Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘in memoriam’

Evelien-Gans_1951-2018
EVELIEN GANS overleden op donderdag 19 juli, “een depressie” schrijft het NRC zonder verdere uitleg, de rest is aan ons om te gissen… (*)
Ken haar uit de midden zeventiger jaren, ze was een kraakster actief in de Amsterdamse Oosterparkbuurt en radicale acties waren haar niet vreemd. Herinner me – al te vaag – debatten in krakerskringen met haar over de mate van ‘compromisloos handelen’…
Dat alles kwam tot bedaren met de jaren, wel bleef dat krakers breekijzer in overdrachtelijke zin in haar wetenschappelijk werk terugkomen, nu als publiciste en onderzoekster. Herinner mij hoe zij in het debat rondom de moord op Theo van Gogh en het het antisemitisme element daarin een stellingname had die mij beviel (**)…
Nog maar kortgeleden kocht ik het eerste deel van haar dubbel biografie van Jaap en Ischa Meijer… Moet bekennen dat ik het forse boek nog niet geheel uitgelezen heb, maar wat ik las heb ik zorgvuldig gelezen en mij beviel de fijnheid van de documentatie die ten grondslag ligt aan haar historisch betoog… nee niet een boek om ‘in een ruk uit te lezen’, in tegendeel proevend lezen en voortdurend doorbladerend naar het notenapparaat. Jaap Meijer is mij al heel lang dierbaar en haar onderzoek geeft meer dan een ‘enkelvoudige waarheid’ over wat hem overkwam en hoe hij handelde… zo hoort geschiedenis te zijn.
Nu moeten we het doen met wat zij aan geschriften heeft nagelaten. Haar gedrukte meningen kunnen we nalezen, maar er komen geen verrassingen meer bij, geproduceerd met haar werktuigen: breekijzer en pen.
~
(*) Het NIOD publiceerde een in memoriam van Frank van Vree, waar te lezen staat dat Eveline zelf een einde aan haar leven gemaakt heeft: “Het bericht, dat zij haar leven heeft beëindigd, komt dan ook hard aan. Ze was nog zo veel van plan, we hadden haar nog zo nodig, ook al was ze sinds anderhalf jaar officieel pensionada.”
https://www.niod.nl/nl/nieuws/een-geengageerde-wetenschapper-in-memoriam-evelien-gans

(**) Een citaat uit het hoofdtsuk ‘Theo van Gogh als fenomeen’ in het haar boek ‘Gojse nijd & joods narcisme – Over de verhouding tussen joden en niet-joden in Nederland’ (1994):
“Theo van Gogh en de redactie van Propria Cures antisemieten? Dat is uiterst aanvechtbaar: hun agressie richt zich immers niet tegen joden in het algemeen, noch roepen zij op tot een al dan niet georganiseerde jodenhaat. Maar onmiskenbaar is dat zij op het randje balanceren – daarvan getuigen ook de steeds wisselende uitspraken van de rechterlijke macht. Als trendy schenders van het taboe flirten ze met het antisemitisme – met name in hun gebruikmaking van stereotypen – en het doelbewust kwetsen lijkt tot levenshouding versteend.
Het blijft intrigerend waarom Theo van Gogh zo populair is en zijn ster nog steeds rijzende, terwijl in zijn schrifturen iedere week dezelfde vijanden en vrienden figureren, dezelfde metaforen en scheldwoorden worden gebruikt, op dezelfde hitsige toon gezongen: Van Gogh is als een statisch personage in zijn eigen film. Het is echter duidelijk – het werd al eerder gesteld – dat hij in een behoefte voorziet. En zoals het een rebel without a cause betaamt, wordt hij geïmiteerd: in zowel Propria Cures en Nait Soez’n als in het obscure Groningse blaadje Reactie (waarin de hoofdredacteur Bart Croughs joodse schrijvers er ondermeer van betichtte naarstig op zoek te gaan naar ‘hun eigen holocaust’) is de invloed van Van Gogh herkenbaar.”
De hele tekst is publieklijk beschikbaar op dbnl
https://www.dbnl.org/tekst/gans007gojs01_01/gans007gojs01_01_0005.php
~
NB haar portretfoto die ik uitknipte is gemaakt door Ernst Coppejans voor een speciaal nummer van Vrij Nederland (digitaal) [ https://www.vn.nl/evelien-gans-in-memoriam/ ]; de boekenkast is een foto van de website van het NIOD waarbij haar naam voorkomt.

