Feeds:
Posts
Comments

tt44_Adje-Leeflang_in-memoriam_201812.jpg

68 is Adje geworden. Dat was ook het jaar in de vorige eeuw dat ik Adje leerde kennen. Hij behoorde tot de groep van ‘openbare samenzweerders’ waaruit in december 1968 het Woningburo de Kraker ontstond. Samenzweringen in een het keldertje in van het Diogenes pandje Koestraat 7 in de Bethaniënbuurt, die op de vrijdagavonden openbaar werden voortgezet in Koffiehuis Jan Bisschop, om de hoek op de Kloveniersburgwal. Boven het keldertje woonde de beeldhouwer en restaurateur Hans ’t Mannetje, oprichter van wat toen in 1967 nieuw was, een buurtactieblad, Het Geïllustreerd Bethaniënnieuws.  Het blad was een protest tegen het eerste bestemmingsplan voor de Amsterdamse binnenstad (gebaseerd op de vernieuwde wet op de Ruimtelijke ordening) waarbij niet enkel de bebouwing stevig ‘uitgekernd’ zou worden, maar ook het sociale karakter van de buurt geheel dreigde te veranderen, van een gemengd wijkje met een breed scala aan inkomensgroepen en beroepen tot een ‘beparkt’ elitewijkje voor de betere burgerklasse.

Het moge niet gebruikelijk zijn bij het schrijven van een ‘in memoriam’, maar ik doe het toch, een opsomming van namen van hen die ik mij herinner uit de oergeschiedenis van de moderne kraakbeweging: Rob en Saar Stolk, Lou van Nimwegen (ex provo’s die de vrijheid van drukpers konden beoefenen omdat ze er zelf een hadden); Tom Bouman (ex-journalist bij Het Parool die zich aangesloten had bij één van zijn journalistieke onderwerpen, de provobeweging); Robert Hartzema en vriendin Carolien van Eelen (Robert, een kunstgeschiedenisstudent betrokken bij wat toen nog in een ludiek stadium verkeerde, de kunstenaarsgroep Internationaal Instituut voor de Herscholing van Kunstenaars (met Dibbets, Van Elk en Lucassen); Pieter Boersma (fotograaf van acties op de grens van kunst en politiek); Otto Schuurman (student Filmacademie die een Volkswagenbusje had en de logistiek verzorgde), Ruud Strietman (student Academie voor Bouwkunst en initiatiefnemer van een beroemde kraakactie – nog voordat dat woord gebruikt werd – in 1963 in de Generaal Vetterstraat); Gerard van den Berg (werkloos timmerman en radencommunist die ons historisch bewustzijn probeerde aan te praten); Pieter Niers en Hans Elzinga (psychologie studenten, waarbij Hans ook uitgever van een cultureel underground blaadje was, Psy-In); Josien Eissen en haar zoontje van twee Michiel (mijn later vriendin, bij haar toenmalige vriend weg, wilde op zichzelf gaan wonen); ikzelf een aan kunsthandel en galeriewezen ontsnapte straatkunstenaar die als beroep opgaf ‘cultureel coördinator’). De opsomming is incompleet maar brengt de sociale mengelmoes in herinnering waaruit de kraakbeweging ontstond. Wij gingen een verbinding aan die zoveel in beweging deed zetten.

Adje behoorde in deze groep tot de studentenfractie, met de N.V. Prolurk als het verbindend imago van een groepje studenten aan de Universiteit van Amsterdam (met onder meer Hans Elzinga en Pieter Kuyper). Zij wilden niet ‘de maatschappij’ maar hun eigen ‘dagelijkse leven’ veranderen. Belabberde woonruimte, woningnood, was zo’n punt dat niet op de agenda van revolutie predikende studentenorganisaties als ASVA en SVB stond. Organisaties nog ouderwets gebaseerd op lidmaatschap met enkel stemrecht voor hen die “een census van ƒ19,50” betalen, zo staat in een pamflet uit die tijd van de N.V. Prolurk te lezen. Het pamflet – dat dateer van 6 februari 1969 – zegt te spreken namen het “studentenproletariaat” en stelt dat de (tot doel in zichzelf geworden) studentenorganisaties er naar moeten streven zichzelf overbodig te maken:

“SVB, NSA, PSO enz. worden ontbonden wegens verregaande overbodigheid.”

Die overbodigheid wordt in de daaropvolgende periode manifest. Universiteiten worden door ministeriële beschikkingen gereorganiseerd wat een stroomlijning van het bestuursapparaat inhoudt waarbij efficiency het wint van democratie. Studentenorganisaties stellen zich te weer, gaan in overleg, overleg dat niets oplevert. Het beeld van de Franse opstand uit 1968 staat een ieder nog voor ogen. Bezetting van de universiteit is op de lippen. De ASVA (Algemene Studenten Vereniging Amsterdam), doet wat pogingen om tot bezetting van het bestuurscentrum, het Maagdenhuis, te komen, maar ziet er bij de minste tekenen van inzet van politie vanaf. Nieuwe losse verbanden van studenten, scholieren en werkende jongeren stellen uiteindelijk de daad, ‘directe actie’, bezetting van het Maagdenhuis mei 1969. Voorzitter Johan Middendorp van de ASVA is “verbaasd” als hij van de geslaagde actie hoort en spoed zich naar het Maagdenhuis, zoals Lenin in 1917 in allerijl van Zürich naar Sint Petersburg de trein nam nadat de machtsovername al een feit was.

