Yesterday The Appeals Chamber of the International Criminal Tribunals has heard the oral arguments in the Šešelj case. The Serbian Vosjislav Šešelj did not attend this hearing, he had been released from custody in 2015, because of his ‘health condition’.  U[on arrival in Serbia he soon proved to be a man full of energy for his bad cause. On April the3. 2015 I published this news-tableau and comment on my Flickr pages. Today one day after the appeal of the prosecutor of the tribunal who still wants him to be punished, I republish it on this blog of mine. The Flickr version of this tableau had 11.980 views.
In a press release of the Tribunal dated 13/12/2017 his case has been once more summarized:

“In February 1991, Mr. Šešelj was appointed President of the Serbian Radical Party and, in June 1991, he was elected a member of the Assembly of the Republic of Serbia. At trial, the Prosecution charged Mr. Šešelj with persecution, deportation, and inhumane acts (forcible transfer) as crimes against humanity, as well as murder, torture, cruel treatment, wanton destruction of villages, destruction or wilful damage of institutions dedicated to religion or education, and plunder of public and private property as violations of the laws or customs of war. The Prosecution alleged that Mr. Šešelj planned, ordered, instigated, committed, or otherwise aided and abetted these crimes. It further alleged that he participated in these crimes between August 1991 and September 1993 by way of a joint criminal enterprise, the common purpose of which was the permanent and forcible removal, through the commission of crimes, of a majority of the Croatian, Bosnian Muslim and other non-Serbian populations from approximately one-third of the territory of Croatia and large parts of Bosnia and Herzegovina, and Vojvodina, in Serbia, in order to make these areas a new Serbian-dominated state. ”

Although he has been acquitted by a majority (with one dissenting judge, Lattanzi) the Prosecution appealed:

“The Prosecution argued that the Trial Chamber erred in law by failing to deliver a reasoned opinion and erred in fact by acquitting Mr. Šešelj. It requested that the Appeals Chamber revise the Trial Judgement to find Mr. Šešelj guilty as charged and sentence him accordingly, or, alternatively, order a retrial. In his Response Brief filed before the hearing, Mr. Šešelj argued that the Prosecution appeal should be dismissed in its entirety.”

[text as published on April 3, 2015]

carrier of COLORECTAL & IRREDENTIST CANCER (2)Vojislav Šešelj has been held responsible by the United Nations International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia in The Hague for …
Three counts of crimes against humanity:
– Persecution on political, racial or religious grounds [counts 1]
– Deportation, inhuman acts [counts 10 to 11]
Six counts of violations of the laws or customs of war:
– Murder [count 4]
– Torture and cruel treatment [count 8 to 9]
– Wanton destruction, destruction or wilful damage done to institutions dedicated to religion or education, plunder of public or private property [counts 12 to 14]. (3)

He was nevertheless released provisionally in November 2014, for health and juridical reasons (being on trial for war crimes during 11 years). On March the 30th 2015 he was ordered back to the prison in The Hague, as he betrayed the trust of court, as can be read in the Washington Post on 30/3/2105 :

Mr. Seselj, who is accused of recruiting paramilitary forces during the Balkan wars, was released in November for medical treatment in Serbia on condition that he didn’t interfere with victims or witnesses and that he would return to the tribunal if summoned. Serbian doctors have said he is suffering from colon cancer that has spread to his liver.

B92.net radio & tv group from Belgrade had – on the same day – more details on the reasons for calling him back to prison:

The Appeals Chamber was deciding on a Hague Prosecution complaint, that said Seselj’s behavior while in Serbia “betrayed the trust of the court” as he “threatened people who cooperate with the prosecution and said he would not return to the Hague, violating the conditions for his release.

Right after his release, November last year, Daisy Sindelar of Radio Free Europe/Radio Liberty commented:

At a time when the Balkans are still struggling to come to terms with its wartime history, the homecoming of one of the region’s angriest, most unrepentant nationalists has provoked the relatively moderate Serbian government and set surrounding countries on edge. It has also unleashed a hailstorm of criticism on the ICTY, with detractors saying Seselj’s release deals a serious setback to the court’s mandate to promote postwar reconciliation. (…) So far, Seselj has yet to show overt signs of serious health setbacks. “For someone in poor health, he obviously displays exceptional political dynamism,” says former Croatian European Parliament member Tonino Picula, who has joined the ranks of Balkan politicians calling for Seselj’s swift return to The Hague.


The map in the tableau above shows his ideal of a greater Serbian Nation in the year 1992. (4)

The picture at the bottom shows him in para-military attire with Captain Dragan Vasiljkovic of the Krajina-Serb ‘Knindze’ SJM battalion in the city of Benkovac, in 1991 during one of the campaigns against Croatian forces in the disputed area the annexed as a part of the Republic of Serbian Krajina, now part of the Croatian County of Zadar. (5)

Šešelj is still the incumbent leader of the Serbian Radical Party (Српска радикална странка), founded in 1991, which started of with 73 seats of the 250 in the Serbian parliament in 1992 and lost all its seats since the elections of 2012.

A nation is often seen as the embodiment of common held values.

The Serbian nation body thus carries a ‘cancer’ in it, which is the megalomania of an imagined great past – that never existed in the way it is imagined now-a-days – projected onto the future. The perpetrated violence during the wars triggered by the dissolution of the Federal Republic of Yugoslavia, found as one of its impulses the attempts to make these historical pipe dreams from the 19th century about a great 14th century Serbian Empire (1331-1365), expanded under Dušan the Mighty, calling himself ‘Tsar’ (Caesar) of the Serbs and Greeks. This short lived entity largely made up of vassal and suzerain nations formed one of the basic elements for the 19th century nationalist fever and its fictional maps of a new Serbian state. A state that was to be dominated by beings, as fictional as the maps drawn: ‘real Serbs’. The claim of a ethnic pure ‘Serbian’ population, also, is of course nothing else than a fiction, with millennia of migration and mixing. As all ‘racist fictions’ and ‘racist theories’, when put into a practice, they become violent and murderous.

In the words of the indictment of the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY):

“Vojislav SESELJ participated in a joint criminal enterprise. The purpose of this joint criminal enterprise was the permanent forcible removal, through the commission of crimes in violation of Articles 3 and 5 of the Statute of the Tribunal, of a majority of the Croat, Muslim and other non- Serb populations from approximately one-third of the territory of the Republic of Croatia (“Croatia”), and large parts of Bosnia and Herzegovina, and from parts of Vojvodina, in the Republic of Serbia (“Serbia”), in order to make these areas part of a new Serb-dominated state.”


“He espoused and encouraged the creation of a homogeneous “Greater Serbia”, encompassing the territories specified in this indictment, by violence, and thereby participated in war propaganda and incitement of hatred towards non-Serb people.” [Ibid.; p. 3.]

“He recruited Serbian volunteers connected to the SRS and indoctrinated them with his extreme ethnic rhetoric so that they engaged in the forcible removal of the non-Serb population in the targeted territories through the commission of crimes as specified in this indictment with particular violence and brutality.” [Ibid.; p. 4.]


The colorectal cancer that Šešelj has acquired is known for the “abnormal growth of cells that have the ability to invade or spread to other parts of the body.” When checking out the character of the illness that ‘gained’ him a provisional release from prison – even while being indicted for ‘war crimes’ – I could not evade an association of his bodily condition with that of his attempted cure for what he sees as the best treatment for the ailment of the body of the Serb nation: territorial expansion.

Will he ever associate the threatening invasion of cancer cells in his own body with his criminal intrusion into the living space of others, into their minds and bodies?

