‘één kind politiek’: “such a simple approach to the population can never work.”

Vodpod videos no longer available.

Terug van het huidige China met niet alleen gedwongen sterilisatie en abortus, maar ook zeer hoge geldboetes voor overtreders van het één-kind programma naar het evenzeer overbevolkte Nederland met haar kinderbijslag…

A combined trade union and Christian political party initiative to leave the sunday in peace (zondagsrust in Dutch) "Shops leave the sunday in peace/let it rest". The Christen Unie ( one of the parties in the actual Dutch government have a claim that their initiative to put an end to the over-commercialization of the day of the Lord

Recent combined action of trade unionists both social-democrats and christian, to stop the ever expanding sunday shopping craze in big city centers in the Netherlands. The ChristenUnie is one of the three political parties that forms the actual Dutch coalition government and one of their policy spearpoints is the pushing back of consumerist sunday shopping practice. "Shops leave the sunday in peace/let it is rest" is the slogan on the trade union posters. Reactions to this initiative are mixed. Some see it as hardline re-christianization, others recognize the ecological aspect. I have seen no direct link made between the climate policy and the sunday rest actions, though it would certainly make a big difference. Is it religious fundamentalist that in the end will point the way to a green future?

De klokken van de katholieke Mozes en Aaron-kerk bij mij aan het Amsterdamse Waterlooplein hebben vandaag niet – zoals aangekondigd – geluid. Of dat toeval is weet ik niet te zeggen. Sinds decennia is er geen sprake meer van een practiserende katholieke kerkgemeenschap in de binnenstad en of de klokken electrisch geluid kunnen worden is mij onbekend. Wel vormden zich in de loop van de ochtend de gebruikelijke files van de Amsterdamse koopzondag, waarbij de zich vervelende provinciemensen geen zondagwandeling in hun buurt gaan maken maar zich per auto naar de hoofdstedelijke koopkathedralen van Vroom en Dreesman tot de Bijenkorf en al wat daar tussenligt spoeden. Een oproep om kooplust op zondag te bedwingen en de heilige koe die dag op stal te laten zou toch een zinvolle daad van de kerkleiders hebben kunnen zijn, maar het is enkel de partij van de ChristenUnie en de vakbonden die zich hiervoor sterk weten te maken. Eens in de zoveel jaar hebben wij één enkel autoloze zondag in bepaalde delen van de stad en ook daartegen weert zich de koop- en autolobby hevig. De vraag is vooral of het wel een offer is dat we moeten brengen om zoiets als de koopzondagen op te geven en niet meer een moment van bevrijding van productie- en consumptiedwang.

The tower of the Haarlem Bakenesser church came originally from another church in town the Gote Kerk (the Big Church), it was swapped because the Big Church construction was not strong enough to carry the tower. In my imagination the minaret like Bakeneseer church tower travels all the way to Medina and vice versa the Masjid Nabawi minaret comes to Haarlem linking the two faiths and cities in a most material and yet also spiritual way. Click picture for full size view...

Wie eventjes buiten de gebruikelijke kooproutes door de stad gaat, loopt nog steeds langs redelijk stille zondagmiddag-grachten. Minaretten zijn er – voorzover ik weet – nog niet in de Amsterdamse binnenstad, maar die zouden er met hun rankheid niet misstaan. Er zijn ook meerdere oudere voorbeelden van bouwwerken met een orientalistische inslag in Amsterdam te vinden als praktisch voorbeeeld van inpassing en verweving van bouwstijlen. De oproep tot gebed vanaf een minaret, zeker als die niet electrisch versterkt weergeven wordt, kan heel mooi zijn. De verstrooide klanken van de  vele carillols in de binnenstad zijn tot het cultuur- en geluidslandschap van deze stad gaan behoren, de verklankte thema’s gaan heden ten dage van religieus tot werelds en weinigen voelen er nog de kerke-dwang in die er uiteindelijk aan ten grondslag lag.

