Feeds:
Posts
Comments

Escher_Amerikaanse-ambassadegebouw_museum_2019
De ONROERENDGOEDBOEREN spiegelen ons weer wat voor om publieke gelden in hun zakken te krijgen waarbij de al bestaande vermarkting van afbeeldingen gebaseerd op de grafiek van Maurits Cornelis Escher (1898-1972) nog grotere proporties gaat krijgen. Vastgoedontwikkelaar IQNN en vermogensbeheerde Syntrus Achmea hebben een plan om Escher als uithangbord te gebruiken voor hun hotel en horecaplan in het voormalige gebouw van de Amerikaanse ambassade aan het Lange Voorhout (ontwerp uit 1958 van de Amerikaans-Hongaarse architect Marcel Breuer). [1] Een fors uit de kluiten pand dat omstreden was toen het gebouwd werd wegens beweerde ‘onaangepastheid’ aan de omgeving. Decennia later tot rijksmonument verklaard. Onlangs gekocht door de Gemeente Den Haag en pal daarop (bijna) weer verpatst aan een conglomeraat van onroerend goed handelaren en projectontwikkelaars

AMSnote6938.03

Er waren en zijn ook nog anderen die weer andere plannen met het gebouw hebben, maar die worden door het Haags College van Burgemeester en Wethouders (Hart voor Den Haag/Groep MOS, D66, VVD en GroenLinks) als onvoldoende commercieel gezien. Is er nog enige oppositie over in de Haagse gemeentepolitiek die de ‘onroerengoedboeren’ weten buiten te sluiten? Het lijkt erop dat de Haagse Stadspartij de enige is die dwars ligt. [1]

Escher zelf zag het allemaal al in zijn bol in 1935. Wat hij ervan vond weten wij echter niet.

Escher was een graficus en de maten van zijn grafische ondergrond (houtsnede, lithografie en kopergravure) gerelateerd aan de maten die de drukpersen die hij voor de vermenigvuldiging van zijn werk gebruikte, maken zijn kunst tot ‘kleine en intieme’ werken die geen enorme zalen behoeven.
Er zijn enkele uitzonderingen van werken die als monumentale kunst uitgevoerd zijn, zoals de Metamorfose wandschildering voor een postkantoor in Den Haag.. dat was enkele tientallen meters lang… een (fotografische) uitvergroting van een grafiek uit 1937. Escher liet die uitvergroting in 1969 uitvoeren door een ander, hij bleef toch de meester van het ‘kleine vlak’. in het jaar 2008 versjacherde de PTT ook die publieke-poskantoorruimte en gelukkig maar waren er liefhebbers van Escher zijn werk die ervoor gezorgd hebben dat dat werk een plaats kreeg op Schiphol. Voorstellen door de PvdA in de Haagse Gemeenteraad in 2007 om de schildering voor Den Haag te behouden en  over te brengen naar het stadhuis werden in de wind geslagen door het stadsbestuur.
Twee andere monumentale werken van Escher bevinden zich op de begraafplaats Tolsteeg bij Utrecht. In 1958 gemaakt. Één ervan is er nog en in 2015 gerestaureerd. Een ander werd verwijderd, verplaatst (iets dat uiterst risicovol is) naar de Stadsschouwburg van Utrecht en daar – bij weer een andere interne verbouwing nogmaals uit een muur gepeld en verplaats (dit tegen adviezen van deskundige conservatoren in). [2]

AMSnote6937.08

 

Ik heb me (nog) niet verdiept in hoe nu het huidige Escher Museum even verderop in een vroeger paleisje van Koningin-moeder Emma beheerd wordt. Wel weet ik dat je daar met een Museumkaart niet terecht kunt… ja want in Holland is de kunst al van ouds iets dat eigenlijk niet tot de verantwoordelijkheden van de staat behoort.
Gratis toegankelijke (echte publieke) musea moet je hier met een lantaarntje zoeken. De Rijksgebouwendienst overschrijdt met genoegen vele malen het budget voor de verbouwing van weer een Koninklijk Paleis, maar heeft voor zichzelf geen taak bedacht om bestaande of nieuwe musea economisch te faciliteren. Alles is hier onderhevig aan MARKTWERKING… vandaar dat een groot deel van het Hollandse cultuurbeleid toevalt aan ONROERENDGOEDBOEREN… (nee geen kleine boertjes, maar conglomeraten die aan meer dan ‘mini-credietjes’ doen)… die dan een doctorandus in de kunstgeschiedenis strikken (soms is het  ook omgekeerd) om voor hun karretje te spannen.

Zo valt mijn oog – bij een onderzoekje  naar de voorafgaande publieke discussie over een mogelijke verhuizing van het Escher Museum – op een uitspraak in het Algemeen Dagblad op van meervoudig museumdirecteur Benno Tempel (1972-) die het roer in handen heeft van zowel hetHaags Gemeentemuseum (nu onder protest omgedoopt door hem tot ‘Kunstmuseum Den Haag’)  als het Escher Museum (gehuisvest even verderop in een voormalig paleisje van Koninging-moeder Emma) [3]:

Directeur Benno Tempel van het van het Escher- en het Gemeentemuseum wijst erop dat er een ‘principebesluit’ ligt over deze verhuizing: ,,Escher is een wereldwijd merk, en de huidige locatie barst uit z’n voegen.”  [Algemeen Dagblad 30/5/2016]

Ht gaat dus om het “wereldwijd merk” Escher. Toch eens uitzoeken wie nu de branding rechten binnengehaald heeft en nog opstrijkt van al die posters, t-shirts, mokken, badmatten noem maar op…  wie strijkt dat geld op? Is dat op zich al niet genoeg om op basis van merchandizing inkomsten zonder een projectontwikkelaar een nieuw of verbeterd Escher Museum uit de grond te stampen? Ja… zij die iets van Escher weten, weten dat hij wars was van dit soort succesgedoe … in de dagen dat Escher buiten zijn weten en willen populair werd in de pop-cultuur van de zestiger jaren stuurde hij nog eens een persoonlijke brief van Mig Jagger die een prent van hem wilde gebruiken voor een platenhoes terug met een bitse reactie dat hij daar geen zin en tijd voor had.