Predrag Dojčinović compares the vision and subsequent practice of a Greater Serbia to the ‘Blut und Boden’ ideology of the Nazi’s in a recent publication on the former Yugoslavia court:

In his speech at the founding assembly of the SRS (DSerbian Radical Party), on February 23, 1991, ˇSešelj said: ‘We are prepared, though, for a bloodbath should it be necessary, but only for the sake of the Serbian lands, territories and people.’ In his countless media appearances and party rallies, ˇSešelj promised ‘bloodshed’, a ‘bloody civil war’ and ‘rivers of blood’ flowing in BiH if Croats and Bosnian Muslims rejected Serb territorial ultimatums. The territorial aspirations and blood were inseparably linked in ˇSešelj’s Greater Serbian discourse. The pattern of his utterances and subsequent events was truly Hitleresque. The Serbian version of Blut und Boden ideology was thus introduced as a powerful and dominant public narrative. [p. 71.]

[The Shifting Status of Grand Narratives in War Crimes Trials and International Law: History and Politics in the Courtroom ; Predrag Dojčinović” in Žarkov, Dubravka, and Marlies Glasius. 2014. Narratives of justice in and out of the courtroom: former Yugoslavia and beyond. search.ebscohost.com/login.aspx?direct=true&scope=sit…. ; p. 63-. www.worldcat.org/oclc/875918999]

Note 1/4/2015:

A defiant Šešelj staged another enactment of his bodily condition today by publicly burning a Croatian flag outside a court building today in Belgrade in front of assembled camera crews and journalists, thus translating his ‘heartburn’ (a painful burning sensation in the chest caused by gastroesophageal reflux) into media-action. At least his pathetic actions are not any longer in the realm of real war and terror, but in the domain of media-symbolism.

(1) A useful short biography – up to the year 1998 – is found in the book on the “break-up” of Yugoslavia by Carole Rogel, though she misses out on the the historical peculiarity that Šešelj as a young man had a turbulent early academic life when studying law and political sciences, which got him troubles with university establishment in Sarajevo and the authorities of late party-communist Yugoslavia. His conflict was in the same period – mid eighties – of a trumped court case against a group of students and intellectuals known as the Belgrade Six, though Šešelj did not belong to that ‘camp’ and carved out his very own role of dissident, with an ever more Serbian nationalist leaning. Still his imprisonment, by the regime of that time, made him part of the heterogenous opposition against party-communist rule and thus it came that at that time he has been supported as ‘a political prisoner’ by democratic and liberal oriented people he later abhored and fought. Here an extensive quote from the book by Carole Rogel:

Vojislav Seselj, the future ultranationalist Serb warlord, was born in 1956 in eastern Hercegovina. a region that has spawned extremists among all of its ethnic groups. Seselj. who for a time was a professor of political science at the University of Sarajevo, was imprisoned in 1984 after being tried for conspiring to overthrow the Yugoslav state. His eight-year prison sentence was reduced; in the end he served two years six months of which were in solitary confinement, where he was probably tortured.

Seselj has been described as a psychopath. A tall man with a heavy, potbellied frame. crude and brash. Sesel j enjoys shocking and taunting those he comes into contact with. He shouts and fights in parliament. charges foreign journalists huge sums for interviews. and regularly spouts bloodcurdling remarks about Croats and Muslims. He played a pivotal role in Serbia during the breakup of Yugoslavia and in the ensuing wars in Croatia and Bosnia-Hercegovina. In 1989, as the Yugoslav republics prepared for multiparty elections. Seselj helped Vuk Draskovic found the Serbian Renewal Party in order to challenge the former communists for control of Serbia. He soon broke with Draskovic and formed the Radical Party, an organization that espoused ultrapatn‘otic symbols and goals. It linked itself with mythical medieval Serbian heroes, with Serbian saints, and particularly with Draza Mihailovic, the World War Serbian general who fought Tito’s communists with the aim of restoring a Serbian monarchy. Mihailovic and his Chetniks were beaten, Mihailovic was tried and executed after the war, and the Chetniks were outlawed. The breakup of Yugoslavia, however. helped resurrect the Chetniks, this time a band of paramilitaries organized and led by Seselj.

Vojislav Seselj and the Chetniks served as a special Serbian force in the wars in Croatia and in Bosnia-Heroegovina. They raped, tortured, pillaged, and engaged in ethnic cleansing in both republics. Their activities, often directed toward civilians, helped escalate the atmosphere of fear and terror that swept the area in 1991 and 1992. And although Milosevic has denied any complicity in the Chetnik operations, Seselj has explicitly implicated Milosevic in them. He has asserted that many of the operations were, in fact, planned, directed, and paid for by Belgrade. Milosevic courted Seselj, for the latter was useful in furthering the Greater Serbian goals and rallying the rightists and Serbian patriots. He used Seselj against political enemies, including Milan Panic in late I992 and the writer and Yugoslav president Dobrica Cosic in 1993. But Seselj was not merely, or even, Milosevic’s henchman. By the middle of 1993 Seselj had become the second most powerful figure in Serbia. for his party held the second largest number of seats in parliament.

In fall 1993, Milosevic, his other political enemies eliminated. purged the military and moved against Seselj and his forces. Although Seselj was jailed briefly by Milosevic, the latter has not been successful in displacing the ultranationalist. Seselj remains politically strong in post-Dayton Serbia. He continues to be a member of parliament, and in the December 1996 election was also elected mayor of Zemun, a city on the Danube north of Belgrade with a population of 200,000. His Radical Party captured 18 percent of the popular vote in the 1996 election. In September 1997 Seselj emerged as one of two leading candidates for the presidency of Serbia. Seselj remains violently anti-Croat and anti-Muslim, opposes the Dayton Accords. and champions the cause of Radovan Karadzic and the Bosnian Serbs who favor separation from Bosnia and Hercegovina. He is wanted by the war crimes tribunal for his role in the atrocities committed during the war.

[Rogel, Carole. 1998. The breakup of Yugoslavia and the war in Bosnia. Westport, Conn: Greenwood Press. ; p. 108. www.worldcat.org/oclc/37331717 ]

Sonja Biserko a human rights activist since the eighties of last century has many details on Šešelj in her 2012 book on what she calls the implosion of Yugoslavia. She was one of those campaigning for the rights of someone who later became a war criminal. About the peculiar position of Šešelj as a dissident under a party-communist regime she writes:

Around the same time, the “Šeselj affair” unfolded. Accused in Sarajevo of plagiarizing the work of a Muslim intellectual, Vojislav Šešelj moved to Belgrade, where he was feted as a Serbian victim of Muslim persecution in Sarajevo. He joined the Belgrade dissident circle and in 1984 published “Essay on Socialism and Intellectuals,” in which he alleged that by restricting freedom of speech, Socialism had betrayed its ideals. 59 He was tried and convicted over the essay, in which he had called the party undemocratic, had insisted that the Serbs and Serbia had been discriminated against in Communist Yugoslavia, and had suggested that the federation should comprise only four republics: Slovenia, a reduced Croatia, Serbia, and Macedonia. His eight-year prison sentence was reduced to two years on appeal, and he later incorporated his intellectual recomposition of Yugoslavia into the programmatic declaration of his Serbian Radical Party (srs).

[Biserko, Sonja. 2012. Yugoslaviaʹs implosion: the fatal attraction of Serbian nationalism. – free down-load version ias PDF: www.helsinki.org.rs/doc/yugoslavias implosion.pdf ; p. 70. www.worldcat.org/oclc/849801073 ]

The response of Serbian intellectuals and politicians to the Yugoslav crisis varied from advocacy of a national agenda to urging greater unity in culture and politics. Yet they were all basically in favor of either a Yugoslavia according to Serbian wishes or a Serbia within the borders being drawn by Vuk Draškovic and Vojislav Šešelj, who essentially embraced Moljevic’s World War II territorial ambitions. [Ibid.; p. 79.]

