Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

“WANNEER ZIJN WE ER?”

Aflsuidijk-afgesloten_herinnering _1956-2019
…het is en het voorjaar van 1956 en samen met mijn oom fietsen wij van Noord-Holland naar Friesland, over de Afsluitdijk… het mist, een dichte mist, heel af en toe een auto, en dan de schimmen van schapen op de dijk, naar de linkerkant was toch al niets te zien… je moest dan afstappen en de dijk opklimmen om de Waddenzee te aanschouwen. Het leek eindeloos die kille dijk voor een twaalfjarige jongen die steevast tijdens de Paasvakanties lange fietstochten diende te maken met mijn oom… Oom Sjoerd heette hij de broer van mijn moeder, een bijkans eeuwige student kunstgeschiedenis die mijn uithoudingsvermogen placht te testen en tegelijkertijd mij leerde landschappen en de dingen waaruit dat bestaat te lezen… we hadden nog veel voor de boeg die dag, Makkum, Hindeloopen en dan door de weilanden naar een boerderij aan de Fluessen, bij Galamadammen…. als ik nu op Google maps kijk herinner ik mij die namen.

Die kaarsrechte lijnen met van weg, fietspad en dijklichaam waren vrijwel uit het zicht door de mist. Pas bij de kromming van het dijklichaam bij Kornwerderzand, stak er een windje op en blies de mist weg… daar doemde Friesland op en mijn oom begon bij het oppeuzelen van de meegenomen boterhammen al een uitleg te geven over de aloude beschilderde tegelindustrie van Makkum en het gedecoreerde meubelwerk van Hindelopen… ja mijn oma had daar wel wat van thuis….

Nu lees ik in de krant van vandaag: “De Afsluitdijk krijgt de komende jaren een grondige opknapbeurt om aan de nieuwste deltanormen te voldoen. Daarbij worden speciale betonblokken gebruikt, is er aandacht voor de trekroutes van vissen en wacht wielrenners een flinke teleurstelling.”… denk terug aan ons tempo op van die oude krakende Hollandse herenfietsen en hoor in mijn geestesoor het voorbijzoeven op hoge snelheid van die hedendaagse wielrenners die nu klagen dat zij hun blindelingse raceparkoer rondom het IJsselmeer drie jaar moeten missen.

Hoe het met de schapen moet tijdens de verbouwing van de dijk lees ik nergens. Er is een petitie ergens on-line om dat fietspad open te houden. Ik ben er al eens geweest en hoef niet meer zo nodig en zo snel. Die dijk heet ook niet voor niets zo!

Read Full Post »

tt44_Adje-Leeflang_in-memoriam_201812.jpg

68 is Adje geworden. Dat was ook het jaar in de vorige eeuw dat ik Adje leerde kennen. Hij behoorde tot de groep van ‘openbare samenzweerders’ waaruit in december 1968 het Woningburo de Kraker ontstond. Samenzweringen in een het keldertje in van het Diogenes pandje Koestraat 7 in de Bethaniënbuurt, die op de vrijdagavonden openbaar werden voortgezet in Koffiehuis Jan Bisschop, om de hoek op de Kloveniersburgwal. Boven het keldertje woonde de beeldhouwer en restaurateur Hans ’t Mannetje, oprichter van wat toen in 1967 nieuw was, een buurtactieblad, Het Geïllustreerd Bethaniënnieuws.  Het blad was een protest tegen het eerste bestemmingsplan voor de Amsterdamse binnenstad (gebaseerd op de vernieuwde wet op de Ruimtelijke ordening) waarbij niet enkel de bebouwing stevig ‘uitgekernd’ zou worden, maar ook het sociale karakter van de buurt geheel dreigde te veranderen, van een gemengd wijkje met een breed scala aan inkomensgroepen en beroepen tot een ‘beparkt’ elitewijkje voor de betere burgerklasse.

