Feeds:
Posts
Comments
Joke-Kaviaar_zij-poldert-niet
Mijn oog viel – in het voorbijkomen van die nooit eindigende stroom aan berichten (op Facebook & andere sociale media…) op een tekst betreffende de activiste JOKE KAVIAAR die ik enkel uit de verte ken, maar wel al gedurende jaren signaleer… haar stijl is niet de mijne, maar toch ben ik attent op haar niet aflatende acties voor het welzijn van vluchtelingen die hier over de grens komen en slecht behandeld worden en hoe zijzelf bij haar acties de grenzen van wat de rechtstaat heet pleegt te overschrijden… jazeker er is bij mij een zekere mate van bewondering gegroeid over de jaren voor het compromisloze in haar.  Een decennium nu sleept een rechtszaak van de staat tegen haar, zij wordt beticht van opruiing in haar manifest “Waar blijft de Hollandse opstand?” van 25 juni 2008. [ref 1] Hierin roep zij op de kantoren van de IND te bestormen, leeg te trekken en te vernietigen, om kniptangen uit te delen om de hekken rondom kampementen met opgesloten asielzoekers door te knippen. Het is provocerende taal, jazeker, maar wie met de trein van Amsterdam Centraal richting Schiphol reed heeft jarenlang zo’n behekt en becameraat opsluitcentrum kunnen zien even voor Station Sloterdijk aan de rechterkant. Ik moest altijd mijn schuldgevoel wegslikken als ik het zag.  Zoiets kweekt enig begrip voor Joke’s directe taalgebruik.
~
Op de Plantagemiddenlaan in Amsterdam staat een monument van de beeldhouwer Wessel Couzijn ter nagedachtenis van de verzetsgroep die het bevolkingsregister, waaronder de kaarten met een stempel ‘J’ en een part ‘ruitertje’, met brandbommen in de fik gestoken hadden. Dat was op 27 maart 1943 en een paar maanden later was de operatie van het afvoeren van de mensen behorende bij die apart gemerkte kaarten al succesvol afgesloten. Tot op de dag van vandaag wil men enerzijds publiekelijk niet herinnerd worden aan dat door Amsterdamse ambtenaren in opdracht van de Duitse bezetter gemaakte registratie-systeem en bejubeld men anderzijds de helden van de brandbom aanslag.
AMSnote6766.04

Titel: Twee slagsnoeren met slagpijpjes Omschrijving: Enkele stukken trotyl, twee windsels voor leukoplast, een paar handschoenen en flessen, voorheen gevuld met petroleum of benzine, in beslag genomen door de politie in het gebouw van het gemeentelijk Bevolkingsregister, Plantage Kerklaan 36-38, na de brandaanslag in de avond van 27 maart 1943. Documenttype: foto Collectie: Archief van de Gemeentepolitie Datering: 28 maart 1943 Geografische naam: Plantage Kerklaan

Die historische feiten zitten in mijn achterhoofd als ik in de opruiende tekst van Joke Kaviaar waarvoor zij veroordeeld is lees:

Waar blijft de Hollandse opstand? Wie gaat er mee om de kantoren van de IND te bestormen en leeg te trekken, de archieven en computers te overgieten met benzine en door vuur te vernietigen? Wie helpt de moderne Gestapo te stoppen dossiers over ongewensten aan te leggen? Wie gaat er mee met sloophamers en shovels, om de muren van de deportatiekampen en gevangenissen te slechten? [ref 1]

De vergelijking die door Joke Kaviaar gemaakt wordt gaat mank, dat moge duidelijk zijn. Wel zijn er enige overeenkomsten op onderdelen, wat betreft registratie, opsluiting, vervolging en op transport stellen. Nee de IND is niet gelijk aan de Gestapo. Nee de Nederlandse staat is niet uit op de massa-vernietinging van asielzoekers. Toch blijven er de associaties, zeker als we het drama van hen die op de vlucht waren voor wat stond te gebeuren in het Derde Rijk in de periode 1933-1940 in herinnering brengen en hoe onvolkomen de Nederlandse overheid daarmee destijds omging. De vraag is dan ook waar voor het Nederlandse justititie-apparaat de grens lag en ligt tussen verbod om op te roepen tot het plegen van geweld tegen instellingen van de staat en censuur op het maken van een vergelijking tussen de praktijken van de Gestapo en de IND (Immigratie en Nationalisatie Dienst).
~
Er is een aparte website over dat slepende proces tegen Joke Kaviaar en hoe haar nu – na het doorlopen van alle processen en beroepsmogelijkheden – een gevangenisstraf wacht (waarschijnlijk) in de vrouwengevangenis van Nieuwersluis… een gevangenis gevestigd in een vroegere kazerne van de landmacht waar vroeger nog bestrafte dienstplichtige soldaten opgesloten werden.
~
“Nieuwersluis” was een dreigterm een halve eeuw terug. Ik ben er als recalcitrant dienstplichtig soldaat bijna in terecht gekomen (net ervoor kwam ik op request uit dienst na12 maanden omdat ik een studiebeurs in Italië had gekregen)… ik ken veel verhalen van vrienden en kennissen uit dat oord…
~

Zo kwam het dat ik keek naar die link en de tekst over wat Joke Kaviaar “DE BAJES VAN DE DE KAFKAESKE NEEDERLANDSE POLDER ” noemt. Hierbij dan haar tekst + een plaat die ik ter ere van haar volharding zojuist maakte (het beeld van Joke met de megafoon is een filmfragment van een demonstratie in Ede in het jaar 2013) [ref 2], de achtergrond de vroegere Koning Willem III Kazerne, nu vrouwengevangenis.