(2) Colorectal cancer (also known as colon cancer, rectal cancer or bowel cancer) is the development of cancer in the colon or rectum (parts of the large intestine). It is due to the abnormal growth of cells that have the ability to invade or spread to other parts of the body.


Irredentism (from Italian irredento for “unredeemed”) is any political or popular movement intended to reclaim and reoccupy a lost homeland. As such irredentism tries to justify its territorial claims on the basis of (real or imagined) historic and/or ethnic affiliations. It is often advocated by nationalist and pan-nationalist movements and has been a feature of identity politics, cultural and political geography.
Pan-Serbism or Greater Serbia sees the creation of a Serb land which would incorporate all regions of traditional significance to the Serbian nation, and regions outside of Serbia that are populated mostly by Serbs. This movement’s main ideology is to unite all Serbs (or all historically ruled or Serb populated lands) into one state, claiming, depending on the version, different areas of many surrounding countries.

(3) ICTY website document in PDF format: www.icty.org/x/cases/seselj/cis/en/cis_seselj_en.pdf

(4) This view of a “Greater Serbia”, is one of several of such views in the history of the Balkans. A Wikipedia page on the subject details the map as is shown here, with None of the actual split-up states of the former Yugoslavia in the borders as known now. Only Three states are left with Serbia expanding westward and southward to what is called the The Virovitica-Karlovac-Karlobag line:

The Virovitica-Karlovac-Karlobag line is a hypothetical boundary that describes the western extent of an irredentist nationalist Serbian state. It defines everything east of this line, Karlobag-Ogulin-Karlovac-Virovitica, as a part of Serbia, while the west of it would be within Slovenia, and all which might remain of Croatia. Such a boundary would give the majority of the territory of the Socialist Federal Republic of Yugoslavia to the Serbs.
This line was frequently referenced by Serbian politician Vojislav Šešelj.
A greater Serbian state was supported for national and economical reasons, as it would give Serbia a large coastline, heavy industries, agricultural farmland, natural resources and all of the crude oil (mostly found in the Pannonian Plain), particularly in the Socialist Republic of Croatia, by various Serbian politicians associated with Slobodan Milošević in the early 1990s who publicly espoused such views: Mihalj Kertes, Milan Babić, Milan Martić, Vojislav Šešelj, Stevan Mirković.
Also, it would gather over 98% of Serbs of Yugoslavia in one state. In his speeches and books, Šešelj claimed that all of the population of these areas are in fact ethnic Serbs, of Orthodox, Roman Catholic or Muslim faith. However, outside of Šešelj’s Serbian Radical Party, the line as such was never promoted in recent Serbian political life.

Sonja Biserko details the way in which a former party-communist leader switches over to extreme nationalism by having someone else acting it out for him: Šešelj:

“The preparations for war took a long time and were carried out at several levels, including in the media, public institutions, academia, the Serbian Orthodox Church, the Army, informal discussion groups in coffeehouses and homes, and in the political arena. In the political forum, the chief warmonger was Vojislav Šešelj. Leader of the Serbian Radical Party. Šešelj openly promoted Miloševic’s war goals even though Miloševic himself never spelled them out publicly. Although a political rival of Miloševic’s, Šešelj was always in cahoots with the Miloševic regime, his specific role being to announce its every war move. He was the most vehement advocate of the Greater Serbia project. The philosopher Ljubomir Tadic attributes the success of the alliance to a skilful use of hyperpatriotic slogans in electioneering, coupled with expressions of deep concern for the welfare of the citizens. In that “propaganda battle without mercy and scruples,” Tadic says,“the SPS [party of Miloševic tj.] stood behind a stage it had voluntarily ceded to the Serbian Radicals of Voivode Šešelj.”

[Biserko, Sonja. 2012. Yugoslaviaʹs implosion: the fatal attraction of Serbian nationalism. – free down-load version ias PDF: www.helsinki.org.rs/doc/yugoslavias implosion.pdf ; p. 162. www.worldcat.org/oclc/849801073 ]

(5) Information taken from balkanforum.info (a page with many references to ICTY sources:

Dragan’s special forces consist of 1,000 soldiers of the «Republic of Serbian Krajina» and some volunteers from countries outside the Former Yugoslavia. an Australian citizen who was born in Belgrade. He was a military advisor in both Tanzania and Angola, and, as a result, when speaking English, his accent is more South African than Australian. He reportedly arrived in Knin, Croatia, in 1990, returned to Belgrade in 1991, and left Krajina sometime in 1992. He later returned to Krajina to operate a training camp for special forces volunteers. Dragan also reportedly led paramilitary groups called the Knindze and the Red Berets. (…) A unit named the Draganovci also allegedly participated in the April 1992 attack on Zvornik in north-eastern BiH along with other paramilitary units including Arkanovci, Dusan the Mighty, Anticevci, the White Eagles, the Vukovar Unit under Pero Elez, and others.
In January 1993, paramilitary formations under Captain Dragan allegedly participated in the «ethnic cleansing» operation of the Knin district, along with Arkan and Seselj units.

see also my 2008 tableau:

“Last resort for a haunted man is to hide behind his beard covering a face that became a public icon ~ once his zeal is betryaed and his cover is torn, it still will take generations before his defaced idol has vanished from all shrines” [NB some of the documentary links with this tableau picture have vanished in the last 7 years; time to search for them again and establish my own longer lasting documentation on-line]

First published on 30/3/2015 in the series ‘news-tableaus’ on my Flickr site (now unreachable because of censorship, all m7 700 so and so images & texts marked as ‘adult content ‘by Yahoo the owner of Flickr, my protest against it have never been answered; there is no pornographic nudity whatsoever in any of my news-tableau pictures, which had a wide readership almost 3 million hits in a few years) Republished on this blog on 5/§1/10§7; Creative Commons: name the author Tjebbe van Tijen/Imaginary Museum projects and give a direct link to this address.

USA to Saudi Arabia Your turn to bomb the world_16769282077_o

“YOUR TURN” says USA Secretary of State John Kerry to Saudi’s Minister of Foreign Affairs Saud bin Faisal bin Abdulaziz Al Saud during a meeting in Riyadh on March the 8th and Prince Mohammad bin Salman Al Saud (1980-) has his playground as the youngest Minister of Defense in the World to test his toys, like the Eurofighter Typhoon, with good results as can be seen also in this tableau picture, the top photograph published on March the 26th with this caption:

People search for survivors under the rubble of houses destroyed by Saudi airstrikes Thursday near Sanaa Airport in Yemen. (Hani Mohammed/AP).

What has been hit here? The Newspaper header (The Columbian -on-line edition) says it: “Saudi Arabia, allies target Shiite rebels.” Because if the USA or Saudi Arabia is bombing there will be little change in reporting on the effects. An ‘enemy’ will be named and hit, collateral damage and victims will be just ‘unwanted exceptions’ that prove the rule of ‘pin-pointing’ precisely ‘military targets’ only. In other words: when you are hit you must be in the military class of ‘enemies’ because you are hit. (1)

Somehow all this far away rubble on the ground will produce ‘more safety’ elsewhere, if you like to believe so. (2)

Nobody seems to put the same amount of effort as goes into the bombing into a diplomatic and political solution. (4)

(1) We should be well aware of the realities of high tech warfare and the myth making of it being a kind of ‘humanitarian weapon’ affair, thanks to the newest equipment, good training and human rights being part of military planning. I cite here one of the many academic studies that prove the contrary:

Hostilities involving use of artilleries, mortars, air-delivery general purpose bombs, rockets and multiple launch rocket systems, among other explosive weapons, have taken a terrible toll on civilians, causing deaths, injury, disability and trauma. As the use of explosives in armed conflicts stands unacceptable according to the International Committee of the Red Cross, their deployment in the asymmetric warfare is becoming commonvii The hostilities recorded in Syria, Gaza Strip, Iraq, Pakistan, Libya, Ukraineviii, military occupation of territories in the Middle East, in Israel, Yemen, and others, the use of explosives targeting civilian objects has caused violations of the International Humanitarian Law. The protection of the civilians and the civilian objects has been increasingly defied. Civilians are the main victims in the proliferation of the Non-International Armed Conflicts. They are killed, maimed, traumatized, disabled and their objects are destroyed. This is in contravention of the Fourth Geneva Convention, rules and practice of the International Humanitarian Law, and the customary international humanitarian law on rules and practice.

