Archive for the ‘Justice’ Category


– this is my second attempt to summarise HongKongNess in one icon like picture –

香港人 = HONGKONGNESS (also spelled Hon Kong-ness) the idea of a special, separate identity many citizens of the “Special Administrative Region of the People’s Republic of China” do conceive as their ‘imagined community’ (the last term comes from the well-known study on the meaning of nationalism by Benedict Anderson, 1983) [1]. A side effect of the tactical doctrine proposed by the Chinese leader Deng Xiaoping in the early eighties for the ‘take back’ (after 156 years) of the Crown Colony of Hong Kong, from the British Empire by the People’s Republic of China: “ONE COUNTRY TWO SYSTEMS”… HONGKONGNES expresses first of all what is NOT wanted (the legal Chinese state system where the separation of powers between the juridical and the reigning party system does ‘de facto’ not exist)…

HONGKONGNESS is also the idea of ‘freedom (of expression)’ and at the same time the ‘freedom of entrepreneurship and trade’ (hence including exploitation of humans and property).

There is hardly any surviving ancient Hong Kong native culture that can be used as a cultural carrier for this city-state new form of nationalism. Hong Kong was just a sparsely populated rock and some islands with a few fisherman settlements at the moment of occupation by the British. Hong Kong has seen a fluctuating past since it became a British colony with periods of rise and decline of its population and economic importance. In the mid sixties – at the moment of a great influx of refugees from Mainland China because of extravagant and often chaotic political and economic reforms during the reign of Mao Zedong, the city’s population started to grow fast. It was also the time of the Cold War and economic boycott of Mainland China, that created the often infamous industry city-state associated with products branded ‘Made in Hong Kong’.

The policy change in Mainland China, with the implementation of Free Economic Zones (read free to exploit the local labour in these areas) like the adjacent region around Shenzhen, brought about by Deng Xiaoping, cum suis, repositioned the role of Hong Kong, whereby the element of factory production diminished and the already growing sector of international banking and associated trade activities greatly expanded.

This last development may explain the paradoxical status of the idea of HONGKONGNESS whereby those who want more civil rights, local democracy and some even class equality, find themselves in the same basket as members of the big business community when it comes to protest against changing the actual ‘rule of law’ system, which is seen as yet another step in the ‘salami-tactics’ of Mainland China powers to gain greater control over the city-state, its inhabitants and its business. There is even a double bottom to this ‘unholy alliance’ because the international banking and trading sector of Hong Kong is eager to keep as long as possible the ‘status aparte’ of the ‘special administrative region’ to facilitate it’s growing investments and influence in Mainland China and the funneling role of Hong Kong to reap the profits of it.

Big profits can be made by being close to China, work in China, but not being ruled by China (too much).
This process is not a one-way undertaking, because financial conglomerates from Mainland China are using Hong Kong for a similar type of exploitation. In other words these are economic dragons with more than one head.

Do these observations make the mass movement of Hong Kong people we have witnessed in the past weeks suspect? I do not think so. There is a genuine need to keep a way of life that allows for more personal freedom than available in the People’s Republic of China proper. Still that what can be called ‘the City State of Hong Kong’ is far from an ideal social system… when it comes to social differences Hong Kong is among the top ranking nations for its ‘social inequality’. [2]

As always ‘social movements’ are phenomena that are ‘on the move’, within days one can see how discontent expressed in demonstrations reach a momentum whereby the quantity (the amount of people participating) invokes new quality. Single demands become lists of demands, a political program may evolve… claiming things far beyond the impetus. We need to keep in mind as well that ‘unity’ is always momentary and that ‘a social movement’ is mostly something that carries differing opinions on means and ends. Potential leaders are “born” during the struggle, will rise and will have a hard time not to get caught in the ideological stratification processes whereby single opinions on tactics and strategies are imposed onto a pluriform crowd. Fractions may form, internal struggles may develop, up to fratricide.

What stems hopeful in regard to the mass street rallies of Hong Kong, is that these displays of popular dissent and power are ephemeral, warning signs to those who rule the city state. The demonstrators show the authorities that they have to reckon with a population that is formally hardly represented in the straightjacket representational system that has been tailored by the party communist system of the People’s Republic of China. These highly visible mass street rallies are set against the wheeling and dealing of an opaque local governmental system. The mobilization structure for the mass rallies is manifold. Methods of action are most often peaceful. Non-violent tactics are acquired with each new rally. A learning process of many years in the case of Hong Kong. Most important there is NOT a formal structure of leadership, there are NO formal representatives that may be lured into compromise and estranged from ‘their followers’.

The existing government and its functionaries are forced to – somehow – absorb the popular demands in their policy, if only, to fence off the calling in question of their rule. [3]

It may be a failure of Machiavellian insight by the leadership of People’s Republic of China to have limited the population of Hong Kong so much in their demands for independent democratic representation in the last decades. Without such mediating political devices only the ‘social media’ of the internet and demonstrations in the streets have remained as means for expression of popular opinion.