Het moge niet gebruikelijk zijn bij het schrijven van een ‘in memoriam’, maar ik doe het toch, een opsomming van namen van hen die ik mij herinner uit de oergeschiedenis van de moderne kraakbeweging: Rob en Saar Stolk, Lou van Nimwegen (ex provo’s die de vrijheid van drukpers konden beoefenen omdat ze er zelf een hadden); Tom Bouman (ex-journalist bij Het Parool die zich aangesloten had bij één van zijn journalistieke onderwerpen, de provobeweging); Robert Hartzema en vriendin Carolien van Eelen (Robert, een kunstgeschiedenisstudent betrokken bij wat toen nog in een ludiek stadium verkeerde, de kunstenaarsgroep Internationaal Instituut voor de Herscholing van Kunstenaars (met Dibbets, Van Elk en Lucassen); Pieter Boersma (fotograaf van acties op de grens van kunst en politiek); Otto Schuurman (student Filmacademie die een Volkswagenbusje had en de logistiek verzorgde), Ruud Strietman (student Academie voor Bouwkunst en initiatiefnemer van een beroemde kraakactie – nog voordat dat woord gebruikt werd – in 1963 in de Generaal Vetterstraat); Gerard van den Berg (werkloos timmerman en radencommunist die ons historisch bewustzijn probeerde aan te praten); Pieter Niers en Hans Elzinga (psychologie studenten, waarbij Hans ook uitgever van een cultureel underground blaadje was, Psy-In); Josien Eissen en haar zoontje van twee Michiel (mijn later vriendin, bij haar toenmalige vriend weg, wilde op zichzelf gaan wonen); ikzelf een aan kunsthandel en galeriewezen ontsnapte straatkunstenaar die als beroep opgaf ‘cultureel coördinator’). De opsomming is incompleet maar brengt de sociale mengelmoes in herinnering waaruit de kraakbeweging ontstond. Wij gingen een verbinding aan die zoveel in beweging deed zetten.

Adje behoorde in deze groep tot de studentenfractie, met de N.V. Prolurk als het verbindend imago van een groepje studenten aan de Universiteit van Amsterdam (met onder meer Hans Elzinga en Pieter Kuyper). Zij wilden niet ‘de maatschappij’ maar hun eigen ‘dagelijkse leven’ veranderen. Belabberde woonruimte, woningnood, was zo’n punt dat niet op de agenda van revolutie predikende studentenorganisaties als ASVA en SVB stond. Organisaties nog ouderwets gebaseerd op lidmaatschap met enkel stemrecht voor hen die “een census van ƒ19,50” betalen, zo staat in een pamflet uit die tijd van de N.V. Prolurk te lezen. Het pamflet – dat dateer van 6 februari 1969 – zegt te spreken namen het “studentenproletariaat” en stelt dat de (tot doel in zichzelf geworden) studentenorganisaties er naar moeten streven zichzelf overbodig te maken:

“SVB, NSA, PSO enz. worden ontbonden wegens verregaande overbodigheid.”

Die overbodigheid wordt in de daaropvolgende periode manifest. Universiteiten worden door ministeriële beschikkingen gereorganiseerd wat een stroomlijning van het bestuursapparaat inhoudt waarbij efficiency het wint van democratie. Studentenorganisaties stellen zich te weer, gaan in overleg, overleg dat niets oplevert. Het beeld van de Franse opstand uit 1968 staat een ieder nog voor ogen. Bezetting van de universiteit is op de lippen. De ASVA (Algemene Studenten Vereniging Amsterdam), doet wat pogingen om tot bezetting van het bestuurscentrum, het Maagdenhuis, te komen, maar ziet er bij de minste tekenen van inzet van politie vanaf. Nieuwe losse verbanden van studenten, scholieren en werkende jongeren stellen uiteindelijk de daad, ‘directe actie’, bezetting van het Maagdenhuis mei 1969. Voorzitter Johan Middendorp van de ASVA is “verbaasd” als hij van de geslaagde actie hoort en spoed zich naar het Maagdenhuis, zoals Lenin in 1917 in allerijl van Zürich naar Sint Petersburg de trein nam nadat de machtsovername al een feit was.