De World Council of Churches deed mee aan de oproep voor het Klimaat-Alarm van afgelopen zondag en richtte daarvoor een webpagina in, daarbij vrijwel het hele omroeparsenaal van priesters opsommend: “Let the bells ring, the conch shells, drums and gongs sound 350 times for climate justice! (…) Time to listen to the drumbeat of creation // Time to act for climate justice // Time to listen, to wait and to hope for the birth of Christ.”  Bij die laatste zinssnede wordt ik ideologisch weer klaarwakker en begrijp dat het ook het ecologisch evenwicht van  de oecemene en de alliantie van kerkgenootschappen nog nog ver uit balans is, iets dat overigens evenveel voor- als nadelen heeft, want een al te eendrachtig optreden van kerkvaders zou de basis van even zovele kerkstaten kunnen zijn en dan zijn we – democratisch gesproken – weer terug bij af. Ik mis in het priester instrumentarium van de World Council of Churches vooral nog de zang vanaf de minaret en denk tegelijkertijd aan een concert uit 1994 gecomponeerd door Peter Schat voor carillons en kerkklokken met exact dezelfde titel: ALARM: “een reactie op de toenemende etnische spanningen in de wereld en de daaruit voortvloeiende oorlogsdreiging.” Het is slechts een enkele maal uitgevoerd en de nog grootsere plannen van de in 2003 overleden componist voor een wereldoncert op alle beiaards van de wereld bleef in een conceptfase steken en behoort tot  zijn Unbegonnene Werken. Gelukkig is er een mooie geluidsopname van het Alarm-concert en terwijl ik er nogmaals naar luister ben ik weer een jongetje en stel ik mij een woud van kerktorens, minaretten en tempels voor met daverende kerkklokken, klingelende bellen, dreunende gongslagen en verstrooide zangstemmen … duizend-en-méér-dagen voor een beter klimaat!

Peter Schat – Complete Works: Alarm, for carillon and church bells; een fragment van dit werk is on-line beschikbaar via de website van de Stichting Donemus voor moderne muziek. Klik op de cover van de CDbox met complete werken om ernaar te luisteren.

Read Full Post »

How to do a poll on the level of appreciation of animals of human loud music festivals in public parks and if needed to take appropriate measures? As policy change can be slow, I just designed a set of earmuffs for the rabbits of the Amsterdam Oosterpark (as they have an extreme sensitive hearing apparatus)

When human city culture gets in the red level the park rabbits will be handed out specially adapted earmuffs.

When human city culture gets in the red decibel-zone the park rabbits will be handed out specially adapted earmuffs.

The ‘partying nation’ Holland will not fail to use any occasion to throw a public manifestation of leisurely fun which, since  ubiquitous cheap electronic sound amplifying devices have become available, means lots of noise enhanced by  lots of drinks. One of the favorite venues for these undertakings is the Amsterdam Oosterpark which recently hosted a festival called ‘Appelsap‘ (apple juice) organized by a bunch of  friends, all hip hop aficionados, which was certainly not non-alcoholic, with Heineken as one of the main sponsors. “THE best) Dutch hiphop-events. In the beautiful Oosterpark we take hiphop back to its roots”, reads their web site. Lots of fun for sure: out, proud & loud … but what about  … the roots of the park and what makes up its  innate beauty?


This a one of the many Youtube renderings of the recent Appelsap hiphop event in the Oosterpark, the sound must have been so loud and/or the recording equipment may have had no special dimming switch, because the sound track  is totally overmodulated, so rejoice the noise….

A triptiche of chance in original intend and actual usage of the musique kiosk/dome at the Amsterdam Oosterpark.

Change of original design intend and actual usage of the musique kiosk/dome at the Amsterdam Oosterpark; both options could coexist but when one takes in account the frequency of such loud events the question can be raised if animals and vegetation of our city parks can cope with the crowd and its noise. I also found some web-traces of a Christian evangelic organization that used the same music temple for their 2009 Pentecost praise-the-lord meeting... so who knows what paradisal scenes could have been observed at that other instant of park life.