[Peter Onyango Onyoyo “Explosive violence in densely populated areas menace to humanity”; School of Law, University Of Nairobi; (2015); p.23 (PDF version); www.academia.edu/11106468/USE_OF_EXPLOSIVES_IN_DENSELY_PO… ; p. 2. ]

(2) Another way of reporting can be found on the web-site of of Middle East Eye (4) of friday 27 March:

Cities and towns across Yemen were rocked by a second round of Saudi-led airstrikes overnight on Thursday.

Yemen’s Health Ministry, which is under control of the rebel Houthi movement that is being targeted by the strikes, said on Friday morning that at least 39 civilians had been killed since the bombing began late on Wednesday night.

Twelve of the victims were killed when a raid targeting a military base north of the capital, Sanaa, hit surrounding residential areas, according to the ministry.

Reporters on the ground say they fear that the death toll of Thursday night’s bombing may be the highest of the campaign so far.

The strikes continued into Friday afternoon, with strikes targeting a Houthi-controlled base in the central province of Marib and weapons depots in the southern city of Aden. The President Palace in the capital was also targeted by fighter jets on Friday afternoon, Reuters reported.

Amnesty International has so far confirmed that six children have been among those killed in the airstrikes, after speaking to medical sources and eyewitnesses.


Depending on which source one chooses the focus and the numbers and classification of victims quoted, differ. As an example this Iranian view on the web site The Iran Project, dated March 29th:

Doctor Ali Sarieh, the director of medical emergencies at the Yemeni Health Ministry, told the official military news service, 26september, on Sunday that the Saudi aerial attacks on Yemen have killed 35 people and wounded 88 others.

He added that Saudi military aircraft pounded areas in the Sana’a Province, where Ansarullah revolutionaries are in charge of the embattled seat of government, as well as the northwestern and western provinces of Sa’ada and Hudaydah.

UN Secretary General Ban Ki-moon said on Saturday that negotiations “remain the only chance to prevent long, drawn-out conflict” in Yemen. There, however, was no sign of condemnation of the Saudi invasion in the UN chief’s remarks.


(3) References to the position of the Middle East Eye point to the founders coming from The Guardian and Al Jazeera and some ‘activists’ and yes, complex long term conflicts like rage in the Middle East has made it so that ‘objectivity’ is a rare thing to find when it comes to reporting topical events. I am following this source now and then since it’s founding in February 2014 and find it at least ‘less partisan’ in it;s views than many others. Of course also the reference given here – a Wikipedia page – should be read with this in mind.

(4) In an article in The Guardian by Nussaibah Younis (research associate at the Project on Middle East Democracy) of sunday the 29th of March, the issue of the Yemen intervention being a ‘proxy war’ and the future failure of military solutions is expressed:

…talk of a proxy war risks over-estimating the level of power Saudi Arabia and Iran wield, and overlooking the local actors who truly shape the conflicts in question. The Houthi movement has been able to advance across Yemen largely because of its alliance with the ancien régime of former president Ali Abdullah Saleh, and because of its ability to tap into disillusionment with the poor performance of the Abd-Rabbu Mansour Hadi government. Though Iran may have helped to hone the effectiveness of the Houthi movement, it is neither the cause of nor a major player in the emerging Yemeni civil war.

That reality, however, is lost on a Saudi Arabia that is so fearful of Iran’s mounting influence in the region that it has instigated air strikes that are more likely to exacerbate than to resolve the conflict in neighbouring Yemen.

If Saudi Arabia genuinely wants to undercut Iran’s influence in the Middle East, it must acknowledge and address the pain and suffering of marginalised groups across the Middle East. Giving them their rights and bringing them to the negotiating table is the best way to insulate them from Iranian influence.


Originally published on 6/4/2015 by Tjebbe van tijen on his Flickr News-tableau pages; republished om 5/12/2017 on the Limping Messenger. [picture is Creative Commons: name the author and make a link to this original post]

Yemen Ground Zero in Okash near Sanaa on 442015 =_16856412329_o

GROUND ZERO YEMEN: my news-tableau based on a Reuter Press release and two pictures of a series of 10 taken on April 3 or 4 2015 by the photographer Mohamed Al-Sayaghi + overlay of Eu-fighter of Saudi Royal Airforce & text and statistical graphics:

People dig graves for the victims of an air strike in Okash village near Sanaa April 4, 2015. REUTERS/MOHAMED AL-SAYAGHI (photographer)

Link to original message and photo series: in.reuters.com/article/2015/04/05/yemen-security-idINKBN0…

The belligerents and those that bomb – be it from the air, using missiles, artillery, car bombs or bomb-belts – are many, not just the Saudis. It is the Saudi’s, though, that have the greatest military power, thus making the actual confrontation into what is called ‘asymmetrical warfare’. (1)

What will be the result of this ‘overkill capacity’ of the state of Saudi Arabia in the Yemen context, as one of the best equiped nations in military sense in the region, are described in a recent study of the International Red Cross in these terms:

Recent and current con!icts have been distinguished by mismatches of opposing capabilities among belligerents.31 This asymmetry can increase the appeal of populated areas as environments in which to launch attacks and then hide among civilians, or environments to dominate because control of the population is a strategic objective. Yet if explosive weapons are used, the higher the population density or concentration of civilians or civilian objects in a place, the more people and civilian infrastructure are likely to be within the blast and fragmentation radius of an explosion. Despite this, con!icts in Vietnam, Chechnya, Gaza, theWest Bank, Afghanistan, and Iraq have all shown that belligerents do operate out of populated areas, including locating military bases and other facilities there, thereby exacerbating the risks to civilians of being affected by hostilities. Demographic shifts from the countryside to urban environments this century are likely to continue or even exacerbate such phenomena. ‘Because resources, power, and people are concentrated in and around them, cities are by de”nition vulnerable entities’, in which the use of explosive weapons not only runs the risk of killing and injuring civilians but also damages physical infrastructure and disrupts essential civilian services.

[John Borrie and Maya Brehm; Enhancing civilian protection from use of explosive weapons in populated areas: building a policy and research agenda; International Review of the Red Cross; vol.93 no.883; September 2011; p.809-836: online PDF version: www.icrc.org/eng/assets/files/review/2011/irrc-883-borrie… ; p. 814. ]

The historical complexities of the power struggle in and around yemen are recognised by many from different camps. Each simplification lays the basis for simple solutions in a complex situation and of subsequent violence with this example -out of many – proving the point.

In our times where the old notion of military battle fields does not exists any more, it is civilians that bare the brunt.

The sad thing is that such a powerful and super rich nation like Saudi Arabia can come up with no other measures than copy-cat of the failure of USA strategy: enforcing peace by aerial bombardment.

This is GROUND ZERO in some small village for some unknown reason… is this ‘collateral damage’, or is so that all those who die in such an unplanned way, are by definition put in the category of ‘enemies ‘ or ‘terrorists’ by the army press-officers briefing the international press?