AMSnote6937.09

AMSnote6937.10

Werden en worden de culturele functies behorend bij het nu geheel en al Thatcheriaans ontmantelde staatsbedrijf de PTT ook al niet verkwanseld? Is niet het vroegere Postmuseum, geherformatteerd tot Communicatie Museum en staat het niet op het punt failliet verklaard te worden na een mislukte doorstart als “Museum COMM” nu niet meer voor publiek toegankelijk, maar wel te huur als entourage voor lobby-bijeenkosten van het bedrijfsleven… gunst wat een naam … dat is ‘Museum Comm’… ‘comm’ van COMMERCIE en niet van COMMUNICATIE.

Wie heeft het nog over de fantastische collectie muziekinstrumenten die ooit in het Haags Gemeentemuseum te zien was… het enige muziekmuseum van Nederland! Verdwenen in het depot omdat de ‘kunstmarktdoctorandussen’ die er de laatste decennia de scepter zwaaien de breedte van de door de tijd gegroeide verzameling van het Gemeente Museum Den Haag vooral ontkend en weggemoffeld hebben. [3]

We zien nu hetzelfde gebeuren… Escher zijn kunst als lokaas van de projectontwikkelaars die op zich NIETS met het werk van Escher zelf hebben, buiten dan de mogelijkheid om zijn werk nog meer te vermarkten en hun op winstmaximalisatie gericht investeringsbeleid een cultureel tintje te geven om zo de BLINDE HAAGSE GEMEENTERAAD mee te krijgen voor nog meer culturele kaal- en misslag.



[1] De Haagse Stadspartij (met vijf raadszetels in de oppositie) is zo te horen de enige die een tegengeluid geeft:

Peter Bos: “De gemeente zou het gebouw niet moeten verkopen. Zo houdt de gemeente de regie over de toekomst van het gebouw en kan gekozen worden voor het beste plan in plaats van wat de markt dicteert. Straks zijn we het gebouw kwijt, wordt het door verbouwingen verminkt en kan Escher de huur niet meer betalen.”

Wel is Bos zeer te spreken over de huidige, tijdelijke gebruikers van de ambassade: “Anna Vastgoed en Galerie West laten zien dat het gebouw zeer veel verschillende publieke en culturele functies aan kan. West heeft zelf ook serieuze toekomstplannen gemaakt voor het pand. Waarom wordt dat niet serieus genomen?”


[2] Maar liefst 84 pagina’s (inclusief grote kleurenfoto’s) beslaat het regeerakkoord van de coalitie Gemeente Den Haag (Hart Voor den Haag/GroepMos, D66, VVD, GroenLinks). Ook de voormalige ambassade van Amerika komt er in voor ik citeer dat stukje hier even in context. Niet de gemeente Den Haag maar een “nieuwe eigenaar” gaat aan de “versterking van het Museumkwartier” bijdragen. Wat kan dat anders zijn dan een eigenaar die er geld in ziet en zelfs al zou er een op het eerst gezicht nog te aanvaarden plan uit kunnen komen, er is niemand die enig zicht kan hebben wat er gebeurd als die nieuwe eigenaar de hele boel, of delen  alsnog weer aan een ander verkoopt:

De begeleiding van jonge kunstenaars blijft belangrijk en we stimuleren cultureel ondernemer- schap. Daar hoort het faciliteren van culturele broedplaatsen bij. Wij hechten grote waarde aan creatieve broedplaatsen. Een culturele broedplaats is meer dan een inspirerende plek waar jonge kunstenaars en cultureel ondernemers werken aan innovatieve ideeën. Broedplaatsen geven vaak een heel nieuwe impuls aan een wijk: ze brengen leven, creativiteit en economische bedrijvigheid. En ze geven kleur aan een stad. Er ontstaan zo nieuwe verbanden en samenwerkingsvormen in onze stad. Bovendien worden op deze manier leegstaande gebouwen effectief hergebruikt.

Samen met anderen werken we hard aan de ontwikkeling en versterking van het Museumkwartier. We verkopen de voormalige Amerikaanse Ambassade zodat een nieuwe eigenaar daaraan kan bijdragen. [pagina 54]

Eerder in het rapport (waarin kunst en cultuur niet meer dan ondergeschoven kindjes zijn) is al te lezen hoe het VVD66-achtige ruim baan voor de pretindustrie (een politiek die in Amsterdam afgeschoten is, hier nog breeduit gepropageerd wordt, waarmee ook het enthousiasme voor de gecombineerde hotel, horeca en museumfunctie van het voormalig ambassadegebouw verklaard wordt:

Ruim baan voor de horeca
Een bloeiende horecasector is belangrijk. Het creëert banen, ook aan de onderkant van de arbeids- markt, en het zorgt voor levendigheid en vertier in de stad. Wij geven horecaondernemers de ruimte om te bouwen aan onze bruisende stad. Een stad waar Hagenaars kunnen genieten, waar we studenten en expats aan ons kunnen binden, en nog meer toeristen kunnen trekken. Daarom blijven we ons in de uitgaansgebieden samen met de horecasector inzetten voor ruimere openings- tijden, realistische geluidsnormen in de horeca en een soepel terras- en vergunningsbeleid. Ook willen we een impuls geven aan de dancescene. Binnen de uitgaanskernen bestaan nauwelijks potentieel geschikte locaties. Daarom komt er een pilot voor nachtontheffingen voor locaties buiten deze kernen. [p.47]

