the limping messenger

A reposting of a news-tableau published in December 2012 on my Flickr news-tableau pages. Not much has changed since, or it must be for the worst with the proposed move of the USA embassy to Jerusalem that will trigger anything but a solution of a conflict that seems to us mortals to be eternal. At least this reposting shows that also in the Obama and Clinton political area USA diplomacy was far from creative when it came to go beyond the stalemate in the Middle East.

THE BIRTH CERTIFICATE FOR A PALESTINIAN STATE & THE HOLY FAMILY with Mother Mary Clinton and her fiance Joseph Timmermans

THE HOLY FAMILY & THE BIRTH CERTIFICATE FOR A PALESTINIAN STATE
MARY CLINTON “unfortunate and counterproductive”
JOSEPH TIMMERMANS “premature and unwise”

Two foreign policy Ministers speaking out on the vote on November the 29th 2012 in the United Nations on upgrading the status of Palestine in the UN. The United States voted Against with 8 other states and The Netherlands was one of the 41 abstention states that did vote neither ‘for’ nor ‘against’, still favouring a new Palestinian state, but along another trajectory. With 138 of 193 states voting ‘for’ what Palestine President Abbas called “the birth certificate of the reality of the state of Palestine” was passed.

The name of the (new) Dutch Minister of Foreign Affairs ‘Timermans’ means ‘carpenter’ in Dutch, and thus my association with the Biblical scenes of ‘Joseph the Carpenter’ who has ‘no voice’ in the scriptures, but is believed to be the one who changes the feeding ‘crib’ in the stable where the Blessed Virgin Mary delivered the Child of God, into a ‘cradle’ for the the new born.

Palestine, the ‘land of milk and honey’, symbolised by a crib to both feed live-stock and as a warm comfortable nest for a new born to be laid down on a cloth covering the straw: either a Jewish ‘tallit’ (Hebrew: טַלִּית) or a Palestinian ‘kufiya’ (Arabic: كوفية).

Metaphorical questions arise from this imagery. One crib for two infants? Two separate cribs, or a Judgement of Solomon whereby Joseph the Carpenter will be asked to take his saw and split the crib into two? There are other possible readings. Is the Holy Infant single or multiple? If more than one, are they twins, maybe even Siamese twins? Can one speak in the case of twins about the oldest one, having the oldest rights? Are the superlative a-historical claims as spoken by the Israeli ambassador at the United Nations Ron Prosor “No decision of the United Nations can break the 4000 year old bond between the people of Israel and the land of Israel”, to be taken as true?

You need to be a true believer to be convinced that virgins can deliver babies. Still, many Christians, do accept the concept of ‘immaculate conception’ of Maria herself – forever free of sin -by her mother and father Saint Joachim and Saint Anne, followed by the later ‘incarnation’ of God in the human form of Jesus Christ by a mother that remained a virgin.

—–
“And the angel said unto her, Fear not, Mary: for thou hast found favour with God. And, behold, thou shalt conceive in thy womb, and bring forth a son, and shalt call his name Jesus.
—–

There has been a raging discussion- over millennia – in the great variety of Christian Church Institutions, how this actually could happen, and – most important – when she conceived without assistance of a human male, who then was the father.

There is a strong association with the clerical debate about the ‘immaculate conception’ of Maria and the incarnation of God and the tormented way in which these two “new nations” Palestine and Israel were conceived. They are young states, each with their claim of an ancient origin. It is not so much about what exists and can happen in real life, but more about believe systems of an imagined past. Concepts of such ‘imagined nations’ are hardened by differing and warring schools of religious leaders, archeologists, linguists, historians, lawyers, geographers, anthropologists, who all massage and shape “their facts” to let them fit the different views of a ‘promised land’.

The voting on November the 29th in the UN came 65 years after the then still infant organisation, proposed the partition of the what had become over time the British Protectorate of Palestine, into two states, one of them Israel. Two years later in 1949 Israel became the 59th member state of the United Nations. At that time the Soviet Union was one of the Great Powers that supported the creation of this new state. There was a lot opposition and dissatisfaction though from Palestinians finding themselves excluded and expelled. All neighbouring Arab states were against either the partition as such, or details o how territory was supposed to be divided. A whole series of violent clashes over territory and control delayed and changed the forming of a Palestinian State, that was finally proclaimed in the year 1988. Pro-Palestine voted 90 from the then 159 member states of the UN in that year.

To use – 24 years later – the word “premature” for a vote on further acknowledging the rights of Palestinians to their own independent state, is best expressed with the Jidish/Dutch word ‘gotspe’, ‘chtuzpah’ in English usage, meaning an ‘aggressive boldness or unmitigated effrontery’. The Dutch Minister of Foreign Affairs Timmermans did use the word “premature” adding another one “unwise” (in Dutch “ontijdig en onverstandig”) and thus he echoed State Secretary Clinton with her widely quoted catchwords for the pro-Palestine UN vote: “unfortunate and counterproductive.”

Curiously Timmermans, before he accepted the job as Minister of Foreign Affairs in the new Dutch Government formed in autumn this year, has been actively pledging for a pro-Palestinian position in the Dutch parliament and on the level of the European Union. He has extensively explained away his change of policy with lots of diplomatic finery, but for most voters on his party the social-democrat PvdA it simply remains a betrayal of principles.

There are now 131 from 193 UN member states that voted for the upgrading of Palestine position toward an de facto independent state. Against were 9 states with Canada, the Czech Republic, Panama, The USA and a series of small USA vassal states in the Pacific.

From the 41 states that chose to abstain from voting there was a big contingent from the European Union. The EU is now split in two camps when it comes to the tactical view on how to favour a peace process in the Middle East with these ‘twins’ that do not want to fit in the same crib.

In favour: Austria, Belgium, Denmark, Cyprus, Finland, France, Greece, Ireland, Italy, Luxembourg, Malta, Portugal, Spain, Sweden.

Abstentions: Bulgaria, Estonia, Germany, Hungary, Latvia, Lithuania, Netherlands, Poland, Romania, Slovakia, Slovenia and United Kingdom.

It should be noted that two world powers, other than the United States, China and the Russian Federation, have voted pro-Palestine.

How “unfortunate and counterproductive” the merely symbolic vote for the new Palestine state will be, will not only be determined by the State of Israel. The first reactions of the big loss of support of Israel in the UN were immediately accusations of “lies” being told by the President of Palestine and punishing measures of expanding the building of Israeli settlements on occupied Palestinian land, plus the freezing of tax and other assets belonging to the Palestinian Authority.

A signal has been given by so many members of the United Nations now, that they want to see an end to what has become known as ‘the endless conflict’. It is a signal, not so much to ‘the old warrior guard’ that is leading Israel on the path of ‘no solution’ expressed by the continuous state of ‘low-intensity-war’ with an imprisoned neighbour, but to the Israeli population at large.

Time to think up another kind of future. Time for a new generations of politicians to differentiate themselves fundamentally from all those who have failed decade after decade, who came with all those ‘solutions’ that have generated even more problems, with ;the wall’ just as one of the most obvious examples.

Two equally comfortable ‘cribs’ for two infants that once they come to a settlement will be able to learn how to share that thing which is beyond division: the future…

‘Wouter Bos genoemd als nieuwe baas van SCHIPHOL’ zaterdag 02 december 2017 AT5 (via De Telegraaf) Is hij dan de man die de onbeteugelde groei van het op hol geslagen conglomeraat van luchthavens van Amsterdam tot Lelystad zal weten te stuiten? Neen, deze rode-rozen-uitdeler in verkiezingstijd zal deze benoeming enkel en alleen krijgen omdat hij als geen ander onder het mom van links en progressief het tegendeel weet te bewerkstelligen. Zo zei hij het zelf al kenmerkend in een interview met Volkskrant journalisten Frank van Alphen en Robert Giebels  gepubliceerd op 6 november 2010 schaamteloos vanachter zijn nieuwe bureau en nieuwe baan (KPGM) met een waarde van enkele tonnen per jaar (na zijn val als minister van financiën) :

“Ik heb altijd al gezegd dat links Nederland het bedrijfsleven niet aan rechts Nederland moet overlaten.”
~
De doodgraver van de PvdA heeft zijn taak nog niet geheel volbracht, in het kielzog van Wim Kok die het grootkapitaal ook na zijn premierschap geheel en al dienstig is gebleven, met zijn talloze commissariaten (sinds 2003 ook die van de KLM), is Bos een geschikte kandidaat bevonden om de oppositie tegen verdere uitbreding van Schiphol tot op Airport Lelystad te gaan inpakken… Glad en dubbelgetongd en gepokt en gemazeld in het bedrijfsleven, bedreven in het manipuleren van vergaderingen, een carrière in topmanagement, waarbij hij samenwerkt bij de Shell met Gerrit Zalm tot hij jaren later hem als minister van financiën opvolgt en verstrikt raak in de onduidelijke kluwe van kredietregelingen van de bankensector die de economische crisis heeft veroorzaakt.
Bos en Zalm – inmiddels bankdirecteur – dansen tijdens de opmaat voor de financiële crisis in 2008/2009 een ‘pas à deux’ met veel tenengetrap. Uiteindelijk ontspringt Bos deze dans door een zijdelings conflict over al dan niet voortzetting van Nederlandse deelname aan de ver van ons bed oorlog in Afghanistan, iets waardoor het kabinet Balkenende in 2010 ten val komt. Bos verkiest zijn kiezersmandaat als lijsttrekker niet verder deemoedig in de kamer te vervullen (zo weinig diep zit zijn democratisch besef). Hij zet zijn carrière voort als vennoot bij het op wereldschaal opererende accountsbureau KPGM met een jaarsalaris van 400.000 Euro [*], een bedrag ruim boven de zogenaamde ‘Balkenende-norm’ voor betaling van topfuncties in de publieke sector. Na zich ingewerkt te hebben bij de KPGM in financiering van de publieke sector, kiest hij er in 2013 wederom (zoals als hij als ex-minster deed) zijn opgedane kennis te kapitaliseren en maakt een overstap – als top-manager – naar het VU-ziekenhuis in Amsterdam.
~
SAMEN VOORUIT MET WOUTER BOS van lijsttrekker tot schiphol-voortrekker, dat is nu een nieuw visioen van macht en geld voor ‘sociaal-democraat’ [sic.] Wouter Bos.
“The sky is the limit.” Grootaandeelhouder van de luchthaven de Gemeente Amsterdam voelt er wel wat voor, zo zegt AT5 gehoord te hebben in de wandelgangen van de Stopera… nog meer capaciteit, nog meer luchtvervuiling, nog meer lawaaioverlast, nog meer toeristen…. dat zijn de beloften van die PvdA verkiezingsroos in de vuist… Het zijn die kiezers die de aangereikte bloem hebben aangepakt die er voor moeten bloeden.

Natuurlijk, nu zelfs de HEMA – na het succes van de rookworst en chocoladeletter -verrassings-tussendoor-vliegreisjes naar wel 100 bestemmingen binnen Europa aanbiedt voor spotprijsjes, hoor je de meeste mensen noch denken noch protesteren. Die zien op korte termijn een eigen belang in uitbreiding van Schiphol, blind als ze zijn voor de nadelen in de toekomst. Leuk toch, lees die advertentie die in de afgelopen dagen in alle kranten verscheen, geldig tot op 17 december (waarna de kerstvakantie-boekingsprijzen weer fors omhoog gaan):
~
“Het verrassingsticket is geldig voor een 3-daagse stedentrip binnen Europa met vlucht en accommodatie inbegrepen. Waar de reis naar toe gaat? Dat blijft een verrassing! Maar je kunt er vanuit gaan dat het een bijzondere stad binnen Europa is. Je zit niet te lang in spanning.”
HEMA advertentie: 3-daagse-vliegreis-naar-een-verrassingsbestemming

Krijgt Wouter Bos een verrasingsticket naar Schiphol, of krijgt hij zijn al lang verdiende loon: nooit meer mogen solliciteren naar een nieuwe baan, gewoon dienstbaar zijn en blijven waar hij nu zit, terug naar de protestants-christelijke wortel van zijn bestaan bij de protestante Vrije Universiteit. Dienend zijn in plaats van verdienend.

[*} Quote 500, 27/9/2010: “Wouter Bos gaat zijn zakken vullen bij KPMG”

HEEL DE LUCHTVAART-SECTOR & HAAR GEBRUIKERS TREFT SCHULD.
Zo lees ik dit artikel… “Het vuile spel met de herrie van Lelystad Airport” in de Volkskrant van 29/11/2017.
[iHitNews aflevering 11]
“Ze voelen zich bedonderd, de burgers van Gelderland en Overijssel. Vanaf 2019 krijgen ze dagelijks te maken met het lawaai van laag overkomende vliegtuigen die naar Lelystad Airport gaan. Tot juni wisten ze nog van niks en nu zijn ze slachtoffer van een politiek spel.”
Het volledige artikel van Mac van Dinther & Dion Mebius staat hier:

MAAR…. buiten al die manipulaties die terecht blootgeegd worden, is er ook deze vraag…

Zijn deze provinciale stiltegebiedklagers principieel niet-vliegers?
Nee dat niet. Wie mobiel wil zijn en snelweg, spoorlijn en vliegveld mijdt komt niet ver en nog minder vlug op een verre bestemming.
DE GROEI VAN DE LUCHTVAART IS NIET VAN GISTERN MAAR VAN VER VOOR EERGISTEREN.
~
Zeker niet all vluchtbewegingen van vliegtuigen naar en van Nederlandse luchthaven hebben Nederland als eindbestemming of vertrekpunt. Knooppunten, interlokale, interregio en intercontinentale zijn onoverkomelijk verbonden met die door vrijwel allen GEWENSTE MOBILITEIT.
Zou er met het bestaande, voor het oog onzichtbare maar voor het oor niet onhoorbare, stelsel van aan- en wegvliegroutes voldoende capaciteit zijn, als de internationale verdeling van luchtvaartknooppunten beter gedistribueerd zou zijn?
~
Wellicht, maar zijn daarmee uitbreidingen van luchtroute-capaciteit zoals beschreven in dit goed gedocumenteerde artikel, niet langer nodig?
Mijn antwoord is: de huidige politiek van ongebreidelde groei van aangeboden mobiliteit tegen spotprijzen, dient een halt toe geroepen worden. Niet enkel om de verdere verspreiding van luchtvaartsnelwegen boven stiltegebieden tegen te gaan, maar tevens om de milieugevolgen, alsook de sociaal-culturele gevolgen van al te grote mobiliteit te keren.
~
Immers
HOE BEREIKBAARDER EEN PLAATS WORDT, HOE MINDER DE MOEITE WAARD HET NOG IS OM ZO’N PLEK TE WILLEN BEREIKEN.
De consumptieve globaliserende gelijkschakeling van alles ondermijnt het vroegere bijzondere karakter van een bestemmingsoord.
~
Niet, weinig ,of geheel niet belaste VLIEGTUIG-KEROSINE die nu massaal in de atmosfeer terecht komt en de klimaatafspraken op top-niveau tot een lachertje maken, dient zwaar belast te worden. Steden en andere voor toeristen aantrekkelijke gebieden, die niet langer overspoelt wensen te worden door ingevlogen toeristen-massa’s dienen maximale quota vast te stellen van wat een stad, zonder ten onder te gaan aan het toerisme, nog kan verwerken. Die redenering geldt ook voor de bewoners zelf van zulke aantrekkelijke steden en gebieden, ook zij dienen hun neurotische reisdrang van vele ‘vliegvluggertjes’ per jaar te beteugelen.
~
Dit alles legt de echte reiziger, de echte zwerver geen stroobreed in de weg… Spoorlijnkaartjes dienen weer een vaste prijs te krijgen en reizen moeten overal onderbroken kunnen worden… over elkaar heen struikelende aller, aller goedkoopste boekingssystemen dienen aan banden gelegd te worden… per seconde in prijs verspringende trein-, bus, vliegtuig- en hotelboekingen dienen gedwongen te worden in een keurslijf van vaste prijzen. Reizen moet weer het karakter van zwerftochten krijgen, leren wat er tussen hier en daar bestaat…
~
De lange afstand wandelaar, de fietser, de roeier, de zeiler, mits zijn niet allen tegelijkertijd dezelfde op het internet aangeprezen routes nemen, plaatsen een bescheiden voetafdruk, pedaaltrap, roeihaal of kielzog op het milieu.
~
De zieke toestand van vliegtuigladingen toeristen die hoog boven oorlogsgebieden heen elders vertier gaan zoeken zijn door terroristische aanslagen al enigszins ingeperkt… Zoiets zou ook vanuit een positieve visie geregeld kunnen worden.
~
DE WASSEN VLEUGELS VAN IKARUS ZIJN NU VAN ALLUMINIUM
SMELTEN NIET MEER
OREN & LONGEN DOEN DAT WEL
DAT IS DE VAL DIE ZOWEL HOOG- ALS LAAGVLIEGERS
VOOR ONS OPGESTELD HEBBEN