Read Full Post »

CECIL TAYLOR 1929 – 2018

Cecil-Taylor_1929-2018_tt44

1960 was het en mijn oren waren al een beetje gewassen door het grijs draaien van bebop platen: snelle riedels, dwarse akkoorden, huppelende tempi wisselingen; Charlie Parker, Art Tatum, Thelonius Monk… daarna kwam Ornette Coleman die “The shape of Jazz to come” verkondigde met het snerpende geluid van zijn plastic saxofoon. Het was in dezelfde tijd dat “The world of Cecil Taylor” de onze binnendrong met razendsnel kruiselings gehamerde motiefjes, nu eens hoog de lucht ingeslingerd, dan weer met voetpedaal de grond in gestampt… Cecil Taylor, mijn nieuwe held die ik nooit in echt heb horen spelen, maar des te meer gedraaid heb op mijn draagbare pick-up in de jaren dat ik als jonge kunststudent steeds maar van woning en woonplaats verwisselde….

Het deed me terugzoeken naar wanneer hij dan wel voor het eerst in Nederland optrad en dat was zo te zien in 1967… mijn vriend Pieter Boersma was erbij toen in een Hilversumse radiostudio Taylor een soort master-class gaf, georganiseerd door onze eigen radio-hoogpriester van de jazz Michiel de Ruyter… [niemand heeft die sessie destijds opgenomen, zo blijft er enkel beeldmateriaal in het archief van Pieter Boersma] Hij stuurde mij zojuist een aantal foto’s van de workshop in de AVRO studio in augustus 1967 waarvan ik er hier twee plaats…

Cecil Taylor ,Han Bennink Hilversum 08-1967

Cecil Taylor met Han Bennink, AVRO stuio augustus 1967 (copyright Pieter Boersma)

Cecil Taylor Avro studio Hilversum 08- 1967

Cecil Taylor, AVRO studio, augustus 1967 (copyright Pieter Boersma)

Vond drie interessante krantenstukjes (op delpher.nl staan er meet, aak enkel aankondigingen) van dat jaar en een ieder die zijn muziek herinnerd en een halve eeuw terug in de tijd wil gaan, mag ik deze aardige documentatie niet onthouden (ik laat de door de computer gelezen (OCR) krantenversie ongewijzigd):