This spring a local city councilman Martin Verbeet (of the social-democrat party/PvdA) made an attempt at restoring the park to its “historic function” by banning all alcohol usage within the park confines. This measure was aimed primary at full-time  alcoholics, a species that traditionally congregrates in public parks (can be seen all over the world). In fact the alcohol-habit people disturb not too much and even give a certain security by their daylong presence on the park benches  withholding  more badly inclined park visitors from trespassing upon non-assertive park dwellers. Side effect of this zealous municipal policy was that local inhabitants who like to have a nice drink with their picnic  would also fall under the new alcohol ban. Apart from the feared diaspora of debased alcoholics onto the doorsteps of the neighboring streets, the new regulation had a surprising exception paragraph for major events like Queens-day (the 30th of April, a Dionysian national bacchanal in the Netherlands). Who knows if  beer-multinational Heineken has been lobbying, or it could have been the feared loss of votes from the partying minded masses,  within a few weeks the zero-alcohol-in-the-park campaign was withdrawn by the local council. Some park visitors regret this sudden retreat and signal that the group of drinkers can get so big that certain people feel menaced and do not dare to pass the drinkers benches….

The official Amsterdam city sign that makes many people, not just tourists, wonder what this could mean and next to it a make shift bar during the Appelsap (apple juice) festival which had more than just soft drinks.

The official Amsterdam city sign that makes many people, not just tourists, wonder what this could mean and next to it a make shift bar during the Appelsap (apple juice) festival which had more than just soft drinks.

Fellow councillors of other parties have been mocking the zero-alcohol measures of their colleague Verbeet (chairman of the local council), some (D66 party members) even have held an illegal demonstrative drinking party, the local daily newspaper Het Parool wrote negatively about the alcohol ban, and members of  Verbeet his own party choose  not to support him on this topic. A personal démasqué for Martin Verbeet, but maybe some of the good intentions of the councillor may have been overlooked.  In november last year the local party fraction of the social democrats made a research on the functioning of the Oosterpark (102 respondents, 81 on-line inquiry, 21 written reactions/ street interviews) and it must have been upon the outcome of this small research that the zero-alcohol measures have been decided.

-Alcoholics -Drug addicts -Children -Adolescents -Sporters -Picnicers -Other
-Alcoholics -Drug addicts -Children -Adolescents -Sporters -Picnickers -Other issues

There is a lot of moaning in the bare 13 pages of this report from gays that frequent the bushes for back to nature outdoor sex, to the obligatory complaints about dog shit, befouling humans, public toilets, unleashed dogs and dog fights, mopeds and bicycles on pedestrian ways … Surprising is that – apart from dogs – animals are hardly mentioned in the report, or it must be the escaped or freed green parakeets that some  people hold to be a nuisance and of course the arch enemies of any human: the rats who criss cross the park at will. Geese, moor-hens, swans and herons are taken for granted, rabbits remain unnoticed and I am sure that a tiny corner of the arch of Noah should be reserved for other more discrete park inhabitants that have managed to escape our attention.

Noise nuisance, sound pollution if you want, is mentioned by several interviewees, especially late night drumming, screaming and  other forms of  rambunctious behavior. There is also a positive approach to the park, an attempt to formulate what it can or should be, as shown in the following statistic.

-Green lung for the town -Play=area for children -Sporting area - Oasis of tranquility -Hang-out spot for youngsters -Art stage -Other

-Green lung for the town -Play area for children -Sporting area - Oasis of tranquility -Hang-out spot for youngsters -Art stage -Other functions: tai chi spot; picnic and party; garden architecture; café, terrace environment (...)