Bron statistiek: Calcasa The WOX® Quarterly Q3 2017:
“131 duizend euro gerealiseerde winst in Amsterdam
Huizenbezitters in Amsterdam verkochten dit jaar hun woning voor gemiddeld 131 duizend euro boven de oorspronkelijke aankoopprijs. Ook in het slechtere aankoopjaar 2008 wordt in Amsterdam nog altijd gemiddeld 85 duizend euro winst gemaakt // Na de vorige piek in 2008 zijn woningen gekocht tijdens het dieptepunt van de crisis in 2013 met 150 duizend euro het meest winstgevend. Maar ook een recentere aankoop uit 2015 levert nog altijd gemiddeld 116 duizend euro winst op.”
In Het Parool van 25 november 2017 mag Jasper Hercules zijn opinie kwijt: “Beleggers zijn hardwerkende mensen die de stad mooier maken” (*) Nu Amsterdam is goed voor huizenverkopers, dat blijkt wel uit de cijfers van gerealiseerde winsten, waarbij er in de meeste gevallen sprake is van ‘waardevermeerdering zonder waarde toevoeging’, oftewel SPECULATIE.
~
De gebezigde term ONROEREND GOED COWBOYS die de laatste tijd letterlijk opgeld doet, is weinig ter zake. Wilde jongens die op de rand van legaliteit aan het rommelem zijn op de woningmarkt (zoals Prins Bernhard jr.), ja die zijn er, maar slechts als bijkomende uitwas van de huizenspeculatie-bubbel. Zij zijn de HAAIEN, maar erger nog iedereen in Amsterdam en andere gewilde steden wordt nu in hun kielzog GEHAAID gemaakt.
~
Het probleem met de huidige huizenmarkt is meer structureel dan een probleem met enkele ‘onroerend goed-cowboys’. De wilde stijgingen van huizenprijzen grijpen diep in op het geheel van de samenleving. Iedere huizenbezitter – gewild of ongewild – wordt door de huidige kapitaal- en huizen-markt tot potentieel tot speculant gemaakt.
Een huizeneigenaar hoeft natuurlijk niet te verkopen, maar in het hoofd sluipen al snel gedachten “als ik nu eens…” Zo ook bij de erven, die bij leven zichzelf al op speculatieve gedachten kunnen betrappen en in geval van erfenis geconfronteerd kunnen worden met dusdanig hoge successierechten dat zij gedwongen worden het vroegere ouderlijke huis van de hand te doen.
~
De staat en haar geledingen tot op gemeentelijk niveau wakkeren zelf de speculatie aan. Als een pooier int de staat belasting op de ontuchtige woningmarkt. WOZ heet het dan (Waardering Ontroerende Zaken). Vrijwel alle politieke partijen hebben direct of indirect ingestemd met wetswijzigingen en verordeningen die in al hun bewust geconstrueerde ingewikkeldheid en ondoorzichtigheid, maar één richting opstuurden, die van de afbraak van gemeenschappelijkheid van grond- en woningbezit. Wat in een eeuw opgebouwd is aan sociale vormen van huisvesting, werd in de afgelopen kwart eeuw weer afgebroken.
~
Woningen zijn zo van gebruiksvoorwerpen tot beleggingsobjecten geworden. De huurder die zich op basis van een oud, nog niet ongeldig verklaarde huurcontract, heeft weten te handhaven in delen van de stad waar de prijzen van grond- en opstallen de pan uitrijzen, wordt in de media afgeschilderd als een ‘profiteur’, terwijl de gehaaide speculant de hand boven het hoofd gehouden wordt, degenen die de speculant aanvallen zijn – zo lezen wij in de vele opinie-artikelen – enkel afgunstig, zij gunnen deze ‘harde werkers’ niet hun welverdiende winst. Dat is op dit moment de netto-opbrengts aan publieke opinie van de pro- en contra artikelen in de dagblad pers over deze stad: Amsterdam.
~
Een onfraai voorbeeld van ‘discriminatie van huurders’ komt bijvoorbeeld vanuit een organisatie die formeel gesproken een Amsterdamse ‘woningcorporatie’ is, Stadgenoot, maar in de praktijk meer een projectontwikkelaars-bedrijf blijkt te zijn. In de Volkskrant van 7 juni 2017 plei de directeur van deze organisatie ervoor om de nu nog steeds geldende huurbescherming te versoepelen en mensen die naar hun maatstaven “te groot wonen” (doordat de gezinssamenstelling veranderd is) te dwingen naar een een kleinere en zelfs duurdere woning te verhuizen. Voor de invoering van deze vorm van rechteloosheid van degenen die huren in wat ‘de sociale sector’ genoemd wordt, is een fraaie term bedacht “flexibilisering van het huurrecht.”
Let wel bestaat er enige overheids- of semi-overheidsinstantie in Nederland die het heeft over ‘flexibilisering van de rechten van villabewoners en andere te ruim wonenden? Dat is geen dwaze retorische vraag, want destijds – vlak na Wereldoorlog II bestond er in Nederland de ‘Woonruimtewet van 1947’ waarbij ook villabewoners gedwongen konden worden om een deel van hun woonruimte af te staan aan hen die door de heersende woningnood getroffen waren. Immers formeel gesproken in onze grondwet, is en blijft het ‘recht op wonen’ een hoger goed dan ‘het (on)recht van eigendom’. (**)
~
De grote sociaal-economische beweging in het woninglandschap van Nederland kenmerkt zich door erosie van het aanbod van huurwoningen en de groei van ‘eigen woningbezit’, waarvan een groot deel nauwelijks of niet-helemaal ‘eigen’ is, maar bezit van de bank. De financiële constructies waarmee eigenaren in spé hun ‘bezit’ over vele jaren van hun leven  pogen te verwerven, de hypotheek-regelingen, zijn dan ook in de harde praktijk van het leven vaak nauwelijks te onderscheiden van die van een huurder in de “vrije” sector. Het waren ook dit soort ‘verhuur van de idee van eigen woningbezit regelingen’ die een decennium terug leidde tot een crisis in de westerse kapitaalswereld, een crisis die banken deed wankelen en staatsingrijpen op de financiële markt noodzakelijk maakte. De kosten daarvan moesten wel door ons allen opgebracht worden in de vorm van bezuinigingen, nog verdere privatisering van overheidsdiensten en hogere lasten. Een crisis die -anders dan beweerd wordt – niet bezworen is, maar tot een permanente factor gemaakt is van al het overheidsbeleid, een proces waarbij de inkomens nivellerende werking van sociale verworvenheden ongedaan gemaakt worden, met name in het bereik van wonen en gezondheidszorg.
~
Al te somber? Zing dan met mij het lied “Aan de Amsterdamse Grachten”, en bedenk dat de oorspronkelijke tekst van het uit het jaar 1949 stammende lied al een verwijzing in zich heeft van verandering, wat eerst een plek om zelf te leven, te wonen was, veranderd: het woonhuis wordt in het lied van 1949 tot kantoor. Nu zien we een tegenovergestelde beweging waarbij kantoren (functiewijzigingen uit de periode 1950-1980) aan de grachten omgebouwd en opgesplitst worden tot dure appartementen:
~
“Er staat een huis aan de gracht in oud Amsterdam
Waar ik als jochie van acht bij grootmoeder kwam
Nu zit een vreemde meneer in ‘t kamertje voor
En ook die heerlijke zolder werd tot kantoor” (***)
~
Natuurlijk is het een zwijmellied, eerder Frans dan Amsterdams met de accordeonriedeltjes, ontleend aan de ‘musette’ dans en liedteksten vol verlangen naar een arcadisch Frans plattelands-verleden dat nooit bestaan heeft.
~
Nu zwemmen er op deze driekwartsmaat ONROEREND GOED HAAIEN in die grachten en zij zingen:
~
HAAIEN-LIED
“Aan de Amsterdamse grachten
Heb ik heel mijn kapitaal voor altijd verpand
Amsterdam vult nog meer dan te verwachten
Onze bank-rekening in het buiten-land.”
~
(*) Het Parool 25/11/2017: Het is tijd dat een belegger eens een tegengeluid laat horen, vindt Jasper Hercules, eigenaar van Amsterdams Fundament, dat kort gezegd huizen koopt, renoveert en verkoopt of verhuurt. De beroepsgroep staat in het centrum van een maatschappelijke en politieke discussie, waarin ze wordt uitgemaakt voor ‘patsers’, ‘een plaag’ en ‘mensen die alleen maar aan geld ­denken’.
–
“Dat soort teksten is van PVV-niveau. Daar gaan mijn nekharen van overeind staan,” zegt Hercules. “Beleggers zijn hardwerkende mensen, die risico’s nemen en de stad mooier maken.
https://www.parool.nl/amsterdam/-beleggers-zijn-hardwerkende-mensen-die-de-stad-mooier-maken~a4541384/
(**) Proefschrift van A.Q.C. Tak “Het Huisrecht”; Utrecht 1973: “Het karakter van het huisrecht als grondrecht moet worden gezocht in de sfeer van de persoonlijke vrijheid van het individu, een erkenning van de wezenlijke behoefte van de mens om een plaats te hebben waar hij ongestoord volkomen zichzelf kan zijn, een oase van rust en veiligheid die hem zijn eigen persoonlijkheid kan doen hervinden, wanneer deelname aan de gemeenschap hem tijdelijk te veel is geworden. Artikel 8 lid 1 van het Verdrag van Rome luidt dan ook: ‘Een ieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven, zijn gezinsleven, zijn huis en zijn briefwisseling.’” [; pagina 9]

(***) De oorspronkelijke versie kwam uit in 1949, de tekst was van Pieter Goemans (1925-2000) die het publiceerde onder het pseudoniem van Peter Schott, Dick Schallies maakte het muziekarrangement.

Manifest 1987 “EEN BIJDRAGE AAN HET JOODS HISTORISCH MUSEUM” de “iedere stip = 10 Joden” kaart van het Amsterdams Gemeentelijk Bureau voor de Statistiek gemaakt in 1941 (*)

Reproductie van de originele kaart van het Gemeentelijk Bureau voor de Statistiek van de Gemeente Amsterdam gemaakt in begin 1941, zoals die bewaard werd door wat in 1987 nog het Rijks Instituut voor Oorlogsdocumentatie (RIOD) heette. De reproductie is op mijn verzoek gemaakt bij de Universiteits Bibliotheek Amsterdam, waar ik toen als conservator werkte. Dit manifest is gepubliceerd als bijlage bij het weekblad Bluf, in een nummer dat in eerste instantie door de politie in beslag genomen werd (omdat er een artikel met ongewenste gegevens van/over de Binnenlandse veiligheidsdienst (BVD) in stond. De drukplaten werden echter niet gevonden door de Amsterdamse politie en het blad werd nogmaals gedrukt en op Koninginnedag op straat verkocht in een situatie die voor de politie oncontroleerbaar bleek. NB de kaart hangt nu op een oneigenlijke plaats ‘Het Verzetsmuseum’ aan de Plantage Kerklaan in Amsterdam, dit terwijl de kaart juist een document van collaboratie is. Dat dat in Nederland nog steeds half verzwegen wordt, maar in andere landen niet bewijst het feit dat het Memorial Holcuats Museum in Washington in het jaar… de kaart in bruikleen gerekegen heeft voor een tentoonstelling over collaboratie met de Nazi’s.

Manifest 1987 “EEN BIJDRAGE AAN HET JOODS HISTORISCH MUSEUM” de “ieder stip = 10 Joden” kaart van het Amsterdams Gemeentelijk Bureau voor de Statistiek gemaakt in 1941. Gepubliceerd als bijlage van het actieweekblad Bluf nr. 267 op 29/4/1987 door “tj.” dat was mijn paraaf/pseudoniem in die tijd als ik het niet zo nodig vond dat mijn naam ergens onder stond, maar ook niet helemaal anoniem wilde blijven. Het is een A2 formaat met aan de ene kant de kaart en de andere een manifest tekst. De Universiteitsbibliotheek Amsterdam, Kaartenzaal heeft een exemplaar en in de beschrijving wordt mijn ‘pseudo’ opgelost:

Tijen, Tjebbe van. 1987. Verspreiding van de joden over de gemeente (mei 1941). Amsterdam: s.n.].
http://www.worldcat.org/oclc/71517530

De kern van het betoog staat in deze passage (het is in het jaar 1987):

“Ook In het zojuist geopende Joods Historisch Museum heeft deze kaart geen plaats gekregen. Wel zijn er, in het verhoudingsgewijs zeer beperkte deel dat aan de vervolging In de tweede wereldoorlog is gewijd, de hiervoor genoemde verordening tot registratie van de joden en gemeentelijke formulieren tot uitvoering ervan te zien.

Nu zijn er honderdduizenden documenten, die hetzelfde lot van In vergetelheid rusten In storfige archieven beschoren Is. Waarom nu juist dit document gereproduceerd?

– Omdat het in al zijn koele nauwkeurigheid vrijwel in een oogopslag de werking van de vernietigingsmachinerie toont.

– Omdat de huidige Informatiemaatschappij oneindig veel verdergaande mogelijkheden tot registratie, selectie en de daar op votgende uitschakeling en vernietiging heeft en deze kaarten je dat met een schok duidelijk maken.

– Omdat het hier een product van gewone keurige gemeenteambtenaren betreft, waardoor je des te meer beseft hoe diep de mogelijkheden tot onderdrukking en vernietiging besloten zijn in de ‘eigen samenleving’; hoe bedriegelijk het is al het kwaad aan herkenbare ‘gemeen ogende bruten’ toe te schrijven; hoezeer je zelf deel uitmaakt van zo’n ‘stelsel’.”

[Tijen, Tjebbe van. 1987. “Een bijdrage aan het Joods Historisch Museum: (oproep tot het opnemen van de kaart) “Verspreiding van de joden over de gemeente (mei 1941)”. Gepubliceerd als een bijlage bij het weekblad Bluf no.267 d.d. 29/4/1987. Dwonload versie in PDF formaat: imaginarymuseum.org/downloads/tt44EenBijdrageAanHetJoodsH…. ; p. 1.2.  www.worldcat.org/oclc/71517530 ]

“The special exhibition Some Were Neighbors: Collaboration & Complicity in the Holocaust. Millions of ordinary people witnessed the crimes of the Holocaust—in the countryside and city squares, in stores and schools, in homes and workplaces. Across Europe, the Nazis found countless willing helpers who collaborated or were complicit in their crimes. What motives and pressures led so many individuals to abandon their fellow human beings? Why did others make the choice to help?” Here a page from the museum’s web-site ad this was the caption during the exhibition in the year 2013 where the original map has been shown: “COLLABORATION OF CIVIL SERVANTS AMSTERDAM, THE NETHERLANDS, MAY 1941 Map of Jewish households in Amsterdam (each dot represents 10), created on German instructions by a Dutch civil servant in the city’s Statistics Office. Was the unidentified official merely obeying orders or did he actively support anti-Jewish measures? This map convinced German authorities that the Jewish population was too dispersed to confine to a ghetto. Credit: NIOD Institute for War, Holocaust and Genocide Studies, Amsterdam.”

(*) Onderstaande tekst werd in het jaar 2014 gepubliceerd op mijn Nieuws-Tableau web pagina;s op Flickr. Deze pagina’s zijn echter sinds twee jaar door censuur getroffen (alle inhoud werd ooit als ‘adult content’ gebrandmerkt door de firma Yahoo, zonder enige redenen overigens, mijn platen en essays zijn artistieke, documentaire en historische betogen. Ze kunnen ideologisch niet door een ieder gewaardeerd worden, maar ik heb nooit de grenzen van betamelijkheid doorbroken, noch racistische of andere intolerante uitingen gebezigd. Mijn protesten tegen deze vorm van ‘censuur’ honderden prenten en essays bestempelen als ‘adult content’, zijn nooit beantwoord, enkel automatisch aangemaakte emails door een robot… Het betreft meer dan 700 prenten en kortere en langere bijschriften,alsook artikelen en essays. Indien ik naar een pagina uit die reeks wil verwijzen, zoals nu, dan her-publiceer ik die opnieuw op dit web-blog dat niet gekweld wordt door onnavolgbare opgelegde beperkingen die ik kwalificeer als ‘digitale Kafka’. Het oorspronkelijk adres van deze pagina is (publicatie 10/5/2014: https://www.flickr.com/photos/7141213@N04/14171513003/in/album-72157660157955681/
Ik neem aan dat er een inlog mogelijkheid is als een gebruiker weet aan te geven er zich van bewust te zijn dat hij/zij ‘adult content’ gaat zien en weet te bewijzen de juiste leeftijd daar voor te hebben. 

Wat is dat toch met dat “koninklijken bloede” in Het Parool?
Bestaat dat ‘koninklijk bloed’? Hebben wij mensen niet allen hetzelfde soort bloed, weliswaar onderverdeeld in 4 verschillende ‘bloedgroepen’ (A, B, O, AB, plus nog de Rhesus factor die het aantal verdubbeld tot 8). Een ‘koninklijke bloedgroep’ is daar volgens de medische wetenschap niet bij. Jazeker bloed heeft erfelijke eigenschappen, maar zoals een Wiki voor kids het kort uitlegt: “Een bloedgroep erf je van je ouders. Je krijgt de zelfde als een van je ouders, of een mix.”
Dat ‘koninklijke bloed’ is dus gewoon hetzelfde als van ieder ander mens. Dat wat overerfbaar wordt niet genetisch, maar sociaal en politiek bepaald: bij afspraak vastgelegd in een wet: de grondwet, daar staat dit artikel:

“ARTIKEL 25 – ERFOPVOLGING
Het koningschap gaat bij overlijden van de Koning krachtens erfopvolging over op zijn wettige nakomelingen, waarbij het oudste kind voorrang heeft, met plaatsvervulling volgens dezelfde regel. Bij gebreke van eigen nakomelingen gaat het koningschap op gelijke wijze over op de wettige nakomelingen eerst van zijn ouder, dan van zijn grootouder, in de lijn van erfopvolging, voor zover de overleden Koning niet verder bestaand dan in de derde graad van bloedverwantschap.”

“Derde graad van bloedverwantschap”? Wat mag dat betekenen, lijkt me geen medische term te zijn. De website van het Koninklijk Huis legt het uit:

“Graden van bloedverwantschap geven aan wat de afstand in de bloedlijn is tot de (gemeenschappelijke) voorouder of opvolger. Bij het bepalen van de graden van bloedverwantschap tot het Staatshoofd kan het gaan om een ‘rechte bloedlijn’ of een ‘zijlijn’.”

Weer een nieuwe term in dit bloedig vocabulaire: “rechte bloedlijn” en “bloed zijlijn.” Ook deze bloedlijnen worden nader geduid op deze koninklijke web-site:

“De rechte bloedlijn loopt via de lijn: overgrootouder, grootouder, ouder, kind. De afstand van kleinkind naar grootouder is twee graden in de rechte bloedlijn en de afstand van ouder naar kind is één graad. De Prinses van Oranje is in de eerste graad verwant aan het Staatshoofd.”