The text above was written between Sunday June 16 and Tuesday June 17. In The Guardian of today (June 18) there is an interview with one of the young activists who was active in the earlier demonstrations in the year 2014 known ast he ‘Umbrella movement’ Joshua Wong Chi-fung (1996-). The 2014 movement was about the limitations set to the  elections for a new Hong Kong ‘chief execute’ which was a closed shop election affair whereby only those screened and accepted by the government of the People’s Republic of China, could participate. The person chosen in that (non democratic) election was Carrie Lam. Joshua Wong had just served a prison sentence of two months for contempt of court during court proceedings against him because of his activism. He was released last Monday. In the interview the point I have raised in my analysis about a broad social movement without apparent leaders, came up as well:

Asked whether he would like to be leader of the next set of protests, Wong sidestepped. “As an ‘organic’ movement, the anti-extradition protest is very decentralised. The key is not who is leading it.”

Many learned about the protests through groups on WhatsApp and Telegram and social media platforms such as Facebook and Twitter.

“When a movement has no leaders, it constitutes even greater pressure on the authorities to give concessions because they have no one to negotiate with and they can’t just go and arrest one of the leaders,” he said.

The sweeping opposition to the extradition bill had come from not only the pro-democracy camp and young people, but also the business sector. The huge turnout in the protests – an estimated one million on 9 June and nearly two million on 16 June, were beyond anyone’s imagination, Wong said.

[1] Benedict Anderson, 1983:

“… a nation “is imagined because the members of even the smallest nation will never know most of their fellow-members, meet them, or even hear of them, yet in the minds of each lives the image of their communion”. () Members of the community probably will never know each of the other members face to face; however, they may have similar interests or identify as part of the same nation. Members hold in their minds a mental image of their affinity: for example, the nationhood felt with other members of your nation when your “imagined community” participates in a larger event such as the Olympic Games.”

In the case of Hong Kong being a city-state with a land surface of just over 1 km2 and a population of approximate 7,4 inhabitants, the huge demonstrations of last week (with 1 million on June the 9th. and almost 2 million demonstrators on Sunday June 16th. (these are maximalist numbers by the organizers, of course the Hong Kong police comes up with much lower numbers). Still it si realistic to say that the last demonstration of Sunday was a turn out of a quarter of the population onto the streets. That is rare and in a way the theory of Benedict Anderson (members of even the smallest nation will never know most of their fellow-members) has been overturned in the case of Hong Kong as all those out in the streets were not only seeing huge numbers of their fellow citizens face tot face, but also through the ubiquitous personal communication tool of smartphones. So also their families and acquaintances staying at home for all kind of reasons could follow their personal relations on the street, both of these groups could instantly zoom in on the personal level and zoom-out to the manifold news and social media outlets that showed the enormous crowd from a higher position, up to aerial photography and drones.
The ‘nation as a crowd’ does get a new meaning here.


Along the route taken by the march. (A) Causeway Road, outside Victoria Park, (B) Hennessy Road, in Causeway Bay, (C) Hennessy Road, in Wan Chai. Sources: Bloomberg reporting, Google Earth, Transport Department. Source Bloomberg: https://www.bloomberg.com/graphics/2019-hong-kong-protests-extradition-to-china/


Hundreds of mothers holding placards, some of which read “If we lose the young generation, what’s left of Hong Kong”, and lit smartphones protest against the amendments to the extradition law in Hong Kong on Friday. Photo: AAP. Source: https://thenewdaily.com.au/news/world/2019/06/15/hong-kong-protests-extradition-2/


[2] South China Morning Post, 27/9/2018, Michelle Wong:

Aid agency Oxfam has issued a 60-page report recommending the Hong Kong government set aside an extra HK$36.7 billion (US$4.7 billion) next year to prevent more people falling into poverty. The charity said the funds were needed to address the city’s widening wealth gap – the largest in 45 years. So how did Hong Kong come to be such an unequal society, and what else could be done to level the playing field?
How bad is the wealth gap in Hong Kong?
The difference between a society’s rich and poor is often measured using the Gini coefficient – statistician Corrado Gini’s index of how evenly income is distributed on a scale from zero to one. In June last year the figure for Hong Kong was 0.539, with zero indicating equality. The result was the highest in 45 years. The United States was at 0.411 and Singapore 0.4579. Hong Kong’s number has climbed 0.006 points since 2006, according to the city’s Census and Statistics Department.
One in three elderly Hongkongers lives below the poverty line.
In 2016 the median monthly household income of the top 10 per cent of Hongkongers was 43.9 times the bottom 10 per cent. The poorest would have to work three years and eight months on average to earn what the richest make in a month.

Read on at

[3] The Guardian 18/6/2019: “Hong Kong protesters unimpressed by Lam’s ‘sincere’ apology // Chief suggests extradition law effectively shelved but protesters say key demands ignored”

Hong Kong chief leader Carrie Lam is cited:

“I will not proceed again with this legislative exercise if these fears and anxieties could not be adequately addressed,” Lam said. “If the bill does not make legislative council by July next year, it will expire and the government will accept that reality.”