Het Parool 28/06/1967:
Cecil Taylors avapt-garde GEBROKEN PIANOSNAREN IN WORKSHOP
(Van een onzer verslaggevers) AMSTERDAM, woensdag. — Jk gooi het hele programma om”, roept Boy Edgar.-„Je kunt na Cecil Taylor niemand anders meer laten spelen. Hij moet maar als laatste voor de pauze’ optreden.” In AVRO Studio 1 heeft pianist Cecil Taylor zojuist bijna een uur achter de vleugel gezeten. De resultaten zijn velerlei: er zijn twee snaren gebroken, Cees Slinger (pianist van Boy’s Big Band) is weggelopen, de rest van het publiek zit verwezen voor zich uit te staren, totaal ondersteboven van het muzikale krachtsvertoon van de 34-jarige Amerikaanse jazz avant-gardist.
Taylor zelf zet zijn donkere bril weer op. reageert met een korte hoofdknik op het aarzelende applaus en loopt onbewogen terug naar de stoel op de achterste rij. waar hij de hele avond, roerloos heeft zitten luisteren naar de prestaties van de beste Nederlandse avant-garde-combo’s (Misja Mengelberg met Willem Rreuker, Nedlv Elstak, Dick van der Capellen). De eerste dag van de workshop, bedoeld als voorbereiding op de jazz-concerten van donderdag in het Amsterdamse Concertgebouw en zaterdag in de Rotterdamse Doelen, is met een overdonderende climax besloten. Later op de avond zullen Misja Mengelberg en Cecil Taylor nog een lang gesprek voeren, maar pianiste-vocaliste Judy Roberts — een 22-jarig meisje, dat in Chicago door Boy Edgar is ontdekt — is na een half uur nog niet bekomen van d<> schokwerking, die Taylors muziek op haar heeft gehad. Met het hoofd voorover en haar handen bij de oren zit ze verbijsterd aan een tafeltje in een Hilversums muzikantencafé.
CECIL TAYLOR blijkt een welbespraakt en uiterst intelligent man; alleen op vragen over zijn eigen muziek reageert hij terughoudend. ~Heb ik al die pianisten de stuipen op het lijf gejaagd? Nou. dat spijt me dan”, verklaart hij met een malicieuze glimlach. „Wat kan ik eraan doen? Het is htin probleem”. Anders dan veel andere Amerikaanse jazz-musici, die naar Europa komen, heeft Taylor weinig illusies over de mogelijkheden in ons werelddeel. „In Europa krijg je makkelijker de beschikking over goede instrumenten en faciliteiten van radiostations:, maar verder zijn de problemen dezelfde als in Amerika”, zegt hij, „alleen zijn de tegenwerking en de discriminatie, die je in New Vork ondervindt, veel sterker, veel slimmer ook, dan hier. Maar je hebt daar dan ook de mogelijkheid om er meer tegen te doen, om er kracht en inspiratie uit te putten”.
~
Martin Schouten in het Algemeen Handelsblad 30/6/1967:
Cecil Taylor: Pianist van uitzonderlijk niveau
%OALS alle grote jazzmusici is de Amerikaanse pianist Cecil Taylor iemand die uit veel uiteenlopende invloeden een onmiskenbare eigen stijl heeft opgebouwd. Maar in Taylors spel klinkt, in tegenstelling tot dat van veel van zijn voorgangers en tijdgenoten, niet alleen de hele jazztraditie mee, maar ook een groot deel van de Europese traditie (grofweg: van Chopin tot Stockhausen). Gisteravond, in de grote zaal van /iet concertgebouw, waren het vooral Liszt en Ravel die Taylor duidelijk ravitailleerden: virtuose oktaven- en tertsenpassages, fel ratelend vingerspel, terwijl het ontbreken van een duidelijk melodisch verloop èn Taylors harmonische en ritmische stoutmoedigheid associaties op riepen met Scriabinetudes
HET jazzmatige aan Taylors spel was minder manifest, althans niet in die zin dat even duidelijk uit het werk van bepaalde jazzmusici of uit bepaalde genres was geput. Maar het improvisatorische karakter van zijn spel en vooral de enorme emotionele inzet waarmee hij musiceerde stempelden Taylor’s drie kwartier durend recital tot een onmiskenbare Jazzsolo. Een solo, het enkelvoud is geen vergissing, want het hele recital was gewijd aan de uitvoering van één werk: Carmen with rings. Een stuk dat gebaseerd is op twee motiefjes en dat bestaat uit een min of meer vastgelegde doorwerking, die in dezelfde gedaante voortdurend weer opduikt, en een serie geïmproviseerde variaties; de opbouw is zo ongeveer die van Moussorgky’s Schilderijententoonstelling. Werd die doorwerking op den duur wat monotoon, de in grote spanningsbogen verlopende variaties zaten
voortdurend vol verrassende vondsten. Zelfs het metalige getinkel van de in de eerste minuten gebroken piano-snaar (Taylor is een typisch Amerikaanse virtuoos van het type Van Cliburn) werd ogenblikkelijk op een logische manier in de improvisaties geïntegreerd. VEEL meer valt er na twee maal horen — de besloten uitvoering van hetzelfde werk, maandag in Hilversum, viel trouwens totaal ‘anders uit: Bartökachtig en met veel boogieen blues-ingrediënten — niet over te te zeggen. Het werk is zo rijk dat het eenvoudig nog niet te overzien is. Taylors unieke positie in de jazz (de grootste pianivirtuoos uit de hele geschiedenis van de muziekvorm, de belangrijkste animator van de huidige avant-garde, de meest meeslepende improvisator sinds Parker en Monk) werd overigens ondubbelzinnig bevestigd
door dit optreden, het eerste in Nederland. Voor een zeer slecht bezette zaal, merkwaardig genoeg, die na afloop van het recital een zeldzame combinatie van vermoeidheidsverschijnselen, uitbundig enthousiasme en verbijstering vertoonde. , Dat de rest van het programma wat bleek afstak naast deze gebeurtenis spreekt haast vanzelf. De pinao-solo van Taylor werd omlijst door een optreden van Boys Big Band, in vertrouwde repertoire-stukken en een nieuwe Loevendie-compositie, van de pianiste Judy Roberts — erg vrijblijvend, technisch heel zwak — een gelegenheidscombinatie met een aantal bekende Nederlandse musici en de sax-sectie uit de Big band. Bij de solisten blonk vooral altsaxofonist Piet Noordijk uit; als vanouds. De nieuwe Loevendie-compositie, Taburuh geheten, verdient meer dan alleen maar gesignaleerd te worden; hopelijk is er
binnenkort gelegenheid uitvoeriger op dit werk in te gaan. Zaterdagavond wordt dit programma in de Rotterdamse Doelen herhaald, althans het niet geïmproviseerde gedeelte. M. SCHOUTEN


