Feeds:
Posts
Comments

Sjef-Blok-in-Klikspaanland

“Suriname is een ‘failed state’ en dat komt ‘door etnische opdeling’, volgens minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok. Dat blijkt uit filmbeelden die ZEMBLA in handen heeft. Blok deed de uitspraak vorige week dinsdag in Den Haag tijdens een bijeenkomst met Nederlanders die werkzaam zijn bij internationale organisaties. De bron, waarvan ZEMBLA de opnames toegespeeld kreeg, zegt dat vele toehoorders ‘geschokt’ waren over wat Blok die middag zei. De bron wenst anoniem te blijven.”
~Is er iemand op die bijeenkomst opgestaan om de minister te interrumperen? Heeft er iemand luidkeels geprotesteerd?
Voor zover wij weten NIET.
Neen klikken naar de media is de trend, de bron “wenst anoniem te blijven”…
Stef Blok had duidelijk zijn hart op zijn tong en de klikspaan met een mobieltje had het hart niet ertegen in te gaan.
In mijn visie ZIJN DE MOBIELTJES KLIKSPAANDERS de echte HuichelHollanders en poneert Stef Blok een mening die hij de zijne mag noemen en waar ik en met mij velen het niet mee eens zijn, daarvoor is debat ter plekke nodig en niet laffe klikspaanderij achteraf via de media.
~
Klikspaan, boterspaan,
Je mag niet door mijn straatje gaan.
‘t Hondje zal je bijten,
‘t Katje zal je krabbelen.
Dat komt van al je babbelen.

AMSnote6413.08

Het verleden is er niet om vergeten te worden… op 18 oktober 2012 plaatste ik deze prent en het bijbehorend commentaar en analyse op mijn Flickr site met hit-the-news-tableaus (1754 hits). Halsema is een woordkunstenares, dat is wel zeker en geschikt voor het politieke bedrijf door eerst iets te beweren…

“En het is me menens. Ik ga niet de wachtkamer in van het politieke bestuur om na een paar jaar weer tevoorschijn te komen en een Senaatszetel te beklimmen of een burgemeestersketting om te hangen. Nee, het afscheid van de politiek is definitief.
Een de reden is simpel. Ik heb er genoeg van.”
[Femke Halsema ‘Pluche politieke Memoires’; AMBo/Anthos, 2017

…en later het tegenovergestelde te doen.

Hieronder mijn commentaar uit het jaar 2012 op haar methode van politiek bedrijven.. vrijwel alle links in het stukje werken nog.


POSTER KAMP HOLLAND TARIN KOWT AFGHANISTAN IN HET JAAR 2007 MET FEMKE HALSEMA ALS PLAYMATE… gesignaleerd in het militaire kampement ten tijde van een werkbezoek van Femke aan de troepen. Ik heb even in beeld samengevat hoe de ‘pacifistische’ achterban van GroenLinks, waaronder ex-PSPers, al vanaf het jaar 2001 toen GroenLinks de Amerikaanse inval in Afghanistan steunde in het parlement, dit beleid nooit hebben willen aanvaarden. De veelpraterij van Femke dramde deze niet-pacifistsiche stellingname er wel door. Later keerde GroenLinks zich tegen deelname aan ‘vechtmissies’ in Afghanistan, waarop dan weer de naïviteit van Jolande Sap volgde met haar verdediging van de Kunduz ‘politionele actie’ van Nederland. Regeringsdeelname en de voorwaarde daarvoor dat een regeringspartij sinds WWII altijd geacht wordt de NATO en het daarbijbehorende Atlantische Bondgenootschap te omarmen, zijn de enige uitleg van dit GroenLinks beleid. Nederland kent geen zelfstandige positie in buitenlandbeleid. “Regeren? Ja Graag!” dat was de strategie van partijbestuur en partijleiders, losgeweekt van hun achterban. De afstraffing op 12 september is mede het gevolg van het verkwanselen van de pacifistische principes die tot de grondbeginselen van GroenLinks (zouden moeten) behoren

Bronnen:

Interview in NOVA met Femke Halsema over de Uruzgan crisis op 17 februari 2010:

17 februari 2010 Femke Halsema’s woordenstroom voorbeeld: www.youtube.com/watch?v=JrlpK2T37nc

De Femke PinUp uit het jaar 2007 staat onder meer op dit soldateske webblog:

www.boekje-pienter.nl/html/archief-2007-09.htm

De cartoon van Jolande Sap met gevechstgeweer en poltieoproerschild saat op een kritisch blog over de Kunduz-Missie: Hillens’ hypocrisie en GroenLinkse naïviteit over ‘civiele missie’ Kunduz (09/10/11):
kunduzmonitor.blogspot.nl/2011_10_01_archive.html

De foto van Femke Halsema op missie in Uruzgan komt uit Vrije Nederland 12 september 2008:

www.vn.nl/Archief/Politiek/Artikel-Politiek/Hoog-bezoek-i…

De demonstratiefoto komt uit het Reformatorisch Dagblad van 27 januari 2011, met deze kop: ” Nu de Tweede Kamer zich donderdagnacht achter het kabinet heeft geplaatst, kan de politietrainingsmissie naar het Afghaanse Kunduz over enkele maanden van start. GL-leider Sap, die ondanks zwaar verzet in eigen kring met de missie instemde, wacht volgende week een zwaar partijcongres.” De demonstratie tegen deelname is van de SP, foto-onderschrift “Aanhangers van de SP protesteren tegen de oorlog in Afghanistan, donderdagavond op het Plein in Den Haag.” Daarmee is aangegeven dat GroenLinks hiermee ook de “overlopers” naar de SP een zetje heeft gegeven.

www.refdag.nl/nieuws/politiek/kamer_stemt_in_met_missie_n…

Notabene: De demonstranten gebruiken niet de enkele rode kleur van de SP, maar bewust de combinatie ‘groen’ en ‘rood’ van GroenLinks. Interessant hoe de symboolwerking van kleur bij politieke partijen doorwerkt van demonstratie tot kiesgedrag.