 

[2] Chris den Engelsman beschrijft en verbeeld uitvoerig en fraai de totstandkoming van de voor het oeuvre van Escher uitzonderlijke muurschilderingen op de begraafplaats bij Utrecht in de jaren vijftig van de vorige eeuw, op een prachtige reeks web-pagina’s.
Er zijn ook nog mensen die oog en liefde en begrip hebben voor het werk van Escher zelf…

AMSnote6938.05

[3] Toen ik van die naamswijziging van het Gemeentemuseum Den Haag hoorde, schreef ik dit op sociale media: “Waarom komt dat bericht van naamswijziging dan toch zo onaangenaam over? Is het wellicht de trend van toeristische globalisering en marketing, waarbij het ‘Gemeentemuseum Den Haag’, ‘Kunstmuseum Den Haag’ gaat heten, omdat de Engelse vertaling van die naam – volgens de reclamebureaus die in de hand genomen worden – meer duidelijk maakt wat daar te zien is?

Zo’n naamswijziging is tekenend voor de ahistorische cultuurmanagers-mentaliteit van dit moment. Wat deze instelling, met een complexe geschiedenis van meer dan een eeuw, betekend heeft wordt zo uitgewist… bibliografische verbanden worden bemoeilijkt, de inhoud en betekenis van dit museum worden vernauwd tot het begrip ‘kunst’ terwijl de collectie toch breder is: mode, gebruiksvoorwerpen, muziekinstrumenten, ambachtelijk en  industrieel ontwerp… denk toch eens in het aantal “zie ook” verwijzingen die er gemaakt moeten worden… het geheugenverlies van al dat wat op schrift gesteld is met die oude naam. Het is ook arrogantie van de huidige generatie museumdirecteuren, die aan het internationale firmament wensen te schitteren en het woord ‘gemeentelijk’ maar te min vinden, dit terwijl juist een gemeentelijk museum iets van de plaatselijke gemeenschap behoort te zijn en dat hoeft heus niet tot lokaal patriottische kneuterigheid te vervallen. Is niet Het Stedelijk een internationaal bekende naam van een museum van en voor de stad Amsterdam?

AMSnote6914.03

TRUMP BECOMES FIRST SITTING PRESIDENT TO SET FOOT INTO NORTH KOREA… how does he do that while sitting? // Americans sitting presidents left their “footprints” almost seven decades earlier in North Korea though. Aerial bombing footprints by sitting presidents Truman and Eisenhower who approved the heavy handed carpet bombing of North Korean cities by general Curtis Le May, with Pyongyang, the capital, being only one of many… Let me remind those who are not in the know:
~
According to a bomb assessment conducted by the U.S. Air Force, over the course of the war 75 percent of Pyongyang was destroyed by the U.S. bombing, placing it approximately at the midpoint in level of damage, relative to other Korean cities
Musan – 5%
Najin (Rashin) – 5%
Unggi (Sonbong County) – 5%
Anju – 15%
Sinuiju – 50%
Songjin (Kimchaek) – 50%
Chongju (Chŏngju) – 60%
Kanggye – 60% (reduced from previous estimate of 75%)
Haeju – 75%
Pyongyang – 75%
Kyomipo (Songnim) – 80%
Hamhung (Hamhŭng) – 80%
Chinnampo (Namp’o) – 80%
Wonsan (Wŏnsan) – 80%
Hungnam (Hŭngnam) – 85%
Sunan (Sunan-guyok) – 90%
Sariwon (Sariwŏn) – 95%
Hwangju (Hwangju County) – 97%
Kunu-ri (Kunu-dong) – 100%
Sinanju – 100%
~
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Pyongyang


Would it be an idea that any sitting president, any authority approving aerial bombing would set foot onto the ground impacted by the ordnance dropped by their order, before ordening any other air raid?

MORT À CRÉDIT / DEATH ON CREDIT in OSAKA
– tête à tête during G20 Top of Queen Maxima of the Netherlands & Crown-Prince Mohamed Bin Salman of Saudi Arabia –

Maxima_Salman_G20_Mort-a-credit

When looking at this photograph circulating in the main news the title of the in/famous 1936 novel of the Louis-Ferdinand Céline came to mind – Mort à Crédit – because when one has to give credit these two people with a word that strongly associated with them then these two words come up… they hang as invisible text balloons over their heads as if they were spoken in this tête à tête of two people who got to their actual power position in a similar way. One by being born into a royal family, the other by marrying a future king. The associated novel content of Céline (a master novelist and champion anti-semite at the same time) is summarised in a Wikipedia article on it:

“… sordid stories of families whose destiny is governed by their own stupidity, malice, lust and greed …”

I think it fits the related personal and world events of these two very well,  I explain why below.

Queen Maxima is also apointed as United Nations Secretary-General’s Special Advocate for Inclusive Finance for Development (UNSGSA), her specialism being ‘micro-credits’. The mangament of her personal economics is not much ‘in-line’ with this task as she has recently be exposed in her home land Argentina for tax evasion over property that she had aquired in Patagonia. Her family history may explain how she can “turn a blind eye” on the practices of the man who sits opposite her, the Saudi omnipotent cron-prince who has implicated himself in the silencing of Saudi dissidents, which in one well exposed case led to the killing and dismemberment of well know Saudi dissent Jamal Kashoggi. Worse in the sense of the number of fatalities has been the involvement of crown-prince Mohammad bin Salman – as minister of Defence – in the raging war in Yemen, whereby Saudi Arabia as a proxy for the United States fighting (indirectly) the growing influence of Iran in Yemen (to remind those who blame Trump for all badness of the USA, this deal was made under Obama). Since the year 2016 Saudi Arabia’s airforce (supported by the British and the Americans) have strafed what are supposed to be strongholds of enemies of the Saudi’s.. areal bombardments which have been exposed by many international observers and local human rights organisations of causing more collateral victims than succesful hits on so called military targets.