Again animals are only implicitly represented in the report as part of the “green lung of the town” or the “oasis of tranquility”, though tranquility may for some people exclude even the communication of birds. There are known instances of deportations – organized by a team of city-biologists – of whole troops of geese whose claxoning was found to be unbearable by human city dwellers. Which tempts me to deviate to the somewhat reversed subject of birds dialoguing with the city sounds of ambulances and car alarms (I do have at times whistling conversations with birds that reside in the tree across my kitchen window). This to emphasis that an insight in the animal experience of human sound production and its cornucopia of amplifying devices is very much needed. What are they doing when there is an influx of a rock, hiphop or jembee drums? Are they fleeing? Hiding? Creeping deep in a hole safely below the roots of a tree? Do they leave the park forever after yet another blast-out?  Just play the Appelsap Youtube video once again and let your imagination work. When the hiphoppers speak about roots, let me do so so as well:

What then,was the idea of having a city park? Bringing nature -in an organized human format – into the city? Giving the experience of a garden to those who did not have one? Breathing fresh air? A practicing ground for civic behavior? A place to show yourself and  your family if you were wealthy enough? A way to get some understanding of nature – for alienated city dwellers? Or is all that totally out of fashion and should we better think about  a dropping-ground for children, a jogging parcours,  a skaters circuit, a music esplanade, a juvenile hang-out, a cruising area,  a chill-out spot? Is there any possibility to fuse modern city culture with its apparent need for loud sounds and mass audiences with an ecological attitude that can be branded ‘modern’ as well?  Can these two practices  be reconciled at all? Might it be an idea to get as aware of people’s “noise habits” as we are of  people’s “drinking habits?”

ForbiddenSigns

Read Full Post »

Traditionele methode om boter te maken; bron Flickr pagina van 2008 Beaverton Farmer's Market

Traditionele methode om boter te maken; bron Flickr pagina van 2008 Beaverton Farmer’s Market

“De Boterberg” dat is wat ik mij het eerst herinner – als leergierig jongetje – iets dat te maken had met de Europese Economische Gemeenschap, dat wat later opging in de Europese Unie of tegenwoordig door lidstaatbewoners (arrogant) kortweg “Europa” genoemd wordt. De boterberg, dat was een begrip dat tot mijn verbeelding sprak. Miljoenen pakjes boter zag ik voor me, zo hoog opgestapeld, dat de top van deze smeuïge berg in de wolken verdween.  Het waren de vijftiger jaren, tijdperk van het radionieuws, een medium dat je eigen beeldend voorstellingsvermogen meer prikkelde dan  tegenwoordig nog het geval is. Steevast tussen de middag at ik thuis mijn besmeerde boterhammen en luisterde naar “De Mededelingen voor Land- en Tuinbouw”. Zo kwam de beeldspraak ‘boterberg’ mij ter ore en kreeg de daaraan gekoppelde naam van Sicco Mansholt een vertrouwde klank. Sicco Mansholt (1908-1995), Nederlands eerste Euro-commissaris voor het landbouwbeleid, boer en sociaal-democraat die tijdens de oorlog in de Wieringermeerpolder in het verzet zat en nog Willem Drees tijdens de hongerwinter van voedsel wist te voorzien. Hij was een vooruitstrevende boer die technisch vernieuwing niet uit de weg ging. Na de oorlog werd hij minister van landbouw en in 1958 Euro-commissaris. In nog geen decennium wist hij met zijn beleid het naoorlogse voedseltekort op te heffen, creërde zelfs een voedseloverschot. Gegarandeerde afname van landbouwproducten door de overheid was één van de instrumenten die Mansholt gebruikte en in Nederland betrof dat dan met name melkveehouderij-producten. (De boer zou op deze wijze door gegarandeerde afname van zijn producten tot een werknemer worden die ook meer tijd zou hebben voor activiteiten buiten het werk op het land.) Deze gestuurde prijspolitiek ging gelijk op met technische vernieuwingen en de daarbijbehorende schaalvergroting. Het vooroorlogse kneuterboertje en zijn verspreid liggende lapjes grond verdween met de ruilverkaveling uit het landschap. De melk emancipeerde zich van de schuur naar de fabriek. Enorme machinaal aangedreven karn-tonnen werden geïnstalleerd. Met de groei van de productie werden vrieskasten tot vriespakhuizen, waarin de de goudgele boter – als in de kluis van een bank – opgestapeld werd , wachtend op het moment van de beste marktwaarde.  De gevroren boter was gevrijwaard van bederf, maar door deze opslag, raakte vraag en aanbod op de zuivelmarkt uiteindelijk bedorven. Een tijd lang werd er met extra goedkope ‘kersboter’ nog wat van die berg afgegraven en zelfs de inwoners van de Sovjet Unie hebben nog even geprofiteerd van de voor dumpprijzen verkochte boter uit de Gemeenschappelijke Europese Markt.