December 2012 kwam Jolande Sap alsnog met een erkenning van de vergissing om aan een politionele actie mee te doen – die natuurlijk eigenlijk militair is, terwijl groenLinks een pacifistisch poot uit het verleden heeft (de PSP): “Jolande Sap: Kunduz hebben we fout ingeschat” in Trouwe 22/12/2012
www.trouw.nl/tr/nl/4500/Politiek/article/detail/3367681/2…

==========
Een eerder uitgebreider betoog over de vervreemding van partij en achterban staat op de Limping Messenger:

Voor JOLANDE SAP: niet ieder kruisje is een mandaat – ofwel afstraffing voor aangegaan monsterverbond door GroenLinks (September 14, 2012)

limpingmessenger.wordpress.com/2012/09/14/voor-jolande-sa…

 

AMSnote6404.06

First published on my Flickr site on April 17. 2014. it had 4.536 views.

DJINN: ART MADE BY SMOKELESS FIRE (1)

giant metal plate sculptures in Qatar desert designed by the American artist Richard Serra, commissioned by the Qatar Museum Authority, were unveiled by Sheikha Al-Mayassa, April the 9th 2014. (2) It brings the genius that fulfils wishes from the Aladdin tale into mind.

Once the magic lamp has been rubbed the being “made of smokeless fire”, the djinn (jinn, الجني al-jinnī) appears in the form of natural gas from the subsoil of the Qatar desert and sea, dissipating milliards of cash. Cash generated by the export of this ‘smokeless fire’ in a liquid form, by huge steel plated tankers, to an energy hungry world.

It seems like a fairy tale, though it lacks any moral, as countless poor Aladdins flocking from the poor nations in the wide region around the small state of Qatar, do in no way benefit from this wonder. Even worse they run the risk of not receiving their promised humble wages or die, because of the endemic lack of safety measures during the construction of this new fairy land, circumstances which the art loving Sheikha Al-Mayassa, who seems to have no limits when it comes to buying or commissioning art, refuses to face and act upon.

—-
(1) “The jinn (also djinn or genies, Arabic: الجن‎ al-jinn, singular الجني al-jinnī) are supernatural creatures in Islamic and Arabic folklore. They are mentioned frequently in the Qur’an (the 72nd sura is titled Sūrat al-Jinn) and other Islamic texts and inhabit an unseen world in dimensions beyond the visible universe of humans. The Qur’an mentions that the jinn are made of a smokeless and “scorching fire”,but are also physical in nature, being able to interfere physically with people and objects and likewise be acted upon.
(…)
The word genie in English is derived from Latin genius, meant a sort of tutelary or guardian spirit thought to be assigned to each person at their birth. English borrowed the French descendant of this word, génie; its earliest written attestation in English, in 1655, is a plural spelled “genyes.” The French translators of The Book of One Thousand and One Nights used génie as a translation of jinnī because it was similar to the Arabic word in sound and in meaning. This use was also adopted in English and has since become dominant.”
en.wikipedia.org/wiki/Djinn

“Aladdin (Arabic: علاء الدين‎, ʻAlāʼ ad-Dīn, IPA: [ʕalaːʔ adˈdiːn]) is a Middle Eastern folk tale. It is one of the tales in The Book of One Thousand and One Nights (“The Arabian Nights”), and one of the best known, although it was actually added to the collection in the 18th century by Frenchman Antoine Galland.
(…)
Aladdin is an impoverished young ne’er-do-well in a Chinese town. He is recruited by a sorcerer from the Maghreb, who passes himself off as the brother of Aladdin’s late father Mustapha the tailor, convincing Aladdin and his mother of his goodwill by apparently making arrangements to set up the lad as a wealthy merchant. The sorcerer’s real motive is to persuade young Aladdin to retrieve a wonderful oil lamp from a booby-trapped magic cave. After the sorcerer attempts to double-cross him, Aladdin finds himself trapped in the cave. Fortunately, Aladdin retains a magic ring lent to him by the sorcerer as protection. When he rubs his hands in despair, he inadvertently rubs the ring, and a jinn, or “genie”, appears, who takes him home to his mother. Aladdin is still carrying the lamp, and when his mother tries to clean it, a second, far more powerful genie appears, who is bound to do the bidding of the person holding the lamp.
With the aid of the genie of the lamp, Aladdin becomes rich and powerful and marries Princess Badroulbadour, the Emperor’s daughter (after magically foiling her marriage to the vizier’s son). The genie builds Aladdin a wonderful palace – a far more magnificent one than that of the Emperor himself.”
en.wikipedia.org/wiki/Aladdin

(2) “The unveiling of ‘East-West/West-East’ by American artist Richard Serra in Qatar’s Brouq Nature Reserve. Under the patronage of H. E. Sheikha Al Mayassa Bint Hamad Al Thani QMA Chairperson, Qatar Museums Authority is proud to announce the unveiling of a major landscape commission,East-West/West-East, by American artist Richard Serra for the Brouq Nature Reserve, near Zekreet in western Qatar, approximately 60 kilometres from the capital Doha,GPS: N25o 31.019’E050o51.948’”
www.qma.com.qa/en/slide-show/903-the-unveiling-of-east-we…

Op 17 april 2014 bij het bekend worden van de keuze voor Beatrix Ruf  als nieuwe directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam publiceerde ik dit betoog waarin ik hen die haar riepen/kozen onder de loep nam: de Raad van Toezicht (RvT). De instelling van die raad was het resultaat van een halfslachtige privatisering, in 2006  ingezet, van dat wat eerst – zoals de naam zegt – een museum van de stad, de Gemeente Amsterdam – een Stedelijk Museum was.