Ref: gebruikte beeldelementen:
– Foto Cecil Taylor in het Amsterdamse Concertgebouw in 1987 (Pieter Boersma).
– Screenshot van video op Youtube ter gelegenheid van een een manifestatie ter ere van Cecil Taylor in het Whitney Museum in New York, 2016.
– Score (een transcriptie bij benadering, want Taylor behoeft een eigen methode van notatie om de complexiteit weer te geven) van een piano-concert door Cecil Taylor in de zeer technische, en even interessante studie ‘Cecil Taylor: Life As . . .Structure within a free improvisation’ van Kaja Draksler, Trboje, Slovenia, june 2013, p.63.
Hier te downloaden: http://www.kajadraksler.com/Taylor.pdf
– Record sleeve (oktober 1960) “The world of Cecil Taylor” (dimmed in background)… a public version of that record can be listened to via Youtube…


Tot slot nog een toegift over de receptie van Cecil Taylor in Nederland in de vroege zestiger jaren… een interview uit 1962 in het Vrije Volk met Misja Mengelberg door Ben Bunders.

AMSnote6269.07

De vernieuwingen die zich in de jazz aan ‘t voltrekken zijn, volgt hij op de voet. ‘Er is wat betreft de piano een lijn in de jazz te ontdekken-die loopt van Duke Ellington over Thelonirus Monk naar Cecil Taylor. Ellingtons muziek, die aanvankelijk keurig de harmonieleer volgde, begon de opeenvolging van het geluid aan te tasten: klanken of klankgroepen kwamen, geïsoleerd te staan, omringd door stilten.
Bij Monk, met John Coltrane (tenorsax) en Ornette Coleman (altsax), de bekendste vernieuwers van de jazz in deze tijd, is deze ontwikkeling veel duidelijker hoorbaar. Schrille met emotie geladen klanken. verscheuren als kreten de stilte.
Cecil Taylor ten slotte, hier weinig bekend, gaat nog. verder dan Monk in het afbreken van de melodie, zijn aanslag is kort en fel, klanken en klankgroepen staan asymmetrisch ten opzichte van elkaar. (mijn benadrukking tj.)
Zijn gedachten’ aarzelend formulerend, moeilijk pratend, naar. woorden zoekend, probeert hij duidelijk te maken hoe de jazz zich naar zijn mening ontwikkelt.

http://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010953679:mpeg21:a0347

Read Full Post »

iHitNews36_Winnie-Mandela_Having-a-hand-in-history

[iHitNews no.36 2/4/2018].

Most of her life dedicated to the struggle against Apartheid, a violent system, a violent struggle, more alone than together with her husband Nelson Mandela who was imprisoned from 1963 to 1990. She has been instrumental in years of mobilising campaigns for the ANC and the end of Apartheid. It made her a symbol of that struggle. That role was all fine when it was about community support (founding local medical clinics) and political attacks on the Apartheid regime, but became problematic after the mid 80s of last century when regime violence, counter-violence, spying and infiltration by the secret police, lead to distrust, suspicion, and accusation. Some suspicions of infiltration and betrayal proved to be right, others remained non proven or were simply false. Brutal reactions to state violence. Beatings, arson and murder became tools to forge ‘unity’. Most brutal the execution by burning people alive, with car tires in flames around their neck (necklacing). Winnie Mandela refrained from calling a halt to such methods, she even endorsed it.

13 April 1986 video recorded statement in Munsieville, South Africa she said:

‘We have no guns—we have only stones, boxes of matches and petrol. Together, hand in hand, with our boxes of matches and our necklaces we shall liberate this country.’

Emma Gilbey, The Lady: The Life and Times of Winnie Mandela, London, Jonathan Cape, 1993, pp. 145–46.