SFA001007724

20 mei 1969. Ed van Thijn op de rug gezien, pleegt ruggespraak met drie bezetters van het Maagdenhuis. In het midden Johan Middendorp voorziter van studentenvereniging ASVA, rechts Adje…

Ook Adje en Rob Stolk zijn bij de bezetting betrokken, Rob neemt met een aantal andere ‘typografen’ de huisdrukkerij van het Maagdenhuis over… een stroom van pamfletten is het resultaat. Er is een foto (gedateerd 20 mei 1969 van de hand van Ed van der Elsken) waarop Adje te zien is in het raam van het Maagdenhuis samen met ASVA voorzitter Middendorp, plus nog een andere bezetter waarvan ik de naam niet ken. Zij spreken met Ed van Thijn (toen 2e kamerlid PvdA), die op straat staand, zegt te komen onderhandelen over het opgeven van de bezetting (zeker niet zijn solidariteit komt betuigen). Wat er daar besproken is weten we enkel van horen zeggen. Geen bandrecorder in de buurt, laat staan al die videocamera’s die we nu hebben. Zeker is dat Middendorp, die verslag doet aan de algemene vergadering van de bezetters, maar ten dele verslag doet van wat er bij dit ‘raamgesprek’ gezegd is. Onder druk van de studentenbonzen zwichten de bezetters voor dreiging met staatsgeweld. Wel wordt er passieve weerstand geboden en worden alle bezetters stuk voor stuk het Maagdenhuis uitgesleept door politie en marechaussee. De studentenbezetters komen er met een boete maar zonder strafblad vanaf (de autoriteiten zijn beducht voor een te groot aantal geknakte studentencarrières), de niet studenten uit alle maatschappelijke geledingen (typisten, kantoor- en magazijnbedienden, kunstenaars, huisvrouwen, bouwvakkers, werklozen) worden minder coulant behandeld. Rob Stolk is trouwens de enige die een gevangenisstraf moet uitzitten omdat hij consequent weigert deemoedig in de rechtbank te verschijnen of de hem opgelegde boete te betalen.

Vanuit onze groep, waarin ook Adje zat, werd nog tijdens de Maagdenhuisbezetting een pamflet opgesteld aan de bezetters, waarbij – in de trant van die tijd – een hele tris namen van min of meer imaginaire organisaties stond: “federatie van onafhankelijke vakgroepen, drukkersbelangengroep, woningburo de kraker, gedecentraliseerde filmgroep, vrienden van het onafhankelijke lied.”
De tekst ging wel wat verder als een roep om meer inspraak zoals in de meeste pamfletten van de inmiddels door de studenten-vakbondsbonzen gecontroleerde bezettingsactie, zo lees ik (in de database van Amsterdamse pamfletten van Frans Panholzer gedateerd op 18 mei 1969) deze samenvatting:

“Wij zijn solidair met jullie bezettingsaktie, omdat iedere bezetting ontkenning van bezit is. Hoed je voor studenten-vakbondsbonzen, die deze aktie alleen misbruiken om tot een betere onderhandelingspositie te komen met de marionetten van de machthebbers. Zij maken deze aktie tot díe vernieuwing, die het sisteem nodig heeft om de bestaande verhoudingen te kontinueren. Bevrijdt je uit dit isolement. Bevrijdt je van de door de (studenten)pers opgedrongen leiders, van je privileges als student. Praat niet over het haalbare binnen het sisteem: verwerp het sisteem. Houdt de macht aan jezelf, vorm je eigen aktie-komitees. Delegeer niet, maar diskussieer en kommuniseer. Ken de Algemene Vergadering geen beslissingsrecht en beslissingsmacht toe, maar laat de algemene vergadering een voortdurende konfrontatie van ideeën zijn.”

Het is een tekst die wij – zoals meestal in die tijd –  collectief geschreven hebben, een tekst die in weinig geschiedbeschrijvingen van het jaar 1969 aangehaald wordt. Het ademt vooral de geest van de radicale bezettingscomités in Frankrijk, zoals die van het Comité Permanente de l’Occupation de Sorbonne in mei juni 1968, waarbij compromisloze ‘situationisten’ van zich deden spreken. Wij zijn ons bewust van dat wat in het Franse politieke jargon ‘récuperation politique’ heet, de kaping, omdraaiing, verdraaiing tot in het tegendeel… ‘inkapseling’ is het Nederlandse woord hiervoor.

Aldus geschiedde. Tegen straatdemonstranten en Maagdenhuis-sit-in-bezetters werden knuppels, traangas, arrestantenwagens en gerechtelijke vervolgingen ingezet. Dit leverde voor hen, die in opstand kwamen, buiten grote frustratie niet meer op dan een soort tandeloze inspraak van studenten bij het universiteitsbestuur.