Early sources (starting fromApril 4th, the alleged date of the air attack was April 3) state this:

Residents near Okash village, which is near an air force camp on Jebel al-Nabi Shouieb mountain, said the air strike was on Friday night and killed nine people. Saba said the family consisted of two men, a woman and six children. It posted a picture on its website showing three children lying next to each other with pieces of papers with the date April 3, 2015 written on them. Reuters could not immediately verify the authenticity of photo. (2)


This news-tableau is only depicting one case, whereas there are many. One of the important non-partisan sources on human suffering is the United Nation Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA), which has an emergency section for Yemen. There we can read that the 9 death depicted here are just a pin point on a map that totals up to an estimate of 500 fatalities since the beginning of the intensification of the actual conlfict (Yemen Military Intervention 2015):

According to the World Health Organization (WHO), violence has killed 550 people and injured 1,746 – including many civilians – since 19 March. Casualty reports are often underestimates of true number of casualties, as people may not have the means to seek treatment in hospitals, and families may bury their dead before reports are collected. Displacement is also rising. Overall displacement estimates could not be verified

[Yemen: Escalating conflict Situation Report No. 2 (as of 3 April 2015) This report is produced by OCHA Yemen in collaboration with humanitarian partners. It was issued by OCHA Yemen. It covers the period from 31 March to 3 April. / Full report available on-line: reliefweb.int/sites/reliefweb.int/files/resources/OCHA%20… ; p. 1. ]

To keep updated on the humanitarian side of the conflict reliefweb.int is a reliable source and they have a country page on Yemen, with links to news-flahes also like this one taken on monday April the 6th 19 hrs Amsterdam time:

In the last 24 hours, air strikes hit Aden, Al Dhale’e, Sana’a, Sa’ada, Al Hudaydah and Hajjah Governorates. According to local sources, one strike in Sa’ada killed eight civilians in the Al Anad area; impact reports from air strikes in other areas were unclear as of 10.00. Armed clashes also continued in the south. In Aden, fighting intensified and was spreading towards residential areas of Al Ma’ala and Tawahi Districts. Clashes involved bombardment of residential districts; four residential buildings in Ma’ala were reportedly destroyed. Bridges connecting two major roads from Aden to neighbouring areas have also been damaged. In Abyan, clashes were reported in Lawder and Zinjibar Districts.

In Al Dhale’e, a party to the conflict has reportedly seized three hospitals and evicted patients; snipers are reportedly firing from the building. According to international humanitarian law, all parties to conflict must refrain from targeting civilian infrastructure. Commandeering civilian infrastructure for military purposes is also prohibited.


(1) Asymmetric warfare can describe a conflict in which the resources of two belligerents differ in essence and in the struggle, interact and attempt to exploit each other’s characteristic weaknesses. Such struggles often involve strategies and tactics of unconventional warfare, the weaker combatants attempting to use strategy to offset deficiencies in quantity or quality. Such strategies may not necessarily be militarized. This is in contrast to symmetric warfare, where two powers have similar military power and resources and rely on tactics that are similar overall, differing only in details and execution.
The term is also frequently used to describe what is also called “guerrilla warfare”, “insurgency”, “terrorism”, “counterinsurgency”, and “counterterrorism”, essentially violent conflict between a formal military and an informal, less equipped and supported, undermanned but resilient opponent.


(2) In it’s later despatches Reuter and media all over the world that follow it, do show and quote these photographs without further reference on their authenticity. Curious remains that Yemen state news agency SABA which is quoted as a source by Reuter does not (in its English language version) give any report, when I double checked on Monday April 6. I still think there is not enough good reason for disbelieve, even when the name of the village – Okash – does not show up in the regular geographical/mapping on-line services. The mountain range mentioned does show. I may be because of transliteration of the Arabic name (?).

See also my news-tableau of 30/3/2015: “USA to Saudi Arabia: “Your turn” to bomb the world into safety”



iHitNews no.15 4/12/2017 [for full description of image elements see footnote [*]

De NOS bericht: “Tv-maker Floortje Dessing zit vast in Jemen: ‘Situatie is heel heftig” gisteren in het 8 uur Journaal.
Al jaren woedt de afgrijselijke oorlog in Jemen met Saoedi Arabië als lokale super-macht tegen Iran als een lokale supermacht, een ‘proxy war’ tussen deze lokale machtscentra, waarbij het hoofdpodium van de oorlog verschuift van Bahrein, naar Iraq, Syrië en Jemen.
De Nederlandse berichtgeving over de voortdurende bombardementen op met name stedelijke gebieden, waarbij de gevechtsgroepen nu en dan geraakt worden als ware zij de ‘collateral damage’, daar waar de bevolking het hoofdslachtoffer is, die berichtgeving is spaarzaam en meestal door correspondenten op veilige afstand van het strijdgebied.

Afgelopen weekeinde echter kwam een Nederlandse cameraploeg – waarbij als ankervrouw Floortje Dessing [**] – midden in zo’ bombardement en bijbehorende straatgevechten terecht… er was een internet verbinding en plots was er dat gevoel van kneuterige saamhorigheid die een ‘dappere journalist’ bij uitzondering ten deel kan vallen. Vaderlijke bezorgdheid van Rob Trip live vanuit de studio via een Skype verbinding met de stad Saana en Floortje niet op straat maar in een kelder… in zijn bekende Trip-kleuterstijl met het stellen van eenvoudige vragen aan Floortje in haar benauwde toestand… Hoe het nu precies zit met die elkaar bestrijdende partijen – bovengronds – we kwamen het niet te weten in dit ‘spannende NOS-nieuws item. Zo ook niet wat nu de halfzachte houding van deze en voorafgaande Nederlandse regeringen waren en nog zijn met betrekking tot de inzet van superieure wapensystemen van de Saoedi’s tegen een weerloze bevolking. Dat bleef onbesproken… laat staan dat er enig bericht was over het Nederlandse Koningshuis, die toch zulke dikkke vrienden is met het Saoedisch Koninkrijk (Willem Alexander en PvdA minister Koenen kwamen er noh met een zware delegatie in 2015 bij de begrafenis van de vorige koning, toen het conflict in Jemen al speelde)… geen enkel bericht dus over een humanitaire interventie van Koning Willem Alexander ten faveure van de Jemenitische bevolking die door zwaar militair materieel en blokkades van hulpgoederen door de Saoedische marine, aan het afsterven is.
Heel die malle vertoning – met alle waardering voor de goede bedoelingen van Floortje Dessing en “haar” Rode Kruis crew op een gevaarlijke missie – kreeg Kuifje in Jemen proporties door de aandacht die de NOS redactie en later ook de rest van de vaderlandse pers had voor het wel en wee van deze zo aardig ogende vlog-reporter, die per ongeluk – leek het wel – in een echte oorlogssituatie aangeland was.
Gelukkig wist nog geen 8 uur later het Algemeen Dagblad met enige trots te melden: “Floortje Dessing ontsnapt uit Jemen // Televisiemaakster Floortje Dessing is vandaag uit het door oorlog verscheurde Jemen ontsnapt. Ze is samen met hulpverleners van het Rode Kruis veilig geland in het nabijgelegen Djibouti. Het gaat naar omstandigheden goed met hen.”

He, he, gelukkig maar… nu we hebben wel weer even genoeg slecht nieuws uit Jemen gehad… tijd voor een leuke foto-shoot van het Koninklijk gezin, in de sneeuw (ooo… dat ging destijds mis met die lawine, maar daar hebben we het gelukkig niet meer over, alhoewel ook dat ‘slachtofferschap’ indringend verslagen werd door het altijd alterte NOS-journaal, want wanneer die iets op de buis brengen “DAN IS HET NIEUWS.”

Zie ok mijn eerder ‘nieuws-tableau’ over de Saoedi-bombardementen op Jemen gepubliceerd in april 2015, herplaatst op dit blog.