Queeen Maxima’s father, Jorge Zorreguieta, comes from a rich Argentinian agriculture trading family and he has served also as a deputy minister during the Argentina Junta, taking on also other resposibilities involving him as weel in what is called by the euphemism of ‘interior security’. During that tenure several memebers of the staff for who Jorge Zorreguieta was responsible “disappeared”… as he managed to get his ass out of this mess before the donwfall of the junta, he has managed to evade prosecution during his life-time.
Of course the daughter of such a white collar criminal is not supposed to carry responsibilities for the bad history of her father, but it is striking how Maxima repeats the irresponsibility and ignorance of her own father . Like him she has a strong drive to public fame and an underdeveloped sense of morality and responsibility.

Economics and credits come in yet in another way in the relation between the two royal houses of the Netherlands and Saudi Arabia, with the log standing financial interests of the Dutch’House of Orange’ and world oil companies. Royal Shell is the most prominent expression of that. The grandmother of King Willem Alexander bought early on many shares in this successful company and only a few years ago in 2015 King Willem Alexander flew in to Saudi Arabia to pay his respects to the deceased Saudi King Abdullah, an act that was at that time criticised by some because of the abhorent state of human rights in the Kingdom of Saudi Arabia.

This citation I took from the news service Al Jazeera (yes I know all big players on the international media market are somehow participating also in the creation of the misery they expose):

Queen Maxima of the Netherlands is facing a barrage of criticism over a meeting she had with Saudi Arabia’s Crown Prince Mohammed bin Salman during the G20 summit in Japan. // Agnes Callamard, the UN Special Rapporteur on Extrajudicial Executions, who has been investigating the killing of Saudi journalist Jamal Khashoggi, accused Maxima of complicity by not discussing the case with the crown prince.
“If  you do not speak and do not demand justice, it suggests that you have no concerns,” Callamard told Dutch daily Algemeen Dagblad on Saturday.” (…)
“Silence, turning a blind eye, a ‘business as usual approach’ towards the increasingly aggressive tactics of too many autocrats; those are not the characteristics of leadership that we should expect.”

NB mostly pictures taken of Maxima tend to be charming and/or embellishing, this one NOT… one can not escape second thoughts… is she stupified?… does she experience a moment of memory loss?… also one can see she is taken notes in some kind of cahier, or it her brieving notes?… all very non-monarch style.. monarchs do not make notes, they have their retinue to take care of such commoners things…

Elco-Brinkman_abortus_over-tijd
1981-2019 Elco Brinkman is OVER TIJD met zijn pleidooi om abortus uit de ‘basis-verzekering’ te halen. In een recent interview koppelt Brinkman ‘ongewenste zwangerschap’ aan de gevolgen van een avondje beneveld stappen afgerond met een neukpartijtje en zegt dat de samenleving niet dient op te draaien voor onverantwoordelijk gedrag.
Elco Brinkman (1948-) was ooit minister voor Welzijn Volksgezondheid en Cultuur (1982-1989). De uiteindelijke vaststeling van de praktijk van het uit het wetboek van strafrecht halen van de ‘Abortus Provocatus Lege Artis’ (opzettelijke vruchtafdrijving vond onder zijn bewind plaats, zo ook het het toevoegen van deze ‘medische handeling’ aan de basisvoorzieningen van de ziekenkostenverzekering.
Het was niet zo dat het CDA in die tijd principieel tegen abortus was, anders dan de andere christelijke partijen waarvan zij zich zo konden onderscheiden. Wel worden in CDA-kringen waartoe Brinkman behoort vragen gesteld over de ‘morele status van de ongeboren vrucht’… dit niet enkel in het licht van het geloofstelsel van de Katholieke Kerk (die beschouwt het moment van bevruchting als het ontstaan van nieuw leven), maar ook het verband met euthanasie, waarbij het toepassen van abortus op ‘wilsonbekwamen’ aan de orde is. Daarbij komen nog de ethische kwesties die (medisch-technisch) ingrijpen van de mens op zijn nakomelingschap met zich meebrengen.
Brinkman die een veelbelovende vruchtbare politieke carrière had in de jaren tachtig, werd in 1994 – geheel buiten een ieders verwachting – als komend partijleider en premier voor het CDA door de zittend premier Lubbers geaborteerd.
Hij werd ook ziek, vocht zich erboven op en wist zich door het binnenhalen van een schier eindeloze reeks van bestuurslidmaatschappen en commissariaten op te werken tot wat sommige journalisten benoemden als “de meest invloedrijke man van Nederland”.

Op late leeftijd werd hij nog minzaam als ‘éminence grise’ verheven tot fractievoozitter voor het CDA van de Eerste Kamerfractie (2011-2019). Kortelings trad hij terug uit die functie.

Nu, ontdaan van die verantwoordelijkheden en de daarbij behorende insnoering van de mond, greep Elco Brinkman de kans aan van een journalistiek interview om na een dracht van bijna vier decennia, zijn opgezwollen onderbuik te doen spreken – zwaar over tijd – maar de vrucht van zijn gedachten diende gebaard te worden.
Genotzoeking dient niet door de staat gesanctioneerd worden, zo is zijn opvatting. Zo verpakt hij in het interview zijn moraal – naar Hollands christelijk gebruik – handig in een kostenbesparing die te realiseren valt. De gevolgen van liederlijkheid dienen te komen voor de lustzoekers, zo ziet Elco Brinkman dat. Niet langer geremd door het moeten “meenemen” van verworven inzichten en wetenschap -zoals tijdens zijn politieke loopbaan – laat hij nu zijn gemoed spreken: in het tijdschrift van het Wetenschappelijk Bureau van het CDA”, Christen Democratische Verkennningen (CDV) – (een blad waarvan hijzelf in het verleden nog jarenlang redacteur van geweest is). Interviewer is Marc Janssens, titel van het artikel “Het CDA heeft de stad links laten liggen”:

Het debat over wat de staat wel of niet moet betalen, kan uiterst gevoelig liggen. Als voorbeeld geldt abortus of het subsidiëren van zaaddonatie aan alleenstaande vrouwen. Hoe een verantwoorde keuze te maken?