Alsook…

“Graden bij zijlijnen zijn als volgt te bepalen: Er wordt terug gerekend naar de gemeenschappelijke voorouder en dan weer naar de bloedverwant in de zijlijn (twee stappen is tweede graad, drie stappen is derde graad).”

Nog even terug naar het begin van dat ‘koninklijken bloeden’, dat gaat maar tot 1814, toen door het Weense Congres onder leiding van Von Metternich die al wat de Franse Revolutie in Europa aan koninklijk bloed had laten vloeien probeerde te repareren door het op de troon heisen van oude en nieuwe vorstenhuizen, kortom ‘restauratie’, maar niet van ‘de oude orde’, maar een nieuw gecreëerde, zoals dat met het Koninkrijk der Nederlanden. Immers dat koninkrijk werd voor het eerst in het leven geroepen door Napoleon die zijn broer Lodewijk tot vorst van het Koninkrijk Holland benoemde (1806-1810, daar zat Limburg niet bij dat was ingelijfd bij het Franse Keizerrijk). Immers daarvoor was er de Patriottenrepubliek (voorlopert van de Franse Republiek trouwens) en weer daarvoor was er die ingewikkelde constellatie van een Republiek met een Prins (Van Oranje) waarbij ‘staatsgezinden’ en ‘prinsgezinden’ voortdurend met elkaar overhoop lagen over wie nu de formele en wie de feitelijke macht had en kon behouden.

Zo vanuit Wenen wordt bedisseld dat een telg van die Prinsen van Oranje wordt ingevaren uit Engeland: Willem Frederik van Oranje Nassau (een man trouwens die al eerder had gepoogd om een onderhands akkoordje met Napoleon te sluiten, door te solliciteren (1801) naar het baantje van ‘consul der Nederlanden.

Nu die Willen Frederik, dei zijn naam veranderd naar Koning Willem I, is de oer-koning en dus het eerste geval van ‘koninklijken bloeden’ in dat wat nu Nederland heet. In de toelichting uit het jaar 1815 op de grondwet waarin die bloedlijn vastgelegd wordt staat dit, over wat de consequenties van het krijgen van een machtspositie op basis van een koninklijken bloedlijn inhoudt:

“Hij zal zelve met plegtigen eede zweren de grondwet te zullen nakomen, het geluk van zijn volk met al zijn vermogen te zullen bevorderen, en alzoo zich te zullen gedragen naar de voorbeelden, door den Stichter onzer nationale onafhankelijkheid en den eersten onzer Koningen gegeven.”

Ja ik lees het goed…

“het geluk van het volk met al zijn vermogen te bevorderen”

… en dat is de sprong terug naar het begin van mijn overpeinzingen over wat er nu kleeft aan dat “van koninklijken bloeden.”

14 september 2011: Opening Prinses Margriet Fonds in Carré (Het Nederlandse Rode Kruis) Op maandag 12 september zaten vele vrijwilligers uit het hele land in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Het nieuwe fonds krijgt de naam van de erevoorzitter: het Rode Kruis Prinses Margriet Fonds. Dit als dank voor de jarenlange inzet van prinses Margriet aan onze organisatie op nationaal en internationaal niveau. Na 45 jaar voorzitter te zijn geweest zal haar zoon, Prins Pieter Christiaan, haar voorzitterstokje overnemen. Door onder meer de zelfredzaamheid van mensen te versterken en hun bewustzijn van risico’s te vergroten, kan er op deze manier voor gezorgd worden dat minder mensen het slachtoffer worden van rampen.

Bevordert de zoon van Prinses Margriet, Prins Bernhard Jr., “het geluk van het volk” met zijn handel en wandel? Ik waag het te betwijfelen. Hij geeft geen bloed, ondanks het feit dat zijn moeder – Prinses Margriet – ooit vrijwilig-verpleegster bij het Rode Kruis later voorzitster – hij zuigt het, want uiteindelijk is het geld dat door het speculeren op de huizenmarkt verdient wordt – door wie dan ook! – BLOEDGELD.

Die meerwaarde door speculatie, bestaat uit waardevermeerdering zonder waardetoevoeging, die waarde komt niet uit de hemel vallen, maar dient, als ware het de wet der communicerende bloedvaten, elders in het economisch stelsel gecompenseerd te worden. Die gemaakte winsten van onroerend goed speculanten wordt niet enkel ‘betaald’ door hen die op de huizenmarkt actief zijn, het is een factor die meehelpt om de ‘real estate bubble’ verder op te blazen, todat er de noodzakelijke terugval in de economie komt en ‘wij allen’ van regeringswege vanwege ‘de crisis die ons allen raakt, gedwongen worden ‘de broekriem’ aan te halen. De echt slime huisjesmelkers en onroerend goed speculanten hebben dan al weer hun verworven bloedgeld veilig gesteld in een andere branche of buiten de landsgrenzen gebracht.

——
wie het nog eens zelf precies wil nalezen hoe dat zit met dat bloed hierbij de twee belangrijkste bronnen:

– https://www.denederlandsegrondwet.nl/9353000/1/j9vvihlf299q0sr/vi6jejaohotu

– https://www.koninklijkhuis.nl/onderwerpen/koninklijk-huis/vraag-en-antwoord/hoe-zit-het-met-de-graden-van-bloedverwantschap-en-de-troonopvolging
—-

Nawoord

Ik ben nog vergeten de idee van ‘verbondenheid’ door bloed in relatie tot ‘koninklijken bloede’ aan te halen. Dan heb ik het natuurlijk over Het Wilhelmus en de tweede regel van het eerste couplet:

“Wilhelmus van Nassaue / ben ik van Duitsen bloed”

Deze verwijzing naar de herkomst van “ons volk” is gebed in de synecdoche (stijlfiguur waarbij het één staat voor het ander) ‘bloed’ dar waar we ‘oorsprong’ of ‘ras’ dienen te begrijpen. Stammen wij dan allen af van de Germanen (Duitschen bloed)? Ik meen van niet, de oorsprong van de Nederlandse bevolking ook die van zes of meer eeuwen terug was meer divers als dat hier gesuggereerd wordt. De dichter Tollens die meedeed aan een prijsvraag voor een volkslied van het Nieuwe Koninkrijk der Nederlander (daarbij hoorde toen ook nog België en Luxemburg) sprak in 1816 nog van:

“Wien Neêrlandsch bloed door d’ad’ren vloeit / van vreemde smetten vrij”

Zijn lied won de eerste prijs!
Die tweede regel werd later door de HuichelHollanders weggepoetst omdat die moeilijk zingbaar was in de Nederlandse gebiedsdelen overzee. De vervangende regel werd:

“Wien ‘t hart klopt fier en vrij.”

Het komt mij over als dat de bloederigheid die te pas komt aan het vader- of moederland gevoel meer dan dubbelzinnig is, zeg maar een vorm van schizofrenie die zich uit in onlogische gedachtepatronen. Aan de ene kant is er de behoefte aan gezamenlijkheid, gedeeld gevoel, geestelijke verwantschap, de idee van ‘het volk’, ‘de natie’. Anderzijds is er de uitsluiting van hen die niet ‘van Duitschen bloed’ zijn, die de zuiverheid van oorsprong aantasten met hun  ‘vreemde smetten’. Een ieder wist en weet dat de menselijke soort al voortplantend zich mengt. Hoezeer gebod en verbod dat proberen tegen te gaan. Ook is er vanouds de kennis van de noodzaak van ‘nieuw bloed’, lees ‘van andere oorsprong als die van de eigen gemeenschap, stam, omdat lichamelijke en geestelijke degeneratie, inteelt, het gevolg zijn. Met het staatkundig sterker worden van bepaalde naties, komen ook de tochten tot ‘buiten de grenzen’ tot op het vestigen van koloniale imperia. Dan is er een geen houden meer aan het van vreemde smetten vrij houden van het bloed, zelfs niet onder Apartheidsregimes. Wel worden ‘bevolkingsgroepen ruimtelijk en wat betreft sociale positie van elkaar gescheiden gehouden. Toch is nu vrijwel iedere natie op deze aardkloot mengbloedig, niet in dezelfde mate, niet altijd uiterlijk zichtbaar, maar medisch gezien gemengd. Het is niet voor niets dat het Nederlands Koninklijk Huis er niet aan moet denken dat heel hun stamboom biologisch technisch onderzocht zou worden, DNA stalen van al die hertogen, grafen, prinsen en koningen. Door een DNA onderzoek zou er weinig overblijven van de fraaie stamboom constructie die nog in het jaar 2013 in het bastion van de Huis van Oranje Mythe, de Nieuwe Kerk aan de Dam te Amsterdam, getoond werd.

Wapentableau in De Nieuwe Kerk (dateert uit 1991) ontworpen door Johan Goudeau (1926-) het toont 72 wapens van heerlijkheden (graafschappen, hertogdommen) die het Huis Oranje-Nassau in bezit heeft gehad, en die de koning nog steeds in zijn officiële titulatuur voert. In het tableau staan het koninklijke en het prinselijke wapen centraal. Het geeft verder een overzicht van de bezittingen van het Huis Oranje-Nassau, geografisch gerangschikt van de Franse bezittingen, Orange voorop, via Nederland naar Duitsland, met het Nassau-stamslot Dillenburg.

Bij de dood van de achterkleinzoon van stamvader Willem van Oranje (1533-1584), Stadhouder Willem III tevens Koning van Engeland (1650-1702), hield ‘de rechte bloedlijn’ van het Huis van Oranje al op te bestaan. Het gaat te ver om hier uit te wijden over de verschillende overblijvende familietakken van de Nassaus en hun onderlinge strijd om nalatenschap en machtsposities in de vroege 18e eeuw hier te beschrijven. Er zijn fraaie academische studies over zoals Marijke Brugman en haar “Nassau en de macht van Oranje: de strijd van de Friese Nassaus voor erkenning van hun rechten, 1702-1747“, uitgekomen bij Uitgeverij Verloren in 2007. Zelfs over de bloedlijn van de Nederlandse Koningen sinds 1814 bestaat debat, met name dan over wie de vader van Wilhelmina, aslook van Juiana zou zijn, omdat de voortplantingsvaardigheid van Koning Willem III (1817-1890, beter bekend als Koning Gorilla om zijn losbandige levensstijl) en Prins Hendrik (1876-1934) in twijfel getrokken worden. Dit alles niet omdat mij nu de ‘bloedzuiverheid’ van de leden van het Koninklijk Huis interesseert, maar wel om gebruik van de term ‘van koninklijken bloede’ en de aannames in de nog steeds van kracht zijnde Nederlandse Grondwet met haar regels over ‘troonsopvolging’.
De ‘morele verplichting’ waar de afgelopen week in verband met Prins Bernhard jr. gesproken wordt, zijn gebaseerd op mythes die tot staatsmythes geworden zijn. Er is niets ‘Orange’ aan het Huis van Oranje (de vader des Vaderlands is er zelf, zelfs nooit geweest, het was een erfenisje van een ver familie lid dat ‘prinsdom in het Zuiden van Frankrijk).

Er is niets koninklijks aan bloed. Het begrip “belegger van koninklijken bloede” is niet meer dan een journalistieke trouvaille van het dagblad Het Parool. De idee dat leden – bij overerving – van dit sinds twee eeuwen overleefde staatsinstituut, ‘Het Koninklijk Huis’, enige ‘maatschappelijke voorbeeldfunctie’ zouden weten te vervullen is niet meer dan een dwaasheid.

PRINS BERNHARD JR lidmaatschap
KONINKLIJK HUIS verloren?
~ iHitNews nummer 8 ~
Op de website van de staat kun je het nakijken, Prins Bernhard jr. heeft al lang zijn “lidmaatschap van het Koninklijk Huis verloren”, hij is het neefje van Willem Alexander en volgens de raciale bloedtheorie van de Oranjes is dat niet voldoende voor het volle lidmaatschap. Hij komt dus niet in aanmerking voor erfopvolging van Koning Willem Alexander. Wel is hij nog wel lid van de ‘Koninklijke Familie’, dus mag hij op Koningsdag mee om koek te happen of wcpotten te gooien in Zwolle of Apeldoorn. Hij mag nog net de titel van ‘Prins’ voeren, maar krijgt geen jaarwedde, dus moet hij de kosten die het ophouden van een ‘prinselijke status’ met zich meebrengen op de vrije markt vergaren.

Zijn moeder en vader hebben hem al geleerd hoe je de fiscus kunt omzeilen door gerommel met stichtingen en een trust-fonds (*) … zij is immers getrouwd met een burgerman zonder eigen oud-kapitaal.

Prins Bernhard jr. zocht al als student economie in Groningen de randjes van wat economisch mag op met de oprichting van het koeriersbedrijf ‘Ritzen Koeriers’ dat studenten met een gratis OV-chipkaart pakjes liet bezorgen door het hele land. Hij werd toen al betrapt door het GAK op gerommel met sociale premies. Daarop volgde het internetbedrijf Clockwork, waarbij de Prins – geholpen door zijn royale netwerk – de KLM, ACHMEA en Coca Cola als klanten wist te verwerven. Levi9 is een andere onderneming van ‘De Prins’, waar de winstgevendheid mede bepaald wordt door het uitbesteden van het zware coderings-werk naar lage lonen landen als Roemenië, Oekraïne en Servië.

Sinds 2011 is er dan ook Pinnacle B.V’ onroerend goed handel en als ik even zoek zie ik dat ze ook pal bij mij om de hoek in de Muiderstraat zitten (ik ga er even vanuit dat dat tot het 300 zoeveel panden imperium van de Prins behoort)…

Laat ik even citeren hoe deze ‘prins’ de ‘gentrificatie’ van mijn buurtje verder opstuwt met dat pand aan de Muiderstraat (Pinnacle Tower geheten, nu een toren is het niet, wellicht zijn de prijzen daar ‘torenhoog’):

<< Pinnacle Tower creëert een service die volledig aansluit aan de wensen. Deze bestaat uit een gastvrij ontvangst voor de huurders en gasten door ervaren en Internationaal georiënteerde receptionisten. Zij behandelen de post, indien gewenst bieden zij secretariële ondersteuning en fungeren als call center. De organisatie van een vergadering, product introductie, receptie of een personeelsfeest nemen zij graag uit handen. – Voor lange termijn verblijf in de stad kunnen zij zorgen voor geschikte woonruimte, een werkvisum, parkeervergunningen, kinderopvang of zelfs een sportschool abonnement. – Een limo-service is beschikbaar en de inpandige reisorganisatie kan hotelkamers, appartementen of een bezoek aan de meest interessante bezienswaardigheden van Nederland boeken. >>
bron: http://www.pinnacletower.nl/

Net zoals zijn neef de Koning, heeft deze Prins een goed gevoel voor PR en het creéren van een aangenaam verblijfsklimaat, zeker ook voor hen die zich willen oriënteren op de ongekende mogelijkheden van de huidige Amsterdamse huizenmarkt met haar ‘waardevermeerdering zonder waardetoevoeging’.

“Pinnacle (as in “acme”) n. : the highest level or degree attainable; the highest stage of development”, die naam is niet voor niets gekozen. Ik neem aan dat er ook mogelijkheden zijn voor het wegsluizen van die waardevermeerdering via ‘off shore’ kanalen. Wellicht geeft Koning Willem Alexander adviezen, aangezien ‘waterhuishoudkunde’ zijn specialiteit is. Het wachten is wellicht op de Pinnacle Papers’ als vervolg op de ‘Paradise Papers’ om dat bloot te leggen..

—–
DE PRINS DIE VAN DE PRINS GEEN KWAAD WEET
De QRcode in de prent bevat een directe link naar het speciale artikel in Het Parool over de Prins die – zo begrijpen wij uit zijn via een woordvoerder gegeven reactie “zich van de prins geen kwaad weet”…

Ondertussen kopt De Telegraaf op zondag 18/112017: ‘Prins Bernhard bezit 590 panden’ (een regel verder staat dan wel “in Nederland”; eerder was er al het getal van 349, soms staat er in de vele bronnen die een bericht herhalen 350 panden in Amsterdam. Of het echt om ‘panden’ gaat (waarin meerdere woningen kunnen zitten) blijft onduidelijk.

(*) https://www.iexgeld.nl/Artikel/165545/Een-stichting-opzetten-om-fiscaal-voordelig-te-sparen-doen-of-laten.aspx
—-
PS voor de jongere lezers, de leuze op het affiche “Geen Woning Geen Kroning” dateert uit het jaar 1980 toen boze krakers en woningzoekenden de kroning van Prinses Beatrix tot Koningin, een eigen karakter gaven, waarbij in de Amsterdamse binnenstad een dag lang een feesteljjke veldslag woedde. Interessant is hoe al gedurende een halve eeuw ‘Het Huis van Oranje’ en het niet hebben van een eigen huis met elkaar verbonden zijn. De in 1966 uitgegeven Provo Provocatie – Het Witte Huizenplan – begint met “In Holland staat een huis en in dat huis woont niemand, het staat op de Dam, in het hart van Amsterdam, het Paleis op de Dam is het image van de woningnood.” Dat is in het jaar 1966, waar Prinses Beatrix in het huwelijk treedt met Claus Von Amsberg en er in maart dat jaar een rookbom naar de Gouden Koets die van de Westerkerk naar het genaaste Stadhuis op de Dam (Paleis) rijdt. Hevige onlusten breken uit die dag en dan komt er dit ‘witte huizenplan’ een maand later.

In 1980 is het weer Beatrix, nu tijdens haar kroning als koningin waarmee ‘Het Paleis op de Dam’ tot symbool van de Woningnood woont… “Geen Woning Geen Kroning is de leuze”, alsook dit affiche met “Kraak de Kroning.”