Niet veel later zijn wij verbonden door het ‘imago’ van Woningburo de Kraker weer actief en dan met een bezettingsactie direct ten behoeve van onszelf, want dat is de basis idee en kracht van de kraakbeweging: LOS JE EIGEN WONINGNOOD OP!

De bezettingsactie is in de Damstraat, verdiepingen van een pand boven een bakkerij waarvan de woningen aan de woningvoorraad onttrokken zijn ten behoeve van de uitbreiding van een hotel. Je zou anno 2018 zeggen dat deze actie waarbij woningnood en toeristenindustrie als verband houdende begrippen aan de orde komen, bijkans visionair is. Ik geef hieronder het hele pamflet in facsimile weer en je leest hoe ook de onderdrukking van het verzet van de Maagdenhuisbezetting er nog in doorklinkt. Eerst echter de gehele foto die in het tableau voor Adje verwerkt is. Opname van Pieter Boersma en een aparte foto van een handgeschreven manifest op de voordeur van de opgang naar de bovenwoningen [klik op foto’s voor een grotere versie].

De kraak in de Damstraat was niet de eerste actie van Woningburo de Kraker, de eerste was in de Nieuwmarktbuurt op 21 december 1968 het waren de bovenverdiepingen van het pandje Keizersstraat 1, waar toen een kapper zat. Die actie werd nog voorbereid in de kantine van de Academie voor Bouwkunst aan het Waterlooplein. De actie mislukte, zo ook de volgende poging in de Dapperbuurt in de Van Zesenstraat, de daaropvolgende begin februari 1969 in de zelfde buurt, Wijttenbachstraat, was wel succesvol en hield stand tot oktober 1969. Samen met filmacademie student Ruud Schuitemaker maakte ik over die actie destijdss een radio-documentaire voor het jongeren-programma Sjook van Theo Stokkink. Die documentaire kan on-line beluisterd worden…  De eerste stem die je hoort is die van Tom Bouman die de tekst van Provo’s Witte Huizenplan voorleest.

PBA 1263-30-07-'69

Op het balkonnetje boven van links naar rechts: Pieter Kuyper, Adje Leefland, Rob Stolk, Carolien.., Pieter Niers. In het raam verdieping eronder het zusje van Saar Stolk Hennie met …. ik weet het niet meer, volgens Saar Stolk is het misschien Tanja Bodijn. Links onder op de rug gezien Josien Eissens. Adje – op het balkonnetje – houdt een hijstouw vast.

PBA 1263-4-07-'69

x

Het pamflet van de Damstraat bezettingsactie

Fpam_1969_05_18_02_Zimmer-mit_Frühstück

=============
Het is deze terugblik op een halve eeuw terug, die kan verduidelijken wat mij met Adje verbindt in het heden, die doet begrijpen hoe gelukkig het mij maakte om in de afgelopen twee jaar Adje weer regelmatig te zien en te spreken. Wij waren elkaar sinds het midden van de zeventiger jaren half uit het oog verloren nadat we nog tijdens de acties in de Nieuwmarktbuurt enkele jaren gezamenlijk aan het maken van publicaties, zoals het Amsterdams Weekblad, gewerkt hadden.
Nu waren Adje en zijn vouw Anneke (46 jaar bij elkaar) betrokken bij het verwerken van het archief van een gezamenlijke vriend, de architect Dik Tuijnman (1937-2016). Dik kan als kampioen ‘onorde’ aangemerkt worden, dus het was niet met een paar dagen hand en spandiensten te regelen. In zijn woning kwamen we met een groepje van vrienden van Dik Tuijnman regelmatig samen om de chaos om te vormen tot bewaarbare orde. ‘Praten en breien’ karakteriseerde die bijeenkomsten, waarbij het middel – de archiefgroep – ons bij wijle belangrijker voorkwam dan het doel.

IMG_3880

Van links naar rechts: Frank Smit, ikzelf, Adje, Marijke Groeneveld, Anneke.

Met Adje had ik die mooie ervaring van als je iemand uit het verleden tegenkomt en je direct de draad weer weet op te pakken, met elkaar een gesprek voortzettend alsof die hele tijd ertussen nooit bestaan heeft. Vertrouwd was mij zijn zachte intonatie, de wat lijzige spraak, niet enkel bedachtzaam, maar ook overgaand naar plotseling spontane invallen. Zo maakte ik die laatste foto van hem terwijl hij op thema gesorteerde boeken van Dik Tuijnman heel netjes met een touwtje erom bundelde. Het was aangenaam warm in die grote kamer met een mooie inval van zonlicht door de grote ramen van de beletage van Sarphatistraat 29, in het huis van Dik Tuijnman, nu van zijn dochter Karen. Was het serendipiteit, georganiseerd toeval, dat de titel van het bovenste boekje op de stapel die hij onder handen had was: “TOUWverbindingen”?