Hieronder dan het  arrogante penitentiaire protocol van de staat der Nederlanden. Het zegt alles over de superieure gelijkhebberigheid van het systeem. Dit is weer HuichelHolland op zijn best. Kijk naar hoe een staat met dissidenten omgaat en je weet hoe het met het democratisch gehalte ervan gesteld is… het opgeheven-vingertje-Nederland schendt de rechten van haar eigen burgers niet zozeer met fysiek geweld maar met staatsbetutteling.
~
Joke geeft puntig commentaar op al dat.
~
“JOKE POLDERT NIET”
~
“Het is typerend voor de Kafkaeske Neederlandse polder die ook in de bajes is doorgedrongen. Altijd maar doen alsof alles in redelijkheid en overleg tot stand is gekomen. Dit soort brieven krijg je ‘buiten’ bijv. ook van de sociale dienst of het UWV. Een afspraak? Nee, ik heb geen afspraak gemaakt, men bepaalt gewoon dat ik daar moet zijn. “Reden van bezoek: taalmeter en reflector”, een test en een vragenlijst over “hoe je op dit moment in je vel zit.” Een open-deur-vraag wat mij betreft (pun intended). In Ter Peel ontving ik reeds een “vragenlijst voor de afdeling Detentie en Re-integratie (casemanager)”: “Deze vragenlijst dient u volledig ingevuld retour te sturen naar uw casemanager. Sprekersbriefjes worden pas in behandeling genomen, als deze lijst retour is gestuurd.” En “De ingevulde lijst wordt ingevoerd in een computersysteem dat correspondeert met uw gemeente.” Ik heb deze vragenlijst niet ingevuld. Vorige week werd me door de ‘casemanager’ hier ook al gevraagd of ik deze nog ging invullen. “Nee.” Het is pure dwang, bemoeizucht met je privéleven met vragen over ‘persoonlijke omstandigheden, ID-papieren, inkomen/werk/dagbesteding, schulden, huisvesting/onderdak, zorg en reclassering’ en een schending van je privacy. Immers: alles wat je gedwongen wordt in te vullen, wordt ongevraagd gedeeld met derden zoals de gemeente. Dit formulier en de ‘afspraak’ zijn de opmaat voor het “zoveel mogelijk in overleg met u” opstellen van “uw detentie- en re-integratieplan (D&R-plan).” (bron: huisregels Nieuwersluis, hfdst.2.5: ‘dagprogramma, beveiliging nen toezicht op maat’). Het is voorwaarde voor “promotie” vanuit het ‘basisprogramma (rood) naar het ‘plusprogramma’(groen). Voor langgestraften hangt hun ‘detentiefasering’ vervolgens ook weer af van deze ‘promotie’, en dus zaken als verlof en een opener regime in de laatste periode. Daar komt nog bij dat wat vroeger ‘vervroegde invrijhedstelling’ was, sinds 1 juli 2008 voorwaardelijke invrijheidsstelling is.” [ref 3]
~

Kwetsbaar_GroenLinks_Uitbehandeld
KWETSBAAR GroenLinks UITBEHANDELD… want met het voorstel van Kamerlid Corinne Ellemeet om een “kosten-baten-analyze” in te lassen voordat besloten wordt of er geld en energie gestoken gaat worden in een oudere patiënt, een analyze waarbij dan steeds een in ouderen gespecialiseerde medisch specialist, de ‘geriater’, betrokken dient te worden, om te voldoen aan een van rijkswege in te voeren bepaling over wie nog wel en wie niet meer behandelbaar is.. met dat voorstel is aangetoond hoe KWETSBAAR iedere politieke partij, ieder institutie is voor de angst voor een ongewenste dood die in ons allen aanwezig is. Deze onuitgesproken doodsangst is van een dusdanige essentiële orde dat deze ongeschikt is om bespreekbaar gemaakt te worden als nog weer een toevoeging aan het oneindig angstige arsenaal van wettelijke regelingen met betrekking tot leven en dood. Het eindige van het leven kennen wij allen, maar wij willen niet dat het tot een staatszaak gemaakt wordt. Het recent aannemen door “onze volksvertegenwoordiging” van een wet van de politieke partij D66 waarbij onze organen bezit van de staat worden, tenzij wij dat middels een formulier of web-pagina weigeren te doen, ligt nog vers in het algemeen geheugen.
Orgaandonatie na het overlijden kan helpen om met de dood van de een het leven van een ander te verlengen. Enkel dat is een beslissing die niet van staatswege opgelegd dient te worden, maar vanuit een persoonlijk genomen besluit ontstaat.
Zo ook met betrekking tot de keuze van het al dan niet behandelen, doorbehandelen, verlengen of versterven.
Dat zijn persoonlijke, alsook met directe verwanten te nemen besluiten, waarbij de staat en staatsregelingen ongewenst zijn.
De medicus vertrouwen wij om de eed die deze gezworen heeft om het leven als dat maar enigszins kan te bewaren. Niemand van ons wil dat die medicus en heel de medische industrie waarbinnen deze functioneert gebonden zou zijn aan protocollen en regels van staatswege, die niet anders omschreven kunnen worden als KOSTEN-BATEN-ANALYZES.
~
De wil tot leven kan niet gevat worden in een ambtelijk procedureel keurslijf, daarin crepeert zij.
~
In 2012 maakte ik dit politieke tableau zonder de nu toegevoegde zwarte lettering. Het was een speels commentaar op het imago van het toenmalige GroenLinks. Vandaag, in het jaar 2019 moest ik terugdenken aan die prent en voegde twee kernwoorden toe uit het debat (kwetsbaar & uitbehandeld) dat is ontstaan door de onbezonnen voortvarendheid en uitlatingen van een Tweede Kamerlid van de partij GroenLinks. Mijn leeftijd is 75 jaar en ik voel grote wrevel over deze vorm van debatteren over leven en dood, waarbij wij goede intenties van zo’n kamerlid niet hoeven te betwijfelen, maar moeten constateren dat zij inzicht in de zieleroerselen van anderen ontbeert.
~
Zaken van leven en dood markeren een ieders bestaan, van verwekking tot overlijden. Daar waar wat verwekt is ongewenst of niet levensvatbaar is, daar waar waar overlijden tot ondragelijk lijden wordt, dienen de beslissingen daarover noch door staat noch door kerk gestuurd te worden. Het zijn levensbeslissingen die in de persoonlijke sfeer genomen dienen te worden, waarbij medici de helpende hand kunnen bieden en de overheid pas in tweede lijn facilitair en regelend dient op te treden. Ook politieke partijen houden beter gepaste afstand als ze zeggen voorvechters te zijn van de bescherming van de ‘persoonlijke levenssfeer’ (van christelijke partijen die aan het recht op abortus willen sleutelen tot liberalen en neo-linksen dei het ‘recht op eigen lichaam’ ondergraven).
~
Besluitvorming van ‘onderop’ niet van ‘bovenaf’ dient het leidende principe bij levensvragen te zijn.
~