SFA001007724

20 mei 1969. Ed van Thijn op de rug gezien, pleegt ruggespraak met drie bezetters van het Maagdenhuis. In het midden Johan Middendorp voorziter van studentenvereniging ASVA, rechts Adje…

Ook Adje en Rob Stolk zijn bij de bezetting betrokken, Rob neemt met een aantal andere ‘typografen’ de huisdrukkerij van het Maagdenhuis over… een stroom van pamfletten is het resultaat. Er is een foto (gedateerd 20 mei 1969 van de hand van Ed van der Elsken) waarop Adje te zien is in het raam van het Maagdenhuis samen met ASVA voorzitter Middendorp, plus nog een andere bezetter waarvan ik de naam niet ken. Zij spreken met Ed van Thijn (toen 2e kamerlid PvdA), die op straat staand, zegt te komen onderhandelen over het opgeven van de bezetting (zeker niet zijn solidariteit komt betuigen). Wat er daar besproken is weten we enkel van horen zeggen. Geen bandrecorder in de buurt, laat staan al die videocamera’s die we nu hebben. Zeker is dat Middendorp, die verslag doet aan de algemene vergadering van de bezetters, maar ten dele verslag doet van wat er bij dit ‘raamgesprek’ gezegd is. Onder druk van de studentenbonzen zwichten de bezetters voor dreiging met staatsgeweld. Wel wordt er passieve weerstand geboden en worden alle bezetters stuk voor stuk het Maagdenhuis uitgesleept door politie en marechaussee. De studentenbezetters komen er met een boete maar zonder strafblad vanaf (de autoriteiten zijn beducht voor een te groot aantal geknakte studentencarrières), de niet studenten uit alle maatschappelijke geledingen (typisten, kantoor- en magazijnbedienden, kunstenaars, huisvrouwen, bouwvakkers, werklozen) worden minder coulant behandeld. Rob Stolk is trouwens de enige die een gevangenisstraf moet uitzitten omdat hij consequent weigert deemoedig in de rechtbank te verschijnen of de hem opgelegde boete te betalen.

Vanuit onze groep, waarin ook Adje zat, werd nog tijdens de Maagdenhuisbezetting een pamflet opgesteld aan de bezetters, waarbij – in de trant van die tijd – een hele tris namen van min of meer imaginaire organisaties stond: “federatie van onafhankelijke vakgroepen, drukkersbelangengroep, woningburo de kraker, gedecentraliseerde filmgroep, vrienden van het onafhankelijke lied.”
De tekst ging wel wat verder als een roep om meer inspraak zoals in de meeste pamfletten van de inmiddels door de studenten-vakbondsbonzen gecontroleerde bezettingsactie, zo lees ik (in de database van Amsterdamse pamfletten van Frans Panholzer gedateerd op 18 mei 1969) deze samenvatting:

“Wij zijn solidair met jullie bezettingsaktie, omdat iedere bezetting ontkenning van bezit is. Hoed je voor studenten-vakbondsbonzen, die deze aktie alleen misbruiken om tot een betere onderhandelingspositie te komen met de marionetten van de machthebbers. Zij maken deze aktie tot díe vernieuwing, die het sisteem nodig heeft om de bestaande verhoudingen te kontinueren. Bevrijdt je uit dit isolement. Bevrijdt je van de door de (studenten)pers opgedrongen leiders, van je privileges als student. Praat niet over het haalbare binnen het sisteem: verwerp het sisteem. Houdt de macht aan jezelf, vorm je eigen aktie-komitees. Delegeer niet, maar diskussieer en kommuniseer. Ken de Algemene Vergadering geen beslissingsrecht en beslissingsmacht toe, maar laat de algemene vergadering een voortdurende konfrontatie van ideeën zijn.”