‘Het is altijd lastig om over individuele onderwerpen te praten zonder voor fatsoensrakker te worden uitgemaakt. Over het algemeen vind ik dat we prioriteit moeten leggen bij de echte noodzakelijke zorg en niet bij allerlei zaken die het gevolg zijn van individuele keuzes. Inzake abortus, en dat geldt ook voor ivf, hebben we destijds een juridisch-medische toetsing afgesproken en gezegd dat we dan niet willen dat de overheid via permanente bemoeizucht boven op alle individuele gevallen zit. We moeten ook vertrouwen geven aan artsen en de samenleving. Maar dat mag natuurlijk nooit een vrijbrief zijn om zo te leven dat je na een avondje stappen op kosten van de gemeenschap een foetus laat weghalen. Het gekke is dat we het bij een autoverzekering wel accepteren dat je meer moet betalen als je veel schade maakt, maar niet bij bijvoorbeeld veel roken of drinken.’

Reacties uit de hoek van hen die in de praktijk met het toepassen van abortus te maken hebben wijzen Brinkman’s ongefundeerde generalisering over de omstandigheden die tot een abortus leiden af. In het interview wordt in dezelfde populistische redeneertrant nog meer moraalridderij gepleegd door steeds de nadruk te leggen op de kostenaspecten, het populaire adagium “niet van onze belastingcenten”.

Uit de vele reacties op deze uitspraken in kranten, op televisie en bij sociale media, van de “meest invloedrijke man van Nederland” blijkt dat die invloed meer dan tanende is… bijval weinig, afwijzingen veel.

ELCO BRINKMAN IS OVER TIJD

i_hongkongness_on-black-PRC-emblem
the IMAGINED COMMUNITY of HONGKONGNESS

– this is my second attempt to summarise HongKongNess in one icon like picture –


香港人 = HONGKONGNESS (also spelled Hon Kong-ness) the idea of a special, separate identity many citizens of the “Special Administrative Region of the People’s Republic of China” do conceive as their ‘imagined community’ (the last term comes from the well-known study on the meaning of nationalism by Benedict Anderson, 1983) [1]. A side effect of the tactical doctrine proposed by the Chinese leader Deng Xiaoping in the early eighties for the ‘take back’ (after 156 years) of the Crown Colony of Hong Kong, from the British Empire by the People’s Republic of China: “ONE COUNTRY TWO SYSTEMS”… HONGKONGNES expresses first of all what is NOT wanted (the legal Chinese state system where the separation of powers between the juridical and the reigning party system does ‘de facto’ not exist)…

HONGKONGNESS is also the idea of ‘freedom (of expression)’ and at the same time the ‘freedom of entrepreneurship and trade’ (hence including exploitation of humans and property).

There is hardly any surviving ancient Hong Kong native culture that can be used as a cultural carrier for this city-state new form of nationalism. Hong Kong was just a sparsely populated rock and some islands with a few fisherman settlements at the moment of occupation by the British. Hong Kong has seen a fluctuating past since it became a British colony with periods of rise and decline of its population and economic importance. In the mid sixties – at the moment of a great influx of refugees from Mainland China because of extravagant and often chaotic political and economic reforms during the reign of Mao Zedong, the city’s population started to grow fast. It was also the time of the Cold War and economic boycott of Mainland China, that created the often infamous industry city-state associated with products branded ‘Made in Hong Kong’.

The policy change in Mainland China, with the implementation of Free Economic Zones (read free to exploit the local labour in these areas) like the adjacent region around Shenzhen, brought about by Deng Xiaoping, cum suis, repositioned the role of Hong Kong, whereby the element of factory production diminished and the already growing sector of international banking and associated trade activities greatly expanded.

This last development may explain the paradoxical status of the idea of HONGKONGNESS whereby those who want more civil rights, local democracy and some even class equality, find themselves in the same basket as members of the big business community when it comes to protest against changing the actual ‘rule of law’ system, which is seen as yet another step in the ‘salami-tactics’ of Mainland China powers to gain greater control over the city-state, its inhabitants and its business. There is even a double bottom to this ‘unholy alliance’ because the international banking and trading sector of Hong Kong is eager to keep as long as possible the ‘status aparte’ of the ‘special administrative region’ to facilitate it’s growing investments and influence in Mainland China and the funneling role of Hong Kong to reap the profits of it.

Big profits can be made by being close to China, work in China, but not being ruled by China (too much).
This process is not a one-way undertaking, because financial conglomerates from Mainland China are using Hong Kong for a similar type of exploitation. In other words these are economic dragons with more than one head.