Bij het Rode Kruis is er een dubbele reactie zo te zien, aan de ene kant beseffen zij hoe genant het is dat de media-aandacht zich richt op een televisiepersoonlijkheid die ‘ontsnapt’ aan het geweld, aan de andere kant zijn ze blij met zoveel publiciteit. De vraag is wat zulke foute publiciteit netto oplevert aan de slachtoffers. “Merlijn Stoffels van het Rode Kruis, die met Dessing in de kelder zat, roept op het lot van de Jemenieten niet te vergeten. ,,Wij hebben het land kunnen verlaten, maar de mensen daar kunnen geen kant op en zitten vast in een afschuwelijk conflict.” De groep hoopt zo snel mogelijk door te kunnen vliegen naar huis.
Het Rode Kruis kon vooralsnog niets kwijt over de manier waarop Dessing en het team zijn ontkomen aan het geweld. De organisatie laat weten dat de groep een tijdelijke mediastop inlast om bij te komen van alle indrukken van de laatste paar dagen.”

[*] Dit nieuws-tableau is een assemblage van 5 elementen die tezamen ‘een nieuw gecreëerd beeld’ vormen door de wisselwerking van betekenissen tussen de verschillende elementen:
1) PRI (Public Radio International) reportage van 25/6/2015 met een beeld van mensen die vluchten voor een luchtaanval op de residentie van de voormalige Jemenitische president Ali Abdullah Saleh


2)  Detail van het omslag van Kuifje/Tintin”Le Crabe aux pinces d’or” (1941/1944) verhaalt over een jonge reporter (tintin) die samen met Kapitein Haddock afreist naar Marokko om een bende opiumsmokkelaars te ontmaskeren….


3) Een mixed media illustratie van Orlagh Murphy (Dublin, Ireland), een portret van Floortje Dessing voor de VARA-gidsvan 16/12/2014


4) NOS logo ontwerp behorend bij een ‘pitch’ van jonge ontwerper (Jonge Honden) voor een twitter gestuurde nieuws site van de NOS:

De nieuwe NOS.nl website is als het ware één grote filter die ervoor zorgt dat jij het nieuws ontvangt dat belangrijk is. Kunnen we dit gegeven gebruiken om duidelijk te maken dat als je wilt weten wat er écht is gebeurd je op NOS.nl moet zijn?
De NOS introduceert een nieuwsfilter voor dé plek waar nieuws samenkomt: Twitter. Gedurende 24 uur kun je jouw eigen NOS nieuwsteam samenstellen bestaande uit redactieleden en oud nieuwslezers die alle berichten op jouw Twitter timeline controleren en filteren.


5) Icoontje van een straaljager/bombardementsvliegtuig dat ik iets heb aangepast om het enkel tot een silhouet te maken.


[**] Er is een Wikipedia pagina over de ‘ondernemende’ Floortje Dessing, waaruit blijkt hoe succesvol zij zich in de nieuws-markt als ‘product/brand’ heeft weten te plaatsen: Laat ik er twee citaten uit geven (ik heb de links in blauw in de Wikipedia tekst laten staan, in de Wiki zelf zijn die klikbaar):
In juli 2007 stapte ze over naar omroep LLiNK.[1] Ze presenteerde daar onder andere het programma 3 op Reis met Sebastiaan Labrie en Froukje Jansen. Uit het jaarverslag van de publieke omroep over 2007 bleek dat Dessing meer verdiende dan de Balkenendenorm.[2] Op 10 februari 2009 maakte Dessing in het radioprogramma van Ruud de Wild bekend dat zij mede onder druk van de publieke opinie met haar werkgever een salarisverlaging van bijna 10 procent, van 190.000 euro naar ca. 170.000 euro, was overeengekomen.[3] In maart 2009 werd bekend dat haar contract niet werd verlengd, vanwege de financiële problemen van de omroep.”
“In 2014 begon Dessing aan de presentatie van het programma Floortje naar het einde van de wereld, met bezoeken aan mensen die op afgelegen plekken over de hele wereld wonen.[6] In mei 2014 won Dessing voor dit programma de BVN Prijs[7] en in 2016 de Gouden Televizier-Ring. In 2015 presenteerde ze voor BNN De Zeven Zeeën, een realityserie dat de beste actievoerder onder tien bekende Nederlanders voor Greenpeace zocht.[8][9] In september 2015 werd Dessing genomineerd voor de Zilveren Televizier-Ster Vrouw.[10] In 2016 reisde Dessing naar Syrië, een land waar ze acht jaar eerder ook al was geweest. In het land ging ze op zoek naar de mensen die ze er toen ontmoette en bezocht ze plaatsen waar ze was geweest voor de tweedelige documentaire Floortje terug naar Syrië.[11] Hiermee won ze in 2017 de ‘Rockie Award’ in de categorie ‘Social & Investigative Issue’ tijdens het Banff World Media Festival in Canada, dat elk jaar gehouden wordt in de Canadese Rocky Mountains.[12]


‘Wouter Bos genoemd als nieuwe baas van SCHIPHOL’ zaterdag 02 december 2017 AT5 (via De Telegraaf) Is hij dan de man die de onbeteugelde groei van het op hol geslagen conglomeraat van luchthavens van Amsterdam tot Lelystad zal weten te stuiten? Neen, deze rode-rozen-uitdeler in verkiezingstijd zal deze benoeming enkel en alleen krijgen omdat hij als geen ander onder het mom van links en progressief het tegendeel weet te bewerkstelligen. Zo zei hij het zelf al kenmerkend in een interview met Volkskrant journalisten Frank van Alphen en Robert Giebels  gepubliceerd op 6 november 2010 schaamteloos vanachter zijn nieuwe bureau en nieuwe baan (KPGM) met een waarde van enkele tonnen per jaar (na zijn val als minister van financiën) :

“Ik heb altijd al gezegd dat links Nederland het bedrijfsleven niet aan rechts Nederland moet overlaten.”
De doodgraver van de PvdA heeft zijn taak nog niet geheel volbracht, in het kielzog van Wim Kok die het grootkapitaal ook na zijn premierschap geheel en al dienstig is gebleven, met zijn talloze commissariaten (sinds 2003 ook die van de KLM), is Bos een geschikte kandidaat bevonden om de oppositie tegen verdere uitbreding van Schiphol tot op Airport Lelystad te gaan inpakken… Glad en dubbelgetongd en gepokt en gemazeld in het bedrijfsleven, bedreven in het manipuleren van vergaderingen, een carrière in topmanagement, waarbij hij samenwerkt bij de Shell met Gerrit Zalm tot hij jaren later hem als minister van financiën opvolgt en verstrikt raak in de onduidelijke kluwe van kredietregelingen van de bankensector die de economische crisis heeft veroorzaakt.
Bos en Zalm – inmiddels bankdirecteur – dansen tijdens de opmaat voor de financiële crisis in 2008/2009 een ‘pas à deux’ met veel tenengetrap. Uiteindelijk ontspringt Bos deze dans door een zijdelings conflict over al dan niet voortzetting van Nederlandse deelname aan de ver van ons bed oorlog in Afghanistan, iets waardoor het kabinet Balkenende in 2010 ten val komt. Bos verkiest zijn kiezersmandaat als lijsttrekker niet verder deemoedig in de kamer te vervullen (zo weinig diep zit zijn democratisch besef). Hij zet zijn carrière voort als vennoot bij het op wereldschaal opererende accountsbureau KPGM met een jaarsalaris van 400.000 Euro [*], een bedrag ruim boven de zogenaamde ‘Balkenende-norm’ voor betaling van topfuncties in de publieke sector. Na zich ingewerkt te hebben bij de KPGM in financiering van de publieke sector, kiest hij er in 2013 wederom (zoals als hij als ex-minster deed) zijn opgedane kennis te kapitaliseren en maakt een overstap – als top-manager – naar het VU-ziekenhuis in Amsterdam.
SAMEN VOORUIT MET WOUTER BOS van lijsttrekker tot schiphol-voortrekker, dat is nu een nieuw visioen van macht en geld voor ‘sociaal-democraat’ [sic.] Wouter Bos.
“The sky is the limit.” Grootaandeelhouder van de luchthaven de Gemeente Amsterdam voelt er wel wat voor, zo zegt AT5 gehoord te hebben in de wandelgangen van de Stopera… nog meer capaciteit, nog meer luchtvervuiling, nog meer lawaaioverlast, nog meer toeristen…. dat zijn de beloften van die PvdA verkiezingsroos in de vuist… Het zijn die kiezers die de aangereikte bloem hebben aangepakt die er voor moeten bloeden.