IMG_2503

Mij kwam – verleden week – bij horen van zijn onverwacht overlijden het Duitse zinnetje in gedachte..

Der Faden is gerissen

Tjebbe van Tijen 13 december 2018


iHitNews37_Weerp-is-de-zwaan-opgestaan

iHitNews tableau nummer 37 ter ere van het van het verwijderen van de I amSTERDAM letters op het Museumplein in de vroege ochtend van de 3e december 2018; met dank aan Annemarie de Wildt van het Amsterdam Museum voor de foto op de onderste helft van dit tableau, zij was als conservator van Amsterdamse geschiedenis naar het Museumplein getogen om het moment van verwijdering en de situatie pal erna vast te leggen…

AMSnote6658.08

Bijschrift op de Facebook pagina van Annemarie de Wildt: “Historisch moment vastgelegd. De iconische I amsterdam letters zijn weg van het Museumplein. Het Amsterdam Museum heeft het werk van David Veldhoen verworven waarin hij de letters heeft verbeeld als een ruïne omgeven door anonieme toeristen. Veel pers, goed moment om deze actuele aankoop die binnenkort te zien zal zijn in Amsterdam DNA te presenteren. En de laatste foto is de eerste letterloze foto van een groep Indonesische toeristen die zich meteen begonnen te verontschuldigen toen ik zei dat de letters weg moesten vanwege het massatoerisme.
#Iamsterdam

AMSnote6658.09

“Het Amsterdam Museum heeft het werk van David Veldhoen verworven waarin hij de letters heeft verbeeld als een ruïne omgeven door anonieme toeristen.”

De prent van David Veldhoen is te zien op zijn web-site: “Tourists pop up, colonise the city and then vanish in the haze. We don’t know who they are.”

De zwaan is van Jan Asselijn, ca. 1650 geschilderd en hangt in de permanente opstelling van het Rijksmuseum in de Eregalerij met dit bijschrift:

“olieverf op doek, h 144cm × b 171cm // Energiek verdedigt een zwaan haar nest tegen een hond. Het gevecht werd in latere eeuwen politiek geduid: de witte zwaan werd opgevat als de in 1672 vermoorde staatsman Johan de Witt, die het land verdedigt tegen zijn vijanden. Met die interpretatie kwam het schilderij in 1800 als eerste aankoop in de Nationale Kunstgalerij (de voorloper van het Rijksmuseum) terecht.”

Sylvana-Simons_Diva-of-Demon_2018.jpg

Filmbespreking van de documentaire “Sylvana, demon of diva” van Ingeborg Janssen, vertoond op het IFDA festival en op de Nederlandse televisie, november 2018.

De kwalificatie ‘documentaire film’ is te veel eer voor dit filmisch portret waarbij de filmmaakster (Ingeborg Janssen) niet één enkele inhoudelijk kritische vraag aan haar object van studie weet te stellen en de hoofdpersoon enkel uit ‘coquetterie’ de hele tijd in de spiegel kijkt, echter nooit ‘overdrachtelijk’.

Ik heb vrijwel niets over haar jeugd geleerd, niets over hoe zij haar gang naar de positie van ‘publiek persoon’ ervoer en al helemaal niet hoe zij beginnend met een ‘faux pas’ de politiek in ging door haar vrijage met de politieke afsplitsers van DENK en haar onvermogen om de ontkenning van de DENKers van de genocide op Armeniërs af te wijzen, iets dat in mijn ogen onverenigbaar is met haar – terechte – campagne om de diepe doorwerking van het zwarte slavernij verleden tot een actief politiek instrument te maken. (*)

Sylvana’s politieke denkbeelden komen in heel die documentaire nauwelijks aan de orde (alhoewel ze aan het begin van de documentaire verzucht dat het al te vaak over haar uiterlijk en niet over haar ideeën gaat). In de documentaire gaat voornamelijk om haar slachtofferrol ontstaan door reacties in de sociale-media op haar media-optredens. Zeker die reacties waren en zijn uitdrukking van een verwerpelijk racisme. (**) De vraag is hoe zij het persoonlijke van die aanvallen zal weten om te zetten naar veralgemeniseerde ant-racistische strategie. De politiek ingaan was haar stap, eerst aansluiten bij een bestaande partij (DENK), later het oprichten van een eigen partij (Bij1).

Wat de partij ‘Bij1’ nu inhoudt kan ik echter in deze documentaire enkel indirect waarnemen, doordat zij in alle scenes steeds nummer 1 is. Wie die andere mensen om haar heen zijn? We komen het niet of enkel bij toeval te weten. Ik zie nergens even een bijschrift “dit is de feministe Anja Meulenbelt” of deze psycholoog (die meerder malen in beeld is) heet zo en zo… laat staan dat het overige voetvolk van Bij1 enig profiel krijgt, zij worden enkel getoond in hun kritiekloze bewondering voor ‘de diva’. Zelfs lijstduwster Gloria Wekker (bekend van haar anti-racisme en genderstudies) komt enkel in het voorbijgaan in beeld. Zou zij niets te melden hebben gehad over de persoon Sylvana Simons?