Do these observations make the mass movement of Hong Kong people we have witnessed in the past weeks suspect? I do not think so. There is a genuine need to keep a way of life that allows for more personal freedom than available in the People’s Republic of China proper. Still that what can be called ‘the City State of Hong Kong’ is far from an ideal social system… when it comes to social differences Hong Kong is among the top ranking nations for its ‘social inequality’. [2]

As always ‘social movements’ are phenomena that are ‘on the move’, within days one can see how discontent expressed in demonstrations reach a momentum whereby the quantity (the amount of people participating) invokes new quality. Single demands become lists of demands, a political program may evolve… claiming things far beyond the impetus. We need to keep in mind as well that ‘unity’ is always momentary and that ‘a social movement’ is mostly something that carries differing opinions on means and ends. Potential leaders are “born” during the struggle, will rise and will have a hard time not to get caught in the ideological stratification processes whereby single opinions on tactics and strategies are imposed onto a pluriform crowd. Fractions may form, internal struggles may develop, up to fratricide.

What stems hopeful in regard to the mass street rallies of Hong Kong, is that these displays of popular dissent and power are ephemeral, warning signs to those who rule the city state. The demonstrators show the authorities that they have to reckon with a population that is formally hardly represented in the straightjacket representational system that has been tailored by the party communist system of the People’s Republic of China. These highly visible mass street rallies are set against the wheeling and dealing of an opaque local governmental system. The mobilization structure for the mass rallies is manifold. Methods of action are most often peaceful. Non-violent tactics are acquired with each new rally. A learning process of many years in the case of Hong Kong. Most important there is NOT a formal structure of leadership, there are NO formal representatives that may be lured into compromise and estranged from ‘their followers’.

The existing government and its functionaries are forced to – somehow – absorb the popular demands in their policy, if only, to fence off the calling in question of their rule. [3]

It may be a failure of Machiavellian insight by the leadership of People’s Republic of China to have limited the population of Hong Kong so much in their demands for independent democratic representation in the last decades. Without such mediating political devices only the ‘social media’ of the internet and demonstrations in the streets have remained as means for expression of popular opinion.


Afterword

The text above was written between Sunday June 16 and Tuesday June 17. In The Guardian of today (June 18) there is an interview with one of the young activists who was active in the earlier demonstrations in the year 2014 known ast he ‘Umbrella movement’ Joshua Wong Chi-fung (1996-). The 2014 movement was about the limitations set to the  elections for a new Hong Kong ‘chief execute’ which was a closed shop election affair whereby only those screened and accepted by the government of the People’s Republic of China, could participate. The person chosen in that (non democratic) election was Carrie Lam. Joshua Wong had just served a prison sentence of two months for contempt of court during court proceedings against him because of his activism. He was released last Monday. In the interview the point I have raised in my analysis about a broad social movement without apparent leaders, came up as well:

Asked whether he would like to be leader of the next set of protests, Wong sidestepped. “As an ‘organic’ movement, the anti-extradition protest is very decentralised. The key is not who is leading it.”

Many learned about the protests through groups on WhatsApp and Telegram and social media platforms such as Facebook and Twitter.

“When a movement has no leaders, it constitutes even greater pressure on the authorities to give concessions because they have no one to negotiate with and they can’t just go and arrest one of the leaders,” he said.

The sweeping opposition to the extradition bill had come from not only the pro-democracy camp and young people, but also the business sector. The huge turnout in the protests – an estimated one million on 9 June and nearly two million on 16 June, were beyond anyone’s imagination, Wong said.



Notes
[1] Benedict Anderson, 1983:

“… a nation “is imagined because the members of even the smallest nation will never know most of their fellow-members, meet them, or even hear of them, yet in the minds of each lives the image of their communion”. () Members of the community probably will never know each of the other members face to face; however, they may have similar interests or identify as part of the same nation. Members hold in their minds a mental image of their affinity: for example, the nationhood felt with other members of your nation when your “imagined community” participates in a larger event such as the Olympic Games.”

In the case of Hong Kong being a city-state with a land surface of just over 1 km2 and a population of approximate 7,4 inhabitants, the huge demonstrations of last week (with 1 million on June the 9th. and almost 2 million demonstrators on Sunday June 16th. (these are maximalist numbers by the organizers, of course the Hong Kong police comes up with much lower numbers). Still it si realistic to say that the last demonstration of Sunday was a turn out of a quarter of the population onto the streets. That is rare and in a way the theory of Benedict Anderson (members of even the smallest nation will never know most of their fellow-members) has been overturned in the case of Hong Kong as all those out in the streets were not only seeing huge numbers of their fellow citizens face tot face, but also through the ubiquitous personal communication tool of smartphones. So also their families and acquaintances staying at home for all kind of reasons could follow their personal relations on the street, both of these groups could instantly zoom in on the personal level and zoom-out to the manifold news and social media outlets that showed the enormous crowd from a higher position, up to aerial photography and drones.
The ‘nation as a crowd’ does get a new meaning here.

AMSnote6910.06.jpg

Along the route taken by the march. (A) Causeway Road, outside Victoria Park, (B) Hennessy Road, in Causeway Bay, (C) Hennessy Road, in Wan Chai. Sources: Bloomberg reporting, Google Earth, Transport Department. Source Bloomberg: https://www.bloomberg.com/graphics/2019-hong-kong-protests-extradition-to-china/

AMSnote6910.07

Hundreds of mothers holding placards, some of which read “If we lose the young generation, what’s left of Hong Kong”, and lit smartphones protest against the amendments to the extradition law in Hong Kong on Friday. Photo: AAP. Source: https://thenewdaily.com.au/news/world/2019/06/15/hong-kong-protests-extradition-2/

 

[2] South China Morning Post, 27/9/2018, Michelle Wong:

Aid agency Oxfam has issued a 60-page report recommending the Hong Kong government set aside an extra HK$36.7 billion (US$4.7 billion) next year to prevent more people falling into poverty. The charity said the funds were needed to address the city’s widening wealth gap – the largest in 45 years. So how did Hong Kong come to be such an unequal society, and what else could be done to level the playing field?
How bad is the wealth gap in Hong Kong?
The difference between a society’s rich and poor is often measured using the Gini coefficient – statistician Corrado Gini’s index of how evenly income is distributed on a scale from zero to one. In June last year the figure for Hong Kong was 0.539, with zero indicating equality. The result was the highest in 45 years. The United States was at 0.411 and Singapore 0.4579. Hong Kong’s number has climbed 0.006 points since 2006, according to the city’s Census and Statistics Department.
One in three elderly Hongkongers lives below the poverty line.
In 2016 the median monthly household income of the top 10 per cent of Hongkongers was 43.9 times the bottom 10 per cent. The poorest would have to work three years and eight months on average to earn what the richest make in a month.