AMSnote6756.02

zo kwam het debat en de media-oproer in beweging

Corinne Ellemeet haar Twitters over dit onderwerp, haar lancering van economisch medische ideetjes (‘Lachend Tachtig’ “een prachtvoorzet voor de ouderenzorg”, 2016) via de papiermolen van het parlement, en optredens in actualiteits-programma’s vertonen onvoldoende respect voor allen die het uiteindelijk aangaat. De recente misdadig slecht georganiseerde sluitingen van ziekenhuizen, de berichtgeving over plannen voor winstuitkering van private klinieken, en soortgelijke negatief ervaren berichten uit het domein van de Nederlandse gezondheidszorg, vormen het klankbord van de nu – vaak uitzinnige, maar begrijpbare – verontwaardiging op de kosten-baten-analyze bij behandeling van ouderen. Het mag niet verbazen dat vergelijkingen met het ‘van bovenaf’ sterke staat beleid met inmenging in leven en dood van de Nazi’s, in heel wat boze reacties op deze GroenLinks ‘faux pas’ terugkomen. Het moge op het eerste gezicht een ‘Reductio ad Hitlerum’ zijn, een drogredenering, maar het kan niet ontkent worden dat de inmenging in de persoonlijke levenssfeer met de ‘eugenetica’ ideologie van de Nazi’s als onaangenaam bedoelde metafoor, een voor de hand liggende associatie zijn. De afkeer van staatsinmenging op de kernmomenten van ons bestaan vindt daar haar meest gekende en recente voorbeeld van wat niet gewild wordt.
~
VELEN VOELEN ZICH BIJ HET OUDVUIL GEZET, ALS “KWETSBAAR” EN “ONBEHANDELBAAR”.
~
~
NB het moge duidelijk zijn dat GroenLinks als partij haar eigen kosten-baten-analyze zal moeten maken, hoe om te gaan met staatsbemoeienis met ons aller ‘leven en dood’.


zie ook mijn aanverwante post:

niet bij wet DONOR BEN JE PERSOONLIJK staatsdwang van D66: een prent voor Pia Dijkstra – February 13, 2018

Christina_Rubens-is-in-thebin-2019_Sotheby
Princes Christina, younger sister of the former queen of the Netherlands Beatrix, is known for keeping a low profile, this apart from hitting the news when she has invented yet another artifice to enlarge her financial estate using creative ways to avoid paying taxes on it to the Dutch state. She is not only a creative woman in the realm of finances, but also in art. Latest spectacular event being the auction of a splendid art work from her private collection, a drawing by the famed painter from Antwerp, Rubens. At first the work was valued below one million dolar, but by leaking the pending sale of this work at Sotheby’s New York to the Dutch press, which caused a scandal in certain museum director’s circles – who would have wanted to buy the work for an under the table price – such apublic publicity fuss was created that the estimated value of the work more than tripled even before the auction took place. In the end the price at auction was tenfold the initial estimate, 8,2 million dollars, but… this is not the end of the princess and her artistry in economics. She had not failed to notice the sensation of the shredded work during auction by the British artist Banksy at Sotheby’s London, fall last year,  how his shredded artwork of ‘the girl with the balloon’ had been recreated at auction. Sotheby’s London did put the work on show in its half shredded state presented in a construction specially developed for it.

Princess Christina had been thinking a lot about this historical event and as she has a highly developed sense for art and money she decided to do the same. As said she tends to keep a low profile, so shredding of the work was not during the auction, but straight after… like her great example Banksy who did not destroy an artwork, but created a new one, baptised “Love is in the bin, 2018”. Christina had her work shredded as well by Sotheby’s New York – be it as a private event – and named it accordingly. The price estimates of this new work made by a Dutch princess are not yet known, certain is that there is a large clientele for such a royal work in the circles of art loving oil sheiks and their museums of modern art.