Sicco Mansholt en zijn in in 2008 onthulde standbeeld in de Wieringermeerpolder waar landbouwgrond nu bestemd is voor een nieuwe woonwijk "Blauwe Stad"

Sicco Mansholt en zijn in in 2008 onthulde standbeeld in de Wieringermeerpolder waar landbouwgrond nu bestemd is voor een nieuwe woonwijk "Blauwe Stad"

 

Het bleef niet bij een boterberg, pasteuriseren en vriesdrogen tot melkpoeder waren nieuwe bewaartechnieken die tot een zelfde vorm van overschot leidden en de term ‘melkplas’ deed ontstaan. Europees beleid was en is in de eerste plaats landbouwbeleid en naar mate er minder mensen in deze sector werkten, is de bedrijfsvoering efficienter en productiever  geworden. Voedselverbouw met als doel  ‘nationale zelfvoorziening’ is in ieder geval iets dat volledig uit het zicht verdwenen is. Gestimuleerde export en bewaakte import waren, zijn en blijven – ondanks alle wereldhandelsverdragen – de praktijk. Wat de kosten als het gevolg van dit Europees ontwikkelde beleid voor het landschap en het millieu, voor ons algehele welzijn, geweest zijn moet nog steeds eens goed becijferd worden. Het economisch metaforisch landschap van de Europese Unie werd in ieder geval wel verrijkt,  met een ‘wijnzee’ en een ‘vleesberg’ en wie weet wat voor een problematische overschotten nog in de rij staan om aan dit beeldspraak-landschap toegevoegd te worden, nu nog aan het burger-oog onttrokken door anonieme vrieshuizen en reuzensilo’s. (Mansholt is pas na zijn pensionering tot het inzicht gekomen – mede onder invloed van de toen opkomende kritiek van de Club van Rome – dat zijn politiek van product-subsidies en schaalkvergroting schadelijk voor het milieu was.)

Bijna de helft van de Europese begroting betreft landbouw' bron 2006  Wiki Europese Commissie Begroting.

Bijna de helft van de Europese begroting betreft landbouw' bron 2006 Wiki Europese Commissie Begroting.

Vandaag is het in Nederland de dag van de Europese verkiezingen en al weken lang zijn we gaar gestoofd om ons erwtje in de grote pan met soep te gooien, onze stem uit te brengen. Alhoewel het landbouwbeleid bijna 50% van de totale begroting van de Europese Unie uitmaakt is het een onderwerp dat niet of nauwelijks door de zich aandienende euro-parlementariërs aan de kiezers voorgelegd is. Het voedsel dat we dagelijks eten, hoe het smaakt, waarom het zo smaakt, hoeveel het kost, waarom het zoveel kost, hoe en waar  het verbouwd, geteeld, gekweekt, gefokt, gevoed, gemaaid, gedroogd, geslacht, gekookt, verpakt en verkocht wordt, lijkt toch iedere euro-burger aan te gaan. Als je dan wel eens Europese landbouwpolitiek ter sprake hoort brengen dan kan je er van op aan dat het debat zich toespitst op het in het gareel houden en minimaal tevreden stellen van de landbouwproducenten. Regels en verorderingen zijn nog steeds in termen van de inmiddels overleden Sicco Mansholt gedacht: efficientie en productiviteit (zo heeft de Europese regelgeving voor de nieuwe lidstaat Slovenië ertoe geleid dat de frequent voorkomende verkeersborden die waarschuwen voor overstekend vee – op de kronkelige wegen van dit mini-staatje – hun functie geheel verloren hebben omdat de meeste boeren aldaar het niveau van de door de EU gestelde eisen dusdanig vond dat zij hun vee maar van de hand hebben gedaan).