Read on at
https://www.scmp.com/news/hong-kong/society/article/2165872/why-wealth-gap-hong-kongs-disparity-between-rich-and-poor

[3] The Guardian 18/6/2019: “Hong Kong protesters unimpressed by Lam’s ‘sincere’ apology // Chief suggests extradition law effectively shelved but protesters say key demands ignored”

Hong Kong chief leader Carrie Lam is cited:

“I will not proceed again with this legislative exercise if these fears and anxieties could not be adequately addressed,” Lam said. “If the bill does not make legislative council by July next year, it will expire and the government will accept that reality.”

Read on at:
https://www.theguardian.com/world/2019/jun/18/hong-kong-carrie-lam-to-apologise-to-protesters-extradition-bill

Bevrijdingsmonument-afgetopt_prijsvraag_Dam_Amsterdam

BEVRIJDINGSMONUMENT AFGETOPT op de Dam te Amsterdam, het gebeurde nauwelijks opgemerkt afgelopen maand mei 2019… het onttopte monument is hier te zien op een screenshot dat ik deze middag nam van de gemeentelijke Amsterdamse webcam op de Dam, vergeleken met een opname die de Engelse wikipedia pagina over het monument op de Dam siert.Dit feit is – hoe onbedoeld ook – kan een zekere symbolische waarde niet ontzegt worden. Het is als een castratie, verlies van potentie van denationale heldhaftigheid van de Nederlandse staat. (*)
Ooit maake een cartoonist – zijn naam ben ik vergeten en de prent weet ik (nog) niet terug te vinden – een fraaie spotprent op het monument, in slappe toestand na een zaaduitstorting. Nu weet AT5 te melden dat het gehele monument bouwvallig is en recentelijk onderworpen werd aan een endoscopisch onderzoek waarbij scheuren doorlopend van de binnen- tot de buitenzijde aan het licht zijn gekomen.

Nog niet lang terug (2017) werd het monument op de Dam tot ‘nationaal monument’ in bouwkundig opzicht verklaard, dus we mogen aannemen dat het geval weer rechtop en getopt terug zal komen in het stadsbeeld en het nationaal bewustzijn… of – beter – is het een moment met ongekende kansen voor een verandering van het monument, waarbij de afgetopte fiere kolom gezien kan worden als een sokkel waarop een nieuw te maken kunstwerk geplaatst zal worden…

Ik lanceer hierbij dan ook DE GROTE PRIJSVRAAG AFGETOPTE BEVRIJDING die vanaf de Dam in Amsterdam een nieuwe blik op het verleden en daarmee een nieuwe wending van de toekomst teweeg moet brengen. Inzendingen kunnen als ‘commentaar’ op dit bericht alhier geplaatst worden.

[Iedere inzending wordt vooraf door de beheerder van de Hinkende Bode/Limping Messenger beoordeeld op geschiktheid om publiek gemaakt te worden, immers ‘herdenking van slachtoffers van geweld’ en ‘vrijheid van meningsuiting’ zijn zaken die niet altijd in overeenstemming met elkaar te brengen zijn.]


(*) “De pyloon bestaat uit een bakstenen en betonnen kern waaraan travertin platen zijn opgehangen. De centrale beeldengroep van geketende mannen verbeeldt het lijden van het volk, geflankeerd door beelden die het arbeiders- en intellectuelenverzet symboliseren. Het hierboven geplaatste beeld van moeder met kind gedenkt de bevrijding en kijkt naar een toekomst zonder oorlog. Ook de duiven symboliseren vrijheid. In de twaalf ingemetselde urnen bevindt zich de aarde van fusilladeplaatsen en erebegraafplaatsen uit de Nederlandse provincies en Indonesië.” Tekst ontleend aan de beschrijving in het Rijksmonumentenregister (Monument nummer: 530906)

Palestinian_songfestival_2018
– contest not in Jerusalem as some were hoping in 2018 but in Tel Aviv (*) –

All selected artists/groups for Tel Aviv Eurovision Song Contest – which is it’s original name – have been invited to produce before the contest a short video-clip (video post-cards), clips used in the live broadcats of the event. …. These clips were set and filmed in different parts of Israel… whatever territory might entail… so I saw a few (I do not watch the Eurovision thing normally, but now it has enough other meanings to do so when Isarel becomes a part of Europe)… in the clips I saw beautiful fields, beaches, townscape (no fences and walls in sight) – all without an actual mapping of the location… I became under the impression that there was no ‘video shot’ fired in the West Bank, let alone in Gaza… so public relation managers must have advised prime minister Netanyahu not to use the occasion of Eurovision to showIsraeli occupied/liberated enclaves within the West Bank as Israeli landscape background for these clips.

AMSnote6887.01

This screen shot is taken from: “ISRAEL21c is a non-partisan, nonprofit organization and the publisher of an English-language online news magazine recognized as the single most diverse and reliable source of news and information about 21st century Israel.” The’ABOUT’ section states also this: “ISRAEL21c was founded in 2001, in the wake of the Second Intifada, to broaden public understanding of Israel beyond typical portrayals in the mainstream media. The organization’s founders – Israeli-American technology executives – understood the great power of the Internet and developed a first-of-its kind online product with global appeal and reach.