If she had been buying her own Rubens drawing with her own money to turn it into a work of art by herself, we do not know, still this private photograph has been leaked to me and I am proud to offer it to the world to honour the creative ingenuity of this priceless princess.

 


See also my article on the Banksy Sotheby’s London auction: “BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM of the Auto-Destructive Art idea of Gustav Metzger (1959/1961)”
https://limpingmessenger.com/2018/10/29/banksy-rightful-plagiarism-of-the-auto-destructive-art-idea-of-gustav-metzger-1959-1961/

Originally written as a Facebook posting to my Facebook friends….
lets-face-it_facebook-declares-independence
“Facebook has declared sovereignty”

writes Molly Roberts in the Washington Post today (31/1/2019)

 

“This is not a missive from a dystopian future, but rather a fair reading of the company’s recent announcement that it will move forward with creating a supreme court. Facebook will select “judges” from experts around the world with the authority to overturn decisions about what content or accounts are approved or removed from the platform. The court also may help Facebook shape the policies under which those content-moderating decisions are made.” [1]

Indeed all the signs of a new independent state that will soon fly it’s flag in the forest of flagpoles beneath the high rise headquarters building of the United Nations are there. As always utopian and dystopian visions are oscillating in the wind of times to come, like state flags and coins do have two sides. We, the ones that perceive ourselves as citizens of the world try to carve within this global message network our own shared space, beyond all borders, instantly without bodily traveling. It is also us users of this network that not only feel, but know we are spied on all the time, mostly for reasons of direct profit of the upper class of the Facebook nation, sometimes as well by secret services of the traditional national states and the supra surveillance bodies they have created.

Molly Roberts observes further on in her article Facebook’s inability – having the structure of a corporation however large it may be – to mimic the constellation of states with their separation of power between the political and law system…

“Facebook’s decisions can fundamentally alter the speech ecosystem in a nation. The company does not only end up governing individuals; it ends up governing governments, too. The norms Facebook or its court choose for their pseudo-constitution will apply everywhere, and though the company will strive for sensitivity to local context and concerns, those norms will affect how the whole world talks to one another.”

I invite my readers to read the whole article and give the questions raised in it a thought, a thought beyond the too obvious superficial conspiracy phobia. [direct link at the bottom of this posting].

Can one say that in the sense of media theoretician Marshall McLuhan, “the medium has become the message”, that the phenomenon of ‘social media’ is just a means in itself for message traffic – whatever it’s content – in the end only serving Big Brother control mechanisms and the insatiable hunger of global profit making molochs like Facebook?
I refuse to see it that way, there is a positive sense as well in such global networks, the oportunity to keep abreast of what friends nearby and far away are up to, to make new friends, to admire, to like, to dislike, to quarrel, to lose friends, all that being social acts, not in real but in electronic space.
I am wary of all those negative campaigns against ‘social-media’, with their implicitly condemnation of the social act of ‘two way’ communication – open to all – leaving us with the ‘one way’ model of mass media. Studies and articles are frequent now on the ‘addictive effects of social media like this article of today in The Guardian (1/2/2019):

“Delete your account: leaving Facebook can make you happier, study finds New study from Stanford and NYU finds logging off causes ‘small but significant improvements in wellbeing’.” [2]

The headline of the article rubs in the negative, while when one reads the whole text of this study about the behaviour of only two thousand or so USA participants (while Facebook users are all over the world and number in hundreds of millions) but when one reads on the positive social aspects are mentioned as well. It is interesting that the latest communication means tend to be under attack , often in a moralistic way (explicit or implicit) while one would laugh when the same sensational slogans would be applied to previous forms of communication. ‘Pull out your television cable’, ‘cut your telephone wire’, ‘burn you letterbox’…

I do have my own utopian ideas of how electronic social media communication can be enhanced; to make it better; how the sneaky peeking elements can be limited; how the financing of the network can be a ‘shared by all according to ability’; how advertisements can be limited to a bearable level; how to establish real user control…
Is it not so that this new medium is very young, that its techniques are so versatile that they can serve other means and goals? These two way communication new media have the potential to change the McLuhan paradigm of mass media:
The medium is what we are able to formulate and make of it!

Technology is always an expression of existing social-relations. Technology appears to many as a major agent of change change in society. In my view the role of technological innovation is less fundamental. New technology tends to amplify the existing social relations, the power structures in a society… one can recognise that observation through the whole of time. So the sovereign nation of Facebook, LET’S FACE IT, is only momentary, new post-national-electronic communities will arise, both on a micro and a macro level and combinations thereof… It is to us to come up with ideas [3], to resist the misuse, and meanwhile also to enjoy being able to do what I just do here at the moment, sitting at my desk, writing and knowing when I press the button it may be read by others, it may have some impact, be it not more than an electronic space butterfly effect.

Facebook is not here to stay forever, like states are not, such supra structures seem to be solid, but over time their structures ossify, get brittle and crumble… fall apart… forming the breeding ground for new forms of social association.