Het is een tekst die wij – zoals meestal in die tijd –  collectief geschreven hebben, een tekst die in weinig geschiedbeschrijvingen van het jaar 1969 aangehaald wordt. Het ademt vooral de geest van de radicale bezettingscomités in Frankrijk, zoals die van het Comité Permanente de l’Occupation de Sorbonne in mei juni 1968, waarbij compromisloze ‘situationisten’ van zich deden spreken. Wij zijn ons bewust van dat wat in het Franse politieke jargon ‘récuperation politique’ heet, de kaping, omdraaiing, verdraaiing tot in het tegendeel… ‘inkapseling’ is het Nederlandse woord hiervoor.

Aldus geschiedde. Tegen straatdemonstranten en Maagdenhuis-sit-in-bezetters werden knuppels, traangas, arrestantenwagens en gerechtelijke vervolgingen ingezet. Dit leverde voor hen, die in opstand kwamen, buiten grote frustratie niet meer op dan een soort tandeloze inspraak van studenten bij het universiteitsbestuur.

Niet veel later zijn wij verbonden door het ‘imago’ van Woningburo de Kraker weer actief en dan met een bezettingsactie direct ten behoeve van onszelf, want dat is de basis idee en kracht van de kraakbeweging: LOS JE EIGEN WONINGNOOD OP!

De bezettingsactie is in de Damstraat, verdiepingen van een pand boven een bakkerij waarvan de woningen aan de woningvoorraad onttrokken zijn ten behoeve van de uitbreiding van een hotel. Je zou anno 2018 zeggen dat deze actie waarbij woningnood en toeristenindustrie als verband houdende begrippen aan de orde komen, bijkans visionair is. Ik geef hieronder het hele pamflet in facsimile weer en je leest hoe ook de onderdrukking van het verzet van de Maagdenhuisbezetting er nog in doorklinkt. Eerst echter de gehele foto die in het tableau voor Adje verwerkt is. Opname van Pieter Boersma en een aparte foto van een handgeschreven manifest op de voordeur van de opgang naar de bovenwoningen [klik op foto’s voor een grotere versie].

De kraak in de Damstraat was niet de eerste actie van Woningburo de Kraker, de eerste was in de Nieuwmarktbuurt op 21 december 1968 het waren de bovenverdiepingen van het pandje Keizersstraat 1, waar toen een kapper zat. Die actie werd nog voorbereid in de kantine van de Academie voor Bouwkunst aan het Waterlooplein. De actie mislukte, zo ook de volgende poging in de Dapperbuurt in de Van Zesenstraat, de daaropvolgende begin februari 1969 in de zelfde buurt, Wijttenbachstraat, was wel succesvol en hield stand tot oktober 1969. Samen met filmacademie student Ruud Schuitemaker maakte ik over die actie destijdss een radio-documentaire voor het jongeren-programma Sjook van Theo Stokkink. Die documentaire kan on-line beluisterd worden…  De eerste stem die je hoort is die van Tom Bouman die de tekst van Provo’s Witte Huizenplan voorleest.

PBA 1263-30-07-'69

Op het balkonnetje boven van links naar rechts: Pieter Kuyper, Adje Leefland, Rob Stolk, Carolien.., Pieter Niers. In het raam verdieping eronder het zusje van Saar Stolk Hennie met …. ik weet het niet meer, volgens Saar Stolk is het misschien Tanja Bodijn. Links onder op de rug gezien Josien Eissens. Adje – op het balkonnetje – houdt een hijstouw vast.