Garderobe, haardracht en gezichtsopmaak, ja dat is meer dan voldoende in beeld in deze “documentaire” over een “DIVA” (en zij doet dat met verve). Sylvana lijkt me niet, zoals de titel van de documentaire zegt, een”DEMON” (gevallen engel of duivel) maar eerder een DAIMON (daemon, een “goedwillend wezen dat ergens tussen goden en stervelingen in staat, op afstand van ons gewone burgers geplaats door haar gemedialiseerd bestaan).

Of zij echt een boodschap ‘van boven’ heeft? Ik weet het na het zien van deze documentaire nog steeds niet, haar filmisch spiegelbeeld is door condens op de lens beslagen. Media-roem is vluchtig als de damp van kokend water.


Over de film (enkel trailer): https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2018/november/sylvana-demon-or-diva.html

Op de web-site van Joop:BNN/Vara staat een direct raadpleegbare volledige versie van de documentaire: https://joop.bnnvara.nl/videos/sylvana-demon-of-diva

(*) Zie mijn tekst van 18 mei 2016: “Sylvana Simons – de weg naar macht maakt blind…”
https://wp.me/pw0cu-21I

SylvanaSimonsOpWegNaarMacht

(**) De Volkskrant maakte in 2016 een korte compilatie van reacties op sociale media op Sylvana Simons en haar anti-racisische acties in de vorm van een YouTube filmpje: “Deze bagger krijgt Sylvana Simons over zich heen – de Volkskrant”
https://www.youtube.com/watch?v=jbG5MvDrGWg


Een plaat die ik nog voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2017 maakte over Sylvana Simons als EPILOOG, voor hen die eraan twijfelen of mijn kritiek enkel negatief is… kritisch volgen dus wat mij betreft omdat wellicht als het mediale egocentrische van haar wat minder wordt er ook iets verfrissends van haar uitgaat.
iHitNews14_SylvanaSimonis_Osdorp

oorspronkelijk gepubliceerd i op 16 november 2013 op mijn Flickr web-pages. Deze prent had daar 11.407 views. De route is anders in 2018, maar de hier uiteengezette betekenissen zijn nog onveranderd. Sinterklaas/Zwarte Piet Amsterdam 2013. Geen racisme maar klasse-uitbuiting: KOOPSLAVENOPTOCHT & WERKSLAVENKADOOTJES

Koopslaventocht-Sinterklaas-intocht-Amsterdam_2013

Mijn commentaar op Zwarte Piet = Racisme Discussie:

Ik zie niet in waarom nu plotseling er meer RACISME in Nederland is/zou zijn dan voorheen. Je ziet hetzelfde in Frankrijk, waar ditmaal de regering de mond vol heeft over een golf van racisme die het land overspoelt.

“Race & Class” Rasse en Klasse heette het neo-marxistisch tijdschrift uit de zeventiger jaren waarin gepoogd werd de toenmalige situatie te analyseren. En de titel van dat blad zegt al wat een betere insteek in dit debat is: hoe verhoudt zich rasse tot klasse. (1)

Het jaarlijks spektakel dat de grootwinkelbedrijvers met in hun gevolg de middenstandwinkeliers en de opkomende klasse van e-winkeliers op straat brengen is bedoelt om de kooplust aan te wakkeren en natuurlijk is de klasse van kooplustigen (en dat is het merendeel van de bevolking) er niet van gediend om dit ceremonieel – dat de aanvang van het grote inslaan markeert – verstoord te zien door enkelingen die niet zozeer de kooplust, maar enkel de wijze waarop die gestalte geven wordt, willen bestrijden. In het huidige ‘anti-racisme debat’ is de essentiële factor van ‘klasse’ en ‘klassenmaatschappij’ steeds minder te vinden. Hierdoor wordt vaak meer aan het verleden gerefereerd dan aan het heden getoetst.

Waar zijn de demonstranten tegen de cadeautjesdwang, de overconsumptie gebleven? Die waren er ook in het verleden. Zal nog maar eens zoeken naar hun pamfletten, want naar mijn mening raakten zij de zaak van Zwarte Piet beter en in de kern. “De zak van Sinterklaas… o tsjonge, tsjonge wat een baas, daar stopt hij, daar stopt hij blij van zin, de hele, de hele de wereld in…” Heden ten dage gaat het letterlijk zo.

Eeuwen terug al hebben Protestantse regenten geprobeerd om een plaatselijke Sinterklaasverbod uit te vaardigen (de goedheiligman was immers tot lid van de Katholieke Kerk gebombardeerd). Maar het gewone volk dat zich het genot van ‘suikergoed en marsepein’ ontzegd zag, revolteerde! Wat was toen de rol van Zwarte Piet? Eerder die van een voor-christelijke duivelsknecht dan van een een Moor of Neger uit koloniale dagen (die woorden werden toendertijd onverbloemd gebruikt).