Ruf treedt in 2014 aan, treedt in 2017 af en zou – zoals sommige krantenberichten aangestuurd door  voorstanders van ‘economic power in the arts’  suggereren – weer teruggeroepen dienen te worden. Het onderzoek naar het functioneren van Beatrix Ruf als directeur is gedaan door een advocaat en een rechter, beiden ‘in ruste’. Dat valt ook af te lezen uit de conclusies van het rapport waarbij formeel niet bewezen geacht wordt dat Ruf zich schuldig heeft gemaakt aan “belangenverstrengeling” (dat zou een rechtszaak wegens smaad tot gevolg kunnen hebben)., ook haar “integriteit” wordt niet in twijfel getrokken.

Nu zijn er maar liefst 25 verschillende definities van het woord ‘integriteit’, van zeer algemeen ‘onschendbaar en eerlijk’  to meer specifiek als gaat om uitoefening van een publieke functie:

“handhaven van algemene of professionele sociale en ethische normen en waarden, ook bij druk van buitenaf om hiervan af te wijken.”

Ik denk dat de meeste mensen het stempel ‘integer’ – door de juridische onderzoekcommissie op Ruf afgedrukt – zelf begrijpen als “een persoonlijke- of karaktereigenschap van iemand:, waarbij ik de definitie van de Nederlandse ENSIE volg:

“Diegene is onkreukbaar of in ongeschonden toestand, of houdt vast aan zijn of haar normen en waarden, ook als deze van buitenaf onder druk staan.”

Wat zijn dan wel de (persoonlijke) “normen en waarden” waaraan Beatrix Ruf vasthoudt? Dat moeten waarden zijn die zij al voordat zij solliciteerde naar de positie van museumdirecteur van het Stedelijk had. Bij haar aantreden wisten alle kranten te melden dat Beatrix Ruf ingeschaald was als nummer 7 van de top 100 machtigsten in de kunstwereld (The Power 100 van Art Review). Een ieder kan begrijpen dat om die positie te kunnen veroveren iemand dient te beschikken over sociale en politieke vaardigheden waarbij een zuiver een strak gedefinieerd waardestelsel  iets is wat eerder in de weg staat van een gezochte maatschappelijke carrière, dan dat het daar aan bijdraagt. Normen worden daarbij eerder bepaald door markt-waarden, dan door hoogstaande ethische principes. Wat dat laatste betreft heb ik nog niet kunnen ontdekken in het – gelekte – rapport van de juristen wat dan de ethische principes zijn die Beatrix Ruf aan zichzelf pleegt op te leggen. Ik denk dat het teveel gevraagd is om te verwachten dat de halfslachtige constructie van bedrijf & overheid tegelijkertijd, het een beetje en niet helemaal geprivatiseerde Stedelijk Museum Amsterdam, een organisatie was, is en kan zijn die geleid wordt door hoogstaande ethische en sociale principes, een organisatie die weerstand kan bieden aan het machtsspel van de grote kunsthandel en -wandel.

Nog in januari 2018 kwam de ‘Press Office’ van het Stedelijk met een een juichend mededeling van “een nieuw lid van de Raad voor Toezicht”, Jos van Rooien. Dezelfde Jos van Rooijen die gisteren, 12 juni 2018 al weer aftrad. Laat ik zijn onder applaus betreden van het podium hier in herinnering roepen, waarbij de bewoording van het Stedelijk duidelijk maken wat de kwaliteiten zijn die bij dit museumbedrijf gewaardeerd worden, waarmee tevens gezegd is wat de normen en waarden zijn die in deze kringen en binnen deze bedrijfsmatige constructie opgeld doen:

Het Stedelijk Museum Amsterdam heeft een nieuw lid van de Raad van Toezicht benoemd: Jos van Rooijen, ervaren toezichthouder van zowel semipublieke als beursgenoteerde organisaties. (…) De Raad heeft gekozen voor Van Rooijen vanwege zijn stevige financiële achtergrond en zijn ruime ervaring in zowel de publieke als de private sector. Madeleine de Cock Buning, voorzitter a.i. van de Raad van Toezicht: ‘Jos van Rooijen is een grote aanwinst voor de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum. Met zijn ruime toezichthoudende ervaring, zijn analytische vermogen en zijn verbondenheid met het museum is Jos als geen ander in staat de Raad te versterken op weg naar de toekomst.’

Na twaalf jaar horen we nu op basis van een aan de pers gelekt rapport van twee oud-juristen en de reacties daarop van het stadsbestuur, dat niet Beatrix Ruf, maar hen die haar riepen de boosdoeners zijn. Dat lijkt in het verlengde te liggen van dat wat ik al bij Ruf haar aantreden in 2014 beweerde. Het probleem is echter dieper liggend, niet op te lossen met het aftreden van bovenstaand lid van de Raad van Toezicht en nog wat meer leden van die ‘blindenraad’… Het is de bedrijfsblindheid van een als een beursgenoteerd bedrijf te ‘runnen’ museum voor moderne kunst waardoor de museale praktijk is wat zij is.