Read on at:

Read Full Post »

Mijn oog viel – in het voorbijkomen van die nooit eindigende stroom aan berichten (op Facebook & andere sociale media…) op een tekst betreffende de activiste JOKE KAVIAAR die ik enkel uit de verte ken, maar wel al gedurende jaren signaleer… haar stijl is niet de mijne, maar toch ben ik attent op haar niet aflatende acties voor het welzijn van vluchtelingen die hier over de grens komen en slecht behandeld worden en hoe zijzelf bij haar acties de grenzen van wat de rechtstaat heet pleegt te overschrijden… jazeker er is bij mij een zekere mate van bewondering gegroeid over de jaren voor het compromisloze in haar.  Een decennium nu sleept een rechtszaak van de staat tegen haar, zij wordt beticht van opruiing in haar manifest “Waar blijft de Hollandse opstand?” van 25 juni 2008. [ref 1] Hierin roep zij op de kantoren van de IND te bestormen, leeg te trekken en te vernietigen, om kniptangen uit te delen om de hekken rondom kampementen met opgesloten asielzoekers door te knippen. Het is provocerende taal, jazeker, maar wie met de trein van Amsterdam Centraal richting Schiphol reed heeft jarenlang zo’n behekt en becameraat opsluitcentrum kunnen zien even voor Station Sloterdijk aan de rechterkant. Ik moest altijd mijn schuldgevoel wegslikken als ik het zag.  Zoiets kweekt enig begrip voor Joke’s directe taalgebruik.
Op de Plantagemiddenlaan in Amsterdam staat een monument van de beeldhouwer Wessel Couzijn ter nagedachtenis van de verzetsgroep die het bevolkingsregister, waaronder de kaarten met een stempel ‘J’ en een part ‘ruitertje’, met brandbommen in de fik gestoken hadden. Dat was op 27 maart 1943 en een paar maanden later was de operatie van het afvoeren van de mensen behorende bij die apart gemerkte kaarten al succesvol afgesloten. Tot op de dag van vandaag wil men enerzijds publiekelijk niet herinnerd worden aan dat door Amsterdamse ambtenaren in opdracht van de Duitse bezetter gemaakte registratie-systeem en bejubeld men anderzijds de helden van de brandbom aanslag.

Titel: Twee slagsnoeren met slagpijpjes Omschrijving: Enkele stukken trotyl, twee windsels voor leukoplast, een paar handschoenen en flessen, voorheen gevuld met petroleum of benzine, in beslag genomen door de politie in het gebouw van het gemeentelijk Bevolkingsregister, Plantage Kerklaan 36-38, na de brandaanslag in de avond van 27 maart 1943. Documenttype: foto Collectie: Archief van de Gemeentepolitie Datering: 28 maart 1943 Geografische naam: Plantage Kerklaan

Die historische feiten zitten in mijn achterhoofd als ik in de opruiende tekst van Joke Kaviaar waarvoor zij veroordeeld is lees:

Waar blijft de Hollandse opstand? Wie gaat er mee om de kantoren van de IND te bestormen en leeg te trekken, de archieven en computers te overgieten met benzine en door vuur te vernietigen? Wie helpt de moderne Gestapo te stoppen dossiers over ongewensten aan te leggen? Wie gaat er mee met sloophamers en shovels, om de muren van de deportatiekampen en gevangenissen te slechten? [ref 1]

De vergelijking die door Joke Kaviaar gemaakt wordt gaat mank, dat moge duidelijk zijn. Wel zijn er enige overeenkomsten op onderdelen, wat betreft registratie, opsluiting, vervolging en op transport stellen. Nee de IND is niet gelijk aan de Gestapo. Nee de Nederlandse staat is niet uit op de massa-vernietinging van asielzoekers. Toch blijven er de associaties, zeker als we het drama van hen die op de vlucht waren voor wat stond te gebeuren in het Derde Rijk in de periode 1933-1940 in herinnering brengen en hoe onvolkomen de Nederlandse overheid daarmee destijds omging. De vraag is dan ook waar voor het Nederlandse justititie-apparaat de grens lag en ligt tussen verbod om op te roepen tot het plegen van geweld tegen instellingen van de staat en censuur op het maken van een vergelijking tussen de praktijken van de Gestapo en de IND (Immigratie en Nationalisatie Dienst).
Er is een aparte website over dat slepende proces tegen Joke Kaviaar en hoe haar nu – na het doorlopen van alle processen en beroepsmogelijkheden – een gevangenisstraf wacht (waarschijnlijk) in de vrouwengevangenis van Nieuwersluis… een gevangenis gevestigd in een vroegere kazerne van de landmacht waar vroeger nog bestrafte dienstplichtige soldaten opgesloten werden.
“Nieuwersluis” was een dreigterm een halve eeuw terug. Ik ben er als recalcitrant dienstplichtig soldaat bijna in terecht gekomen (net ervoor kwam ik op request uit dienst na12 maanden omdat ik een studiebeurs in Italië had gekregen)… ik ken veel verhalen van vrienden en kennissen uit dat oord…

Zo kwam het dat ik keek naar die link en de tekst over wat Joke Kaviaar “DE BAJES VAN DE DE KAFKAESKE NEEDERLANDSE POLDER ” noemt. Hierbij dan haar tekst + een plaat die ik ter ere van haar volharding zojuist maakte (het beeld van Joke met de megafoon is een filmfragment van een demonstratie in Ede in het jaar 2013) [ref 2], de achtergrond de vroegere Koning Willem III Kazerne, nu vrouwengevangenis.