Alle culturen kennen de rituelen van ‘vraatzucht’, heden ten dage vermeerderd met de ‘koopzucht’, het afnemen van de onstuitbare stroom aan goederen die van de lopende band fabrieken in verre landen met zie ginds komt de stoomboot uit China weer aan, aangevoerd worden.

Rasse en Klasse, denk ik dan weer.

Wie heeft het over het lot van de uitgebuitenen in de Aziatische zweetfabrieken die onze Sinterklaascadeutjes produceren? Kijk maar naar het labeltje in al die kleding-op-een-koopje: Bijenkorf, C&A, Diesel, Esprit, H&M, HEMA, V&D, ZARA. (2)

Waarom maakt de Goede Sint geen omweg over de Amsterdamse haventerreinen langs de loods vol met cacaobonen van het Hedge Fund Amajaro, die 15% van de wereld-cacaoproductie in handen heeft en dat uit speculatieve overwegingen overal in de wereld opslaat in grote loods, zoals ook in de Amsterdamse havens. Waarom niet een wagenspel toegevoegd aan de stoet waar het verdrijven, de landroof, van de kleine cacaoboeren van hun akkers in Afrika en elders verbeeld wordt? Dat zou helpen om het chocoladeletter-volk te doordringen van de betekenis van hun eigen bij Dirk of de A&H gekochte initialen en de bittere nasmaak die die zouden moeten hebben. (3)

Wie heeft het over de expeditiemedewerkers hier ten landen die overuren maken? Wie geeft er extra suikergoed aan de vuilnismannen die al die dozen en al dat verpakplastic mogen opruimen op 6 december? Hoe ervaart het op de schopstoel zittend winkelpersoneel die inkoopwoede?

Ik denk nog steeds… rasse en klasse…

Die hele Zwarte Piet discussie is om te doen vergeten, dat het niet zo zeer gaat om ‘racisme’, als het aanwijzen van mensen met een andere huidskleur, maar over de combinatie van uitbuiting en huidskleur. Uitbuiting van mensen met een andere huidskleur als die van de uitbuiters (hoe bespottelijk en miniem ook dat verschil mag wezen; denk aan de trend in vele delen van de wereld om een lichter gekleurde huwelijkspartner als aantrekkelijk te zien).

Wie is de slaaf van tegenwoordig? Kunnen we haar, hem herkennen aan de huidskleur? Mij lijkt van niet.

Wel denk ik dat die hele route waarlangs Sinterklaas dit weekeinde zal paraderen, omzoomd is door slaven’…

… slaven van de grootwinkelbedrijvers, slaven van de kleinwinkeliers, slaven van de ewinkeliers…

Vrijwillige slaven? Gemanipuleerde slaven? Verslaafde slaven?

Wie zal daar tegen protesteren?

===
(1) ‘Race & Class’ Journal, had a change of editor in 1974, with Ambalavaner Sivanandan, taking over the longer existing British academic journal ‘Race’ and changing its publishing policy. Sivanandan was a Marxist, but not of the communist party type… he had his own way of using Marxism as a tool for his idea of emancipation. Though, now and at the time I was often wary of the form of their kind of marxism, as it often failed – historically – to see the shortcomings of state socialsm as practised in may countries at that time, the fundamental position on ‘class and race’ they had, I did and do agree with:

“For the black man, however, the consciousness of class is instinctive to his consciousness of colour. Even as he begins to throw away the shackles of his particular slavery, he sees that there are others besides him who are enslaved too. He sees that racism is only one dimension of oppression in a whole system of exploitation and racial discrimination, the particular tool of a whole exploitative creed. He sees also that the culture of competition, individualism and elitism that fostered his intellect and gave it a habitation and a name is an accessory to the exploitation of the masses as a whole, and not merely of the blacks. He understands with Gramsci and George Jackson that ‘all men are intellectuals’ or with Angela Davis that no one is. (If the term means anything it is only as a description of the work one does: the intellect is no more superior to the body than the soul to the intellect.) He realises with Fanon that ‘the Negro problem does not resolve into the problem of Negroes living among white men, but rather of Negroes exploited, enslaved, despised by a colonialist, capitalist society that is only accidentally white’. He acknowledges at last that inside every black man there is a working-class man waiting to get out.”
[Sivanandan, Ambalavaner. 2008. Catching history on the wing race, culture and globalisation. London: Pluto Press. ; p.17; original article published in the year 1974; ]
——

The same idea expressed in poetry, republished in one of the standard works of Franz Fanon, ‘Black skin, white mask’:

“I want to be of your race alone
workers peasants of all lands . . .
. . . white worker in Detroit black peon in Alabama
uncountable nation in capitalist slavery”

Hereby these lines in their full context:

“Africa I have kept your memory Africa
you are inside me
Like the splinter in the wound
like a guardian fetish in the center of the village
make me the stone in your sling
make my mouth the lips of your wound
make my knees the broken pillars of your abasement
AND YET
I want to be of your race alone
workers peasants of all lands . . .
. . . white worker in Detroit black peon in Alabama
uncountable nation in capitalist slavery
destiny ranges us shoulder to shoulder
104 BLACK SKIN, WHITE MASKS
repudiating the ancient maledictions of blood taboos
we roll away the ruins of our solitudes
If the fl ood is a frontier
we will strip the gully of its endless
covering fl ow
If the Sierra is a frontier
we will smash the jaws of the volcanoes
upholding the Cordilleras
and the plain will be the parade ground of the dawn
where we regroup our forces sundered
by the deceits of our masters
As the contradiction among the features
creates the harmony of the face
we proclaim the oneness of the suffering
and the revolt
of all the peoples on all the face of the earth
and we mix the mortar of the age of brotherhood
out of the dust of idols.