The mash-up video giving flashing fragments of several of the ‘Israel postcard video clip series made for the Eurovision Song Contest 2019.
~
There are several small nations included the city state of San Marino (*), very new ones also, like the latest version of Macedonia, BUT I could not find anything related to a young or old nation called by the name of Palestine… REASON ENOUGH TO REPOST MY SONG CONTEST PICTURE made in 2018… which shows the spectacular swirling tear gas cartridges thrown from helicopters and hand swung pyromatic objects by people unhappy by what goes under the name of the state of Israel.
~
Meanwhile I keep wondering since when Australia (that participates in the song contest) is considered an European nation or country? Certainly they did any tradition aboriginal dances and songs in Tel Aviv. 21st century nationalism often comes in disguise like the Polish ladies performing in what is supposed to be some kind of national costume… covering all the body parts that need to be covered when the Pope would be the dressmaker… I will try to make later an analysis of the song that brought Israel the first price last year…. with the fat lady doing her stage stampede with skinny boys and girls that emanate a non Jewish state expression of gender roles… this because of the tourist campaigns of the city of Tel Aviv proposing itself as a pro-gay community paradise..
~
Alas, I am waiting for the day that Tel Aviv becomes a city state (like San Marino) which also gets rid of all nationalistic devides and a twofold or even threefold city state of Jerusalem (something like Brussels) where orthodox jews, secular pro Palerstinian jews and orthodox Palestinian nationalists all have their own quarters… They can then all participate in the Eurovision Song Contest, making that device into an liberating machine for mankind: A PLATFORM OF CONTESTED NATIONS.
~
The winning Israeli song of 2018 had a #MeToo theme with the song “I am not your toy boy”, which is a good thing in a gender emancipatory sense. The #MeToo theme needs to be expanded to other phenomenon of repression and rape… to ‘the rape of nation states’.
No nation state can deny that its history is based on the favouring of one group of people over another one and what is presented as its sacred history is nothing more than a constructed myth about a past that never existed the way it is represented now. Of course a myth tends to have some traits of reality that existed in the past, it is not all imagination, but as the nation state proposes it’s unique identity, this can only be done by neglect or discrimination of elements that are excluded.
The landscapes of Israel shown in the song contest video-clips prove my point… the reality of occupation, of unwanted settlement in territories that do not belong to Israel according to established international law, was excluded from the Eurovision Song Contest broadcasted visuals. No fences, no walls, no road blocks, no Gaza, no West Bank.
~

What kind of Eurovision we will see in the future with the split up of national states on the one hand and a further integration of European nations on the other? Will it become a contest of regions? Will the number of participating regions and even city-states make it into an event with over one hundred contesting ‘national or cultural entities’? Welsh, Scottish, Norther Ireland, Catalan, Basque, Occitania, Flanders, Wallonia, Limburg, Friesland, Sachsen, Transylvania, Liechenstein, Rutania, name it… Will it be something smeared out over a song-contest season taking several months… and most important will we then get a more idiosyncratic regional cultural impact on melody, text,language and choreography of the contesting singers, musicians and dancers? As it stands now diversity of the stage acts is dwindling by the year and with participants from the other side of the globe we may ask if this is more due to a globalising than an europeanising cultural effect, with less and less unique cultural species around.

A Eurovision Song Contest of regions could counter the melting pot effect of styles… or am I here proposing a xenophobic renaissance of autochtone tribalism and is the fusion of all national styles into three theatrical prototypes – as we witness now – something we should welcome as a positive outcome of peaceful coexistence?

The total neglect and exclusion of the Palestinian nation in the year 2019 Eurovision Song Contest in Israel shows that such a development may take many decades before it can becomes a reality. At least I like to propose it as something to strive for, utopian as it may seem today.


(*) The New Yorker had this picture and comments on the choice of Eurovision city and the failed attempts to boycot the 2019 Israel Eurovision event:

The host city is often a country’s capital, but this year the European Broadcasting Union, which produces Eurovision, nixed Jerusalem. The city has hosted the event twice before, in 1979 and 1999, but those were times when Jerusalem’s future seemed more open-ended, and Israel’s claims on it more ambiguous. Barzilai won the event, last year, during the same week that the Trump Administration moved the U.S. Embassy to Jerusalem, and more than sixty Gazans were killed at the border with Israel. If the Israeli Prime Minister, Benjamin Netanyahu, and Donald Trump were going to try to settle the fate of Jerusalem by fiat and force, the executives of the European Broadcasting Union, apparently, were not going to be party to it.

So Tel Aviv was swapped for Jerusalem, Israel’s état réel for its état légal, a decision that rightist pundits called “a win for the B.D.S. movement”—the Palestinian-inspired movement of Western activists advocating for boycott, disinvestment, and sanctions—although any hard feelings caused by the flap quickly dissipated. In the end, no country backed out of the contest. Pink Floyd’s Roger Waters, a B.D.S. supporter, had called on artists to shun the event, particularly Madonna, who was considering making an appearance. But Madonna, an acolyte of Kabbalah—a Jewish mystical tradition—confirmed that she will perform at the closing event, on Saturday night. Israelis will settle for that.

AMSnote6887.06

Caption of the New Yorker: “Left-wing Israelis protest the Eurovision Song Contest, which this year is being held in Tel Aviv.Photograph by Menahem Kahana”

(**) There is a very interesting andwell documented Wikipedia page on the Eurovison Song Contest and the participating countries, explaining how the odd definition of Eurpean works according to the EUROVISION broadcats association as well as listing those ‘countries” that tried in vain to participate (Liechtenstein, Lebanon, Catalonia, Kosovo, Qatar, Scotland, Wales, Soviet Union, Tunesia).