[2] The Guardian article (1/2/2019):
The study, titled The Welfare Effects of Social Media, from researchers at Stanford and NYU, is being praised as one of the most rigorous to look at what happens to people when they log off. Logging off seems to be as positive as you probably expect it would be, leading to increased subjective wellbeing, less political drama and attention span agitation, and increased time spent with friends and family. On the other hand, it also led to a decrease in awareness of the news. Although, to be honest, that sounds pretty nice too. To track social media’s effects, the researchers recruited 2,844 Facebook users, then randomly assigned half of them the task of temporarily deactivating their accounts for a month. To ensure compliance, subjects were paid for their efforts, and their accounts were monitored to make sure they weren’t scrolling their timeline on the sly. The authors checked in with them regularly via text to see how they were feeling during the cleanse. “Deactivation caused small but significant improvements in wellbeing, and in particular on self-reported happiness, life satisfaction, depression, and anxiety,” they concluded.
(…)
The study acknowledges there are, clearly, benefits to Facebook and social media at large. Facebook is still, for all its faults, an important means for people to stay connected to friends and family and as a source of information, community, and entertainment, particularly for those who are otherwise socially isolated. But, they conclude: “Our results also make clear that the downsides are real. “We find that four weeks without Facebook improves subjective wellbeing and substantially reduces post-experiment demand, suggesting that forces such as addiction and projection bias may cause people to use Facebook more than they otherwise would.”
https://www.theguardian.com/technology/2019/feb/01/facebook-mental-health-study-happiness-delete-account

[3] Like this initiative of Tim Berners-Lee:

“Welcome to Solid Solid was created by the inventor of the World Wide Web, Sir Tim Berners-Lee. Its mission is to reshape the web as we know it. Solid will foster a new breed of applications with capabilities above and beyond anything that exists today. Get a Solid POD How it Works THIS IS FOR EVERYONE Solid empowers users and organizations to separate their data from the applications that use it. It allows people to look at the same data with different apps at the same time. It opens brand new avenues for creativity, problem-solving, and commerce.”
https://solid.inrupt.com/

 

hotel-americain_hard-rock-hotel_utah
Américain op het Leidseplein (formeel American Hotel) verliest haar naam en gaat ‘Hard Rock Hotel’ Amsterdam heten. (*)
hoe ‘merknamen’ tot ‘eigennamen’ worden in een stad met verloop van tijd en de minachting daarvoor van zakenlieden
Het culturele lange termijn geheugen van een stad verdampt mettertijd en ja ik weet heet, ‘Paradiso’ heette vroeger ‘de Vrije Gemeente’ en ‘De Melkweg’ heette vroeger wat het oorspronkelijk was: melkfabriek.
~
Waarom komt dat bericht van naamswijziging dan toch zo onaangenaam over? Is het wellicht de trend van toeristische globalisering en marketing, waarbij het ‘Gemeentemuseum Den Haag’, ‘Kunstmuseum Den Haag’ gaat heten, omdat de Engelse vertaling van die naam – volgens de reclamebureaus die in de hand genomen worden – meer duidelijk maakt wat daar te zien is?
~
What’s in a name? Nu de geschiedenis van de persoon, organisatie, het object, de plek, het gebouw door de tijd heen door velen gekend. Denken we nu aan bijeenkomsten van intellectuele in ‘Americain’ kringen met namen als Harry Mulisch, Jan Hein Donner, Peter Schat, dan is dat zo omdat er al vlak na het opleveren van het gebouw het door de situering en de vormgeving een geliefde plek van samenkomst was. Een kleine zoektocht in de indexen van de Digitale Bibliotheek van Nederland (dbnl.nl) leert dat, zoals:
~
Hij schreef namelijk op 26 mei 1907 aan Lodewijk van Deyssel: ‘Een vrouwelijke bekende van me, Mej. Gosschalk alhier, die zich op het voordragen van poëzie toelegt, zoude gaarne na Uwe jaarvergadering een enkel gedicht van mij zeggen. Bestaat daar mogelijkheid voor?’ Boutens doelde op de jaarlijkse algemene vergadering van de Vereeniging van Letterkundigen op 3 juni 1907 in Hotel Américain te Amsterdam. Uit het verslag van deze vergadering in de Mededeelingen. Officiëel Orgaan der Vereeniging van Letterkundigen (nr. 8, augustus 1907)
~
Curieus toch “Hotel Américain” iets Amerikaans op z’n Frans. Hoeveel verwijzingen zijn er niet te vinden in de geschiedenis van ‘onze stad’ naar die naam en dan met name met die spelling (niet wat het nu formeel heet ‘American Hotel Amsterdam’)? Ja eveneens formeel gesproken heet enkel het café-restaurant ‘Américain’, maar daar trekt de volksmond zich niks van aan. Sinds een eeuw zegt iedereen die daar iets wil afspreken ‘Américain’, niet meer niet minder. Ik laat even achterwege uit te zoeken wat de eventuele officiële naamswijzigingen door de tijd geweest zijn van Américain, de krantenzoekmachine van de Koninklijke Bibliotheek, Delpher weet mij zo al te vertellen dat de zoeksleutel “Americain, Leidseplein” 818 maal voorkomt. Ik kies er lukraak eentje, uit zoiets ver-gelegens als het dagblad De West van 18 september 1950 waarin Bert Voeten schrijft over “Dichters in Amsterdam, buiten hun werkkamer”:
~
Maar er is ook nog zoiets als een Leidseplein in deze onvolprezen stad, van ouds het punt dat een wonderlijke aantrekkinkskracht bezit voor al les wat kunstenaar is of meent het te zijn- Amsterdam heeft in de loop der jaren vele artistencafé’s zien opkomen en zien verdwijnen. Bijna altijd bevonden zij zich in de omgeving van dit plein, in de onmiddellijke nabijheid van de Stadsschouwburg, een bouwsel zó foeilelijk, dat we het op de duur mooi zijn gaan vinden. Voor de oorlog kon men in Americain, links van de Schouwburg, rondom de leestafel, vele leden van het schrijversgilde aantreffen. Zij hadden daar hun vaste hoek en men zag het bitteruur en, voor wie de lust en de middelen bezit, ook daarna goed toeven is. Ik nodig U uit deze dichterlijke kroegentocht mee te maken, een luchtige odyssee, die ons belanden doet in gelegenheden waar dichters en schrijvers elkaar sinds jaar en dag plegen te ontmoeten, waar zij hun gemeenschappelijke belangen bespreken desnoods met de vuisten op dé wankele tafeltjes hun” literaire veten beslechten.
er naast de goedlachse Anton van Duinkerken, de altijd spitse Victor E. van Vriesland en de jurist-romancier François Pauwels, de avant-garde uit de dertiger jarenEd. Hornik, van Hattum, Hoekstra, Den Brabander en -Bertus Aafjes, – die, men de dichters van De Amsterdamse School pleegt te noemen.
~
Lees het zelf maar verder na hoeveel er in niet-meer–dan een-naam van een hotel aan een plein in een stad kan komen te kleven in de link naar Delpher met al die andere krantenstukjes over AMÉRICAIN van het Leidseplein.
Die naamswijziging is als het wegknippen van een stuk cultureel geheugen van de stad… waarbij voor mijn geestesoog de naam ‘HARD ROCK HOTEL’ opdoemt als een fata morgana in de dorre woestijn van Utah in Amerika…