PBA 1263-4-07-'69

x

Het pamflet van de Damstraat bezettingsactie

Fpam_1969_05_18_02_Zimmer-mit_Frühstück

=============
Het is deze terugblik op een halve eeuw terug, die kan verduidelijken wat mij met Adje verbindt in het heden, die doet begrijpen hoe gelukkig het mij maakte om in de afgelopen twee jaar Adje weer regelmatig te zien en te spreken. Wij waren elkaar sinds het midden van de zeventiger jaren half uit het oog verloren nadat we nog tijdens de acties in de Nieuwmarktbuurt enkele jaren gezamenlijk aan het maken van publicaties, zoals het Amsterdams Weekblad, gewerkt hadden.
Nu waren Adje en zijn vouw Anneke (46 jaar bij elkaar) betrokken bij het verwerken van het archief van een gezamenlijke vriend, de architect Dik Tuijnman (1937-2016). Dik kan als kampioen ‘onorde’ aangemerkt worden, dus het was niet met een paar dagen hand en spandiensten te regelen. In zijn woning kwamen we met een groepje van vrienden van Dik Tuijnman regelmatig samen om de chaos om te vormen tot bewaarbare orde. ‘Praten en breien’ karakteriseerde die bijeenkomsten, waarbij het middel – de archiefgroep – ons bij wijle belangrijker voorkwam dan het doel.

IMG_3880

Van links naar rechts: Frank Smit, ikzelf, Adje, Marijke Groeneveld, Anneke.

Met Adje had ik die mooie ervaring van als je iemand uit het verleden tegenkomt en je direct de draad weer weet op te pakken, met elkaar een gesprek voortzettend alsof die hele tijd ertussen nooit bestaan heeft. Vertrouwd was mij zijn zachte intonatie, de wat lijzige spraak, niet enkel bedachtzaam, maar ook overgaand naar plotseling spontane invallen. Zo maakte ik die laatste foto van hem terwijl hij op thema gesorteerde boeken van Dik Tuijnman heel netjes met een touwtje erom bundelde. Het was aangenaam warm in die grote kamer met een mooie inval van zonlicht door de grote ramen van de beletage van Sarphatistraat 29, in het huis van Dik Tuijnman, nu van zijn dochter Karen. Was het serendipiteit, georganiseerd toeval, dat de titel van het bovenste boekje op de stapel die hij onder handen had was: “TOUWverbindingen”?

IMG_2503

Mij kwam – verleden week – bij horen van zijn onverwacht overlijden het Duitse zinnetje in gedachte..

Der Faden is gerissen

Tjebbe van Tijen 13 december 2018


Read Full Post »

LesVacances-deMonsieur-Hulot_2018

Le ministre sans ministère de la Transition Ecologique et Solidaire Monsieur Hulot can go on holidays without any problem as he did not even had a real equipped ministry with the necessary powers to overrule the ministry of economy, of agriculture, of housing, name it, powers needed to make any progress with the task given to him by Macron to ‘transition from a wasteful economy into a more ecological society based on solidarity’… his role was nothing more than that of a minister without a ministry, captain on an ocean ship in the form of a canoe.  He was given no capacity to curtail the big business conglomerates in society that push us further and further into an environmental and social disaster.

Nicolas Hulot (1955-), who had started of as a press photographer, became a popular television presenter with an open eye for the need of ecological politics, had been given a post with a well sounding name

MINISTRY FOR ECOLOGICAL TRANSITION AND SOLIDARITY

by the French president Macron just as a ‘figurehead’ to give a green shine to his cabinet.

It is not just in France that a real super power ministry with such an impressive name should be constructed, a ministry that can overpower the other ministries that are all totally in the grip of national and transnational companies and their affiliates.

Now his leaving is not much more then the comic act of another monsieur Hulot, creation of the French filmmaker Jacques Tati who by his own clumsiness during his holidays manages to destroy his fragile canoe on a calm sea without any waves ….