[NB Violence was official ANC policy in those days. At its Kabwe Conference in Zambia in June 1985 Joe Slovo, chief of staff of ‘Umkhonto we Sizwe’, para-military wing of the ANC, affirmed that there was ‘No Middle Road’, and the only acceptable strategy was the revolutionary overthrow of apartheid. Quoted in “Trust in the Capacities of the People, Distrust in Elites” by Kenneth Good (2014), p.71]

This statement on necklacing, dating back to 1986, is one of the most quoted endorsements of disciplining violence against ‘traitors to the cause’ by Willie Mandela. It is not the only time – though – she said it publicly, as can be seen on this video of her speech for a crowd in Soweto which is most probably at the day of her return to Soweto in 1985, from which she was officially still banned. The image and sound quality of this video are very bad, and there is no proper source, but still it serves it’s purpose as a historical document of those times.
We seeWillie Mandela addressing a huge crowd, speaking in English, pausing after each sentence for a translation (could be Zulu or Sotho). Her discourse as show starts of with:

You are not going to fight this government with AK47s because you do not have any. We are not prepared for any reform of Apartheid. You can not reform sin. Apartheid is a criminal act against mankind. We are not able anymore to accept that criminal act by a minority…we are 30 million… Power to the People!… 

It is often difficult to hear what she says…

…we have no arms but boxes of matches…

and then when you click the video-player once again there is the sentence:

With our necklaces we will liberate our country

It is in this suppressive atmosphere that the abduction, torture and murder of a young boy – Stompie Moeketsie – took place in 1988. The boy, 14 year old, was suspected of being a police informer and his abduction and murder was the work of the strong hand gang – and personal security force of Winnie Mandela – know as the ‘Mandela United Football Club’. It lead to several court cases against Winnie Mandela. In 1991 she was acquitted for the murder, but not for the kidnapping. It was proven that she had witnessed the torture of the boy before he was found killed. This was not the only case of civil terror during the 80s linked to Winnie. It hurt her public image. It also hurt her political career in post-Aparheid society. Attempts at reconciliation during hearings in 1997 failed. She did get government positions in the first ANC governments, during which there were allegations of corruption. Still she kept a large following among the ANC electorate. In 2009 she was second on the ANC list, after Jacob Zuma.

The depiction of Winnie Mandela in several movies tend to focus on the more glorious aspects of her life. Her role in the decades of struggle – some say – has been more important then that of her imprisoned husband Nelson Mandela.

It must be noticed that later in her live Winnie Mandela did condemn the outburst of communal violence against black immigrant workers from Zimbabwe, Mozambique and the Congo in the year 2008 in the Johannesburg and Pretoria area. Violent xenophobic riots whereby necklacing, did appear again.

It is the old question of means and ends, if violent acts can be used for constructing a beter and peaceful society. It certainly is questionable if the Apartheid regime would ever have collapsed without counter-violence. Was it no the utter dangerous situation in the townships that made them into no-go-zones beyond direct Apartheid regime control?

Post Apartheid euphoria has long faded away and the question of tactics for change are posed again. The controversies about the role of Winnie Mandela in this proces of change – flaming up again at the moment of her death – will not come to any conclusion, the camps of those for and against her seem to be in balance. Still this debate may lead to reflection on the importance of finding ways of social change whereby means and ends are more closely related, some may call it a luxury to be able to do so. This I will illustrated by a citation from a review of a movie on South Africa, the ANC and the Mandela’s, “Long Walk to Freedom” by Justin Chadwick (2013), by Gugulethu oka Mseleku in the Guardian (several years ago), in which Willie Mandela’s apology of violence is noted and also explained:

The fact is that, for South African women, Winnie’s role was more fundamental than her husband’s. Though the world’s leading opinion formers have been all too keen to demonise her, Chadwick’s film is a reminder that Winnie, with the help of her daughter Zindzi, was largely responsible for perpetuating Nelson’s image as the embodiment of the liberation struggle.
More importantly, the Mother of the Nation suffered, not only because of Nelson’s incarceration, but also through her own constant arrests and torture. Despite the cowardly, misogynistic regime’s torment of a single mother and her daughters, Winnie remained strong and resilient in her defiance.”

The article also mentions the case of the murder of Stompie and reacts on it like this:

Our hearts bled for Stompie and his mother, and recognised the brutality of his killing. But we understood that the system she was fighting against was brutal and brutalising. Where was the reconciliation that had been so freely offered to Europeans, for Mama Winnie? After all she had been through, could Nelson and the ANC really not be reconciled to the fact that she had been fighting a war “by any means necessary”?