Hieronder dan het  arrogante penitentiaire protocol van de staat der Nederlanden. Het zegt alles over de superieure gelijkhebberigheid van het systeem. Dit is weer HuichelHolland op zijn best. Kijk naar hoe een staat met dissidenten omgaat en je weet hoe het met het democratisch gehalte ervan gesteld is… het opgeheven-vingertje-Nederland schendt de rechten van haar eigen burgers niet zozeer met fysiek geweld maar met staatsbetutteling.
Joke geeft puntig commentaar op al dat.
“Het is typerend voor de Kafkaeske Neederlandse polder die ook in de bajes is doorgedrongen. Altijd maar doen alsof alles in redelijkheid en overleg tot stand is gekomen. Dit soort brieven krijg je ‘buiten’ bijv. ook van de sociale dienst of het UWV. Een afspraak? Nee, ik heb geen afspraak gemaakt, men bepaalt gewoon dat ik daar moet zijn. “Reden van bezoek: taalmeter en reflector”, een test en een vragenlijst over “hoe je op dit moment in je vel zit.” Een open-deur-vraag wat mij betreft (pun intended). In Ter Peel ontving ik reeds een “vragenlijst voor de afdeling Detentie en Re-integratie (casemanager)”: “Deze vragenlijst dient u volledig ingevuld retour te sturen naar uw casemanager. Sprekersbriefjes worden pas in behandeling genomen, als deze lijst retour is gestuurd.” En “De ingevulde lijst wordt ingevoerd in een computersysteem dat correspondeert met uw gemeente.” Ik heb deze vragenlijst niet ingevuld. Vorige week werd me door de ‘casemanager’ hier ook al gevraagd of ik deze nog ging invullen. “Nee.” Het is pure dwang, bemoeizucht met je privéleven met vragen over ‘persoonlijke omstandigheden, ID-papieren, inkomen/werk/dagbesteding, schulden, huisvesting/onderdak, zorg en reclassering’ en een schending van je privacy. Immers: alles wat je gedwongen wordt in te vullen, wordt ongevraagd gedeeld met derden zoals de gemeente. Dit formulier en de ‘afspraak’ zijn de opmaat voor het “zoveel mogelijk in overleg met u” opstellen van “uw detentie- en re-integratieplan (D&R-plan).” (bron: huisregels Nieuwersluis, hfdst.2.5: ‘dagprogramma, beveiliging nen toezicht op maat’). Het is voorwaarde voor “promotie” vanuit het ‘basisprogramma (rood) naar het ‘plusprogramma’(groen). Voor langgestraften hangt hun ‘detentiefasering’ vervolgens ook weer af van deze ‘promotie’, en dus zaken als verlof en een opener regime in de laatste periode. Daar komt nog bij dat wat vroeger ‘vervroegde invrijhedstelling’ was, sinds 1 juli 2008 voorwaardelijke invrijheidsstelling is.” [ref 3]

Read Full Post »


Een al te lang en uitgekauwd interview met Ellie Lust in HET PAROOL van 22 september 2018 van de hand van Gijs Groenteman… Ellie ‘alziend’ (panoptes) en door de media-aandacht voor haar vertrek bij de politie ‘door allen gezien’ (panoptos). Agente met Argusogen in het oog van de Televisiecamera’s. Zien en gezien worden  past zeker bij de taak va een politieagent, maar als ‘het gezien worden’ met een veelvoud van duizend mediaal vermenigvuldigd wordt, veranderd de kwantiteit de kwaliteit. Politie dient te staan voor ‘onpartijdigheid’ zowel van afzonderlijke ambtenaren als van het apparaat als geheel. Een al te grote constante media-bekendheid van een afzonderlijke politieambtenaar plaatst die ambtenaar – hoe voortreffelijk die zich ook mag gedragen – in een positie waarbij ‘publieke taak’ en ‘publieke bekendheid’ met elkaar in conflict kunnen komen.

Ellie Lust wenst dit laatste niet in te zien en nu wordt haar conflict met de leiding van de politie niet binnenskamers, maar in de media uitgevochten, televisiester tegen politiemannen met sterren op hun uniform.


“Ik voel me me niet integer behandeld” is de krantenkop in Het Parool van 22/9/2018.

‘INTEGER” dat is ook het kopje boven een verklarende paragraaf in de ‘Beroepscode politie’  waarop politieambtenaren ingezworen worden. Ik citeer hier die paragraaf:

Ik ben onafhankelijk in mijn optreden.
Ik handel niet uit eigenbelang,
maar voor de veiligheid van de
burger, mijn collega en mijzelf.
Ik ben mij bewust dat ik als politieambtenaar
24/7 een voorbeeldfunctie vervul.
Ik zorg ervoor dat mijn gedrag – tijdens
de dienst, daarbuiten, maar bijvoorbeeld ook
op sociale media – het imago van
de politie niet schaadt.
Als iets is voorgevallen waarbij ik twijfel over
mijn uitlatingen of handelen, neem
ik hiervoor verantwoordelijkheid en
spreek ik mij hierover uit.”

Het moge duidelijk zijn dat Ellie Lust met haar dubbelrol van politieagent en reality-tv-agent (inclusief een eigen bedrijf ter ondersteuning van haar televisie carrière), grensoverschrijdend was als politieagente in de zin van de politiewet en de daarbij behoren beroepscode. Zij opereerde zowel ‘in het echt’ als niet helemaal echt (politieagente spelend in reality-televisie programma’s). Daar waar zij zelf wellicht niet twijfelde over haar vermogen om beide rollen gescheiden te houden, deelden anderen die zekerheid niet. Het hierboven geciteerde principe van INTEGER zijn keert zich uiteindelijk tegen haar, want ook dat staat in de Beroepscode Politie, dat bij twijfel over het correct (kunnen) functioneren van een politiefunctionaris, deze twijfel ook door collega’s – in welke échelons dan ook – geuit dient te (kunnen)  worden. Dat is wat meermalen gebeurd is en uiteindelijk tot het ende van haar werk bij de politie zelf geleid heeft.