Het is navrant hoe nu een telg van datzelfde ‘Huis van Oranje’ zich in Amsterdam meent te kunnen verrijken met huizenhandel. ‘De één zijn nood is de ander zijn woningnood’ is een oude parafrase op een Hollands gezegde. Even schaamteloos als zijn naamgever, zijn grootvader, aast hij op geld. De Oranjeklanten media weten dat fraai te brengen als het resultaat van een harde werker die zijn eigen broek ophoudt, maar ontkomen er ook niet aan om te moeten vermelden dat Bernhard jr. daarvoor als het moet tot over het randje van het toelaatbare gaat. Een fraai voorbeeld van onverbloemd pro-monarchitstich geluid is te vinden op de website van show.nl:

“Prins Bernhard junior heeft door de jaren heen een flink fortuin opgebouwd. De inmiddels 46-jarige Oranje-telg heeft het volgens kenners helemaal op eigen kracht gedaan en geniet dan ook met volle teugen van zijn rijkdom.”

PPS maar waar woont ‘De Prins’ zelf dan? In één van zijn eigen panden, een 19e eeuwse beter standen paleisje aan de Weterinschans, pal tegenover het Rijksmuseum, destijds in 2011 had het nog een vraagprijsje van 3,25 miljoen… nu zal dat wel meerder keren meer zijn. Aaardig om te lezen hoe in het jaar 2011 over deze zelfde prins geschreven werd, als hij net begint zich op de Amsterdamse onroerend goed markt te roeren:

“Profiel: Regeltjes zijn niet de sterkste kant van prins Bernhard jr.Prins Bernhard kan vanaf de aanlegsteiger bij zijn nieuwe villa zijn passie voor boten uitleven. Als ondernemer in de ICT-sector werd hij op eigen kracht miljonair.”
bron: De Volkskrant 2011 

DISSOLVING SPACE IN TIME
~ end station for the world ~
better & faster reachable means less remains that is worth the effort. The equalising effect of easy access is expressed in look-alike ‘world-class’ facilities and other reductionist effects of mass consumerism speeded up by faster mass-travel methods. Local cultural diversity will at first be gulped up through the influx of global-hipsters, later commodified for the shiploads of compulsive travel-consumerists. Personal dwellings are transformed into look-alike daily-based-rent-out-spaces. Differences between tourists and ex-pats fade away and those who can not pay, for them there is trickle down money as servants for the new super mobile Hyperloop-Hipster-Class.

[iHitNews tableau number 6 by Tjebbe van Tijen 14/11/2017]

ABU DHABI LOUVRE Labour History Art

inspecting the Bangladeshi Workers Gallery inside the museum.

are not all world class art museums
founded on the bones of the exploited

[iHitNews 4 by Tjebbe van Tijen 8/11/2017]

Image parts come from the following web pages…
pages dating before the glorious opening of yesterday (7/11/2017):

– “Louvre Abu Dhabi transformed into a ‘museum on the sea'”

– “Jean Novel Deems Conditions of Abu Dhabi Louvre Workers “fine” Despite Damning Evidence of Abuse and Exploitation”
http://icfuae.org.uk/news/jean-novel-deems-conditions-abu-dhabi-louvre-workers-“fine”-despite-damning-evidence-abuse-and

– “Slaves of Happiness Island Abu Dhabi and the dark side of high art.”
https://www.vice.com/sv/article/gq889w/slaves-of-happiness-island-0000412-v21n8
– “Migrant Construction Workers in the UAE”
https://fanack.com/migrant-labour/migrant-construction-workers-in-the-uae/
~
Another source to be checked in this context is the Gulf Labor Artist Coalition: “Gulflabor calls on all academic and cultural institutions building on Saadiyat Island to seek uniform and enforceable human rights protections, and better conditions than are prevalent, for the workers working on their sites.
https://gulflabor.org
~
It is not just a new Dependance of The Louvre (many millions were paid by the Emirate to be allowed to use this name) that is build on this artificial Abu Dhabi island… also Guggenheim has a building there and New York University, plus a new library building designed by Rem Koolhaas. All these building projects were marked by fierce criticism on working conditions. This article is an introduction to that debate:
“The Gulf Art War – New museums in the Emirates raise the issue of workers’ rights.” in the New Yorker 19/12/2016:
https://www.newyorker.com/magazine/2016/12/19/the-gulf-art-war
You see in this article we have Rem Koolhaas as a ‘trait d’union’ between Amsterdam en Abu Dhabi, Koolhaas as the designer of the new presentation of the main collection of the Stedelijk Museum Amsterdam (a museum that tries hard to become also ‘a world class museum’ and in that process has spoiled time, energy & money on two new ‘international famed directors, that left the job undone… (*)

(*) See two of my articles on thte subject of international prestige museums and the mix up with global art business (in Dutch)

-“Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF komt als geroepen, maar wie riep haar en wat is haar ROEPING?”
-“HET STEDELIJK “THE END OF THE AFFAIR” met Beatrix Ruf & voorstellen voor een andere toekomst“

Kevin Spacey Award
an ithyphallic bronze satyr (σάτυρος), those who receive it are marked as the ‘pharmakos’ (φαρμακός), that is to be expelled from the community in order to purify it, a form of sociatal catharsis.
[first of a new series of iHitNews tableaus by Tjebbe van Tijen ~ 4/11/2017]

POST-BARBARIC WAYS TO DEAL WITH YOUR OPPONENTS

a memorable museum visit in the World Centre of Justice The Hague
whereby prime minister Rutte and burgomaster Van Aartsen explain Obama the Dutch tradition of dealing with your opponents (the beheading of ‘Land’s Advocate’ Van Oldebarnevelt by a kangeroo court steered by the Prince of Orange).

Van Aartsen actually has come an object of public criticism because of his handling of pro- and contra Islamic demonstrations., whereby a crude cartoon with the burgomaster’s head montaged in the latest IS army beheading in Iraq, has become a subject for a court inquiry. (1)

The 17th century beheading that was staged at what is now the centre of the Dutch government, Het Binnenhof, had its origin in the fierce conflicts over religious opinions and practices that raged between Protestant sects in the 17th century in the Netherlands. It was a fight between the strict Calvinist ‘Gomarists’ and the more tolerant Arminian adherents. This conflict was expoited at that time by a conflict over the role of the Stateholder Prince and the States of Holland, in a way a dormant republican versus a royalist tendency.

The beheading of Van Oldenbarnevelt in 1619 was the outcome of manipulated court proceedings in the context of a power struggle over the management of the Dutch republic of that time.

The ‘summary executions’ of today of opponents in global power struggles do not even involve a ‘kangeroo court’. Secret services draw up lists of persons to be targeted and unmanned airplanes steered from afar drones – have become the new executioner sword.

Why is it that high-tech killing is perceived as less barbaric than ‘low-tech’ killing? Is there something more humane in laser guided high explosives (more deadly also for those who happen to be at the wrong moment in time and place), than in the precision targeting of a single human neck?

Historical and national museums in Europe tend to have many vitrines with all kind of swords. Power struggles often were concluded by the chopping off heads. It even became half automated with the French guillotine.

The whole idea promulgated these days by mass media of ‘barbaric ways of killing’ by muslims are a historical lie as beheading and guillotining has been practised by all parties that have performed on the stage of war throughout history.

To give just the example of the Dutch colonial troops that less than a century ago had not only their riffle, but also their ‘klewang’ to defend or attack in immediate short range confrontations. When I was forced as a conscript into the Dutch army half a century ago, I still had to exercise with a bayonet at the end of my rifle, sticking it into a sack filled with straw, to prepare to do the same thing to a human being.

When one would draw up a list of something like ‘man to man fighting’ on all actual war-fronts, even the most advanced ones, the slitting of throats, decapitation and the like, still is practised. There are places and moments where the – favoured – long distance ways of killing do not function properly.

Is long distance killing without the smell, sound and gushes of blood of your enemy,more humane?

When we take a good look at the media turmoil about the execution of James Foley, most of it it is nothing more than historical hypocrisy. (2)

==========
The picture is made up of four elements:

– Gemeentelijk Museum Den Haag: “PRESIDENT OBAMA ENDS Nuclear Security Summit 2014 WITH VISIT TO VICTORY BOOGIE WOOGIE”
www.gemeentemuseum.nl/en/node/189/president-obama-ends-ns…

– Rijks Museum Amsterdam: “Johan van Oldenbarnevelt onthoofd, 1619: Illustratie uit: Gottfried, Johann Ludwig. Historische kronyck; vervattende een […] beschrijvingh der aldergedenckwaerdigste geschiedenissen des weerelds, van den aenvangh der scheppingh tot […] 1576 (2 delen). Leiden: Pieter van der Aa, 1698, dl. I, p. 863.”

– Rijksmuseum Amsterdam: “Beulszwaard waarmee Oldenbarnevelt zou zijn onthoofd (…) Een ijzeren tweehandig slagzwaard met een kling van 7.5 cm breed bij de pareerstang, aan het uiteinde versmallend tot 6 cm om daarna in een stompe punt te eindigen. Achter de greep een dubbele knop. Opschrift: Stokoude schuldeloze helft / Rampzalige Oldebarneveldt / Dit zwaart sloeg door uw hals den staat / Een diepe wonde in zijn raadt / Toen op het Haagse moortschavot / Uw dierbaar leven wierd geknot.”
www.rijksmuseum.nl/nl/collectie/NG-NM-4245

– Drone model: “More than 2,400 dead as Obama’s drone campaign marks five years (…) Across Pakistan, Yemen and Somalia, the Obama administration has launched more than 390 drone strikes in the five years since the first attack that injured Qureshi – eight times as many as were launched in the entire Bush presidency. These strikes have killed more than 2,400 people, at least 273 of them reportedly civilians.”
www.thebureauinvestigates.com/2014/01/23/more-than-2400-d…

—-
(1) – 24/8/2014: “VAN AARTSEN als 3 STUIVER BURGERMEESTER en het nieuwe verbod op BURGERMEESTERSCHENNIS”
republished on the Limping Messenger 4/1/2017

(2) – 21/8/2014: “BARBARIC SLOGANS & THE INEXISTENCE OF HUMANITARIAN WAYS OF KILLING AN ADVERSARY”
republished on the Limping Messenger 4/11/2017

Reposting of an august 21 2014 post on Flickr on this blog…. it had 21.842 views, but is now classified by Yahoo/Flickr as ‘adult material… see footnote 5 in red at the bottom…

BEHEAD THOSE WHO INSULT ISLAM that text on a placard in a photograph from the year 2006 – replicated all over the internet often without place and original context – came back to my mind today with all the comments on the beheading of an American journalist by the Islamic ISL insurgents and the abhoring reactions of what was called by many “a barbaric act.” (2)

I checked again what was it’s original context…. (3)

Is BEHEADING more or less BARBARIC than firing a laser guided MISSILE onto a human target? (4)

I think not, at least not from the point of view of those who instantly loose the ability to have any view, because they have just been killed, they are dead.

The ideology as expressed by zealots like Anjem Choudary and the later proponents of a new Islamic Caliphate, translated into slogans as shown here, I would call BARBARIC, something completely foreign to most sane people.

An ideology that purposely refutes and swaps aside all human enlightenment of millennia and centuries.

The act of killing an adversary remains a horrifying constant in human history. We can not point at ‘the barbaric other’ while excluding ‘ourselves’ of belonging to the same class, just because we use another killing technology.

THERE ARE NO HUMANITARIAN WEAPONS all killings of adversaries are irreversible acts of violence.(5)
—-
(1) See GoogleImageSearch
www.google.com/search?newwindow=1&safe=off&biw=13…

(2) – 20/8/2014 ABC News: “James Foley beheading: Obama condemns ‘barbaric’ act, saying Islamic State has ‘shocked the world'”
www.abc.net.au/news/2014-08-20/world-leaders-condemn-barb…

(3) The 2006 Islamist demonstration outside the Embassy of Denmark in London took place on 3 February 2006, in response to controversy surrounding the publication of editorial cartoons depicting the Islamic prophet Muhammad in the Danish newspaper Jyllands-Posten on 30 September 2005. The extremist UK-based Islamist groups al Ghurabaa and The Saviour Sect staged a controversial protest march from London Central Mosque near Marylebone Station to the Danish Embassy near Knightsbridge tube station. (…) Some protesters waved placards reading slogans such as “Massacre those who insult Islam”, “Butcher those who mock Islam”, “Be prepared for the real holocaust”, “Europe you will pay, your 9/11 is on the way”, or “7/7 is on its way”; “Europe you will pay, Bin Laden is on his way”, “Freedom go to hell” and “Europe you’ll come crawling, when the Mujahideen come roaring”. Despite the similar theme on al Ghurabaa’s website, their spokesman, Anjem Choudary, said he did not know who wrote the placards.
en.wikipedia.org/wiki/Islamist_demonstration_outside_Dani…

(4) Like we tend NOT to associate the Israeli guided missile killing of (supposed) Hamas leaders (and their families and whoever happened to be around at the wrong moment) with the beheading of the American journalist. Is it because this kind of ‘high-tech’ killing is ‘not barbaric’? (This argument also can be turned around when we speak of badly targeted Palestinian Insurgent ‘garage-made rockets, into Israel)Let me quote from the Guardian yesterday: Three of Hamas’s most senior military commanders have been killed in pre-dawn air strikes on Rafa in the south of the Gaza Strip. // Hamas announced the deaths of Mohammed Abu Shamalah, Raed Attar and Mohammed Barhoum on Thursday morning. The loss of the military commanders is a serious blow to the organisation. // There was still no definitive word on the fate of Mohammed Deif, Hamas’s top military figure, whose wife and eight-month-old son were killed on Tuesday evening when five one-tonne bombs struck a house in Gaza City. // Israeli military analyists said intelligence indicated Deif was at the house and that it was virtually impossible that anyone could have survived the destructive force of the bombing. A third unidentified person also died in the air strike. // The Israel Defence Forces said it struck 20 targets over Wednesday night and into Thursday morning.
www.theguardian.com/world/2014/aug/21/hamas-leaders-die-i…

We should also be aware that BEHEADING (decapitation) is still practiced today as a tool for capital punishment: Saudi Arabia is the only country that carries out beheadings of its offenders. They are commonly performed outside of mosques in major cities after prayer services on Friday, the Muslim holy day. The punishment derives from the country’s Wahhabi interpretation of the Islamic religious laws of Shariah. Crimes such as of rape, murder, apostasy, armed robbery, drug trafficking and repeated drug use[39] are punishable by beheading.[4]
Saudi Arabian authorities beheaded four men in February 2007— Sangeeth Kumara, Victor Corea, Ranjith Silva and Sanath Pushpakumara.These four Sri Lankan workers were convicted in a Saudi Arabian court for an armed robbery committed in October 2004. Their deaths sparked reactions from the international human rights group Amnesty International, which called on the Saudi authorities to abolish the death sentence. The court also ruled that the bodies of the four workers be crucified for public view as an example for others. In most such cases the respective embassy is notified only after the execution, thereby eliminating chances for international or diplomatic protest.
en.wikipedia.org/wiki/Decapitation#Saudi_Arabia

(5)
Over 2 years ago Yahoo/Flickr where I still are holder of a professional account, did censor all my seven hundred and more news-tableaus (pictures and documented texts) in one sweep, by declaring my Flickr pages ‘adult content’. I did protest against this several times, but the only answer I did get back seemed to be by a email-robot writing formal letters. It goes without saying that I do neither produce or distribute explicit erotics/pornographic material. I have asked several times if Yahoo/Flickr could point me to a specific posting that did not fit their rules. NO ANSWER ever on that Digital Kafka, is what I call this phenomenon. As I have neither the time nor the money to start law-suits against such a major firm. I let it go. I think the links below are accessible when the user clicks and states she/he is of the right age and will not be offended.

I have now started to slowly port all my Flickr news-tableau material, one by one, to my own blog on WordPress. That is a slwo process. Sorry, but this has no been my fault.

——
A series of ‘news-tableaus’ I made on the subject of ‘no humanitarian weapons’ the last three years”
– 18/12/2011: “Summary Execution 1968 – 2012 from pistol to drone”https://www.flickr.com/photos/7141213@N04/8050633613/

– 22/9/2012: “Obama Targeting Innocents with Drones”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/8050570521/

– 25/11/2012: “”DRONES ARE SEXY” an extra-juridical form of warfare by two non members of the International Criminal Court in The Hague: the USA & Israel”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/8217308046/in/photolist…

– 28/8/2013: “Humanitarian Weapons – Self-seeking Correct Target – Without Collateral Damage”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/9614772889/

– 4/9/2013: “There Are No Humanitarian Weapons – biggest lie of these days “THE GRADING OF KILLING METHODS IN SYRIA” as if Chemical Weapons are worse than Conventional Weapons”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/9671224823/
—
NB there are several ‘détournements’ (content reversals) also of this picture, where other texts have been montaged in the original photograph, some try to be funny others sarcastic.
It is interesting that in most cases when this photograph is used as an illustration for an argument put forward, the original context of the photograph is NOT mentioned… Sad to say but ‘generailsations’ by fanatic Islamists often do get mirrored by those who try to counter act on them.

—
added 30/8/2014

Index on Censorship is one of the best sources on censorship for many decades. They published this comment:

“Banning us from watching this video of a criminal act is a step too far There is a difference between individuals exercising their right not to view or share a video, and companies such as Twitter — or indeed the police force — denying people the right to view it By Jodie Ginsberg / 21 August, 2014<“
www.indexoncensorship.org/2014/08/james-foley-isis-media-…

Amsterdam 4 november 2017. Nu zojuist bekend geworden is dat Jozias van Aartsen, voormalig partijleider van de VVD,  minister van Buitenlandse Zaken en burgemeester van den Haag, benoemd is tot interim-burgemeester van Amsterdam, lijkt het mij goed een geval van ‘burgermeesterschennis’ waarin Van Aartsen figuurlijk ‘de hoofdrol’ speelt, opnieuw onder de aandacht te brengen. Een hoge boom die niet in staat is om wind te vangen, valt al snel om, maar wellicht helpt de herinnering aan dit cinflict met de bozerikken van Geen Stijl, om tijdens het tussentijds-regime van Van Aaartsen over Amsterdam, de burgemeestertenen te krommen en het ambt niet als een ‘heilige zaak’ te zien. Ik publioceerde deze prent en tekst op social media eerder al op 24 augustus 2014.
Tjebbe van Tijen

VAN AARTSEN als 3 STUIVER BURGERMEESTER
met dank aan Bertold Brecht & zijn Dreigroschenopera met ‘t lied van Zeerover Jenny (1)

[Mededeling enkel voor het Openbaar Ministerie: dit is een foto-montage en niet een echte situatie; voor het maken van deze prent zijn geen burgemeesterhoofden afgehakt; de gelijkenis van de man met het bierglas en het hoofd van diezelfde man onder de hak van de piratendame, is er niet één van een reëel bestaande werkelijkheid, maar fictief.