De Thatcheriaanse privatisering van het Stedelijk Museum Amsterdam (ook al was die maar ten dele) dient ontmanteld te worden. Laat het Stedelijk een instelling zijn die van de ons allen die de stad uitmaken is. Maak het weer een gemeentelijke instelling. Ik pleit hier niet voor een terugkeer naar oude definities van ‘gemeentelijk, maar naar een proces waar dat wat gemeentelijk is en hoe dat gedragen kan worden door een stedelijke gemeenschap, door openbaar maatschappelijk debat over verloop van tijd, vorm krijgt:

HET STEDELIJK ALS EEN STEDELIJKE GEMEENSCHAP VOOR DE KUNST

13725508173_82be9b0b49_o

Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF komt als geroepen, maar wie riep haar en wat is haar ROEPING? Ingeburgerde kandidaten hebben niet de voorkeur van de commissie… bestaande uit leden van de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum, die een nieuwe directeur voor het museum van de stad voor moderne kunst heeft mogen uitkiezen. (1) Tijd om die commissie eens onder de loep te nemen, wie zitten daar nu in en waarom. Zijn zij zelf ooit gekozen? Nu het antwoord is NEE, dat gaat naar goed Hollands gebruik bij coöptatie, zelfbenoeming vanuit de eigen gelederen. (zie noten 2-7)

Hoe dat toegaat staat in een persbericht van het Stedelijk Museum zelf (31/10/2012) waar trots de interne werving van een nieuw lid voor de Raad van Toezicht, de miljardair Cees de Bruin, die geïntroduceerd wordt als “ondernemer, investeerder en verzamelaar”, van het museum verwoord wordt. (zie ook noot 4): “Alexander Ribbink, voorzitter van de Raad van Toezicht: “We zijn zeer gelukkig dat Cees de Bruin bereid is om als professional en toezichthouder de Raad van Toezicht van het Stedelijk Museum te komen versterken. Met zijn expertise, kennis en grote liefde voor moderne kunst beweegt hij zich in het internationale veld en hij voelt zich al lange tijd betrokken bij het Stedelijk Museum.“ www.stedelijk.nl/upload/persberichten/Persbericht%20Cees%…

Twee jaar daarvoor was een andere op geld en kunst verliefde zakenman toegetreden tot de zichzelf aanvullende Raad van Toezicht, de succesvolle beurshandelaar Rob Defares, met deze persberichtstrofe als ouverture (zie ook noot 5):

“Rob Defares (1961) is door de Raad van Toezicht in deze functie benoemd vanwege zijn affiniteit met moderne en hedendaagse kunst, bekendheid met de nationale en internationale kunstwereld, zijn brede managementervaring, zijn onafhankelijke oordeel en zijn open oog voor maatschappelijke ontwikkelingen.” www.smcs.nl/persberichten/rob-defares-nieuw-lid-raad-van-…;

In dat zelfde persbericht (van december 2009) kunnen we lezen hoe Defares (CEO van het bedrijf financiële markten en asset-management bedrijf IMC), wel eerst een grote zak met geld bij het museum gedeponeerd had, om deze – kennelijk fel begeerde – statusfunctie te bemachtigen. Hoeveel geld er in die zak zat weet niemand te vertellen, hier en daar wordt gesuggereerd dat het om meer dan een miljoen of meerdere miljoenen Euros gaat (toch vreemd voor een instelling waarin ondanks het feit dat het nu een soort bedrijf in de vorm van een stichting is, toch jaarlijks heel veel belasting geld gestoken wordt, een semi-publieke instelling dus en zou de belastingdienst er niet van weten? Onzin!) ‘Geheel belangeloos’ was die – belastingtechnisch zeker aftrekbare – geldzak, zo probeert de Press Office van het Stedelijk ons nog uit te leggen:

“Maart jongstleden maakte het museum bekend dat IMC Hoofdfounder van het Stedelijk is geworden.Hoofdfounders geven een zeer substantiële eenmalige bijdrage, om niet, dus zonder afgesproken tegenprestaties.” www.smcs.nl/persberichten/rob-defares-nieuw-lid-raad-van-…

—–

Nu wordt voor de tweede keer binnen een paar jaar door deze Raad van Toezicht, die meer doet dan enkel toezien, een directeurs-talent van elders aangetrokken en ingevlogen. De badkuip van het museum loopt over door deze drang naar internationale allure en het artistieke zwaargewicht dat daar voor nodig is.

Waarom niet terug naar af, een benoeming van een Nederlandse museumbestierder, die wat lokaal was & is, beter kent en haar of zijn talenten kan aanwenden om ook dat internationaal te maken?

—-

Bij het afscheid van de vorige ingevlogen directeur, Ann Goldstein, schreef ik verleden jaar: “Het was de drang naar ‘internationalisering’, de wat zielige grootheidswaanzin van “Amsterdam Wereldstad”, waardoor gekozen werd voor iemand ‘van buiten’. Hierdoor vielen de eigen krachten van stad en land buiten het blikveld en kreeg de ‘internationale stijl’ – die er uiteindelijk overal hetzelfde uitziet – de overhand.