There is a lot to be said about the career of Nicolas Hulot, who has paired for several decades the ability to communicate the disastrous impact of humans on the earth and the need of  ecological politics, with making his political engagement a source of personal income. One of his projects is Ushusaïa that started as a global travel television program on the privatised TV channel TF1, a program that included – in the margins – questions of bio-diversity and the impact of man on nature. It soon became also a ‘brand name’ that is carried by many products including a magazine, a dedicated tv channel and a shower gel. Several mediatised adventures, action like events with a ecological ting, have been organised by Nicolas Hulot, like a spectacular attempt of crossing the ocean with a zeppelin-like structure with pedal power. Each time he is the man who helps find sponsors, raises money. His own firms and foundations are a tool for all this and it made him a modest millionaire (7,2 million Euro according to Nouvel Obs). He helped charter ecological policy statements for main-stream political parties and has been a welcome advisor and eco-ambassador for the Elysée from Chirac to Hollande…

His own schizophrenic position as a media-entrepeneur and criticaster of environmental unfriendly big business has been criticised on several occasions. EDF the French energy firm that is deeply involved in nuclear energy has been one of the supporters of  his “eco-campaigns’, also l’Oreal and the multinational Véolia, a firm with a wide scope of activities among others the exploitation of water resources, making profit on this primary human need. Till now it has hardly hurt his reputation as “our eco-man”.

Curious enough I discovered a line in his biography that his grandfather, an architect, lived in the same house as the French filmmaker Jacques Tati and the figure of Monsieur Hulot – a  series of popular French holiday movies – has been modelled after the grandfather of the now defunct minister of Ecological Transition and Solidarity. The scene with the canoe that breaks in two is the most emblematic from this movie launched in 1953. A scene I saw and laughed about when I was 9 years old, in the Minerva cinema in the village of Heemstede, the Netherlands. I had already made this picture before I learned this, as I associated the summer holiday dismissal act of Nicolas Hulot – because of his name – with the canoe scene in the Tati movie.

LES VACANCES DE MONSIEUR ECOLO HULOT

In the picture Nicolas Hulot has just put his index finger in his mouth and holds it up in the air to sense from where the wind blows, to plan his next step with whom he will associate to continue his double quest for a better environment and his personal well being.
~
https://www.closermag.fr/politique/nicolas-hulot-annonce-qu-il-quitte-le-gouvernement-sur-france-inter-et-il-n-avai-864800

https://www.theguardian.com/world/2018/aug/28/french-environment-minister-quits-live-on-radio-with-anti-macron-broadside

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/franse-milieuminister-stapt-op-tijdens-radio-uitzending-br-~b2bba88a/

Postscript:

Nicolas Hulot presented in 2009 a copy-cat act of marrying political career with environmentalist action by producing a movie intended for mass-consumption of Alan Gore’s 2006 “An inconvenient truth” with the titel “Le syndrome du Titanic”… it’s content and style is somewhat different though: a continuous fading in and out and super-imposed use of film footage of encroachment of human urbanisation on nature and the environmental effects there of, starting of and ending with a pretentious sequence of cosmic creation and the role of man in the universe… (the cinematic esthetics are copied from Godfrey Regio’s movie series ‘Qatsi’ with his montage system of impressive footage of the animal world and the impact of man on the environment, movies dating back to the early eighties and nineties of last century). Nicolas Hulot’s movie is not like Reggio’s products driven by the minimal and continuous music of composer Philip Glass, but by a mishmash of music and sound elements and a super pretentious voice over with semi-poetic-philosophical language quoting – of all persons – President Kennedy as if he was an ecological visionary)…

I will write later on an analysis of such cinematic propaganda for the good cause and the double meaning such movies  have in political practice.

Read Full Post »

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Read Full Post »

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Read Full Post »

In 2013, 5 years ago, I made this map and statement to visualise and made understood the extreme sound nuisance produced by the street stages that are part of the Gay Pride manifestation. There is hardly any effect of all the protests (especially by the inhabitants of the inner town of Amsterdam against the street stages with blasing sound systems during three days in a town with a refined structure of working and housing. The Amsterdam city authority are deaf for these protest and favour the Gay Pride use of public space which has developed into a party-industry. There is NO respect for the inhabitants of Amsterdam. The only difference is that we do have this year – 2018 – 21 hours of sound blasting from street stages as compared to 27 hours in 2013. Here we see 5 main street clusters with sound producing stages. In 2018 we count 10 place (in three clusters). [see my article and map on Gay Pride 2018]


CANAL PARADE? OK!
but before and after another 27 hours of too loud sound? NO!