Die kop bij Het Parool interview misstaat dus. Ik ga de inhoud van dit interview hier niet herhalen enkel dit: na vele herhalingen van wat wel al eens eerder gezegd is in de stroom van publicaties over de dubbelrol van Ellie Lust, komt deze kernvraag en is haar antwoord erop haar eigen veroordeling

Vraag Het Parool: “Alleen vindt u het onredelijk dat u moet kiezen.”

Antwoord Ellie Lust: “Ik vind dat het gecombineerd had kunnen worden. Omdat ik Ellie van de politie ben. Op televisie.”

Laten we wel wezen een politie agent dient via de staat de gemeenschap te dienen en dat is een enkelvoudige taak, zonder bijbaantjes welke dan ook… Dat geldt voor de top (daar mag ook wel eens de bezem door), dat geldt voor de basis en eveneens voor uitzonderlijke politieagenten, zelfs voor Ellie Lust.

Ooit was er het oude instituut op dorpsniveau van de ‘onbezoldigde koddebeier’ (kodde is een oud woord voor knuppel en beieren is rondzwaaien). Het behoort tot de uitgestorven beroepen…. wellicht kan Lust dat nieuw leven inblazen inplaats van de knuppel met een microfoon en dan ‘het veld’ in veldwachtertje spelen voor de camera… zoals wij allen gezien hebben op de tv heeft zij zich daar al in geoefend.

Vraag me af of er ook omgekeerde beroepskeuzes gemaakt worden, zoals van tv-persoonlijk naar politieagent… Jeroen Pauw als wijkagent voor de grachtengordel, Eva Jinek als wijkagente op de wallen… Ja daarvoor moeten wel offers gebracht worden, geen bijbaantjes!

De Griekse mythe van de waakzame reus Argus wiens hele lichaam met ogen bedekt was (panoptes) verhaalt hoe Hera, de vrouw van Zeus, Argus als bewaker aanstelt om haar echtgenoot te beletten de door hem begeerde godin Io te bezitten. De waakzame reus wordt echter in slaap gesust door Mercurius als handlanger van Zeus, de god van handel, reizigers en winst. Door diens even aangename als slaapverwekkende muziek op fluit en lier, alsook het slaan van papaverbollen (opium) over de kop van van de reus, valt Argus in slaap en faalt in zijn taak als bewakers. Het panoptos (door allen gezien worden) van de media, de extra verdiensten, de vele reizen naar uitzonderlijke gebieden, strelen het ego en doen de aandacht voor de taak van het bewaken verslappen…

Ellie van panoptes tot panoptos.

Link naar het lange interview in Het Parool, de special: https://www.parool.nl/amsterdam/ellie-lust-over-vertrek-ik-voel-me-niet-integer-behandeld~a4604903/

De affaire Ellie Lust is niet nieuw, denk aan politievoorlichter Klaas Wilting, al weer 18 jaar geleden, ik citeer de Wiki over hem:

“In 1980 werd Wilting voorlichter bij de Amsterdamse politie en kreeg landelijke bekendheid met zaken als de ontvoering van Alfred Heineken en zijn chauffeur Ab Doderer in 1983. Wilting was regelmatig op de televisie te zien. Ook deed hij veel mee in amusementsprogramma’s met bekende Nederlanders. De Amsterdamse politie verbood hem uiteindelijk nog op te treden in programma’s die niets met zijn ambt als woordvoerder van de politie te maken hadden. Daarop nam hij in 2000 ontslag bij de politie. Sindsdien is hij actief als mediatrainer.”

Ook staat in deze Wiki vermeldt  – het kan verkeren – dat Wiltink na zijn werk als politievoorlichter werkzaam was voor de frauduleuze DSB bank van Dirk Scheringa die hem als ex-poltievoorlichter en Gerrit Zalm als ex-minister voor financiën had ingehuurd om zijn oplichtingspraktijken in de media wit te wassen… Wilting wordt overigens door de Telegraaf in de kwestie Lust aangehaald, hij spreekt schande van het aan Lust aangezegde ontslag… Hadden ze in zijn tijd nog niet die beroepscode bij de politie? Zo ja, heeft er er ooit wel wat van begrepen?

Domheid is troef in deze kwestie… hier een screenshot van een aardige plaat op het net van die goeie tijd ouwe tijd van volksverlakkerij met een ex-politiewoordvoerder… Wiltink & de bankboeven. Het zou goed zijn als de regulier pers deze aardige foto van zich over het domme volk dat zich alles aanpraten laat vermakende oplichters opnieuw eens plaatsen om wat historische diepgang te geven aan de affaire Ellie Roest.

Read Full Post »

“Rutte over Lilie en Howick” Soms moet je hard zijn” (*)
Hoe was het ook weer die Universele Verklaring van de Rechten van de Mens?
Article 13.
(1) Everyone has the right to freedom of movement and residence within the borders of each state.
(2) Everyone has the right to leave any country, including his own, and to return to his country.
Article 14.
(1) Everyone has the right to seek and to enjoy in other countries asylum from persecution.
(2) This right may not be invoked in the case of prosecutions genuinely arising from non-political crimes or from acts contrary to the purposes and principles of the United Nations.
Article 15.
(1) Everyone has the right to a nationality.
(2) No one shall be arbitrarily deprived of his nationality nor denied the right to change his nationality.