Niet dat we eigenheimse kunst behoeven, maar als de moderne kunst zich enkel in een museum weet te manifesteren als het eerst ‘internationaal’ op de kunstmarkt ‘doorgebroken’, als alles ‘well established’ is voordat het getoond wordt, wanneer een kunstzinnig directeur het niet aandurft een geheel eigen keuze te maken, wars van bestaande opvattingen, dan wordt ook een bezoek aan zo’n museum niet meer dan “een koude douche in het stedelijk badhuis.” (8)

De keuze voor iemand van buiten af, zonder een eigen lokaal circuit, is ook een machtsfactor die de relatie van het museum- en stadsbestuur en de van buiten ingevlogen ‘bewindvoerder’ bepaalt. Noteerde dat al bij het kortstondige bewind van Ann Goldstein:

“zou het kunnen zijn dat bestuurders en subsidiegevers willens en wetens curatoren en directeuren van buiten halen, als mensen die geen eigen ‘circuit’ hebben in de plaats van aanstelling, als gewillige uitvoerders in plaats van eigenzinnige beleidsmakers.” (ibid. 8)

De bij coöptatie samengestelde Raad van Toezicht van de Stichting die het Stedelijk Museum sinds het jaar 2006 is, bestaat enkel uit Nederlanders. (2) Van de elf directeuren sinds het begin van het museum in het jaar 1895, zijn er twee niet Nederlanders, met inbegrip van de nieuw aangestelde Beatrix Ruf. Tot het jaar 2003 kan men spreken van langere periodes van directeurschap, met Cornelis Baard (1906-1936), Willem Sandberg (1945-1963) en Eddy de Wilde (1963-1985) als directeuren met een bewind langer dan een decennium. Deze benoemingen waren allen door het stadsbestuur.

Sinds de nieuwe organisatievorm los van de Gemeente Amsterdam en de opgedrongen bedrijfsmatige aanpak van musea in het jaar 2006, zijn er in acht jaar tijd drie aanstellingen van nieuwe museumdirecteuren geweest.

Cultuur – in ons tijdsgewricht – is volgens de privatiseerders het meest gebaat bij een bedrijfsmatige aanpak en zo wordt de culturele sector stukje bij beetje door het bedrijfsleven opgeslokt, via talloze slimme constructies, die zo gebruikelijk zijn als het om het maximaliseren van de winst gaat. (9) Dat wijst niet enkel op een verandering van gezagsverhoudingen, minder autonomie voor de museumdirecteur en achter de schermen marchanderende toezichthouders aangestuurd door hun achterban, maar ook op het ontbreken van voldoende jaren om niet enkel een eigen koers uit te zetten, maar die ook – over verloop van tijd – daadwerkelijk gestalte te kunnen geven.

Ook moet opgemerkt worden dat de verhouding tussen museumdirecteuren en staf, met name conservatoren, van een vaak collectief ontstaan beleid met veel inbreng en verscheidenheid van de kant van individuele conservatoren met kansen om zichzelf duidelijk te profileren, weer teruggebracht is tot een model waarbij de artistiek directeur geacht wordt sterk aan te sturen en de conservatoren minder of geen ruimte voor eigenzinnige invulling van hun taak krijgen. Uit ‘de stal’ van museum directeur Eddy de Wilde (1963-1985), werd de vroegere conservator Wim Beeren tot directeur (1985-1993). Wie kent er tegenwoordig nog de namen van individuele conservatoren van Het Stedelijk, zoals wel het geval was in de toch als meest succesvolle en creatieve periode van het museum geldt, die van 1945 tot het jaar 1993?

Wat moeten wij met aanbevelingen als dat deze dame – Beatrix Ruf – internationaal behoort tot de “Power Top 100” in de wereld van de kunst? In de wereld van de kunsthandel , dat is mijns inziens juister geformuleerd. Je kunt dit laatste ook lezen in het eerder aangehaalde persbericht over de benoeming van Beatrix Ruf in de woorden van de voorzitter van de Raad van Toezicht, Ribbink:

“Zij beschikt over het unieke vermogen om kunstenaars, verzamelaars, ‘de markt’ en de publieke sector met elkaar te verbinden, en weet heel goed te werken in en met de stad. (voor bron zie noot 1)

Kunstenaars > Verzamelaars > Markt > Stad dat is een bepaald soort visie op de rol van een museum voor moderne kunst. Of het niet genoemde ‘publiek, bezoeker of beschouwer’ nu onder het begrip ‘markt’ of ‘stad’ valt, is uit deze tekst niet goed op te maken. Ook al zou het publiek in het woord ‘stad’ inbegrepen zijn, dan nog is de hiërarchie in de volgorde ‘kunstenaar -> verzamelaar -> markt’, tekenend voor wat er leeft in zo’n zelfbenoemde ‘Raad van Toezicht’. Wellicht doet ex-politca Guusje ter Horst (PvdA) er goed aan om nog eens haar positie in zo’n lichaam vanuit haar eigen praktijk van verkozen raadslid en parlementariër, te evalueren, aangezien haar positie in deze ‘toezichtsraad’ niet via enige democratische procedure tot stand kwam, terwijl er wel gesuggereerd wordt dat zij iets aan ‘maatschappelijk gedragen’ inbreng met zich meebrengt. Weer in de woorden van Alexander Ribbink, persbericht Stedelijk Museum 5 januari 2011:

“De brede maatschappelijke blik en publieke ervaring die Guusje ter Horst meebrengt is voor een museum als het onze van grote waarde. Als bestuurder in Amsterdam en op landelijk niveau heeft zij zich altijd ingezet voor cultuur.” www.smcs.nl/nieuwsberichten/nieuwe-leden-raad-van-toezicht

Wat is of wordt – buiten haar eigen succesvolle carrière – dan de ‘roeping’ van RUF de geroepene? De tijd zal het leren. Even snel als zij nu ingevlogen wordt, kan zij er – met de hierboven beschreven bestuurlijke bedrijfs-constellatie – er weer uitvliegen.