AMSnote6446.05
Gay pride 2013 offers pleasure and fun for many who all say they LOVE Amsterdam as a tolerant city BUT do they love its inhabitants?

Why is it that we who live close to none less than 5 different outdoor stages near the Amstel river have to flee our houses, because during 3 days there is 27 hours of blasting sound with sub-sonic bass sounds that make our windows vibrate. NO consideration for those who live here, those who have helped to make it a tolerant town, which is now exploited commercially up to the limit making our living habitat into an industrial party zone.

Neither the city of Amsterdam nor the Gay pride organisers seem to be aware of the fact that the quality of Amsterdam is that the inner town has a great mix of functions, one being housing for a very mixed population, from the very rich, to middle classes and even low income housing that has escaped the gentrification process.

JUST THE CANAL PARADE and parties during 1 DAY OK! but 3 days of super loud outdoor events is TOO MUCH

Some of us ask themselves if the industrial booming sounds is the only thing Gay Culture has to offer to our city… The boat parade over the years has developed from a pleasure parade for the eyes into a horror flotilla for the ears.

CAN WE HAVE GAY PRIDE UNPLUGGED NEXT YEAR?

Can we be embraced in a more positive way next year by the local, national and international gay community?

YOUR LOUDNESS MAKES MANY DEAF TO YOUR MESSAGE which is about EQUALITY

We are made into UNEQUAL AND UNWILLING PARTICIPANTS by this form of Gay Pride… many living near the open air stages have fled their homes by now… and think about those who can NOT move from their houses because they have no money to go somewhere else, are ill or bound to their house in other ways.

I am about to leave to return only after midnight…. and have to leave again on Sunday from midday to late in teh evening because there is that third day of open air loud music and shouting once more.

Tjebbe van Tijen Saturday August 3. 2013 living very close to the Blauwe Brug over the Amstel river.

PS you should know that the maximum noise levels set by the authorities for the Gay pride (and similar festivals) are constantly broken by the DJs who do not give “a fuck” about anybody else than their fans. Also the specific structure of the city with its canals and the Amstel river and the location of the 5 stages from Amstelveld, Rembrandtplein, Paardenstraat and near the Munt, makes that through reflection and interference the sound produced by the huge loudspeakers travels over the water much further than in other circumstances, it even gets louder at times when two waves of sound combine.

Read Full Post »

LAST STANDING OVATION FOR DANIELE GATTI
— by an audience reflecting on how to judge themselves —

Daniele_Gatti_standing-ovation_201807
“Today and moving forward, I plan to focus much more on my behaviors and actions with all women. This includes women both young and old, to be sure no woman ever feels uncomfortable ever again, especially women that I work with in my profession in classical music. I am truly sorry.”

Gatti cited in the Washington Post of August 2. 2018 in an article that starts thus:

The Royal Concertgebouw Orchestra in Amsterdam, considered by some to be the leading orchestra in the world, announced Thursday that it is terminating its relationship with its chief conductor, Daniele Gatti.

“On 26 July, The Washington Post published an article in which Gatti was accused of inappropriate behavior,” the orchestra said in a statement. “These accusations and Gatti’s reactions with this respect have caused a lot of commotion among both musicians and staff, as well as stakeholders both at home and abroad.

“Besides this,” it continued, “since the publication of the article in The Washington Post, a number of female colleagues of the Royal Concertgebouw Orchestra reported experiences with Gatti, which are inappropriate considering his position as chief conductor. This has irreparably damaged the relationship of trust between the orchestra and its chief conductor.”

~
Music may express desire & pleasure ‘on stage’, expressing it ‘off stage’ is regarded as a crime.

Read Full Post »

Older Posts »