~
(*) Het Parool 30/1/2019: “American Hotel wordt eerste Hard Rock Hotel in Nederland // Het American Hotel aan het Leidseplein, vanaf april 2020 een Hard Rock Hotel. Eden Hotels Amsterdam krijgt een vestiging van het Amerikaanse Hard Rock Hotels. Het American Hotel aan het Leidseplein, gevestigd in een 117 jaar oud Jugendstilmonument, wordt in april 2020 de eerste Nederlandse vestiging van de Amerikaanse keten. // Dat zegt hoteluitbater Léon Dijkstra. “Met de artiesten die wij hier in het verleden hebben ontvangen – en nog steeds ontvangen – is deze combinatie volstrekt logisch. En een luxehotel met muziekthema past precies in de driehoek DeLaMar, Melkweg en Paradiso.” Eén van de 100 kamers die inmiddels in de stijl van Hard Rock Hotels zijn verbouwd. Onderdeel van de formule is een manshoge spiegel © Eden Hotels Het hotel, in 2005 door het Amsterdamse Eden Hotels overgenomen van InterContinental, is al twee jaar bezig met de omslag. Zo zijn inmiddels 100 kamers en suites in de stijl van de Hard Rock Hotels gebracht. Binnenkort worden de resterende 75 kamers en de openbare ruimten, waaronder de lobby, onder handen genomen.”

CHAVEZ: will the constitution survive his constitution?

amsnote6722.08

This tableau picture and text I pulished on January 2. 2013 on my Flickr news-tableau page (now partly censored because all my articles there have been classified – wrongly – as adult content by some mechanism, in spite of my protest). So I tend to republish these articles on this blog when actual events make that meaningful). This article had 37.882 views. It marks the last days of the reign of Chavez who is terminal ill at that time and tries in all kind of ways to reign across his grave…


Wednesday January 2. 2013: Just made this tableau for what seems to be the last days of Chavez, who is said – by some sources – to have entered a state of coma. I merged a recent picture of Chavez after his chemo therapy into an earlier picture of Chavez holding the popular edition of his new 1999 Venezuela Constitution. The hand holding an older picture of Chavez as the adored messiahs of the poor… did appear this last week on the internet as an illustration of his followers praying for his well being. His rule was and is authoritarian, but what about those who oppose him now and will try to take power after him?

One does not judge a ruler by the new constitution he/she has written and passed, but by the level of equality, prosperity and justice that is practised in real life. The new 1936 constitution of the Soviet Union promulgated during the reign of Jozef Stalin was at first hailed by many, including many intellectuals from abroad, those who have later been grouped under the name of ‘fellow travellers’. (2)

It is lamentable that one of the promising points of renewal in the new Constitution was the declaration of “health care as a human right” (3) while the cancer treatment of the the President of Venezuela is not done in Venezuela, but elsewhere. Chavez has been treated in Cuba that tends to be praised for it’s free and social health care system, but Chavez certainly did not get his treatment in one of the hospitals for the general public. He has been treated in one of the special clinics for the ruling caste of the Castro family and related higher party functionaries. One of the reasons – is said – for this has been the guarantee of information control on the actual state of health of the Venezuelan President as any information on someone with such a contested power impacts directly on national and international politics.

If special cancer treatment is of top world level in Cuba is not certain. The economic blockade of the USA imposed on Cuba makes it often difficult to get all the needed medicines, latest equipment and Cuban surgeons have been quoted as they were complaining the limitations they had in participating in international high level medical conferences and other academic fora. As for the praised general level of medical care in Cuba one feels stepping back into Cold War Information times when reading the fiercely pro and contra arguments in news media and on the internet. (4) Also some of the praised facilities, according to several sources, are geared toward ‘medical tourists’ who bring in the needed hard currency for the Cuban government.