Dat in- en uitvliegen van ‘curators’ (zo worden die internationaal genoemd), wordt in de ‘business art world’ zelf als iets positief gezien. Dat gezichtspunt is goed te vinden op het digitale platform “E-Flux”, met zijn jaarlijkse competities voor internationaal operende jet-set curatoren. In het eigen art-business taaalgebruik wordt dat dan benoemd als “New Dynamics in Museums: Curator, Artwork, Public, Governance” en het citaat dat ik hier als voetnoot 10 toevoeg, geeft wonderwel weer hoe dat milieu van succesvolle museum-managers verstrikt raakt in haar eigen woordenschat en struikelt over wat ik niet anders kan benoemen als zijnde een ‘cirkel-redenering’

“the world is now presentable through the forces that shape it.” (10)

tj. 9/4/2014

—-

Inspiratiebron: 9/4/2014 NRC/Handelsblad: “De Duitse Beatrix Ruf wordt de nieuwe directeur van het Stedelijk Museum in Amsterdam. Dat heeft het museum bekendgemaakt. Met deze benoeming kiest het Stedelijk voor een inhoudelijk zwaargewicht. Daarmee zet het museum de lijn voort die met Rufs voorganger Ann Goldstein werd ingezet: veel ruimte voor experiment en jonge kunstenaars die internationaal opereren. De Amerikaanse Goldstein was de afgelopen vier jaar artistiek directeur van het Stedelijk en stapte in november op. Goldstein kreeg kritiek omdat ze geen Nederlands sprak en onvoldoende communiceerde.” (…) “Het Amerikaanse tijdschrift Art Review plaatste haar vorig jaar op nr. 7 in de ‘Power Top 100‘. De raad van toezicht van het Stedelijk roemt “haar oog voor jong talent, haar uitgebreide netwerk en het radicale en zelfverzekerde programma dat zij neerzette in de Kunsthalle”. www.nrc.nl/nieuws/2014/04/08/duitse-curator-beatrix-ruf-n…
en een fors formaat fot van Beatrix Ruf op het vlieveld van München
032c.com/wp-content/uploads/2011/09/Foto-Kopie-2.jpg

——–

Noten (1) 8/4/2014: persbericht Stedelijk Museum Amsterdam: “Een selectiecommissie van de Raad van Toezicht stelde een profiel samen na raadpleging van de staf van het museum en won ook advies in bij experts in Nederland en buitenland. Acht kandidaten werden uitgenodigd voor een gesprek. John Leighton, voormalig directeur van het Van Gogh Museum, was als extern adviseur in de laatste fase betrokken bij de procedure.” www.stedelijk.nl/nieuwsberichten/beatrix-ruf-nieuwe-direc…

(2) Alexander Ribbink (voorzitter: UNILEVER, MARS Inc (van de chocolade-toffee-bar), Tom Tom) (3), Cees de Bruin (een miljardair: Infodin (wereldwijd operende investeringsmaatschappij) met o.m. belangen in het baggerbedrijf IHC Merwede) (4), Rob Defares (CEO van IMC een beurshandelaar die in crisistijd miljoenen wist binnen te slepen) (5), Guusje ter Horst (PvdA politica en bestuurder was wethouder in Amsterdam, Minister voor Binnenlandse Zaken en burgermeester van Nijmegen), Prins Constantijn van Oranje (nam de plaats in van de voormalige bankdirecteur van het ABN/AMRO-schandaal Rijkman Groenink die zichzelf een mooie miljonen vertrek-bonus bezorgde, Groenink was ook de man achter de inbeslagname van de kunstcollectie van Dirk Scheringa; De Prins zijn kwaliteiten zijn onmeetbaar omdat Prinsen in Nederland enkel naar de mond gepraat worden en kritiek op hen op alle mogelijke wijzen weggemoffeld wordt; bekend als voorzitter van World Photo competitie; gaf ooit deze beschrijving van zijn kwaliteiten (6), Willem de Rooij (de enige kunstenaar in de raad, maar dan wel één die ‘business like’ opereert, met vooral conceptuele werken waarbij hij eerder als ‘conservator/curator’ dan als beeldend kunstenaar optreedt: “I’m not a dirty hands-type person”; een kunstenaar ook die zijn subsidie-aanvragen hoog-frequent gehonoreerd ziet en zelf ook met regelmaat zitting neemt in commissies die collega kunstenaars en curatoren op “kwaliteit” beoordelen) (7), Madeleine de Cock Buning (Voorzitter van het Commissariaat voor de Media, professor Auteurs- en Mediarecht, Stichting Machiavelli, Vereniging voor Intellectueel Eigendom; iemand die ‘bezit en ‘bezitsvorming’ weet te stellen boven de zich niet aan wetten houdende ‘vrije creativiteit’.)

(3) 20/1/2011: “ALEXANDER RIBBINK CASHT MET VERKOOP Q-GO Hightech-baasje Alexander Ribbink weet als geen ander hoe hij geld zijn portemonnee in moet navigeren. Met de verkoop van de in Nederland ontwikkelde zoekmachine Q-go aan het Amerikaanse internetbedrijf Rightnow is zo’n $34 miljoen (€28 miljoen) gemoeid. Het Nederlandse Prime Ventures had als investeerder een groot aandeel in Q-go, en laat Quote 500-coryfee Ribbink daar nu net partner zijn.” www.quotenet.nl/Nieuws/Alexander-Ribbink-casht-met-verkoo…

(4) 7/1/2013: “”MILJARDAIR CEES DE BRUIN (INDOFIN) VERWERFT MEERDERHEID IHC MERWEDE www.quotenet.nl/Nieuws/Miljardair-Cees-de-Bruin-Indofin-v…