De ondertitel van de website GEENSTIJL zegt het al sinds jaar en dag heel duidelijk:
“Tedentieus, Ongefundeerd & Nodeloos kwetsend”

Satire dus! Hoeft niet je smaak te zijn, je kunt hun laatste product met de simplistische foto-montage van het hoofd van Van Aartsen in een ISIS propaganda plaat, walgelijk of van slechte smaak vinden. maar het is en blijft een ‘satire’. Het gaat niet aan om dat als een strafrechtelijk vergrijp te zien, te weten “bedreiging van de burgermeester.” (3)

In wat een ‘redactioneel commentaar’ lijkt te zijn, concludeert GeenStijl:
“GeenStijl voelt geen enkele behoefte om ethisch of moreel poortwachtertje te spelen op de gruwelijke werkelijkheid van alledag. Dat overheden, burgers en mediabedrijven het wel willen, is een gotspe die ons geen haar beter maakt dan die salafistische shariawensdenkers in de spelonken van de Schilderswijk. Onwetendheid is de eerste stap naar onvrijheid en achterlijkheid.” (3)

“Opstelten noemt het onderzoek dat het Openbaar Ministerie heeft ingesteld naar de mogelijke strafbaarheid van de afbeelding ‘een logische stap” en wacht de uitkomst ervan af”, zo bericht het ANP.

Hiermee wordt deze – naar mijn smaak weinig intelligente – prent van GeenStijl voorwerp van censuur en komt daarmee het principe van ‘vrijheid van meningsuiting’ op de voorgrond en gaat de inhoud naar de achtergrond. Immers, als – slechte smaak of niet – het verboden wordt om ‘crue’ vergelijkingen of associaties te maken aangaande publieke figuren en of ambtsdragers, dan dan wordt daarmee juridisch ook de weg vrijgemaakt voor herhaling van zo’n verbod bij andere zaken in de toekomst. Was het vroeger zo dat ‘vrijheid van drukpers’ enkel was voor hen die er op zijn minst een bezaten (al was het maar een stencilmachine). Tegenwoordig is productie, reproductie en verspreiding binnen handbereik voor een ieder gekomen (althans hier ten lande) en dat is wat autoritair ingestelde personen – en Van Aartsen behoort tot die categorie – met lede ogen aanzien. De rijkscensor bestaat dan wel formeel niet meer, maar toch is er een constant streven van de overheid deze figuur van de censor in ons aller brein in te lepelen, opdat wat eerst van buiten kwam, nu van binnenuit gebeurd: ‘zelfcensuur’.

In een recente academische studie over censuur en pers-onvrijheid uit het jaar 2011 valt dat ook met zoveel woorden te lezen:

“In artikel 7, lid 1 – ‘Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.’ – staan eigenlijk twee rechten tegenover elkaar. Die twee rechten, het recht op vrije meningsuiting en het recht om te worden gevrijwaard van belediging, kunnen een conflict opleveren. Zij hebben na de dood van Theo van Gogh in 2004 nog voor iets anders gezorgd, namelijk voor toenemende zelfcensuur. De Nederlandse overheid begon kunstenaars en journalisten te manen tot voorzichtige omgang met de vrijheid van meningsuiting, zodat bepaalde bevolkingsgroepen niet nodeloos zouden worden gekwetst.”

“Lange tijd domineerden hier christelijke waarden en fatsoensnormen. Confessionele partijen die de dienst uitmaakten wensten de bevolking op basis van deze waarden en normen te beschermen. Zij vormden ook de basis voor het censureren van zowel literatuur als semiliteratuur, in Nederland en in België. In onze hedendaagse pluriforme samenleving ontbreekt een christelijke consensus van waaruit de overheid kan opereren. De overheid wenst thans de diverse normenstelsels van christenen, islamieten en andere religieuze groeperingen te beschermen tegen de expressieve vrijheid van een auteur die niet zelden onder het (postmoderne) motto ‘anything goes’, alles mag, creëert. De overheid trekt zich terug in de rol van adviseur. Zij raadt eenieder aan voorzichtig met zijn rechten om te gaan en legt zo de problemen rond censuur bij het individu, dat een eigen verantwoordelijkheid heeft en het vrij staat naar de rechter te stappen.” [Ibid.; p. 151.]

[Boeken onder druk censuur en pers-onvrijheid in Nederland sinds de boekdrukkunst. 2011. [Amsterdam]: Amsterdam University Press. search.ebscohost.com/login.aspx?direct=true&scope=sit…. ; p. 150. www.worldcat.org/oclc/751989062 ]

Ditmaal heeft dat inprenten van de noordzaak tot zelfcensuur duidelijk niet gewerkt en is er sprake van een aanzet tot censuur van overheidswege. Voor zover ik kan zien heeft Van Aartsen zelf geen klacht ingediend, maar het Openbaar Ministerie (op “eigen initiatief”), een persoon en instituut waarmee Van Aartsen – uit hoofde van zijn ambt – nauwe banden mee heeft. Enekl het doen van een strafrechtelijk onderzoek dient beschouwd te worden als een vorm van censuur in de vorm van ‘juridische initimidatie’.

Krijgen wij naast het verbod op ‘majesteitsschennis’ nu ook een verbod op de door de majesteit aangestelde burgermeesters en andere gezagsdragers?

Is hier sprake van BURGERMEESTERSCHENNIS?

In een uit het jaar 1881 stammend wetsartikel – dat nog steeds van kracht is – staat het zo geformuleerd:

“Artikel 113
Hij die een geschrift of afbeelding waarin een belediging voorkomt voor de Koning, de echtgenoot van de Koning, de vermoedelijke opvolger van de Koning, diens echtgenoot of de Regent, verspreidt, openlijk tentoonstelt of aanslaat of, om verspreid, openlijk tentoongesteld of aangeslagen te worden in voorraad heeft, wordt, indien hij weet of ernstige reden heeft om te vermoeden dat in het geschrift of de afbeelding zodanige belediging voorkomt, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.”

Daar hoeft enkel de uitbreiding met “van majesteitswege aangestelde ambtsdragers” aan toegevoegd worden en we zijn weer terug in het jaar dat de anarchistische dominee en Tweede Kamerlid Ferdinand Domela Nieuwenhuis, wegens majesteitsschennis veroordeeld werd omdat hij in een geschrift durfde te schrijven dat de koning “niet veel van zijn baantje maakte” en hem om zijn eigenlijke hobbies – jenever en vrouwen – “Koning Gorilla” noemde. Hij werd veroordeeld tot een half jaar cel.

Een burgermeester die kritiek aan zijn adres als ambtsdrager niet kan velen is nog geen stuiver waard

—-
Om het door het Openbaar Ministerie ingestelde onderzoek tegen GeenStijl te hinderen en de verdediging van GeenStijl -contrecoeur – te ondersteunen, heb ik (als gewezen bibliothecaris en verzamelaar van documenten van ‘moderne sociale bewegingen’ voor de Universiteit van Amsterdam en het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis) een klein iconografisch onderzoekje gedaan met gebruik van publieke bronnen. Vraagstelling: zijn er andere Nederlandse voorbeelden te vinden van prenten met onthoofding. De van staatswege gesubsidieerde website GeheugenVanNederland.nl, gaf daar al ras antwoord op:

– 1901 Titel Ontwerp Tuchthuiswet – Cort van der Linden herstelt de maatschappelijke orde” De liberaal politicus Cort van der Linden was van 1897 tot 1901 minister van Justitie in het kabinet Pierson-Goeman Borgesius. Het gaat om het invoeren van een dan omstreden wet. De minister wordt getoond met een beulsbijl en een hakblok waarop de hoofde van zijn tegenstanders afgehakt worden. Meerdere afgehakte bebloed hoofden – soms met de namen erbij geschreven of met toen bekend geachte personen- zijn te zien, zoals de sociaal democraat Troelstra en de anarchist Domela Nieuwenhuis. Te zien zijn ook gemuilkorfde politici en de Nieuwenhuis en de radicale journalist Hermans (van het blad de Roode Duivel) die met zijn voeten in een beenblok gekluisterd is.

– 1905 Titel: De Amsterdamsche guillotine Maker: auteur: Albert Hahn tekenaar: Hahn, Albert Trefwoord: Onderwijs Amsterdam (locatie) Fabius, D.P.D. (persoon) Nolting, P. (persoon) Hall, J.N. van (persoon) Edelman, … (persoon) Verv.jaar: 1905, 24 december Verv.plaats: Amsterdam Periode onderwerp: 1905 Object: prent Afmeting: 16 x 22 cm Bron: BG H4/619 (prent), De Nederlandse arbeidersbeweging tot 1918, Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, Amsterdam.
[DE PRENT HEEFT HET VOLGENDE ONDERSCHRIFT: “HOE DOOR ZEER ‘VRIJZINNIGE’ HEEREN ONDER APPLAUS VAN CHRISTELIJKE VIJANDEN DER OPENBARE SCHOOL, DE BRUTALE ONDERWIJZERS, ‘EEN KOPJE KLEINER’ WORDEN GEMAAKT.” Men ziet als beul J.N. van Hall (wethouder te Amsterdam) en als dominee met bijbel D.P.D. Fabius en twee vastgebonden mannen onder de guillotine, met hun namen geschreven op hun broek (Edelman en Traanberg). De prent gaat over de zgn. ‘schoolquaestie’ waarbij deze twee leraren herhaaldelijk in conflict komen met de autoritaire schoolleiding en de schoolinspectie, die allen niet gediend waren van hun wijze van lesgeven. Leraren die zowel de leerlingen als het merendeel van de ouders aan hun zijde vonden, maar door de boven hen staande autoriteiten als te vrijgevochten en opstandig gezien werden.

– 1913 Titel: De guillotine Maker: auteur: Johan Braakensiek tekenaar: Braakensiek, Johan Trefwoord: Landelijke verkiezingen Troelstra, Pieter Jelles (persoon) Kuyper, Abraham (persoon) Verv.jaar: 1913, 22 juni Verv.plaats: Amsterdam Periode onderwerp: 1912 Object: prent Afmeting: 26,5 x 21,5 cm Bron: BG H3/503 (prent), De Nederlandse arbeidersbeweging tot 1918, Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, Amsterdam.

Kortom het afbeelden van een (politieke) tegenstander met afgehakt hoofd of in de voorbereiding daartoe, is geen ‘nieuw verschijnsel’ en werd al meer dan een eeuw geleden begrepen als iets dat behoort tot de overdrijving zoals gebruikelijk in politieke spotprenten. Hoe kan het dan zijn dat een zelfde uitdrukkingsvorm, in ons tijdsgewricht dat meer gewend is geraakt aan animaties en afbeeldingen van gewelddadige dood, het gebruikelijke instrument van de ‘omdraaiing/détournement’, door middel van collage/montage, opgevat wordt als een strafrechtelijke vorm ‘persoonlijke bedreiging’?

Ik heb nog geen tijd kunnen vinden om het oeuvre van Opland voor de volkskrant geheel door te spitten, maar ben er vrijwel zeker van dat ook in zijn oeuvre beulsinstrumenten als zwaard, hakbijl en guillotine en de daarmee geproduceerde afgehakte hoofden van specifieke levende personen, voorkomen.
========
(1) De volledige oorspronkelijke liedtekst vindt je hieronder, met in vet de passage over de onthoofdingn die barmeisje Jenny zich droomt als zij aan de macht komt:

Die Seeräuber-Jenny

1

Meine Herren, heute sehen Sie mich Gläser abwaschen
Und ich mache das Bett für jeden.
Und Sie geben mir einen Penny und ich bedanke mich schnell
Und Sie sehen meine Lumpen und dies lumpige Hotel
Und Sie wissen nicht, mit wem Sie reden.
Aber eines Abends wird ein Geschrei sein am Hafen
Und man fragt: Was ist das für ein Geschrei?
Und man wird mich lächeln sehn bei meinen Gläsern
Und man sagt: Was lächelt die dabei?
Und ein Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird liegen am Kai.

2

Man sagt: Geh, wisch deine Gläser, mein Kind
Und man reicht mir den Penny hin.
Und der Penny wird genommen, und das Bett wird gemacht!
(Es wird keiner mehr drin schlafen in dieser Nacht.)
Und sie wissen immer noch nicht, wer ich bin.
Aber eines Abends wird ein Getös sein am Hafen
Und man fragt: Was ist das für ein Getös?
Und man wird mich stehen sehen hinterm Fenster
Und man sagt: Was lächelt die so bös?
Und das Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird beschiessen die Stadt.

3

Meine Herren, da wird ihr Lachen aufhören
Denn die Mauern werden fallen hin
Und die Stadt wird gemacht dem Erdboden gleich.
Nur ein lumpiges Hotel wird verschont von dem Streich
Und man fragt: Wer wohnt Besonderer darin?
Und in dieser Nacht wird ein Geschrei um das Hotel sein
Und man fragt: Warum wird das Hotel verschont?
Und man wird mich sehen treten aus der Tür am Morgen
Und man sagt: Die hat darin gewohnt?
Und das Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird beflaggen den Mast.

4

Und es werden kommen hundert gen Mittag an Land
Und werden in den Schatten treten
Und fangen einen jeglichen aus jeglicher Tür
Und legen ihn in Ketten und bringen vor mir
Und fragen: Welchen sollen wir töten?
Und an diesem Mittag wird es still sein am Hafen
Wenn man fragt, wer wohl sterben muss.
Und dann werden Sie mich sagen hören: Alle!
Und wenn dann der Kopf fällt, sag ich: Hoppla!
Und das Schiff mit acht Segeln
Und mit fünfzig Kanonen
Wird entschwinden mit mir.

Bertolt Brecht [Dreigroschenoper] 1928

(2) Website OmroepWest: “OM: bewerkte foto met Van Aartsen is mogelijk bedreiging” De gewraakte prent is te zien bij de link onder noot 3…
www.omroepwest.nl/nieuws/21-08-2014/om-bewerkte-foto-met-…

(3) Geenstijl.nl geeft als kop van het artikel waarin de kop van burgermeester Van Aartsen gemonteerd is in de ISIS foto van de executie van de Amerikaanse journalist Foley: “Westen wil de wereld mooier maken met censuur” en dan volgt een tirade waaruit ik hierbij ter illustratie een passage ligt:

Lopen er ISIS-sympathisanten door de Schilderswijk en Hamasfans in Gazademo’s? Snel, negeer de grondwet en verbied hun vlaggen, dan is een potentieel gevaarlijk maatschappelijk probleem *poef* in 1 keer verdwenen! Ongezellige demonstraties gepland? Verbieden! Wordt er een journalist onthoofd door ISIS-beulen? Snel, roep om ‘terughoudendheid’ in de media, censuur op sociale media en natuurlijk zelfcensuur onder het laffe smoesje ‘Ik weet dat de wereld oneerlijk is, daar hoef ik geen onthoofdingsfilmpjes voor te zien’. Maar censuur opleggen voor een betere wereld is als opstaan tegen kanker, als een bak koud water over je kop gieten tegen ALS of stemmen op de PvdA: utterly fucking useless. De wereld is geen Disneyfilm, Nieuwsuurrepo of eufemistisch regeerakkoord vol warme beloftes. Zijn wij dan zo ziek, afgestompt of geil op chaos dat we gore slachtpartijen door de vrijheidhaters van Allah zo graag willen zien? Nee natuurlijk niet. Maar we willen wel de keuzevrijheid hebben om de wereld onder ogen te krijgen zoals hij werkelijk is: een ranzige, bloederige, oneerlijke kille homp steen vol wraakzuchtige, gewelddadige en zieke mensen. Als dat niet kan, omdat media, overheden en de peer pressure van zwakke magen om ons heen het moreel veroordelen, blokkeren of zelfs strafbaar maken, is het Westen geen haar beter dan de verachtelijke religieuze ISIS-ideologie waar we zo ver boven denken te staan. Dan hebben de jihadisten de Slag om Foley gewonnen en fietsen we zelf een stuk terug in de tijd. Onwetend, onschuldig en met van die overdreven blijmoedige plastic bloemen aan het stuur.
www.geenstijl.nl/mt/archieven/2014/08/de_wereld_is_kut_le…

Op zaterdagmorgen vroeg op  24 november 2012 werd op het Station Hollands Spoor een 17 jarige jongen, Rishi Chandrikasing, door de politie doodgeschoten. De omstandigheden waren onduidelijk, echter vond ‘het overleg’ van burgermeester en hoofdcommissaris van politie en de Officier van Justitie, het niet nodig de agent die het dodelijk schot loste in afwachting van een komend onderzoek op non-actief te stellen.
Jozias van Aartsen was de verantwoordelijke burgemeester.
Deze dodelijke schietpartij en de wijze waarop die afgehandeld werd grepen mij aan en wekten ook mijn verontwaardiging over het optreden van de Haagse autoriteiten. Ik heb in dei tijd 11 prenten en artikelen verspreid op sociale media, alsook een open brief aan de burgemeester van den Haag Van Aartsen geschreven.
Nu Jozias van Aartsen benoemd is tot interim burgemeester van Amsterdam, heb ik de behoefte (3/11/2017) enkele Haagse conflicten waar in hij een rol speelt, in herinnering te brengen [ik herplaats op dit blog 4 van de 11 postings; dit is nummer 4 en dat bericht komt pas meer dan één jaar na het dodelijk schot, als de agent die schoot uiteindelijk vrijgesproken wordt].