In de praktijk zijn dit dode letters… gestikt onder dikke lagen nationale wetgeving… zo ook in het geval van twee Armeense kinderen van een Armeense moeder die tevergeefs artikel 14 in de praktijk probeerde te brengen “to seek and enjoy” asylum staat er, maar wie en wat bepaald wat “persecution” is…. ja dat staat niet met zoveel woorden in die Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Onze nationale leeuw heeft dan ook bloed aan de nagels en spreekt recht met een bloedrode tong… die Nederlandse Leeuw heeft ook een een permanente erectie – viervoetige roofdieren (met uitzondering van hyena’s) hebben een penisbot (os penis)  – altijd klaar voor copulatie. Bij de mens is dat niet zo, die moet eerst opgewekt worden, opgewonden raken voordat copulatie met penetratie mogelijk is. Het is in het licht van deze kennis dat we de uitspraak van minister president Rutte dienen te begrijpen:

“Soms moet je hard zijn.”

Wat wekt nu die leeuwenlust bij ambtenaren voor vluchtelingen-, juridische- en politie-zaken? Het zijn de ‘Niet-Universele Onverklaarbare Onrechten van de Staat‘, heel die warboel van wetten en regelingen omgeven door juridische haarkloverijen – waar velen een goede broodwinning aan hebben – die WAT KROM IS TOCH RECHT MAAKT…. die macht van de onmacht wekt ambtelijke wellust, het genoegen van regelgeving die doel in zichzelf is geworden.

Eigenlijk is het in het onderhavige geval net andersom, de stijve staat is altijd paraat en enkel als het protest ertegen de eigen positie van staatslieden dreigt aan te tasten, verslapt de pik van de nationale leeuw…. “SOMS” … zoals Rutte zegt.


Laten we dit niet vergeten, want dat wat met dit ‘last-minute’ asiel’ na tien jaar naar buiten treedt is geen menselijk mededogen, maar menselijke politieke berekening. De ‘cas celèbre’ van deze twee Armeense tieners was mediatiek genoeg om in brede kring verontwaardiging op te wekken. Wie de sociale media over dit onderwerp naloopt en naar de protesten op Twitter en Facebook kijkt ziet dat het sociaal-politieke profiel van de sociaal-media protesteerders heel breed is, ik denk dat er velen bij zijn die voor de regering Rutte met het anti-asiel stempel van de VVD gestemd hebben, maar waar het ‘sentiment van het moment’ hen van gedachte heeft doen veranderen… Of dat enkel voor dit ene geval van sociaal bizarre besluitvorming is, of ook structureel, staat te bezien.

(*) NOS 8/9/2018: “Armeense tieners Lili en Howick zijn terecht en mogen blijven”


Read Full Post »


van moord & overval tot overlast & onveiligheid, bij ieder nieuws item in deze categorie komt er ook een persbericht van de politie waarin….
geëist wordt, waarop dan politici die eisen nog eens herhalen om hun achterban het gevoel te geven dat er wat gedaan gaat worden…
Bestaande selectie & opleiding zijn onvoldoende om aan de vraag te voldoen. Productie van geavanceerde androïden is het enige antwoord. Zo zijn er twee klassieke modellen uitverkoren om als basis te dienen van de nieuwe en masse te repliceren politie-agenten: Lust & Hauer.

Denk eens in Lust & Hauwer op patrouille, korte metten makend met:

-fietsers op het voetpad > “als ik u was zou ik afstappen” gecombineerd met een razendsnelle greep aan de bagagdrager waardoor de fiets direct tot stilstand komt;
-stuiterende auto’s door hun keiharde disco-speakers > een wenk is voldoende voor de bestuurder om de per direct het geluid af te zetten;
-bierblikjes gooiende hooligans > de aanvoerder wordt een arm op de rug gedraaid en op de grond gedwongen, allen begrijpen dat er hier niet met het gezag gespot kan worden;
-een schietgraag bendelid op straat > ziet zijn kogels afketsen op het bionic harnas van de ‘replicant cops’ en gooit van schrik zijn wapen weg…..

En dat alles wordt tevens live gestreamed op een apart Lust & Hauer kanaal van de lokale televisie….


Zo hoort het ook in onze moderne tijd: de reality show wordt werkelijkheid.


Read Full Post »

DetentiebotenAMSnote0850.04_.0819 .05

“Detentieboten” in Rotterdam en Zaandam mede tot stand gekomen met hulp van de Rijksgebouwendienst. De bovenste foto is de openingsceremonie in het jaar 2004 in Rotterdam door de toenmalige Minister van Justitie Jan Hein Donner met als ‘claque’ (professionele applaudiseerder) de toenmalige Burgermeester van Rotterdam Ivo Opstelten  de huidige Minister voor Veiligheid en Justitie. Persbijschrift: “Met de zogenoemde detentieboot breidt de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI) het aantal plaatsen met 288 uit. Op de detentieboot geldt het regiem dat is vastgelegd in de Penitentiaire Beginselenwet. De boot is geschikt voor allerlei categorieën gedetineerden. Om te beginnen worden er illegale vreemdelingen in bewaring gesteld.” Foto september 2004 van Arie Kievit/Hollandse Hoogte. De onderste foto heeft dot biojschrift: “Gedetineerden in de luchkooien van de Zaanse bajesboot. Uit deze gevangenis voor vreemdelingendetentie ontsnapten vandaag om 13.30 uur vijf gevangenen. Om 16.00 staakte de politie de zoekactie, omdat de gevangenen van detentiecentrum Zaandam geen criminelen zijn.” Foto gemaakt in mei 2008 door Rob Huibers/Hollandse Hoogte. Voor contact/bron zie noot (1)