( cited by Fanon from Jacques Roumain, “Bois-d’Ebène,” Prelude, in Anthologie de la nouvelle poésienègre et malgache, p. 113)”
[Fanon, Frantz. 1967. Black skin, white masks; p.103]

(2) “Bangladesh and the Ethics of Sweatshops”; July 14, 2013 by Rashad Seedeen
www.inourworld.org/bangladesh-and-the-ethics-of-sweatshop…

(3) “Chocolate Nations: Living and Dying for Cocoa in West Africa
The price of a lunchtime Twix can have a devastating effect on farmers in west Africa.” By Jeremy Harding
www.theguardian.com/books/2011/jan/29/chocolate-nations-c…

World-War-one_Do-not-glorify-imperial-butchery_Femen

Counting World War death caused by direct and indirect human violence will never ever give us exact numbers, still we can know the magnitude of teh histroical event, whereby even what was the beginnening and what was teh end date remain something that is not fixed… I show here just grand total numbers and there main differences low/high numbers. My source is a very well documented Wikipedia page (English version) “World War 1 casualties.” (left hand QRcode has the direct link).

(It started with a message I wrote for my Facebook  timeline reacting to the picture below just appearing on the internet; the picture expressed my disgust for all the imperial state pomp shown in mass media… so I wrote the following…)

AMSnote6624.08

For documentation of this  FEMEN and other actions by them click on image to go to their web-site

Centenary of mass butchery in the name of empire nations…
“the hand writing is on the body”…

away with the glorification of the battlefield, the courage of soldiers and how we are indebted to their futile sacrifice for whatever honoured pride nations… who speaks about those who refused to be called to arms, those who refused to climb out of the trenches right into the spitting canons and had to be forced at gunpoint by “their” officers, about the mutineers on all fronts, at times across the lines of the fronts…

World War I was – statistically speaking in fatalities – a predominant male war enterprise and I find it liberating to read these handwritings on soft female bodies at this occasion to break through the pantsers of official historical commemorations.

{message to the potential Facebook censors of the photograph… censoring this picture can be considered a warcrime; it is also a picture that has been widely spread though main mass media today, so censoring would be a futile act as well}

More photo documentation in the Daily Mirror that has this contextual info: “Bare-breasted feminist activists were arrested after staging a protest against world leaders at a World War 1 remembrance ceremony. The Ukrainian radical activist group ‘FEMEN’ were demonstrating outside the Arc de Triomphe in Paris, France where world leaders were commemorating the 100th anniversary of WW1.
Their stunt on Saturday morning began with the topless radical feminists jumping out of a car at the Place de l’Etoile before climbing the barriers of the platform. Beneath the arc is the Tomb of the Unknown Soldier, which plays host to an annual commemoration event marking the anniversary of the 1918 armistice signed by Germany and the Entente Powers. This is where 70 world leaders are expected to attend the ceremony marking the centenary of the war’s armistice on Sunday. “

https://www.mirror.co.uk/news/world-news/topless-feminist-campaigners-protest-against-13569342

====
added note

the slogan taken from Orwell’s 1984 in poster format…

AMSnote6624.09

It is about the ‘doublethink’ of ‘newspeak’ … at the time of publishing his book “1984” in 1949 Orwell had very much the Soviet Union in mind as a totalitarian empire… which practiced such brainwashing as is implicit with ‘double truth’… now in a next century we can notice that the art of ;doublethink’ is still with us…

What to think of this head-line in the Washington Post of 11/11/2018 :

“Macron denounces nationalism as a ‘betrayal of patriotism’ in rebuke to Trump at WWI remembrance”

… so ‘nationalism’ is the dirty word here and ‘patriotism’ the good one. Let’s check some standard definitions:

– “Patriotism or national pride is the ideology of love and devotion to a homeland, and a sense of alliance with other citizens who share the same values.”

– “Nationalism is a political, social, and economic system characterized by the promotion of the interests of a particular nation, especially with the aim of gaining and maintaining sovereignty (self-governance) over the homeland.”

Both definitions come from the English language Wikipedia pages for these words/notions. So where lays the supposed opposed meaning of “homeland” and “a particular nation” … is ‘a particular nation’ not also a ‘homeland’?

Indeed Macron uses doublethink and doublespeak, opposing the notion of patriotism and nationalism as they are only on the opposite sides of the same coin. As what any patriot or nationalist will say to those who come with criticism: “Love It or Leave It.”