There are 428 comments on this article which you can read for yourself. I just cite this one (number 110):

Habakuk 3 Jan 2014 15:26
“Her reputation was damaged by such rhetoric as that displayed in a speech she gave in Munsieville on 13 April 1986, where she endorsed the practice of necklacing (burning people alive using tyres and petrol) by saying: “With our boxes of matches and our necklaces we shall liberate this country.”
No thank you Winnie. Shove off.

And this one more moderate (Number 11):

Keo2008 3 Jan 2014 17:57 11 12 The writer is pointing out that Winnie hasn’t received the same clemency that has been enjoyed by other perpetrators of brutal violence during Apartheid. Personally I’m not so sure about this peace and reconciliation business and seeing thugs on both sides getting away with the most atrocious acts is sickening (and not just in South Africa…remember the Good Friday Agreement…?) but in the name of fairness I think the writer does have a point…

The full article can be found at:
https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jan/03/long-walk-to-freedom-winnie-mandela-nelson

ref. image elements:
(1) Photograph at top, Winnie during her seven year banishment and house arrest in Brandfort (free State) starting in 1977 (the house had no floor or ceiling, no running water and no electricity, no visitors allowed as well).
(2) The painting left under us by the artist Noel Hodnett (born in what was then Southern Rhodesia in 1949, later moving to South Africa).
http://www.noelhodnett.com/Stompie_info.htm
(3) Winnie Mandela is a 2011 drama film adaptation of Anne Marie du Preez Bezrob’s biography Winnie Mandela: A Life. The film is directed by Darrell Roodt, and stars Jennifer Hudson, Terrence Howard, Wendy Crewson, Elias Koteas, and Justin Strydom. Image Entertainment released the film in theaters on September 6, 2013
https://en.wikipedia.org/wiki/Winnie_Mandela_(film)
Film citic of the Guardian Ed Gibbs had this comment: “This syrupy biography of the former wife of Nelson Mandela seeks to sugar-coat South Africa’s complex history.”

Read Full Post »

AMSnote6224.03

activist, afficheur, performer en poëet, pamflettist, publicist en voor ik het vergeet: verzamelaar en antikwaar, dat is… wat hij deed

Tjebbe van Tijen 16 juni 2010 (overgeplaatst naar The Limping Messenger op 17/2/2018)


Bij schrift van 23 januari 2015
—-
Dit is een prent die ik in de maand juni van 2010 maakte voor mijn toen net overleden vriend Steef Davidson. Het was de bedoeling dat deze prent als losse bijlage bij het buurtblad van de Nieuwmarktbuurt Amsterdam ‘OpNieuw’ uitgegeven zou worden. Daar is het nooit van gekomen, omdat de redactie van het blad in die tijd, met name Piet van Harn, vond dat er al te veel overlijdensberichten in het krantje stonden… ook werd een losse bijlage als een ‘slecht idee’ gezien. Heb destijds zelfs nog aangeboden om de drukkosten zelf te betalen en ook het vouwen en inleggen van dit affiche (A2 formaat) te willen regelen (ouderwets ‘verzamelen, vouwen en rapen’ van kleine blaadjes door de redactieleden zoals wij gewend waren in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. NEEN, de met de jaren wel wat autoritair geworden informele hoofdredacteur Van Harn wilde het niet…. Herinner me nog dat ik hem door de telefoon toebeet “burokraat!.” Nu kon Piet wel tegen zo’n mentaal stootje als vol continu actievoerders in het begin van de zeventiger jaren waren wij gehard in de strijd met de mond. Zo niet het lichaam van Piet, dat gaf het slechts enkele maanden na dit incidentje op en aan mij was de droeve taak een ‘in memoriam’ Piet van Harn (1946-2010) voor dat zelfde buurtblaadje te schrijven (er staat nog een on-line verzie op mijn blog)
limpingmessenger.wordpress.com/2010/10/19/piet-van-harn-1…

Ik moet bekennen dat ik destijds het maar het laten lopen met dat affiche… heb toen wel een kleine web-site (die zie je ook aangekondigd op dit affiche; het web-adres is inmiddels veranderd zie onderaan) voor Steef Davidson gemaakt en dat hebben veel van zijn vroegere vrienden en kennissen wél gezien.