13 maanden duurde dit gerechtelijk dralen en de uitspraak mag dan geen ‘rechtelijk dwalen’ zijn, maar het vonnis bevestigt enkel de huidige praktijk van ordehandhaving, daar waar die praktijk geleid heeft tot een – achteraf bezien – onnodig dodelijk slachtoffer. Het symbool van Justitie mag dan wel geblinddoekt zijn, de rol van het recht is er wel degelijk één van in ogenschouw nemen en daarbij dient er niet enkel naar het verleden, maar ook naar de toekomst gekeken te worden. Wij verwachten van een rechterlijke uitspraak niet enkel een beoordeling naar het heersend recht van iets dat gebeurd is, maar ook een vingerwijzing hoe dat in de toekomst voorkomen kan worden. Dit laatste element was volstrekt afwezig in de uitspraak in de zaak over het doodschieten door een politieagent van de 17 jarige jongen Rishi.

WAT ALS?

Vanmorgen (24/12) nog eens de rechterlijke uitspraak in de zaak Rishi overdacht en schrijf dan:

Rishi Chandrikasing 24/11/2012 – 23/12/2013: HET RECHT IS GESCHIET

13 maanden duurde dit gerechtelijk dralen.

Een verdachte die als ‘vuurwapen gevaarlijk’ aangeduid is en bij de eerste poging tot aanhouding wegholt kan door middel van een politievuurwapen tot stilstand gebracht worden. Dat is wat ik uit het vonnis begrijp. Geoorloofd geweld. Want “wat als” zulk een verdachte nu eens door had kunnen hollen en buiten het bereik van de politiemensen die hem wilden aanhouden anderen door schoten verwond had?

Ook in de media werd deze ‘wat als’ redenering in allerlei vormen herhaalt.

Als ‘wat als’ redenering acceptabel zijn en zelfs tot een niet strafvervolging bij dood door schuld kunnen leiden, dan past het ook om niet één enkele hypothese te gebruiken in de zaak Rishi, maar meerdere.

Voor die hier te formuleren, blijft nog de onduidelijkheid over de vermeende ‘vuurwapengevaarlijkheid’ van Rishi. Hoe onomstotelijk is dat nu bewezen? Konden de met bewakingscamera’s waargenomen suggesties van het dreigen met een verborgen wapen en de getuigenis van de Engelse reiziger, met de gebruikte rechtsgang, wel voldoende kritisch beoordeeld worden? Wist de jongen Rishi eigenlijk wel dat hij als wapengevaarlijk aangemerkt was? Kende hij dit begrip wel en kende hij het gevaar waaraan hij zich blootstelde door weg te hollen?

Kennelijk NIET.

Daarin ligt wat mij betreft het onbehagelijke gevoel van de uiteindelijke rechterlijke beslissing in deze zaak.

Want, er zijn ook andere ‘wat als’ redeneringen mogelijk om er maar twee te noemen:

“Wat als de politie eerst één of meerdere waarschuwingsschoten had afgevuurd?”

“Wat als de politie Rishi in eerste instantie hadden laten lopen?”

Er was namelijk enkel het vermoeden en geen zekerheid of de aan te houden verdacht wel echt vuurwapengevaarlijk was.

Nu blijft van de zaak Rishi over dat in het Nederlands recht het toegestaan is aan politieambtenaren om, enkel op vermoeden van vuurwapengevaarlijkheid, direct – zonder waarschuwingsschoten of verdergaand protocol dan “halt of ik schiet” – daadwerkelijk op een verdachte te schieten.

Ik noem dat

“HET RECHT IS GESCHIET”

—
Naschrift 26/12/2013:

“Er raakte niemand gewond” lezen we hier… er werd namelijk NIET gericht geschoten, maar enkel een waarschuwingsschot gelost. Zo kan het dus ook, waarom deze gangbare vorm van aanhouding NIET gebruikt is bij de aanhouding van de 17jarige jongen Rishi in den Haag? Ik weet het niet. Niemand weet het… de vraag werd ook niet gesteld bij het eindoordeel van de Haagse Rechtbank afgelopen week. NEE IN DEN HAAG WERD NA HET ROPEN STA OF IK SCHIET DIRECT GESCHOTEN:raak… ook al was dat waarschijnlijk niet de bedoeling.
Dat element mist in het Rishi vonnis!
www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/35…
—
krantenkop is ontleend aan De Volkskrant
www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/35…

===
zie ook mijn andere reacties op deze zaak

– 12/12/2013: “Rishi Chandrikasing, Geen Moord – Geen Doodslag – maar wel DOODSOORZAAK: POLITIE!”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/11336907785/

– 24/11/2013: “Rishi Chandrikasing doodgeschoten op Station HS Den Haag, 365 Dagen Later: overheid draalt & faalt”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/11029678453/

Op zaterdagmorgen vroeg op  24 november 2012 werd op het Station Hollands Spoor een 17 jarige jongen, Rishi Chandrikasing, door de politie doodgeschoten. De omstandigheden waren onduidelijk, echter vond ‘het overleg’ van burgermeester en hoofdcommissaris van politie en de Officier van Justitie, het niet nodig de agent die het dodelijk schot loste in afwachting van een komend onderzoek op non-actief te stellen.
Jozias van Aartsen was de verantwoordelijke burgemeester.
Deze dodelijke schietpartij en de wijze waarop die afgehandeld werd grepen mij aan en wekten ook mijn verontwaardiging over het optreden van de Haagse autoriteiten. Ik heb in dei tijd 11 prenten en artikelen verspreid op sociale media, alsook een open brief aan de burgemeester van den Haag Van Aartsen geschreven.
Nu Jozias van Aartsen benoemd is tot interim burgemeester van Amsterdam, heb ik de behoefte (3/11/2017) enkele Haagse conflicten waar in hij een rol speelt, in herinnering te brengen [ik herplaats op dit blog 4 van de 11 postings; dit is nummer 3].

Één jaar geleden, op 24 november 2012, werd ‘s ochtends vroeg een 17 jarige jongen, Rishi Chandrikasing, doodgeschoten op perron 4 van het Station Hollands Spoor in den Haag, na dat wat een valse of verkeerde melding van gebruik van geweld door deze jongen blijkt te zijn geweest.

====
De volledige tekst en links hieronder zijn in iets bijgewerkte/verbeterde vorm te downloaden als PDF, zoals ingediend als NOTA aan Burgermeester van Aartsen, B & W en de Gemeenteraad van Den Haag, op 25 november 2013.
imaginarymuseum.org/downloads/ProtocolPolitieGeweldRishi2…
====

De zaak is nog steeds niet afgehandeld en het verloop van het onderzoek en de reacties door de autoriteiten naar buiten zijn een aaneenschakeling van blijken van onvermogen. In mei dit jaar was al geheel en duidelijk dat de jongen niet gewapend was en dat de agent die het dodelijk schot loste dit zonder voldoende redenen deed en dan ook nog op een wijze die niet strookt met de regels voor het gebruik van een dienstwapen. De laatste officiële mededeling van het Openbaar Ministerie in deze zaak dateert van 8 mei 2013: “OM vervolgt politieambtenaar dodelijk schietincident Hollands Spoor”
www.om.nl/actueel/nieuws-persberichten/@160890/vervolgt

Sindsdien zijn er door Justitie geen nieuwe officiële verklaringen gegeven en is de vervolging nog steeds niet omgezet in een rechtszaak. Of de betrokken agent – tegen wie vervolging is ingesteld – al die tijd ‘buiten dienst gesteld is’, of niet langer straatdienst doet, of niet langer een wapen mag dragen, is ONBEKEND. Ook die onduidelijkheid is deel van het falend beleid.

Op 15 oktober werd door de Politie van Den Haag en omstreken de doofpotstilte doorbroken. Een tactische zet, omdat wel aangevoeld werd dat in een situatie waarbij stukje bij beetje publiekelijk duidelijk is geworden hoe zeer de poltie, bijna een jaar terug, in de fout gegaan was, nog langer zwijgen en nalaten van enig teken van schuldbesef, het imago van burgermeester, politie en openbaar ministertie nog meer zou aantasten. Dus werd een halfslachtig persbericht verspreid, waarin stond dat de politie de begrafeniskosten van de doodgeschoten jongen vergoed had, maar dat dit niet als een schuldbekentenis opgevat diende te worden. Reacties – kort daarop – maakten duidelijk dat het slechts om een bijdrage in een deel van de begrafeniskosten ging.
www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/politie-betaalt-uitvaa…

Op geen enkel moment nog is ter sprake geweest dat daar waar een overheidsdienaar ten onrechte, alsook foutief zijn wapen gebruikend, een burger dood, de overheid gehouden is een aanzienlijke som aan smartengeld aan de getroffen nabestaanden uit te betalen. Het dient niet te gaan om duizenden euros als bijdrage in de kosten van de begrafenis van de doodgeschoten jongen, het gaat om vele tonnen aan smartengeld, ook al is een mensenleven niet in geld uit te drukken.

Als zulk een eis achterwege blijft, raakt de overheid zelf te weinig doordrongen van wat haar taak en positie is als het gaat om het leven van burgers. Een misstap van de overheid – hier letterlijk zo met een hollende agent die schoot – dient ook voor de inhoud van de schatkist van staat, gevolgen te hebben. Een overheid die haar onderdanen niet ontziet als het gaat om gewenst gedrag af te dwingen, door het opleggen van geldboetes, zou datzelfde beleid ook op zichzelf dienen toe te passen. Enkel dan is er zicht op een verandering van wapeninzet en -gebruik. Zeker moet ook het hoofd van de politieregio, waar ontoelaatbaar geweld gebruikt is in een situatie door de politie verkeerd ingeschat is, als directe verantwoordelijke, beboet worden door inhoudingen op zijn/haar aanzienlijke salaris. Overheidsdienaren dienen hun falen ook ‘in hun portemonnee te voelen’.

Het is verwonderlijk dat de rechtshulp die de ouders van Rishi krijgen op zulk een dociele wijze vorm gegeven wordt. Zo wordt door een van de advocaten van de familie naar de pers toe zelfs waardering voor de bemiddelende rol van burgermeester Van Aartsen uitgesproken, daar waar deze direct na het drama, alsook vele maanden daarna in gebreken is gebleven:

“Volgens Kadir heeft de politie ongeveer een tiende van de totale kosten betaald, de rest staat nog open. “Het is een beetje voorbarig te stellen dat de politie alle kosten voor de uitvaart voor haar rekening heeft genomen. Ik hoop voor de nabestaanden dat het zover nog gaat komen.” Kadir wil niet zeggen hoeveel de uitvaart heeft gekost. De raadsman roemt het optreden van de Haagse burgemeester Jozias van Aartsen. “Dankzij de bemiddeling van Van Aartsen is de politie met geld over de brug gekomen.”
denhaagfm.nl/2013/11/15/politie-heeft-maar-klein-deel-uit…

Het is natuurlijk aan de nabestaanden hoe zij zich willen laten vertegenwoordigen, maar het kan ook niet ongezegd blijven dat de rechtsbijstand van de familie Chandrikasing tot nog toe bijster weinig assertief geweest is.

DE STAD DEN HAAG DIE HET WERELDCENTRUM VAN MENSENRECHTEN WIL ZIJN ZOU ER GOED AAN DOEN EERST EENS BIJ ZICH ZELF TE RADEN TE GAAN.

==================
Deze inleiding op het voorstel voor
EEN ANDER PROTOCOL BIJ AFHANDELING VAN GEWELDGEBRUIK DOOR POLITIE
schreef ik 165 dagen na het doodschieten van Rishi:

Kort na het drama van het doodschieten van Rishi, schreef ik een brief aan een academische specialist m.b.t. ‘politiegeweld’ werkzaam bij de Vrije Universiteit Amsterdam. In die brief formuleer ik een mogelijke andere aanpak bij dodelijke politie-schietincidenten en ik vroeg hem om een reactie en suggereerde ook een meer actieve deelname van kenners van de problematiek, zoals hij, aan het publieke debat. Daarop kwam een beleefd antwoord, zonder dat dit leidde tot enige directe deelname uit universitaire kringen aan het publieke debat over wapengebruik en politie.

Het heeft bijna een half jaar geduurd voordat het onderzoek van Justitie in de zaak Rishi zover was afgerond dat het Openbaar Ministerie besloot dat deze zaak niet – zoals gebruikelijk – geseponeerd diende te worden, maar dat tegen de betreffende politieman vervolging ingesteld wordt en er dus een rechtszaak komt.

Ik vind – van het begin af aan – dat de wijze waarop dit drama door de betrokken autoriteiten (burgermeester, politiechef, openbaar ministerie) behandeld werd, dusdanig onbevredigend dat ik besloot een enigszins ingekorte en aangepaste versie van die brief alsnog publiek te maken. Dit omdat daarin voorstellen staan hoe zulk soort dramatische zaken anders en beter behandeld zouden kunnen worden.

——-
(enigszins aangepaste en ingekorte versie)

VOORSTEL VOOR FATAAL-VERLET BIJ DODELIJKE SCHIETINCIDENTEN POLITIE
29 november 2012

aan: J.S. Timmer,
Universitair hoofddocent Politiestudies,
Vrije Universiteit Amsterdam.

Wapengebruik door politie met dodelijk afloop zijn gelukkig in Nederland weinig frequent en tevens daardoor gecompliceerd om mee om te gaan. Ik hoop dat u mij vergeeft enigszins omstandig mijn betoog en vraag aan u over te brengen.

Ik ben één van de opstellers van een manifest/affiche uitgegeven in het jaar 1981 “Politie Geen Wapens Maar Woorden – bij de dood van Meta Hofman”, uitgeven na het doodschieten van een jonge vrouw in haar eigen keuken door een politieagent die zei uit zelfverdediging gehandeld te hebben toen zij een aardappelschilmesje van het aanrecht pakte. Wij kenden de familie alsook de omstandigheden van een vrouw in psychische nood die een fles frisdrank door haar raam gooide, waarop de politie aan kwam snellen. De ondertitel van dat manifest was: “De politie moet leren geduld te oefenen, inplaats te oefenen in het raak schieten; zij moet leren haar werk te doen zonder dat zij vuurwapens draagt.”
flic.kr/p/dx3qyj

In dat manifest worden 7 andere dodelijke politie-schietincidenten genoemd in de jaren 1980-1981. Het was – ook toen – meer dan een enkel incident.

Het jongste tragische geval van de 17 jarige jongen Rishi die afgelopen zaterdag op het Station Hollands Spoor werd doodgeschoten zal u zeker niet ontgaan zijn.

Het feit dat burgermeester Van Aartsen en de Haagse politiestaf niet direct besloten hebben om de betreffende agent op de één of andere wijze ‘buiten dienst’ te plaatsen – zonder dat daarmee gezegd hoeft te zijn dat deze agent verkeerd of strafbaar gehandeld heeft, leidde vervolgens tot de gebruikelijke rommelige spiraal van zeggen dat er niets gezegd wordt (hangende het onderzoek) en vervolgens toch bij voortduring reacties geven.

Het is niet verwonderlijk, dat ik bij een eigen kort onderzoekje om te zien hoe structureel dat rommelige beleid nu is, ik bij uw proefschrift uit het jaar 2005 belandde: “Politiegeweld – geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland”
www.fsw.vu.nl/nl/Images/Politiegeweld_tcm30-261267.pdf

In de slotconclusie van uw proefschrift stelt u onder meer:

“De politie en het bevoegd gezag hebben zich onvoldoende inspannen om meer en beter verantwoording af te leggen over het aangewende politiegeweld. Melding en rapportage zijn gemiddeld gesproken onveranderd slecht georganiseerd. Beoordeling en evaluatie zijn stiefkinderen van intern beleid. De politie negeert op dit punt het politiek-bestuurlijk leidmotief in de opsporing ‘geen bevoegdheid zonder verantwoordelijkheid, geen verantwoordelijkheid zonder verantwoording’.”

U constateert dat in het in 2005 en nu in 2012 is er weinig of niets veranderd.

Met afkeer heb ik de afgelopen week de berichtgeving over de zaak Rishi gevolgd. Een spiraal van onvermogen wordt zichtbaar in de media. Dat leidt dan, middels een kranten of televisiebericht over een bekraste of met een viltstift beschreven stoeptegel met een bedreiging aan het adres van de politie, op de plaats van het schietincident, tot een persbericht van Justitie, dat zulke bedreigingen zeer serieus genomen zullen worden. De gebruikelijke directe en indirecte doodsbedreigingen die altijd in zulke gevallen op de sociale media te vinden zijn, werden door het Openbaar Ministerie tegelijkertijd bewust genegeerd.
In mijn visie had dit alles voorkomen, of op zijn minst verminderd, kunnen worden, als Politie, Justitie en de Burgermeester een bedachtzamer beleid hadden gevoerd.

De wijze waarop autoriteiten menen ‘het gezag’ te moeten beschermen, verkeerd meestal in haar tegendeel. Hangende de uiteindelijke waarheidsvinding van het justitiële onderzoek, gaat het steeds mis.