Lubbach_Uranium01

(VPRO televisie show 5/11/2018)

Het komt wel vaker voor dat Lubach zijn hand overspeelt door manmoedige pogingen om een complex probleem simpel te maken… de statistische argumenten over dodentallen bij verschillende energiesoorten zijn er al vanaf het begin van de energiediscussie waabij kernenergie een mogeljke rol toebedacht werd/wordt… meer dan een have eeuw al. Zijn cijfers over fossiele brandstoffen zijn wat betreft dodentallen zelfs veel te laag… ik zie nergens meegerekend de vele, vele mijnongevallen en de stoflongen van de mijnwerjers en hun gezinnen… (een typisch staaltje van klassegebonden angst en verontwaardiging)… In principe was, is en blijftde idee van nucleaire energie een belangrijke factor. Het argument is echter onder welke geopolitieke, ecologische en economische omstandigheden. Lubach toonde een recent plaatje van bruinkool wining – surface mining – hij had net zo goed plaatjes kunnen laten zien van de gevolgen van uraniummijnbouw (yellow cake)..ook vaak oppervlakte mijnbouw … ja ver van ons bed: zie kaartje. Nu leek het in zijn conference alsof kernenergie nergens op gebaseerd is, grondstofloos zeg maar, alsof niet enorme gebieden afgegraven diene re worden om er een pietsje bruikbaar uranium uit te peuren.

Ook de samenhang tussen kernenergie, kernafval en nucleaire wapens bleef buiten beschouwing, laat staan dat de geo-politieke aspecten van grondstofwinning, uranium en waar de voorraden daarvan (nog) te vinden zijn, aan de orde kwam.
Kortom wat “te hoog gegrepen” voor een conferencier in luttele minuten.
Zijn argumenten waren gewoonweg van de heersende orde, namenlijk die waarbij het huidige verspillend levenspatroon, de wijze van productie, consumptie en alle daarmee samenhangende logistiek en energiebehoefte, uitgangspunt is.
Nergens één ‘woordje’, één ‘grapje’ over “als we es met z’n allen een tandje lager gaan” met een “minder reizen, nieuwe huiselijkheid, betere levenskwaliteit’… dat is toch wel het grootste TABOE uit dat taboepakhuis dat we bij Lubach te zien kregen.

Toch jammer zo’n kleinburgerbrein bij een man met zoveel gein als Arjen Lubach.

~
Lubach bagetaliseert in zijn conference onder meer de gevolgen van de Fukushima kernramp. Pal na de tsunami en kernramp in Japan hield ik gedurende drie jaar een aparte Facebook pagina bij waarin ik actuele en historische gebeurtenissen en kennis communiceerde. Niet enkel van anti-kernenergie activisten, maar ook van pro-kernenergie organisaties zoals ‘The American Nuclear Society’ en Australische pro-kerenergie activisten zoals  Barry Brooks. Deze Facebook pagina (periode 2011-2013) volgt het debat in al zijn aspecten, met nogal wat (hier) minder bekende Japanse informatiebronnen…

https://www.facebook.com/Namazu-eco-history-for-another-Japan-鯰-211800668835838/

AMSnote7015.01

[originally posted on my Facebook time line 6. October 2018]

Banksy_auto-destructive-art_Gustav-Metzger

BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM
in 2018 of the idea of
Auto-Destructive Art
by Gustav Metzger (1959/1961)
Banksy artwork self-destructs after selling at auction for £1m 1,883 – Guardian News Published on Oct 6, 2018: Girl With Balloon, a well-known Banksy artwork, is the final item in an auction at Sotheby’s in London. Shortly after selling for £1.04m, the canvas passes through a shredder installed in the bottom of the frame…
~
Good overview on Gustav Metzger at this website/page: https://monoskop.org/Gustav_Metzger

BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM
[added contextual comment]
I did participate as a young man in the 1966 DIAS (Destruction In Art) symposium in London… so it struck me immediately that this was also a hommage to Gustav Metzger (as well as market-conspiracy (including Sotheby’s) with a double meaning re-valuation of a neatly (half threaded) work; mind you there have been many who started of with shifted around cut-ups of their work… the Czech poet/writer/artist Jiří Kolář being a famous one = http://www.tresbohemes.com/2017/08/the-striking-collages-of-jiri-kolar/) it also fits in the situ ‘détournement’ tradition a product from post WWII surrealist Lettrist actions & theory predating the Gustav Metzger first Auto-Destruction Manifesto of 1958)…
My visual lecture from the year 2000 traces back this idea of temporarity and the act itself as the artistic moment: http://imaginarymuseum.org/PTA/index.html (sroll number III tackles the ‘reification’ of the artistic gesture…)
 

What is misunderstood in most comments is that the art work is realised only at the moment of its self-destruction. Auto-destructive art is momentary art, whereby the act is the work and not the reification.

Postscript
On 17. October this video with the full story was published on YouTube
“Shredding Banksy’s the Girl and Balloon – The Director’s Cut”
https://youtu.be/9MezgOU9vRg?t=6