Natuurlijk, nu zelfs de HEMA – na het succes van de rookworst en chocoladeletter -verrassings-tussendoor-vliegreisjes naar wel 100 bestemmingen binnen Europa aanbiedt voor spotprijsjes, hoor je de meeste mensen noch denken noch protesteren. Die zien op korte termijn een eigen belang in uitbreiding van Schiphol, blind als ze zijn voor de nadelen in de toekomst. Leuk toch, lees die advertentie die in de afgelopen dagen in alle kranten verscheen, geldig tot op 17 december (waarna de kerstvakantie-boekingsprijzen weer fors omhoog gaan):
“Het verrassingsticket is geldig voor een 3-daagse stedentrip binnen Europa met vlucht en accommodatie inbegrepen. Waar de reis naar toe gaat? Dat blijft een verrassing! Maar je kunt er vanuit gaan dat het een bijzondere stad binnen Europa is. Je zit niet te lang in spanning.”
HEMA advertentie: 3-daagse-vliegreis-naar-een-verrassingsbestemming

Krijgt Wouter Bos een verrasingsticket naar Schiphol, of krijgt hij zijn al lang verdiende loon: nooit meer mogen solliciteren naar een nieuwe baan, gewoon dienstbaar zijn en blijven waar hij nu zit, terug naar de protestants-christelijke wortel van zijn bestaan bij de protestante Vrije Universiteit. Dienend zijn in plaats van verdienend.

[*} Quote 500, 27/9/2010: “Wouter Bos gaat zijn zakken vullen bij KPMG”

Zo lees ik dit artikel… “Het vuile spel met de herrie van Lelystad Airport” in de Volkskrant van 29/11/2017.
[iHitNews aflevering 11]
“Ze voelen zich bedonderd, de burgers van Gelderland en Overijssel. Vanaf 2019 krijgen ze dagelijks te maken met het lawaai van laag overkomende vliegtuigen die naar Lelystad Airport gaan. Tot juni wisten ze nog van niks en nu zijn ze slachtoffer van een politiek spel.”
Het volledige artikel van Mac van Dinther & Dion Mebius staat hier:

MAAR…. buiten al die manipulaties die terecht blootgeegd worden, is er ook deze vraag…

Zijn deze provinciale stiltegebiedklagers principieel niet-vliegers?
Nee dat niet. Wie mobiel wil zijn en snelweg, spoorlijn en vliegveld mijdt komt niet ver en nog minder vlug op een verre bestemming.
Zeker niet all vluchtbewegingen van vliegtuigen naar en van Nederlandse luchthaven hebben Nederland als eindbestemming of vertrekpunt. Knooppunten, interlokale, interregio en intercontinentale zijn onoverkomelijk verbonden met die door vrijwel allen GEWENSTE MOBILITEIT.
Zou er met het bestaande, voor het oog onzichtbare maar voor het oor niet onhoorbare, stelsel van aan- en wegvliegroutes voldoende capaciteit zijn, als de internationale verdeling van luchtvaartknooppunten beter gedistribueerd zou zijn?
Wellicht, maar zijn daarmee uitbreidingen van luchtroute-capaciteit zoals beschreven in dit goed gedocumenteerde artikel, niet langer nodig?
Mijn antwoord is: de huidige politiek van ongebreidelde groei van aangeboden mobiliteit tegen spotprijzen, dient een halt toe geroepen worden. Niet enkel om de verdere verspreiding van luchtvaartsnelwegen boven stiltegebieden tegen te gaan, maar tevens om de milieugevolgen, alsook de sociaal-culturele gevolgen van al te grote mobiliteit te keren.
De consumptieve globaliserende gelijkschakeling van alles ondermijnt het vroegere bijzondere karakter van een bestemmingsoord.
Niet, weinig ,of geheel niet belaste VLIEGTUIG-KEROSINE die nu massaal in de atmosfeer terecht komt en de klimaatafspraken op top-niveau tot een lachertje maken, dient zwaar belast te worden. Steden en andere voor toeristen aantrekkelijke gebieden, die niet langer overspoelt wensen te worden door ingevlogen toeristen-massa’s dienen maximale quota vast te stellen van wat een stad, zonder ten onder te gaan aan het toerisme, nog kan verwerken. Die redenering geldt ook voor de bewoners zelf van zulke aantrekkelijke steden en gebieden, ook zij dienen hun neurotische reisdrang van vele ‘vliegvluggertjes’ per jaar te beteugelen.
Dit alles legt de echte reiziger, de echte zwerver geen stroobreed in de weg… Spoorlijnkaartjes dienen weer een vaste prijs te krijgen en reizen moeten overal onderbroken kunnen worden… over elkaar heen struikelende aller, aller goedkoopste boekingssystemen dienen aan banden gelegd te worden… per seconde in prijs verspringende trein-, bus, vliegtuig- en hotelboekingen dienen gedwongen te worden in een keurslijf van vaste prijzen. Reizen moet weer het karakter van zwerftochten krijgen, leren wat er tussen hier en daar bestaat…
De lange afstand wandelaar, de fietser, de roeier, de zeiler, mits zijn niet allen tegelijkertijd dezelfde op het internet aangeprezen routes nemen, plaatsen een bescheiden voetafdruk, pedaaltrap, roeihaal of kielzog op het milieu.
De zieke toestand van vliegtuigladingen toeristen die hoog boven oorlogsgebieden heen elders vertier gaan zoeken zijn door terroristische aanslagen al enigszins ingeperkt… Zoiets zou ook vanuit een positieve visie geregeld kunnen worden.