Mijn eigen eerste analyse in de zaak Rishi Chandrikasing vind u in dit destijds door mij gepubliceerde artikel:

“AFKETSENDE VERANTWOORDELIJKHEID door Justitie & Politie voor dodelijk politieschot op 17 jarige jongen Rishi op Station Hollands Spoor 24/11/2012”
flic.kr/p/dwVg7k

Ik geef hierbij een aanzet om te komen tot een

PROTOCOL VOOR AFHANDELING POLITIEGEWELD MET DODELIJKE AFLOOP

—–Ik zie vier mogelijke veranderingen van beleid:

1) voorstel: FATAAL-VERLET
In alle gevallen van wapen of geweldgebruik van politiemedewerkers, waarbij er doden vallen, een nieuwe vorm van buiten-dienst-stelling creëren, een soort ‘Fataal-Verlet’, waarbij de betreffende agent – hangende het onderzoek – met bijzonder verlof gestuurd wordt, mogelijkerwijs ook met een tijdelijke andere beschermende verblijfplaats voor haar/hem en het gezin.
Zo’n ‘Fataal-Verlet’ houdt noch een veroordeling, noch een vrijspraak in. Het is ‘het voorgeborchte van de waarheid’. De betreffende agent wordt met andere woorden ‘in limbus’ (limbo) geplaatst. Burgermeester en Officier van Justitie maken dit bekend en zeggen daarbij dat het doel is om de onafhankelijkheid van het nadere onderzoek naar wat er gebeurd is te waarborgen. Tevens geeft hen dat de mogelijkheid om – op geloofwaardige manier – publiekelijk het verlies van mensenlevens te betreuren en andere initiatieven van empathie te ontplooien, zowel naar de nabestaanden/vrienden van het slachtoffer, als naar de politie functionaris die door zijn/haar werk betrokken is geraakt bij het doden van een medemens.
Tweemaal haalt u in uw proefschrift dit algemene principe aan:”Het adagium van ‘geen bevoegdheid zonder verantwoordelijkheid, geen verantwoordelijkheid zonder verantwoording’ (Commissie Van Traa, 1996: 9) wordt op dit punt niet consequent gevolgd.”
Het is vervolgens, ook in de zaak van Rishi weer, deze “verantwoording” die nog tijdens het lopende onderzoek even rommelig als éénzijdig gestalte gegeven wordt, tot op de ontkenning via de pers van het OM van een getuigenverklaring die zij zelf ook gehoord heeft (gedocumenteerd in mijn hierboven aangehaalde artikel).
Het is begrijpelijk dat het Justitieapparaat op wenst te komen voor de politiemedewerkers die bij de uitoefening van hun functie geweld hebben moeten gebruiken, toch moet daar een ander beleid gevonden worden dat meer restrictief is. Als er al gecommuniceerd wordt met de pers, dan dusdanig zorgvuldig geformuleerd, dat bevooroordeeldheid niet verweten kan worden. In de zaak Rishi is dat alles hopeloos misgegaan.

2) voorstel: ROL BURGERMEESTER MEER NADRUK OP BETROKKEN BURGERS
Burgermeester en Openbaar Ministerie zijn al twee spreekbuizen en ook dat levert problemen op.Wie de reacties van Haagse jongeren uit hetzelfde milieu als Rishi leest (met name een speciale Facebook-pagina:

www.facebook.com/RipRishiChandrikasing

vindt daar vele uitingen van de overtuiging dat politie en justitie deze zaak in de doofpot gaan stoppen, dat de agent kwade bedoelingen had, enzovoorts. ‘Verantwoording’ en ‘verantwoordelijkheid’ uit uw adagium zijn dacht ik niet bedoeld als abstracte idealen, maar als concrete maatschappelijke instrumenten. Een overheid die vertrouwen wekt en niet het tegendeel is wat wij allen willen. Ik denk dat de rol van de Burgermeester als Hoofd van de Politie, alsmede als burgervader of -moeder, nadere aandacht verdient.

De burgermeester bevindt zich nu in de schizofrene situatie om zowel “het eigen” politiekorps te verdedigen als “de belangen van de burgerij” te behartigen. Van Aartsen probeerde dat in dit geval eerst te omzeilen door te zeggen geen mededelingen te doen, waarna hij binnen enkele uren toch maar ging communiceren via een brief aan de Gemeenteraad, waarin hij ook uitspraken deed over waarom het Openbaar Ministerie wellicht – hangende het onderzoek – toch wat gaat zeggen. Het Openbaar Ministerie, zoals ik documenteer, communiceert dan herhaaldelijk en met weinig takt tegenover degene die zich vereenzelvigen met het slachtoffer (zie link naar brief Burgermeester Van Aartsen in mijn on-line artikel van 24/11/2012).
Er zijn talloze middelen die voor zover ik weet buiten beschouwing zijn gelaten, zoals het uitnodigen op het stadhuis van een delegatie van Rishi zijn vrienden, waarbij hen de te volgen procedure uitgelegd wordt en de burgermeester niet enkel als ‘voorlichter,’ maar ook als ‘bemiddelaar’ kan optreden voor het overdragen van gegevens die mogelijk buiten het zicht van Justitie zijn gebleven. Openlijk blijk van medeleven met de direct betrokken politiemensen is dan ook mogelijk en passend. Formeel wordt een burgermeester ook aangesteld om ‘boven de partijen’ te staan.

3) voorstel: GROTERE TERUGHOUDENDHEID VAN HET OPENBAAR MINISTERIE BIJ VERSTREKKEN VAN INFORMATIE OF REAGEREN OP BERICHTGEVING
Voor Justitie, in de vorm van het Openbaar Ministerie, zou het adagium uit de rechtszaal moeten gelden “Aquila non capit muscas”, een adelaar vangt geen vliegen.
Teveel communicatie doet immers altijd afbreuk aan de intenties en kwaliteit van het onderzoek. Er dient daarom een goede vertrouwensrelatie tussen burgermeester en OM te zijn om de druk van de combinatie media/publieke opinie te weerstaan.

4) voorstel: ENKEL DAGEN MORATORIUM IN BERICHTGEVING
Laatste belangrijke punt gezien de druk van publiek en media bij een geval van een dode als gevolg van politieoptreden, is de tijdsduur van het onderzoek. Doelbewuste vertraging van het naar buiten brengen van resultaten die voldoende gegrond geacht kunnen worden, zal vaak aan de orde zijn. Angst voor verwachte onrust doordat de gemoederen nog verhit zijn is dan een drijfveer. Doordat er meestal van te voren niet vast te stellen is wanneer een onderzoek afgesloten kan worden, of wanneer genoeg duidelijke voorlopige resultaten ter beschikking komen, zou het goed zijn om een ‘moratorium’ van enkel dagen van te voren vast te stellen en publiek en media vooraf te beloven binnen een van te voren genoemde termijn van enkele dagen (zeker minder dan een week) met de eerste gegevens naar buiten te komen. Vragenstellers kunnen dan verwezen worden naar zo’n eerste publiekmaking van het Openbaar Ministerie.
Afgelopen week bleek weer dat de autoriteiten naar het hen uitkomt zeggen dat “hangend het onderzoek geen mededelingen gedaan worden” om vervolgens dat zelf toch weer te doen als dat opportuun blijkt. Zo wordt wantrouwen gecreëerd en aangewakkerd.

—–Hoe lastig ook, we kunnen niet ermee blijven volstaan om decennia lang te constateren dat het voorkomen en afhandelen van schietincidenten niet goed is.

Het instellen van een protocol dat ik nu even Fataal-Verlet heb genoemd zie ik ook als een sterk signaal naar de politiemannen en -vrouwen die met wapens omgaan en tevens is het een pleidooi voor meer en betere training van ons politiekorps om met woorden in plaats van met kogels situaties te leren oplossen.

Hoogachtend
Tjebbe van Tijen

PS De moderne media die wij hebben zouden gebruikt kunnen worden om verschillende historische schietincidenten te documenteren en als interactief terugspeelbaar, meervoudige oplossingen aanbiedend spel te spelen tijdens de opleiding.

Op zaterdagmorgen vroeg op  24 november 2012 werd op het Station Hollands Spoor een 17 jarige jongen, Rishi Chandrikasing, door de politie doodgeschoten. De omstandigheden waren onduidelijk, echter vond ‘het overleg’ van burgermeester en hoofdcommissaris van politie en de Officier van Justitie, het niet nodig de agent die het dodelijk schot loste in afwachting van een komend onderzoek op non-actief te stellen.
Jozias van Aartsen was de verantwoordelijke burgemeester.
Deze dodelijke schietpartij en de wijze waarop die afgehandeld werd grepen mij aan en wekten ook mijn verontwaardiging over het optreden van de Haagse autoriteiten. Ik heb in dei tijd 11 prenten en artikelen verspreid op sociale media, alsook een open brief aan de burgemeester van den Haag Van Aartsen geschreven.
Nu Jozias van Aartsen benoemd is tot interim burgemeester van Amsterdam, heb ik de behoefte (3/11/2017) enkele Haagse conflicten waar in hij een rol speelt, in herinnering te brengen [ik herplaats op dit blog 4 van de 11 postings; dit is nummer 2].

27 november 2012

DIT IS GEEN RECONSTRUCTIE MAAR EEN OBSERVATIE van het fatale schot dat een Haagse politieagent afvuurde op de 17 jarige Rishi in Den Haag afgelopen zaterdag. Het dubbelspel van “geen commentaar tot het onderzoek afgesloten is” en het bij stukjes en beetjes lekken van informatie die de politie in een niet al te kwaad daglicht moet stellen is inmiddels begonnen.

Las vandaag dit bericht op de website van Omroep West en vond dat passen in de bekende strategie om het slachtoffer zo zwart mogelijk en de politie zo wit mogelijk af te schilderen. (1) Deed deze primitieve reconstructie op basis van de foto’s die on-line staan. Wat opvalt is dat het ‘blinden-profiel’ van de voor onderzoek verwijderde perrontegels in de lengte as van de mogelijke kogelbaan liggen. Met mijn lekenoog denk ik dat een kogel die op zo’n profiel stuit naar rechts of links wegketst en niet onder een hoek van om en nabij de 45 graden omhoog schiet.

Onverkwikkelijke affaire, met het kenmerkende profiel van autoriteiten die anderen gedragsregels bij zulke incidenten willen opleggen, maar niet zichzelf.

De politie is gemachtigd geweld te gebruiken, maar dat wel met dit algemeen aanvaarde uitgangspunt: “Geen bevoegdheid zonder verantwoordelijkheid, geen verantwoordelijkheid zonder verantwoording”, een kernbegrip uit een recent proefschrift over politie en geweld door Jaap Timmer, werkzaam aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. (2)

Is het niet Justitie, Politie en Burgermeester die desgevraagd plegen te zeggen “Gaande het onderzoek geen commentaar”? Die houding moet dan door hen consequent volgehouden worden. Dat is in deze zaak geheel niet het geval. Eerst werd toegegeven dat de jongen niet gewapend was, vervolgens was er een kennelijke behoefte bij de justitiële autoriteiten om zich te rechtvaardigen, eerst met algemene uitspraken die het neerschieten van een ongewapende jongen moesten verzachten “dat nog niets vast stond en niets uit te sluiten” was, vervolgens de hierboven aangehaalde mededeling dat de agent mogelijk “niet gericht op Rishi heeft geschoten.”

Vervolgens worden -zoals gebruikelijk – van alle kanten al dan niet confidentiële gegevens over het criminele verleden van Rishi in de media verspreid. In welke mate Politie en Justitie hier een hand in hebben is natuurlijk nooit echt aantoonbaar. Wel is er altijd een discrepantie tussen de bescherming van de persoon van de schietende politieagen en die van het slachtoffer. (3)

Met de huidige ‘sociale media’ van het internet kunnen we het effect van dit mediabeleid direct waarnemen. De weergave van het ‘eigenlijke icident’, verschuift al gauw naar het aflezen van iemands kerfstok, of dat nu voor het verloop van het incident ter zake is of niet. Vluchtige journalistiek waarbij een vaak onvoldoende onderzocht verleden bepalend wordt voor de weergave van het heden.

Een typisch voorbeeld is deze dame op Twitter op 26/11/2012, waarschijnlijk op de ‘primeur’ van De Telegraaf:

“Goed dat er wordt gezegd dat die #rishi geen heilige was. Hij had al veel op zijn kerfstok. Een agent schiet echt niet zomaar.”

Dat is een verbijsterend kortzichtige opvatting, aangezien wij (vrijwel) zeker weten dat de politieagenten op het Station Hollands Spoor op het moment van schieten de identiteit van Rishi nog niet kende en zo ook niet zijn strafblad. Toch heb ik enkele tientallen van zulke reacties gezien ook op ‘comments’ op Facebook, Twitter, Blogs en bij lezersreacties op on-line krantenberichten. Met andere woorden, verdachtmaking van een slachtoffer loont meestal. Zeker als het slachtoffer dood is.

Door deze dubbele houding komen de terloopse mededelingen van het Openbaar Ministerie en andere autoriteiten over “mogelijke afketsende kogels” in een kwaad daglicht te staan, voor degenen die met het slachtoffer sympathiseren. Dit laatste had voorkomen kunnen worden, door de politieman – ook voor zijn eigen belang – buiten dienst te stellen en dan ook echt geen mededelingen te doen lopende het onderzoek. Dit wordt des te meer duidelijk doordat inmiddels ook doodsbedreigingen aan de agent die geschoten heeft geuit zijn. (4)

Degene die dat had kunnen voorkomen is burgermeester van Aartsen die daartoe de bevoegdheid heeft. Hij had de bereffende agent met ‘Schiet-Verlet’ moeten sturen, dat is geen schande, maar een publiekelijk blijk van de nodige distantie, waarbij allen die betrokken zijn of zich betrokken voelen het meest gebaat zijn. Helaas deze wijsheid ontbrak hem. Van een aanvankelijk halfzacht “geen commentaar” op 26/11/2012 14:03, tot een drie uur later (17:13) later geuit medeleven in een persbericht en een brief aan de gemeenteraad met de verwanten van het dodelijke slachtoffer. (5) In de brief wordt – trouwens – niets gezegd over het buiten dienst stellen van de agent die schoot. (6)

Wie de Facebook pagina’s over deze tragedie naleest kan leren wat er onder jongeren die zich met het slachtoffer identificeren leeft. Ook de foto’s van de eerste stille tocht naar het perron met al die gezichten vol van droeve woede, maken duidelijk dat de autoriteiten nu al decennia lang bij de afwikkeling van zulk soort drama’s, niet in staat zijn om de opgeroepen emoties te begrijpen en de nodige empathie voor allen die betrokken zijn, niet weten duidelijk te maken. (7)

Als het uiteindelijk mogelijk blijkt toch een afketsende kogel geweest te zijn, dat de agent in kwestie naar beneden schoot op de benen, dan is wel duidelijk dat deze agent dusdanig onbekwaam in het gebruik van zijn/haar dienstwapen was. Zoiets moet bij de verplichte schiettesten geconstateerd zijn. Onverantwoord om zo’n onbekwame politieambtenaar af te sturen op een melding van een gewapend persoon op het perron van Hollands Spoor. Het betekent dat de betreffende agent of struikelde terwijl hij/zij schoot, of niet in staat was op een lichaamsgebied van het onderlij – een gebied met zo’n 80 centimeter lengte – te richten en te raken. Dat is niet zoiets als aan de buitenrand van een schietschijf schieten, maar gewoon ver naast de schietschijf schieten.

De Politiebond greep al deze tragedie aan om nog eens te wijzen op de gebrekkige training van Nederlandse politieagenten in het schieten. (8)

Ik denk dat de gebrekkige training sociale vaardigheden van de politie eerst aan de orde zou moeten komen: voorkomen is immers beter dan genezen.

“Handen omhoog of ik schiet” en dan als dat niet direct gebeurd schieten – zo lijkt nu de gang van zaken – en dat is een stompzinnige dialoog met een aan te houden verdachte. Nog afgezien van de vraag of de agenten die immers op iemand met een wapen dachten af te gaan, wel een kogelvrij vest aangetrokken hadden en of er wel of niet eerst een waarschuwingsschot in de lucht afgeschoten is. Het zijn dat soort gegevens die doelbewust niet gegeven/gelekt worden door Justitie en Politie.

Naschrift————

En weer was er vandaag een voorbeeld van het regeren van Justitie op berichtgeving in de media, dit maal wel heel specifiek, als de berichtgever in deze Omroep West het juist weergegeven heeft: Omroep West zond een kort interview uit en plaatste een bericht op haar website op woensdagmiddag 28 november om 17:20 met een ooggetuige die een andere lezing geeft, een ooggetuige die ook door Justitie gehoord is: “Rishi had zijn handen in de lucht” zegt zij en vertelt vervolgens hoe geschokt ze was door het gebeuren dat zij vanaf een ander perron gezien had. In dat zelfde bericht staat al weer een reactie van Justitie: “Het Openbaar Ministerie heeft zojuist laten weten dat volgens haar de verklaring van de getuige feitelijk onjuist is.” (9)

Dit is verbijsterend. Waarom geeft het OM gewoon “geen commentaar”, of beperkt zich tot zoiets dat “deze getuige gehoord is en haar zienswijze meegenomen zal worden in het onderzoek.”? Het mediabeleid van Justitie is een rommeltje, de distantie die van Justitie verwacht moet worden is niet aanwezig.

Die dubbelzinnigheid is kennelijk een uitvloeisel van het dualisme dat verwoord wordt in de brief van burgermeester Van Aartsen van 26/11/2012 aan de Gemeenteraad:

“Het onderzoek is nog in volle gang en daarom is het OM in deze fase van het onderzoek terughoudend in de berichtgeving. Tegelijkertijd ziet het OM het zwaarwegende maatschappelijke belang om in deze zaak het publiek te informeren.”

Dit publiek informeren kan heel goed een averechts werking hebben. Vrouwe Justitia is niet voor niets geblinddoekt. Nu hebben we een Justitie die voortdurend onder de doek door naar de publieke media gluurt en dan de weegschaal laat dippen in de richting van het politie-apparaat.