We will have to wait at least half a decade to pronounce a real judgement on the rule of Chavez. To see if what will come after him is any better or worse….


other news tableaus on Chavez & Chavismo:

– 29/7/2013: “”Instituto De Altos Estudios Sobre El Pensiamento De Chávez” will it offer a curriculum based on his unstable television rhetorics?”
flic.kr/p/fj6E9A

– 8/3/2013: “Que Viva el Chavismo: embalming a leader is mummifying the revolution”
flic.kr/p/e1w6z4

– 4/3/2013: “”LEADERS DIE” – the past does not last – ultimos momentos del librador from Bolivar to Chavez”
flic.kr/p/dZczJF

– 26/1/2013: “Chavez Still Alive but who does the kicking?”
flic.kr/p/dPNwaR

– 8/10/2012: “Chavez commenting on a cartoon by ‘Weil’ depicting him as a military boot: “the eyes are missing”
flic.kr/p/dhNXy4

– 8/5/2012: “Caudillos in the Americas: Bouterse & Chavez”
flic.kr/p/csMVxo

—–
Notes
(1)

“Constitución de la República Bolivariana de Venezuela)” dating from 1999
It is described in Wikipedia in a most positive and glorious way, though there are other who hold another view of it and see it as either “Bolivarian Propaganda” or “Orwellian Newspeak” from the Chavez regime.

“The Constitution of the Bolivarian Republic of Venezuela is the current and twenty-sixth constitution of Venezuela.[1] It was drafted in mid-1999 by a constitutional assembly that had been created by popular referendum. Adopted in December 1999, it replaced the 1961 Constitution – the longest serving in Venezuelan history. It was primarily promoted by the current President of Venezuela Hugo Chávez and thereafter received strong backing from diverse sectors, including figures involved in promulgating the 1961 constitution such as Luis Miquilena and Carlos Andrés Pérez. Chávez and his followers (chavistas) refer to the 1999 document as the “Constitución Bolivariana” (the “Bolivarian Constitution”) because they assert that it is ideologically descended from the thinking and political philosophy of Simón Bolívar and Bolivarianism.

The Constitution of 1999 was the first constitution approved by popular referendum in Venezuelan history, and summarily inaugurated the so-called “Fifth Republic” of Venezuela due to the socioeconomic changes foretold in its pages, as well as the official change in Venezuela’s name from the República de Venezuela (“Republic of Venezuela”) to the República Bolivariana de Venezuela (“Bolivarian Republic of Venezuela”). Major changes are made to the structure of Venezuela’s government and responsibilities, while a much greater number of human rights are enshrined in the document as guaranteed to all Venezuelans – including free education up to tertiary level, free quality health care, access to a clean environment, right of minorities (especially indigenous peoples) to uphold their own traditional cultures, religions, and languages, among others.

The 1999 Constitution, with 350 articles, is among the world’s longest, most complicated, and most comprehensive constitutions.”

Full text of the constitution at:
venezuelanalysis.com/constitution

(2)

1936 Soviet Constitution: “The constitution repealed restrictions on voting and added universal direct suffrage and the right to work to rights guaranteed by the previous constitution. In addition, the Constitution recognized collective social and economic rights including the rights to work, rest and leisure, health protection, care in old age and sickness, housing, education, and cultural benefits. The constitution also provided for the direct election of all government bodies and their reorganization into a single, uniform system. It was written by a special commission of 31 members which Joseph Stalin chaired.”

Richard Stites writes in his study “Revolutionary Dreams:Utopian Vision and Experimental Life in the Russian”
“Stalin’s Soviet Union, ‘a panegyric utopia,’ consisted of a myth of well-being, an ‘iconography of hapiness.’ and a cult of a benevolent ruler. If the reality of the Soviet Union contrasted dramatiocally with the visions of the revolutionary dreamers and utopians, the myth and images constructed by the regime promoted the fiction that the Societ people were already living in a kind of utopia, that the conservative stability of the social system and the rigidity of the political structure were ‘revolutionar.’ (Page 247)
books.google.nl/books?id=CY8BaBxjJ-MC&lpg=PA247&o…

(3)

Health care as a human right

“Article 83: Health is a fundamental social right and the responsibility of the State, which shall guarantee it as part of the right to life. The State shall promote and develop policies oriented toward improving the quality of life, common welfare and access to services. All persons have the right to protection of health, as well as the duty to participate actively in the furtherance and protection of the same, and to comply with such health and hygiene measures as may be established by law, and in accordance with international conventions and treaties signed and ratified by the Republic.

Article 84: In order to guarantee the right to health, the State creates, exercises guidance over and administers a national public health system that crosses sector boundaries, and is decentralized and participatory in nature, integrated with the social security system and governed by the principles of gratuity, universality, completeness, fairness, social integration and solidarity. The public health system gives priority to promoting health and preventing disease, guaranteeing prompt treatment and quality rehabilitation. Public health assets and services are the property of the State and shall not be privatized. The organized community has the right and duty to participate in the making- of decisions concerning policy planning, implementation and control at public health institutions.

Article 85: Financing of the public health system is the responsibility of the State, which shall integrate the revenue resources, mandatory Social Security contributions and any other sources of financing provided for by law. The State guarantees a health budget such as to make possible the attainment of health policy objectives. In coordination with universities and research centers, a national professional and technical training policy and a national industry to produce health care supplies shall be promoted and developed. The State shall regulate both public and private health care institutions.”

(4)

The Cold War like debate on the actual state of the Cuban healt care system

– High ranking in number of references (and less when it comes to the quality of arguments) is the movie by Michael Moore (Sicko is a 2007 documentary film by American filmmaker Michael Moore. The film investigates health care in the United States, focusing on its health insurance and the pharmaceutical industry. The movie compares the for-profit, non-universal U.S. system with the non-profit universal health care systems of Canada, the United Kingdom, France and Cuba.).

The method of bringing not well treated patients from the USA to Cuba, in itself can not produce anything else than distortions, once such an idea is actually realised as a movie.