Dit is de poëzie ontleend aan het begrippenstelsel van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DTV) van het Ministerie van Veiligheid en Justitie (MinVJ) anno 2012

Niet in alle gevallen bestaan er afkortingen en ik heb gemeend die aan te vullen om een efficiënte communicatie over “’t is een vreemdeling zeker” mogelijk te maken. Het is met taal dat onze handelingen en behandelingen geduid worden. Afkortingen zijn onontkoombaar handig en maken tevens distantie tot wat ze representeren mogelijk. Politie, Justitie, Ambulance, Zieken- en Gekkenhuizen en aanverwante diensten hebben een groot aantal afkortingen, waarvan een deel tot jargon van deze beroepsgroep geworden is.

Jargon heeft een buitensluitende functie en komt voor in alle geledingen van de samenleving, van politiejargon tot boeventaal. De Gemeenschappelijke Meldkamer van Politie en Ambulance heeft maar liefst 3197 OVV afkortingen on-line staan (OVV = Openbare Orde en Veiligheid). Het gebruik van deze afkortingen heeft een dubbele buitensluitende rol als het om ‘vreemdelingen’ gaat die de Nederlandse taal (nog) niet (helemaal) machtig zijn.

Evenals het identificeren en aanduiden van mensen door middel van een nummer humaan gesproken een degradatie inhoudt, zijn deze afkortingen uitdrukking van een gelijke orde. Niet dat ik hier voor enige vorm van cosmetische verhulling met taal van de werking van het vang- en verwijder-apparaat pleit.

Codificatie van de behandeling van mensen maakt het de bedieners van de detentie en uitzetting-machinerie gemakkelijk. Zijn die codes nog wel als poëzie op te vatten?   Zeker, gedichten zijn niet enkel om bloemetjes en vlinders te bezingen. Poëzie is ook een middel om afkeer en walging ui te drukken. De hier gebruikte methode past ook in de traditie van de Nederlandse poëzie, zoals de ‘gevonden voorwerpen‘ en ‘ready made’ dichtkunst van het gestencilde blaadje “Barbarber” (1958-1972) wat Han Renders in zijn studie over dat blad samenvat:

“Isoleert men een stukje werkelijkheid, haalt men het decor weg, dan wordt het daarmee tot kunst verheven omdat het object zijn functie verliest. Vanaf dat moment kun je er alleen nog maar verwonderd naar kijken.”

Ook de “De Nieuwe Stijl” (1959-1966) poëten uit de zestiger jaren van de vorige eeuw propageren in hun  gelijknamige tijdschrift de ‘ready made’ poëzie, zij het dat dichter Hans Verhagen gevonden teksten combineert met zijn eigen, meer romantische, inbreng.. (2)




Het AanmeldCentrum (AC)

Een Aleenstaande Minderjarige Vreemdeling (AMV)

Een AzielZoekersCentrum (AZC)


Een BasisVoorziening Vreemdelingen (BVV)

Een BewaringsLocatie (BL)

Het Buiten Schuld Criterium (BSC)


Het Centraal Orgaan Opvang Azielzoekers (COA)


De Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V)


De Fit To Fly (FTF)


De HerintegratieRegeling Terugkeer (HRT)

Het Huis van Bewaring (HvB)


De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND)


De KetenPartners (KP)

De Koninklijke Marechaussee (Kmar)


Het Lokaal TerugkeerOverleg (LTO)


De M118 (formulier voor aanmelding van een vreemdeling of voortzetting van bewaring)

Het NIDOS (voogdij organisatie)

De Medewerker Feitelijk Vertrek (MFV)


Het OverdrachtDossier (OD)


De Penitentiaire Inrichting )PI)

De PardonRegeling (PR)

De Presentatie In Persoon (PIP)

de Persoonsgerichte Aanpak (PGA)


De Return- and Emigration From the Netherlands ( REAN)


De Schengen-BuitenGrensBewaking (SBGB)

De Schrijnende Omstandigheden (SO)


Het TerugkeerProces (TP)

De Terugkeer & OvernameOvereenkomst (T&O)

De Terugkeer Richtlijn (TR)


Een UitzetCetrum (UC)

De Uitgeprocedeerde Vreemdeling (UV)


Een VrijheidsBeperkende Locatie (VBL)

Een Vrijheidsontnemende Maatregel (VM)

Een VerwijderbaarheidsCheck (VC)

De Verwijderbare Vreemdeling (VV)

De Vreemdeling in de Strafrechtketen (VRIS)

De Vreemdelingenpolitie (VP)

Het VluchtelingenWerk Nederland (VWN)


Het Zelfstandige Vertrek (ZV)

(© DTV 2012)


Begrippen en afkortingen ontleend aan de web-site van de Dienst Terugkeer en Vertrek van het Ministerie van Justitie en Veiligheid (3)

(1) Foto boven Arie Kievit/Hollandse Hoogte. De hele fotoserie over de ‘detentieboot is te zien op de website van de Hollandse Hoogte: http://www.hollandse-hoogte.nl/search.pp [zoektermen:”ArieKieviet” detentieboot]

Foto onder Rob Huibers/Hollandse Hoogte. {zoektermen: “rob huibers” zaandam bajesboot]