Nu kwam Steef mij weer in de herinnering toen ik hoorde van het overlijden van de striptekenaar Peter Pontiac, die ik zelf niet goed gekend heb, maar wiens werk ik via Steef ontdekte… waarbij vooral Pontiac’s zijn verbeelding van heroïnegebruik mij destijds (1977) sterk aansprak.

Maakte aldus een herinneringspagina met bijschrift voor Peter Pontiac, met een verwijzing naar de In Memoriam pagina van Steef en moest toen terugdenken aan dat affiche… dat ik zonet terug vond op één van mijn vele harde schijven hier… en, aangezien de doden geen haast hebben plaats ik deze herinneringsprent voor Steef alsnog hier op mijn Flickr-news-tableau pagina… Steef zijn vrouw, Jettie Suykerbuyk-Wagenaar is gelukkig nog steeds in goede gezondheid.. je ziet haar hier als klein meisje uit het raam hangend met haar moeder op de bovenverdieping van de CasaBlanca op de Zeedijk en als rokende tiener hipster in de Lucky Star (dancing bij het Leidseplein) en samen met Steef op de Nieuwmarkt begin 1970.

De in-memoriam pagina van Steef staat hier
imaginarymuseum.org/InMemoriam/SteefDavidson/

De in-memoriam pagina van Peter Pontiac staat hier
imaginarymuseum.org/InMemoriam/PeterPontiac/

De verwantschappen tussen beiden worden vanzelf duidelijk… zo schreef op Facebook één van Pontiac’s vrienden of vriendinnen over hem als de “Robert Crumb van de Lage Landen”… nu als je niet weet wie Crumb is dan bevind je je op de verkeerde web-pagina….

Read Full Post »

het leven als een lust, het leven zeer bewust, één van ons kortstondig  aktieverbond, een binding, meer aan een idee,  dan aan een territoire, onuitwisbaar, herinnerd door ons die blijven: voor Piet van Harn 1946 - 2010 van Tjebbe van Tijen

Ik leerde Piet van Harn kennen in de vroege jaren van de Aktiegroep Nieuwmarkt omstreeks 1972. Hij had een pandje gekraakt in de Lange Keizersdwarsstraat, terwijl ik - om de hoek - in de Keizersstraat woonde. Kende hem ook als journalist en schrijver van brochures en boekjes voor de organisatie Sjaloom in Odijk. 'Kosmos-story' heette de brochurereeks waaraan hij werkte. Hij leerde ons in 1973 dat de multinational ITT slecht en de baas van Joegoslavië Tito een "revolutionaire realist" was. Wat dat laatste betreft woonde Piet niet alleen letterlijk een straatje verderop, voor mij die zojuist "De Nieuwe Klasse" van Milovan Djilas gelezen had, een kritiek op de Joegoslavische 'klassemaatschappij' onder bewind van de Communistische Partij. Tegenover de verschillen tussen ons over hoe de strijd in ver gelegen Tweede en Derde Wereld landen te duiden, stond een eensgezindheid als het om het ons 'eigen' gemaakte straatje en buurtje ging. Piet had een vaste en vlotte pen en schreef menig aktiepamflet en beter nog badinerende strijdliederen en conferences. Hij behoorde ook tot de 'geheime staf' van de Aktiegroep Nieuwmarkt die de inzet van 'tactische wapens' tijdens de ontruimings-veldslagen in 1975 regelde. Operaties georganiseerd vanuit de premisse dat wij niet van plan waren "te sterven voor een straatje." Veldslagen die er welliswaar zeer gewelddadig uitzagen, maar waarbij geen enkele dode viel en de verwondingen uiteindelijk beperkt bleven tot blauwe plekken, bloedneuzen en traangasgehoest. Maar vooral... Piet gaf zwier aan het activistenleven dat wij ons toen aangemeten hadden. Plezier als doel en middel. Vertier als drijvende kracht. Dat maakte mede dat wij niet verwerden tot verbeten doctrinaire samenzweerders tegen de sloop en bouwplannen van De Gemeente, maar standvastige en opgewekte actievoerders. Die 'joie de vivre' is wellicht één van de doeltreffendste wapens tegen de autoriteiten geweest. Dat is zoals ik mij Piet vooral herinner. Piet van Harn kreeg het afgelopen jaar enige ernstige kwalen en overleed op vrijdag 15 oktober 2010.

[klik plaat voor grotere versie]

Piet van Harn wordt maandag 25 oktober begraven op de Oosterbegraafplaats te Amsterdam om 14:00 uur.

Read Full Post »