(5) 4/2/2011: “ROB DEFARES EN WIET POT VERDELEN €13 MILJOEN” “Een dag voor de wettelijk gestelde deadline, 1 februari dit jaar, heeft beurshandelshuis IMC, eigendom van Quote 500-leden Rob Defares en Wiet Pot, zijn cijfers gedeponeerd over 2009. Net als in 2008 kunnen de twee zo’n €13 miljoen dividend verdelen.” www.quotenet.nl/Nieuws/Rob-Defares-en-Wiet-Pot-verdelen-1…

(6) 17/3/2009: “Photography and the imagination of Prince Constantijn: from patronage to paternalism” limpingmessenger.wordpress.com/2009/05/17/244/

(7) 13/12/2010: Citaat afkomstig van “A chat with… Willem De Rooij” www.exberliner.com/culture/art/a-chat-with-willem/

– Ook De Rooij wordt – zoals altijd – juichend binnengehaald door de Raad van Toezicht. Ik citeer nu uit De Volkskrant van 5/1/2011, die natuurlijk niets anders aanhaalt dan het opgewekte persbericht van het Stedelijk Museum zelf, zoals gebruikelijk, kranten als doorgeefluik van public-relation-berichten: “De Rooij (1969) participeerde in verscheidene thematentoonstellingen van het Stedelijk. Hij is volgens het museum ‘één van de meest toonaangevende kunstenaars in Nederland, die in zijn werk het spanningsveld onderzoekt tussen maatschappelijk en politiek bewuste kunst enerzijds en autonome verbeeldingskracht anderzijds’.”
www.volkskrant.nl/vk/nl/3360/musea-en-galerieen/article/d…

“Maatschappelijk en politiek bewuste Kunst” die zich wel steeds netjes binnen het subsidiekader van de staat weet te passen. Nog even de Jaarverslagen van Het Mondriaan Fonds er op nageslagen en dan scoort Willem de Rooij zeer behoorlijk: 2009: 2x met projecten in Wenen Londen; 2010 2x met projecten in Berlijn en Senegal; 2011 1x voor een project in München; 2012 3x (Amsterdam, Dakar, Londen); 2013 2x voor iets in München en weer in Ghana). Dat is subsidie-statistsich gesproken een bovenmatig hoge score voor een Nederlands beeldend kunstenaar, en dan gaat het hier enkel om de vele duizenden Euro’s dia via het staats Mondriaan-Fonds naar de De Rooij als latere ‘toezichthouder’ van het Stedelijk Museum stromen (ook nog toen hij al lid van deze raad geworden was in het jaar 2011).
www.mondriaanfonds.nl/Leestafel/Jaarverslagen/ www.mondriaanfonds.nl/Leestafel/Jaarverslagen/Jaarverslag…

(8) -29/8/2013: “Ann Goldstein: Stedelijk Badhuis Koude Douche / Municipal Bathhouse Cold Shower” www.flickr.com/photos/7141213@N04/9615666546/

(9) 8/1//2013: “Toezichthouders musea komen steeds vaker uit bedrijfsleven” www.volkskrant.nl/vk/nl/3360/musea-en-galerieen/article/d…

(10) E-Flux website met een fraai staaltje van post-moderne redeneerkunst, waarbij ‘gever’ en ‘weergever’ in een spiegelgevecht verwikkeld zijn om wie van de twee er het eerst was, eindigend in een nooit eindigende verwijzing naar elkaar: een ‘cirkel-redenering’: 2013 Annual Conference “New Dynamics in Museums: Curator, Artwork, Public, Governance” 12–14 August 2013 “Rather than on the question of what museums represent, the focus of this year’s conference “New Dynamics in Museums: Curator, Artwork, Public, Governance” will be on who the agents of representation are. Having become too extensive to be represented in the museum context in its entirety, the world is now only presentable through the forces that shape it. And the same goes for the art world, which can be less grasped encyclopedically than ever before. Art was the first to express a critical attitude to the dominant forces shaping reality, most directly with institutional critique. After being dealt with by art, museum work embraced self-reflection. The museum seems to represent the world most accurately by reflecting the dynamics of its own work, which in turn reflects the dynamics of our socioeconomic reality in general.”
www.e-flux.com/announcements/2013-annual-conference-at-ma…

(*) De reden waarom dit betoog oorspronkelijk gepubliceerd op Flickr door miij (eveneens op dit blog geplaatst is: BEATRIX RUF, bij haar aantreden in 2014 maakte it dit tableau met descriptio, destijds geplaatst op Flickr, maar aangezien al weer twee jaar terug de Flickr beheerder al mijn 700 zoveel tableaus geclassificeerd heeft als ‘adult content’ (volstrekt belachelijke beslissing omdat er geen spatje porno in mijn tableaus zit en allen degelijke studies zijn… herhaalde protesten tegen deze beslissing leiden enkel tot digitale geautomatiseerde antwoorden van Yahoo/Flickr… Aangezien ik noch tijd, noch geduld, noch het geld heb voor een juridisch anti-censuur proces (de ‘adult content verklaring kwam op het moment dat ik duizend en meer ‘hits’ per dag had en mijn score naar de 3 miljoen op weg was)… nu daarom volsta ik met herpublicatie op mijn blog The Limping Messenger… sommige links in dit stuk gaan wel naar het Flickr materiaal, u moet maar zien hoe u er toegang toe kunt krijgen). Oospronkelijke versie April 17, 2014 op Flickr met 8.116 views.

http://imaginarymuseum.org/iscape/index.html

“THERE IS NOTHING LIKE AN ISRAELI PARTY” a line noted by journalists swarming around the Israeli singer Netta Barzilai who just had won the Eurovision Song Contest 2018 in Lissabon. She won the competition with an act & song that referrred to the #MeToo movement as could be heard in the lyrics that repeated several times the line “I am not your toy, you stupid boy”…

Palestinian_songfestival_2018

click image for larger version

Israel is now the country that will host next year’s Eurovision spectacle (as Israel is a member of the European Broadcasting Union)… and the town hosting that event will be what the state of Israel wants to see as “it’s capital”: Jerusalem.