(2) “Het tijdschrift Barbarber (1958-1971) heeft, onder invloed van de internationale avant-gardebeweging dada, dit verschil tussen de idee van de poëzie als een overgeleverd corpus en de idee van het poëtisch potentieel van teksten wel vaker aan de orde gesteld. Zo heeft het van volslagen triviale teksten als kranteberichtjes het poëtisch potentieel weten te activeren door deze in een bepaald kader te presenteren, waardoor ze een poëtische functie kregen zonder daardoor tot de poëzie in extensieve zin te gaan behoren.”
“Lessen in lyriek”; W. Bronzwaer; 1993; SUn, Nijmegen; p.34; on-line via DBNL

(3) web-pagina met begrippen en afkortingen van de Kennisbank van de Dienst Terugkeer en Vertrek

Read Full Post »

Bram Moszkowicz spreekt niet “met meel in de mond” zoals parlementariërs maar heeft een wel besneden tong die in allerlei situaties onversneden fel weet te spreken: de ‘tong van een kameleon’. De natuur is een wonder van aanpassingen van iedere soort aan iedere omgeving. Een kameleon-tong die razendsnel tot ver buiten het lichaam schiet en zich krachtig ontvouwt, buitengewoon elastisch, met zuignapjes aan het einde die de prooi kunnen vasthouden. (*) Ideaal voor een advocaat. Eén nadeel deze tong kan geen natte glibberige prooien vasthouden. Anguilla est: elabitur. (**) Goed te weten voor de tegenpartij. Een tong ook die zo lang is, dat het “achterste” ervan vrijwel nooit in zicht komt.

“Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt” behoort tot het wezen van de advocatuur. Een advocaat behoort niet te worden verweten dat hij zijn tong verkoopt. “Amicis inimicis promptus”, de advocaat staat paraat, voor zowel vriend als vijand.

Toch bergt het ook een beroepsrisico in zich. Aan wie en hoe vaak verkoopt een advocaat zijn tong? Een klassiek thema dat al in de middeleeuwen terug te vinden is, zoals de ‘Dialogus Miraculorum’ van de 13e eeuwse abt Caesarius van Heisterbach die verhaalt over hebzuchtigen:

“Een woekeraar verslikt zich tijdens zijn doodsstrijd in hun gouden muntstukken en een advocaat wordt op zijn sterfbed aangetroffen zonder zijn tong, die hij tijdens zijn leven zo vaak verkocht.”

Wat de publieke figuur Moszkowicz betreft “Aquila non capit muscas”, een adelaar vangt geen vliegen. (**) Een kameleon doet dat echter wel.

De wijze raad van ‘ergens boven staan’ door ontelbare generaties neergelegd in deze Latijnse rechtszaal-spreuk, lijkt onvoldoende door Bram Moszkowicz te worden opgevolgd. Regelmatig dient hij zijn criticasters in de publieke media van repliek.

Het is de prijs die iemand betaalt die zichzelf al te zeer bekend heeft weten te maken. Daar waar hij er buiten of er boven zou hebben kunnen gaan staan, staat hij er nu middenin. Een publiek figuur die niet schroomt regelmatig mee te werken aan een bekend roddel-tribunaal op de televisie, ontloopt zelf de roddelrubrieken en het publieke debat niet.

Albert Verlinde samen met Bram Moszkowicz in een kenmerkende scène van RTL Boulevard in het jaar 2011.

Voorzet voor dit artikel het opinieartikel van Thomas von der Dunk in De Volkskrant van 20 oktober 2012 “‘Bij Moszkowicz blijkt toch erg veel wèl wat het lijkt'”

(*) Op de website Wetenschap24 dit artikel van 24 april 2004, met de fijnere details: “Rap van tong: Onderzoekers vinden katapult in kameleonbek.”

“Anders dan de meeste mensen denken, heeft de kameleon geen roltong. Nederlandse biologen hebben ontdekt wat wél: een zeer ongewoon soort katapulttong, nog nooit eerder gezien in de natuur. Als de kameleon zijn tong uitsteekt, hoed je dan maar. Het dier schiet zijn tong naar buiten met een versnelling van een schietstoel – maal tweeënhalf. In een tiende seconde tijd overbrugt de tong een afstand van anderhalf maal zijn lichaamslengte. Voordat de prooi van de kameleon doorheeft wat hem overkomt, zit hij al vastgehecht aan de rapste tong van de natuur. Voor die prestatie is meer kracht nodig dan je met spieren kunt opwekken: tot 3000 Watt per kilo spierweefsel. Onderzoekers van de Universiteit Leiden en Wageningen Universiteit berekenden dat al enkele jaren geleden, maar zien hun inspanning deze week bekroond met een overzichtspublicatie in het gezaghebbende vakblad Science. Jurriaan de Groot en collega’s onderzochten de wondertong van de kameleon met hogesnelheidscamera’s, röntgenapparatuur en gewoon door kameleontongen uit elkaar te halen.”

(**) “Aquila non capit muchas” (ook wel in deze vorm “aquila muchas non captat”) een gezegde dat voorkomt in de ‘Adagia’ van Erasmus, een verzameling van Griekse en Latijnse spreuken, eerste uitgave in Parijs in het jaar 1500. “Een arend vangt geen vliegen” (belangrijke mensen houden zich niet met beuzelarijen bezig).

Read Full Post »

Older Posts »