The official web-site of the movie Sicko describes the part of the movie that concerns us here as follow: “After detailing just how the system got into such a mess (the short answer: profits and Nixon), we are whisked around the world, visiting countries including Canada, Great Britain and France, where all citizens receive free medical benefits. Finally, Moore gathers a group of 9/11 heroes – rescue workers now suffering from debilitating illnesses who have been denied medical attention in the US. He takes them to a most unexpected place, and in addition to finally receiving care, they also engage in some unexpected diplomacy.” The most unexpected place a a Cuban clinic.
sickothemovie.com/about/synopsis/

In thenationalreview.com Jay Nordlinger writes a reaction under the title “The Myth of Cuban Health Care – Michael Moore gives it a powerful boost.” and rages “To be sure, there is excellent health care on Cuba — just not for ordinary Cubans. Dr. Jaime Suchlicki of the University of Miami’s Institute for Cuban and Cuban-American Studies explains that there is not just one system, or even two: There are three. The first is for foreigners who come to Cuba specifically for medical care. This is known as “medical tourism.” The tourists pay in hard currency, which provides oxygen to the regime. And the facilities in which they are treated are First World: clean, well supplied, state-of-the-art. ”
www.nationalreview.com/nrd/article/?q=NjE5NWFkNWU0ZGJhMzd…

– “Revolutionary doctors : how Venezuela and Cuba are changing the world’s conception of health care” is a 2011 publication by the old time left wing publishing house Monthly Review Press, with this summary full of socialist optimism: “”Revolutionary Doctors gives readers a first-hand account of Venezuela’s innovative and inspiring program of community healthcare, designed to serve–and largely carried out by–the poor themselves. Drawing on long-term participant observations as well as in-depth research, Brouwer tells the story of Venezuela’s Integral Community Medicine program, in which doctor-teachers move into the countryside and poor urban areas to recruit and train doctors from among peasants and workers. Such programs were first developed in Cuba, and Cuban medical personnel play a key role in Venezuela today as advisors and organizers. This internationalist model has been a great success–Cuba is a world leader in medicine and medical training–and Brouwer shows how the Venezuelans are now, with the aid of their Cuban counterparts, following suit. But this program is not without its challenges. It has faced much hostility from traditional Venezuelan doctors as well as all the forces antagonistic to the Venezuelan and Cuban revolutions. Despite the obstacles it describes, Revolutionary Doctors demonstrates how a society committed to the well-being of its poorest people can actually put that commitment into practice, by delivering essential healthcare through the direct empowerment of the people it aims to serve”–Provided by publisher.”

The Book gives many details on the collaboration between Cuba and Venezuela in the ‘Barrio Adentro’ project that brought many Cuban health volunteers to Venezuela. Amazon Books has several pages on-line of this study:
www.amazon.com/Revolutionary-Doctors-Venezuela-Changing-C…

– A mirror image of the one sketched by Michael Moore in his movie and other positive appraisals quoted above, comes – to no surprise – from a Cuban exile community web site produced in the USA, realcuba.com, with haranguing images and captions:

“THIS IS THE FAMOUS ‘GREAT AND FREE HEALTHCARE’ THAT REGULAR CUBANS RECEIVE
One of the greatest fallacies about the so called ‘Cuban Revolution’ has to do with healthcare.
Foreigners who visit Cuba, are fed the official line from Castro’s propaganda machine: “All Cubans are now able to receive excellent healthcare, which is also free.” But the truth is very different. Castro has built excellent health facilities for the use of foreigners, who pay with hard currency for those services.
Argentinean soccer star Maradona, for example, has traveled several times to Cuba to receive treatment to combat his drug addiction. But Cubans are not even allowed to visit those facilities. Cubans who require medical attention must go to other hospitals, that lack the most minimum requirements needed to take care of their patients.
In addition, most of these facilities are filthy and patients have to bring their own towels, bed sheets, pillows, or they would have to lay down on dirty bare mattresses stained with blood and other body fluids.”
www.therealcuba.com/Page10.htm

 

jonas-mekas_in-memoriam_1922-2019

Jonas Mekas 1922-2019
– filmmaker & organiser –
died at a respectable age… one of our heroes in the early sixties leading a movement of truly experimental use of camera, footage and projection, Lithuanian emigré tot he US in 1949, founder of the New York Filmmakers Coop… showing us that a camera does not need to be hold steady, that film can be kept as a raw capture of casting and reflecting of lights… turning “failed” footage into art… footage that would be thrown by most people who consider themselves cineasts… thus communicating the sensuality our senses may experience when exposed to the flickering of light and shadow and the wind blowing in a microphone.
~
I hear in my minds ear the rattling sound of 16 mil projectors and I travel back to these murky places where half a century ago the Filmmaker Coop movies where shown…(unlike the grandiose museum retrospectives theat befell him in the last decade). Then I had no means then to visit NY, but saw his and related movie material of the NY Coop in London in gigs organised by the London Filmmakers Coop… at that time we did make a Dutch version for distributing ‘projecatble materials’, de Nederlandse Filmmakers Coöpertatie (its headquarters with Piet Verdonk in Eindhoven)…
~
projectable material is the right term because what Mekas ‘cum suis’ did stand for was not meant to compete in anyway with the standard cinema formats we are used to… it brought into being a new autonomous audio-visual medium.
~
This tableau I just made in his honour… a link to an excerpt of his 1969 movie Walden on Vimeo goes hereby…

Jonas Mekas – Walden (Excerpt) from Re:Voir Video on Vimeo.