Only one day after it was shown what sentiments lay behind that future host city of this innocent mass entertainment show. The day that the Americans opened their new embassy in Jerusalem and Palestinians were demonstrating against this act and claim, especially along the border with the Gaza strip.

Another kind of movement – #UsToo – manifested itself in a asymmetrical war like demonstration, whereby during the ‘wave attacks’, under cover of smoke fumes produced by burning car tires, attacks with catapults and stone slings against Israeli border troops, things did get so much out of hand that the Israeli army started to shoot with more than tear gas canisters…

The real numbers are not yet known, but it seems that there are over 40 dead on the demonstrators side and over one thousand wounded… Nobody wants to say that the demonstration was all peaceful, though most being present were not committing live endangering acts of violence … what we know for sure is that on the Israeli side there were no deadly casualties…

Will we see the day that there will be only events like ‘song contests’ that play out differences and competition between nations? Will it be the Broadcasting Union of the Levant & Mesopotamia that swarms the world with a new television show, the LEVANT/MESOPOTAMIA-VISION Contest, with female singers from a more liberal Iran, the new configured Syria displaying newly found brother- and sisterhood, Kurdish singers without war songs, an Iraqi bard duet with a Shia singer and a Sunni oud player… a sensational Israeli/Palestian post-punkband?

We will be all be watching it from our portable devices… there will be big screens in the open air to celebrate this great event… but first let’s do the ground work to make this happen in the future: take a stance beyond today’s hardliners and partisans of whatever unilateral ‘righteous causes’… we need to write the lyrics for a new top hit: #Us Too…. for all those good willing people that are fed up with harassment and assault in the name of national states, political power groups and religious organisations … a song that will “give people a sense of the magnitude of the problem” [ref Wikipedia #MeToo]
~
NB curiously the Israeli version of the #MeToo movement hashtag is #UsToo in Hebrew :גםאנחנו#

Image & text sources used:
– “After Eurovision win, Jerusalem gears up to strut stuff on world stage” header of article in the Times of Israel of May 13th. 2018 on opening of American embassy in Jerusalem and winning of Israel of Eurovision Song Contest and Jerusalem as Eurovision event host in 2019.
The Times of Israel
– screenshot of Eurovision performance by Netta Barzilia of the song Toy
YouTube
– two pictures of the confrontation on March 14 at the Gaza-strip border with Israel, near Zeitoun, by the photographer Mohammed Amed of an Israeli drone that drops tear gas canisters on Palestinian protesters and Palestinians running for cover from the gas.
Washington Post
– Celebration of national ‘Jerusalem Day’ 13 May 2018 on Western Wall Plaza in Jerusalem, a photograph I altered a bit by adding the silhouette of the ‘Dome of the Rock’; Western Wall Plaza was created in 1967 after the Six-Day War by bulldozing what was then the Moroccan quarter, an extension of the Muslim quarter.
Ray Tribune

MARIA CALLAS VIRTUEEL 2018 & REËL 1959
“Een hologram van Maria Callas brengt op maandag 26 november de grootste klassiekers van de diva ten gehore in Carré, onder begeleiding van een groot orkest.”

Maria-Calles_1959_Heemstede_Bovema-StudioZo lees ik net in Het Parool (16 april 2018) en mijn herinnering dwaalt af na het jaar 1959 in de Overboslaan in Heemstede, waar ik de hand van de diva wist aan te raken als jongen van 15 jaar, die vlak om de hoek in deze villawijk woonde… het was in een periode dat ik mijn belangstelling voor bebop en andere moderne jazz koppelde aan bewondering voor grote zangeressen zoals Katheleen Ferrier (1912-1953) en Maria Callas (1923-1977) … ik had uitgeknipte fotootjes van beide dames in mijn schoolagenda… weet het dat zijn twee nogal verschillende diva’s, de één een contralto de ander een sopraan, Ferrier had een breder repertoire van volksliederen en klassieke opera tot modern klassiek met name Benjamin Britten… beiden hadden een tragisch einde, maar van verschillende aard. Ferrier overleed aan kanker en van Callas is er geen eenduidige interpretatie van de oorzaak van haar dood (hartaanval, overdadig gebruik slaapmiddel of andere medicijn). Tragische is ook het verval van de stem van Callas, die eerst een vet geluid en lichaam had en die na haar radicale vermagering de lichamelijke capaciteit verloor die van een dramatische sopraan verwacht wordt.
~
Was het toevallig dat ik zes jaar later – als kunststudent in Milaan – op een staanplaats op het schellinkje van het Scala in Milaan stond en mee mocht maken hoe daar hele passages door de fans meegezongen werden… dat was tijdens Verdi’s Aïda…. ik heb het nog eens opgezocht wat er op het internet beklijft van …..

CALLAS IN HEEMSTEDE,

hierbij een samenvatting in een oud nieuws tableau.

PS Lees tot mijn genoegen dat het Bovema pandje een ontwerp van architect Dick Plat met glas in lood van het echtpaar Bogtman, nu tot een bouwkundig monument verklaard is.

PPS Voor mijzelf een artikel over het basis-syteem van stembereik van operazangers nog eens samengevat in een diagram… (enkel het bereik in toonhoogte, het Fachsyteem gaat veel verder in detail, maar dat laat ik hier weg)…. het ging me om het verschil in toonbereik tussen Ferrier (contralto) en Callas (sopraan).

Fach-system-opera_diagram