 

Roomboter
De boterberg ontstond ooit door een op melkprodukten gerichte prijspolitiek. Inmiddels is er een kentering in deze politiek te zien, waarbij er voorstellen zijn om het beleid om te buigen naar overheidssteun aan boeren niet meer voor hun producten (die ooit moeten gaan concureren op de wereldmarkt) maar voor een bredere taak, die van landschapsbehouder en milieubeheerder. Dat mag dan een een verbetering zijn tenopzichte van de catastrofale ‘boterbergpolitiek’, het blijft nog steeds een te nauwe opvatting van aansturing en beheer van zulk een essentieel onderdeel van ons bestaan als ons dagelijks eten…

 Schaalvergroting van het winkelbedrijf heeft geleid tot vergaande monopolisering van wat er aan eten te koop is. Deze vaak multinationaal opererende bedrijven ontwikkelen zich tot meer dan enkel distributeurs van etenswaar. Supermarkten krijgen een groeiende invloed op de voedselmarkt, alsook op de voedselproducenten, hier ten lande en tot in de verste uithoeken van de wereld. Zijn deze winkelketens inmiddels niet degenen die het werkelijke landbouwbeleid van de Europese Unie zijn gaan bepalen? (Een eenvoudige zoekopdracht “zuivelproducten” op de web-site van Distrifood, onafhankelijke nieuwssite voor supermarkten, laat de dagelijkse trends zien van winkelketens die op Europees niveau  reageren en opereren.) Is dit niet een voortzetting van dezelfde blindelingse schaalvergroting, zoals bij de landbouwhervormingen van de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw? Zeker is dat de uiteindelijke voedselconsument nauwelijks invloed heeft, of het moet zijn stemgedrag zijn dat dagelijks in de vorm van zijn koopgedrag minitieus en volautomatisch geteld en met verfijnde markttechnieken aangestuurd wordt. Vraag en aanbod lijken zo meer efficient en beter op elkaar afgestemd te worden, maar ook hier blijven de nadelige gevolgen van deze meer efficiente en grootschalige aanpak buiten het zicht en is er nog weinig maatschappelijk debat. Het winkellandschap verschraalt sinds jaren, kleinere gespecialiseerde voedselwinkels verdwijnen, voedselmarkten worden steeds meer overspoeld door andere branches, met name die van kleding tegen dumpprijzen. Toenemende vloeroppervlaktes en rijkogende uitstallingen en verpakkingen, van voedsel-supermarkten moeten het verlies aan variëteit en kwaliteit verhullen. In welke mate valt dit te vergelijken met de blinde  ‘boterbergpolitiek’ van de jonge Europese Gemeenschap van bijna een halve eeuw geleden? Als er dan al geen weg terug is (het verleden was nooit ideaal) wat is dan de weg vooruit?  Kan de schaalvergroting van een de politiek op Europees niveau- op wonderbaarlijke wijze – ook bijdragen aan een noodzakelijke tegenwaardse beweging van schaalverkleining, die de steeds verder uiteengedreven consumenten en producenten van voedsel op een meer harmonieuse wijze bij elkaar gaat brengen?

Is er een Europese landbouw-commissaris denkbaar die in de zin van een vangstbeperking van vissen om ‘overbevissing’ tegen te gaan, een “vangstbeperking van voedselconsumenten”  in verband met ‘overbewinkeling’ gaat instellen? Waneer worden er door een Europese commissaris beperkingen opgelegd aan de fusies, kartels, weilandwinkels, gigantische voedselplaza’s en andere monopoliserende activiteiten van de voedselhandelaren en distributeurs? Hoe lang zal het duren tot de Europese stem van de voedselconsument mee gaat tellen?

Read Full Post »

Older Posts »