Bron statistiek: Calcasa The WOX® Quarterly Q3 2017:
“131 duizend euro gerealiseerde winst in Amsterdam
Huizenbezitters in Amsterdam verkochten dit jaar hun woning voor gemiddeld 131 duizend euro boven de oorspronkelijke aankoopprijs. Ook in het slechtere aankoopjaar 2008 wordt in Amsterdam nog altijd gemiddeld 85 duizend euro winst gemaakt // Na de vorige piek in 2008 zijn woningen gekocht tijdens het dieptepunt van de crisis in 2013 met 150 duizend euro het meest winstgevend. Maar ook een recentere aankoop uit 2015 levert nog altijd gemiddeld 116 duizend euro winst op.”
In Het Parool van 25 november 2017 mag Jasper Hercules zijn opinie kwijt: “Beleggers zijn hardwerkende mensen die de stad mooier maken” (*) Nu Amsterdam is goed voor huizenverkopers, dat blijkt wel uit de cijfers van gerealiseerde winsten, waarbij er in de meeste gevallen sprake is van ‘waardevermeerdering zonder waarde toevoeging’, oftewel SPECULATIE.
De gebezigde term ONROEREND GOED COWBOYS die de laatste tijd letterlijk opgeld doet, is weinig ter zake. Wilde jongens die op de rand van legaliteit aan het rommelem zijn op de woningmarkt (zoals Prins Bernhard jr.), ja die zijn er, maar slechts als bijkomende uitwas van de huizenspeculatie-bubbel. Zij zijn de HAAIEN, maar erger nog iedereen in Amsterdam en andere gewilde steden wordt nu in hun kielzog GEHAAID gemaakt.
Het probleem met de huidige huizenmarkt is meer structureel dan een probleem met enkele ‘onroerend goed-cowboys’. De wilde stijgingen van huizenprijzen grijpen diep in op het geheel van de samenleving. Iedere huizenbezitter – gewild of ongewild – wordt door de huidige kapitaal- en huizen-markt tot potentieel tot speculant gemaakt.
Een huizeneigenaar hoeft natuurlijk niet te verkopen, maar in het hoofd sluipen al snel gedachten “als ik nu eens…” Zo ook bij de erven, die bij leven zichzelf al op speculatieve gedachten kunnen betrappen en in geval van erfenis geconfronteerd kunnen worden met dusdanig hoge successierechten dat zij gedwongen worden het vroegere ouderlijke huis van de hand te doen.
De staat en haar geledingen tot op gemeentelijk niveau wakkeren zelf de speculatie aan. Als een pooier int de staat belasting op de ontuchtige woningmarkt. WOZ heet het dan (Waardering Ontroerende Zaken). Vrijwel alle politieke partijen hebben direct of indirect ingestemd met wetswijzigingen en verordeningen die in al hun bewust geconstrueerde ingewikkeldheid en ondoorzichtigheid, maar één richting opstuurden, die van de afbraak van gemeenschappelijkheid van grond- en woningbezit. Wat in een eeuw opgebouwd is aan sociale vormen van huisvesting, werd in de afgelopen kwart eeuw weer afgebroken.
Woningen zijn zo van gebruiksvoorwerpen tot beleggingsobjecten geworden. De huurder die zich op basis van een oud, nog niet ongeldig verklaarde huurcontract, heeft weten te handhaven in delen van de stad waar de prijzen van grond- en opstallen de pan uitrijzen, wordt in de media afgeschilderd als een ‘profiteur’, terwijl de gehaaide speculant de hand boven het hoofd gehouden wordt, degenen die de speculant aanvallen zijn – zo lezen wij in de vele opinie-artikelen – enkel afgunstig, zij gunnen deze ‘harde werkers’ niet hun welverdiende winst. Dat is op dit moment de netto-opbrengts aan publieke opinie van de pro- en contra artikelen in de dagblad pers over deze stad: Amsterdam.
Een onfraai voorbeeld van ‘discriminatie van huurders’ komt bijvoorbeeld vanuit een organisatie die formeel gesproken een Amsterdamse ‘woningcorporatie’ is, Stadgenoot, maar in de praktijk meer een projectontwikkelaars-bedrijf blijkt te zijn. In de Volkskrant van 7 juni 2017 plei de directeur van deze organisatie ervoor om de nu nog steeds geldende huurbescherming te versoepelen en mensen die naar hun maatstaven “te groot wonen” (doordat de gezinssamenstelling veranderd is) te dwingen naar een een kleinere en zelfs duurdere woning te verhuizen. Voor de invoering van deze vorm van rechteloosheid van degenen die huren in wat ‘de sociale sector’ genoemd wordt, is een fraaie term bedacht “flexibilisering van het huurrecht.”
Let wel bestaat er enige overheids- of semi-overheidsinstantie in Nederland die het heeft over ‘flexibilisering van de rechten van villabewoners en andere te ruim wonenden? Dat is geen dwaze retorische vraag, want destijds – vlak na Wereldoorlog II bestond er in Nederland de ‘Woonruimtewet van 1947’ waarbij ook villabewoners gedwongen konden worden om een deel van hun woonruimte af te staan aan hen die door de heersende woningnood getroffen waren. Immers formeel gesproken in onze grondwet, is en blijft het ‘recht op wonen’ een hoger goed dan ‘het (on)recht van eigendom’. (**)
De grote sociaal-economische beweging in het woninglandschap van Nederland kenmerkt zich door erosie van het aanbod van huurwoningen en de groei van ‘eigen woningbezit’, waarvan een groot deel nauwelijks of niet-helemaal ‘eigen’ is, maar bezit van de bank. De financiële constructies waarmee eigenaren in spé hun ‘bezit’ over vele jaren van hun leven  pogen te verwerven, de hypotheek-regelingen, zijn dan ook in de harde praktijk van het leven vaak nauwelijks te onderscheiden van die van een huurder in de “vrije” sector. Het waren ook dit soort ‘verhuur van de idee van eigen woningbezit regelingen’ die een decennium terug leidde tot een crisis in de westerse kapitaalswereld, een crisis die banken deed wankelen en staatsingrijpen op de financiële markt noodzakelijk maakte. De kosten daarvan moesten wel door ons allen opgebracht worden in de vorm van bezuinigingen, nog verdere privatisering van overheidsdiensten en hogere lasten. Een crisis die -anders dan beweerd wordt – niet bezworen is, maar tot een permanente factor gemaakt is van al het overheidsbeleid, een proces waarbij de inkomens nivellerende werking van sociale verworvenheden ongedaan gemaakt worden, met name in het bereik van wonen en gezondheidszorg.
Al te somber? Zing dan met mij het lied “Aan de Amsterdamse Grachten”, en bedenk dat de oorspronkelijke tekst van het uit het jaar 1949 stammende lied al een verwijzing in zich heeft van verandering, wat eerst een plek om zelf te leven, te wonen was, veranderd: het woonhuis wordt in het lied van 1949 tot kantoor. Nu zien we een tegenovergestelde beweging waarbij kantoren (functiewijzigingen uit de periode 1950-1980) aan de grachten omgebouwd en opgesplitst worden tot dure appartementen:
“Er staat een huis aan de gracht in oud Amsterdam
Waar ik als jochie van acht bij grootmoeder kwam
Nu zit een vreemde meneer in ‘t kamertje voor
En ook die heerlijke zolder werd tot kantoor” (***)
Natuurlijk is het een zwijmellied, eerder Frans dan Amsterdams met de accordeonriedeltjes, ontleend aan de ‘musette’ dans en liedteksten vol verlangen naar een arcadisch Frans plattelands-verleden dat nooit bestaan heeft.
Nu zwemmen er op deze driekwartsmaat ONROEREND GOED HAAIEN in die grachten en zij zingen:
“Aan de Amsterdamse grachten
Heb ik heel mijn kapitaal voor altijd verpand
Amsterdam vult nog meer dan te verwachten
Onze bank-rekening in het buiten-land.”
(*) Het Parool 25/11/2017: Het is tijd dat een belegger eens een tegengeluid laat horen, vindt Jasper Hercules, eigenaar van Amsterdams Fundament, dat kort gezegd huizen koopt, renoveert en verkoopt of verhuurt. De beroepsgroep staat in het centrum van een maatschappelijke en politieke discussie, waarin ze wordt uitgemaakt voor ‘patsers’, ‘een plaag’ en ‘mensen die alleen maar aan geld ­denken’.

“Dat soort teksten is van PVV-niveau. Daar gaan mijn nekharen van overeind staan,” zegt Hercules. “Beleggers zijn hardwerkende mensen, die risico’s nemen en de stad mooier maken.
(**) Proefschrift van A.Q.C. Tak “Het Huisrecht”; Utrecht 1973: “Het karakter van het huisrecht als grondrecht moet worden gezocht in de sfeer van de persoonlijke vrijheid van het individu, een erkenning van de wezenlijke behoefte van de mens om een plaats te hebben waar hij ongestoord volkomen zichzelf kan zijn, een oase van rust en veiligheid die hem zijn eigen persoonlijkheid kan doen hervinden, wanneer deelname aan de gemeenschap hem tijdelijk te veel is geworden. Artikel 8 lid 1 van het Verdrag van Rome luidt dan ook: ‘Een ieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven, zijn gezinsleven, zijn huis en zijn briefwisseling.’” [; pagina 9]

(***) De oorspronkelijke versie kwam uit in 1949, de tekst was van Pieter Goemans (1925-2000) die het publiceerde onder het pseudoniem van Peter Schott, Dick Schallies maakte het muziekarrangement.