Zie ook het tableau: In Memoriam Rishi Chandrikasing: “Politie Geen Wapens Maar Woorden”
flic.kr/p/dwoG8g

—–
(1) Omroep West 27/11/2012: “Politiekogel die Rishi doodde ketste mogelijk af via grond”
www.omroepwest.nl/nieuws/27-11-2012/politiekogel-die-rish…

(2) Proefschrift van Jaap Timmer uit het jaar 2005, “Politiegeweld -Geweldgebruik van en tegen de politie in Nederland”; hoofdstuk ‘Toetsing van politieel geweldgebruik’; pagina 203
www.fsw.vu.nl/nl/Images/Politiegeweld_tcm30-261267.pdf

(3) De Telegraaf 26/11/2012; een bericht met 625 reacties: “Rishi had straatverbod; door Gerda Frankenhui – DEN HAAG – “De 17-jarige Rishi Chandrikasing die zaterdagochtend vroeg op een perron op station Hollands Spoor in Den Haag door de politie werd doodgeschoten, had helemaal niet op straat mogen zijn.”
www.telegraaf.nl/binnenland/21108889/__Rishi_had_straatve…
NB De advocaat van de familie van Rishi verklaard later aan verslaggever Vincent Veenman dat de donderdag voor het schot met de dodelijke afloop, de jeugdrechter juist besloten had dat dit avond/nachtverbod juist weer opgeheven was. Het bericht in De Telegraaf was dus onjuist. Zie video op Omroep West pagina op 1:40 voor documentatie van dit feit.
www.omroepwest.nl/nieuws/27-11-2012/politiekogel-die-rish…

(4) Omroep West 28/11/2012: “De agent die zaterdagochtend de 17-jarige Rishi dood schoot wordt met de dood bedreigd. De politie neemt de bedreigingen zeer serieus en laat weten dat de Rijksrecherche de intimidaties in het onderzoek meeneemt.
Zo staat er op een van de tegels waar Rishi om het leven kwam ’the cop will die, promise’. Ook in verschillende tweets wordt in harde bewoordingen gesteld dat de politieagent dood moet.”
www.omroepwest.nl/nieuws/28-11-2012/agent-die-op-rishi-sc…

(5) Omroep West 26/11/2012 14:03: “De Haagse burgemeester Jozias van Aartsen wil niet reageren op de dood van de 17-jarige Rishi. Dat is de jongen die zaterdagochtend door de politie is doodgeschoten op Station Hollands Spoor in Den Haag. // Van Aartsen is korpsbeheerder van de regio Haaglanden en daardoor verantwoordelijk voor de politie. Volgens een woordvoerder wil de burgemeester niet reageren zolang het onderzoek naar de toedracht nog loopt.
www.omroepwest.nl/nieuws/26-11-2012/van-aartsen-reageert-…

Omroep West 26/11/2012 17:13: “Burgemeester Jozias van Aartsen van Den Haag ‘betreurt’ de ‘fatale afloop van het incident’ afgelopen zaterdagmorgen op station Hollands Spoor. ‘Voor de naasten en vrienden van de overledene is het uiteraard een drama’, schrijft de burgemeester in een brief aan de Haagse gemeenteraad.”
www.omroepwest.nl/nieuws/26-11-2012/burgemeester-betreurt…

(6) 26/11/2012 Brief Burgermeester J.J. van Aartsen aan de Haagse gemeenteraad in zake “Schietincident Hollands Spoor” in PDF formaat
www.omroepwest.nl/sites/default/files/Brief%20burgemeeste…

(7) Facebook pagina van vrienden: “Rishi Chandrikasing (Stop politie geweld)”
www.facebook.com/events/410367709033782/410796778990875/?…

(8) Trouw 26/11/2012: ‘Te weinig schiettraining bij politie’ − bron: ANP
‘Politiemensen vinden dat ze te weinig training krijgen voor het gebruik van hun vuurwapen. Dit wordt ook al jaren en zeker in drie rapporten bevestigd. Het is daarom niet te begrijpen dat de politieleiding en de minister van Veiligheid en Justitie dit niet laten verbeteren?’, zegt voorzitter Gerrit van de Kamp van politiebond ACP maandag desgevraagd aan het ANP.

(9) Omroep West 28/11/2012 – 17:20: Ooggetuige: ‘Rishi had zijn handen in de lucht’ (tekstbericht + video)
www.omroepwest.nl/nieuws/28-11-2012/ooggetuige-rishi-had-…

Op zaterdagmorgen vroeg op  24 november 2012 werd op het Station Hollands Spoor een 17 jarige jongen, Rishi Chandrikasing, door de politie doodgeschoten. De omstandigheden waren onduidelijk, echter vond ‘het overleg’ van burgermeester en hoofdcommissaris van politie en de Officier van Justitie, het niet nodig de agent die het dodelijk schot loste in afwachting van een komend onderzoek op non-actief te stellen.
Jozias van Aartsen was de verantwoordelijke burgemeester.
Deze dodelijke schietpartij en de wijze waarop die afgehandeld werd grepen mij aan en wekten ook mijn verontwaardiging over het optreden van de Haagse autoriteiten. Ik heb in dei tijd 11 prenten en artikelen verspreid op sociale media, alsook een open brief aan de burgemeester van den Haag Van Aartsen geschreven.
Nu Jozias van Aartsen benoemd is tot interim burgemeester van Amsterdam, heb ik de behoefte (3/11/2017) enkele Haagse conflicten waar in hij een rol speelt, in herinnering te brengen [ik herplaats op dit blog 4 van de 11 postings; dit is nummer 1].

Amsterdam 4 november 2017, Tjebbe van Tijen.

26 november 2012

Wij kennen de ware toedracht (nog) niet, maar een kogel in de nek door dat die afgekaatst is, lijkt mij onwaarschijnlijk. Ook las ik (nog) niet iets over het afvuren van een waarschuwingsschot. Het verleden van Rishi doet verder niet ter zake (1), want ook de politiemensen die naar het station gestuurd waren kenden zijn identiteit nog niet toen zij hem toeriepen “handen omhoog” en kort daarop één of meerdere schoten afvuurden.Wij weten niet of er nog meer over en weer geroepen is. Het lijkt er op van niet. (2)

Het niet op non-actief stellen van de politieagent die geschoten heeft is even gebruikelijk als onverstandig. (3) Het wakkert woede aan bij de vriendenkring van het slachtoffer en hen die zich daarmee vereenzelvigen en het het is het tegendeel van een bescherming van de betrokken politieagent.

Het op non-actief stellen van een agent nadat deze een dodelijk schot afgevuurd heeft zou in Nederland nu eens eindelijk tot standaardprocedure verklaard dienen te worden.

Dit laatste deed mij dan ook reageren op deze voor mij onbekende jongen en zijn tragische dood. Ik vatte het gebeuren in deze prent samen.

——–
Het bovenste beeld is een “stille tocht’ voor de doodgeschoten Rishi van zijn vrienden. (4)

Het middelste beeld is een foto van de schietbaan van de Rotterdamse politie, aangezien ik er geen van Den Haag kon vinden. Voor zover ik weet worden agenten geacht voldoende getraind te zijn nadat ze 8x op een schietbaan geschoten hebben, buiten de virtuele trainingen via een computer.
Training om met woorden een situatie op te lossen zijn duidelijk onvoldoende bij het team dat naar het Hollands Spoor uitgerukt is na die – nog mysterieuze – melding van een gewapende man.

Het één na onderste beeld is de plaats delict op Perron 4 van Station Holland Spoor, op de vroege ochtend van zaterdag 24 november 2012.

Het onderste beeld toont het gangbare vuurwapen van de Nederlandse politie.
——

“POLITIE GEEN WAPENS MAAR WOORDEN” (5) daarvoor heb ik al tientallen jaren geleden actie gevoerd en nu ook weer.

Er is door Haagse jongeren een initiatief voor een demonstratie in het Zuiderpark in Den Haag op zaterdag 1 december. Zie hun Facebook-pagina
www.facebook.com/events/410367709033782/permalink/4104126…
—–
1) Zoals meer gebeurd wist de Telegraaf al snel te vermelden dat de doodgeschoten jongen een crimineel verleden had: “Rishi had straatverbod; door Gerda Frankenhui – DEN HAAG – “De 17-jarige Rishi Chandrikasing die zaterdagochtend vroeg op een perron op station Hollands Spoor in Den Haag door de politie werd doodgeschoten, had helemaal niet op straat mogen zijn.”
www.telegraaf.nl/binnenland/21108889/__Rishi_had_straatve…

2) Omroep West 25/11/2012: “Doodgeschoten Rishi (17) droeg geen vuurwapen”
www.omroepwest.nl/nieuws/25-11-2012/doodgeschoten-rishi-1…

3) Omroep West 26/11/2012: “Agent die op Rishi schoot niet geschorst”
www.omroepwest.nl/nieuws/26-11-2012/agent-die-op-rishi-sc…

4) Den Haag Direct 25/11/2012: “Stille tocht voor de door de politie neergeschoten Rishi op het Hollands Spoor”
www.denhaagdirect.nl/stille-tocht-voor-de-politie-neerges…

5) Zie affiche van de acties naar aanleiding van het doodschieten in 1981 van een jonge vrouw die overstuur was Meta Hofman in de keuken van haar woning, omdat zij een aardappelmesje in haar hand had. Zie voor de affiche van de actie het archief van het IISG:
disseminate.objectrepository.org/file/level2/10622/300510…

Op 4augustus 2014 publiceerde ik onderstaande prent en tekst over de toenmalige burgemeester van Den Haag: Jozias van Aartsen. Nu hij tot interim-burgemeester van Amsterdam benoemt is lijkt het mij goed deze (gedocumenteerde) tekst in herinnering te brengen.
Tjebbe van Tijen, Amsterdam  3 november 2017

Van Aartsen is een weifelaar als het gaat om geweld en wat daar tegen te doen, zie twee momenten uit zijn carrière 1999 – 2014.

In 1999 was hij minister van Buitenlandse Zaken ten tijde van de opkomst van Poetin en zijn medogenloze oorlog tegen de Tsjetsjeense opstand, waarbij Grozny, de hoofdstad van deze republiek die zich wilde afscheiden, vele malen zwaarder gebombardeerd werd als Gaza nu. (1) Dit zonder dat iemand er in Nederland met spandoeken of spreekkoren de straat voor op ging (noch voor of tegen de Russen of Tsjetsjenen).

Zo wist hij zich – later als burgermeester van Den Haag – ook niet ferm te uiten of te plaatsen toen een Haagse jongen van 17 jaar – onbedoeld of niet – toch doodgeschoten werd door een politieagent op station Hollands Spoor… nu twee jaar geleden. (2)

Zo is hij ook niet in staat gebleken om kritiek op het Haagse politieapparaat en haar optreden in migranten-wijken van deze gesegregeerde stad te verwerken, door op zijn minst een publiek correctief gebaar te maken in de richting van het omstreden Haagse politiecorps. (3)

Zo weer in 2014 met een Pro Palestijnse demonstratie, waar vlaggen ter ondersteuning van radicale islamisten gedragen werden en gezichtsbedekkende kleding, waardoor het niet mag verbazen dat al snel ook anti-joodse leuzen geroepen werden. (4)

Niet dat degenen die een petitie tekenden tegen hem als burgermeester opstelden, om zijn gebrek aan het verdedigen van Israelische belangen, nu een beter onderscheidingsvermogen hebben… hun selectieve verontwaardiging, is mij ook niet lief… waarom het geweld van de ene kant te verwerpen en dat van de andere kant te omarmen? (5)

Een ander Joods geluid in den Haag zou de hofstad niet misstaan hebben en wellicht zijn er ook enkele demonstranten van die richting geweest die het nieuws niet hebben gehaald.

Dit is een prent die tevens het dilemma van
DE VIJANDEN VAN MIJN VIJANDEN ZIJN MIJN VRIENDEN NIET
toont…. want niet alle Tsjetsjeense of ISIS opstandelingen, niet alle Israëlische of Russische militairen, niet alle aan Hamas gelieerde brigadisten, zijn ‘edelmoedige helden’ die enkel legitiem de “eigen burgers” verdedigen. Welk kamp je ook zou kiezen, ze gebruiken allen af te keuren geweld en wie weet de vraag welk geweld ‘proportioneel’ is of niet, ‘juist’ te beantwoorden?

Van Aartsen is van huis uit een protestant christelijke man die de VVD verkoos boven de ARP, die in het voetspoor van zijn vader, keurig stapje voor stapje de bestuursladder besteeg en dan steeds op het juiste moment wist over te stappen binnen het ambtelijke apparaat, tot op topniveau om vervolgens – zoals gebruikelijk – de politiek in te gaan. Een man die ambtelijke politiek bedreef, of het nu als minister van landbouw of van buitenlandse zaken was. De kunst van terughoudendheid en het uitstellen van beslissingen zijn kenmerken van zijn beleid. Wie de hier genoemde kwesties waarin hij verstrikt raakte probeert na te lezen wordt steeds overweldigd door de moeite die het kost om erachter te komen wat Van Aartsen nu eigenlijk zei en uiteindelijk wel of niet deed.

Procrastinatie, uitstelgedrag, voor je uitschuiven, wegschuiven, dat valt mij op – in een langer perspectief – bij het beleid van Van Aartsen, als ambtenaar, politicus, minister en burgemeester. Dat is niet enkel negatief, dat kan ook ruimte geven om tot een zinnig compromis te komen. Maar niet alles leent zich voor een tussenoplossing en soms dient er direct gereageerd te worden – met alle risico’s van een foute beslissing. Dat is een bekwaamheid, waar durf voor nodig is, iets waar Jozua van Aartsen niet in uitblinkt. Zijn rommelig beleid, met de eindeloos lang voortslepende affaire van de door de politie doodgeschoten Haagse jongen Rishi Chandrikasing, kan gezien worden als een omgekeerde carrière-stap die uiteindelijk zal leiden tot zijn val, struikelend over zichzelf.

Tot slot, Jozias van Aartesen is wel politicus genoeg om als hij iets gezegd heeft wat hij bij nader inzien niet gezegd had willen hebben, om – vanonder zijn manchetknopen – een hele reeks ontwijkingen uit te schudden. Zonder geheel en al te ontkennen, weet hij de aandacht te verleggen naar degene die hem proberen te citeren en dan kan hij minutieus uitleggen dat zij dat niet correct gedaan hebben, of nog beter niet hij heeft het omstreden zinnetje gezegd, maar een woordvoerder van of voor hem, die dan weer verkeerd geïnterpreteerd is. Van Aartsen presenteer zich dan steeds als de ‘ongrijpbare onbegrepene’, die het eigenlijk net iets anders bedoeld had, zoals in het aloude adagio “luister niet naar wat ik zeg, maar wat ik bedoel te zeggen.” (6)
—
(1) Van Aartsen, Minister van Buitenlandse Zaken in het Kabinet Kok I (1998-2002) Het citaat uit de prent komt uit dit krantenbericht van 30/9/1999, ik citeer hier de zinnen die van belang zijn voor de houding van Van Aartsen: “Russische bombardementen hebben een enorme vluchtelingenstroom op gang gebracht. Het Russische ministerie van Noodsituaties heeft honderd tenten en voedsel naar het gebied gestuurd. Ook de VN gaan hulp geven aan de vluchtelingen in Ingoesjië. De UNHCR, de VN-organisatie voor vluchtelingen, reageert hiermee op het verzoek om hulp van de deelrepubliek, die niet over opvangfaciliteiten beschikt. De Duitse en Amerikaanse regering spraken intussen hun bezorgdheid uit over een eventuele escalatie van het conflict. //De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Van Aartsen, vindt het nog te vroeg om Rusland te veroordelen wegens het optreden in Tsjetsjenië.”
www.digibron.nl/search/detail/012dddc5a838240611cda4d9/gr…

Tsjetsjenië (Chechnya) kende twee verschrikkelijke oorlogen, de eerste 1994 – 1996, de tweede 1999 – 2009. De omvang van het hier begane geweld in dit voormalig Sovjet Unie staatje in het zuiden van Kaukasus was van ongekende proporties. Het is duidelijk dat Van Aartsen (die hiervoor wel het rustige baantje van minister van landbouw had vervult), totaal niet opgewassen was tegen deze taak, ook speelt Nederland slechts een marginale rol. Zoals altijd waren er ook omkeringen van de rol van dader en slachtoffer, waarbij ook de van oorsprong Russsische inwoners het ontgelden moesten.

“Nog te vroeg om te veroordelen”, zei Van Aartsen in september 1999 en zo was hij ook één van de vele politici die de machthebbers in Moskou het gevoel gaven dat ze hun gang konden gaan, zoals een paar weken later. Op 21 oktober vond oorlogsmisdaad van de Russen plaats die bekend kwam te staan als “Grozny ballistic missile attack” “The Grozny ballistic missile attack was a wave of Russian ballistic missile strikes on the Chechen capital Grozny on October 21, 1999, early in the Second Chechen War. The attack killed at least 118 people according to initial reports,[1] mostly civilians, or at least 137 immediate dead according to the HALO Trust count.[2] Hundreds of people were also injured, many of them later died.”
en.wikipedia.org/wiki/Grozny_ballistic_missile_attack

Wie twijfelt over mijn opmerking over het bombardementsgeweld van Grozny (Tsjetsjenië en Gaza, bezoek deze fotodocumentatie van een North Caucasus web blog: “In 2003, United Nations declared Grozny “the most destroyed city on earth”, as the entire city infrastructure was destroyed and no building was left intact (literally).”
thenorthcaucasus.wordpress.com/2014/01/18/war-in-grozny-c…

Daar waar het aantal dodelijke slachtoffers van de Israel/Palestina confrontaties aan de Palestijnse kant dan, in de duizendtallen geteld worden, zijn het tienduizendtallen (tot over de honderduizend) bij de Tsjetsjeense oorlogen. Zie deze Wiki die in detail ingaat op de verschillende schattingen van de dodentallen daar.

Dit alles om aan te geven hoe weinig Van Aartsen geëquipeerd was om geweld van zulk een omvang te bestrijden.
en.wikipedia.org/wiki/Casualties_of_the_Second_Chechen_War

(2) zie de 11 neiwus-tableaus die ik over een periode van meer dan een jaar over deze zaak publiceerde, waaronder een link naar een open brief aan Van Aartsen (die hij heel ambtelijk netjes keurig beantwoorde).
www.flickr.com/photos/7141213@N04/sets/72157646240102873/

(3) 29/7/2014 Omroep West site: “DEN HAAG – Bij de politie van het bureau De Heemstraat in Den Haag is geen sprake van ‘structurele misstanden’ rond discriminatie en het gebruik van geweld. // Dat constateert de waarnemend Nationale Ombudsman, Frank van Dooren, in een rapport over het optreden van agenten in de Schilderswijk. De Nationale Ombudsman deed onderzoek na verschillende signalen, waaronder klachten van het ‘Actiecomité Herstel van vertrouwen’. Van Dooren wijst er echter ook op dat zowel de burgers in de Schilderwijk als de politie zich moeten inspannen om ‘escalatie te voorkomen’. // Het comité had zestig klachten over discriminatie en disproportioneel geweldgebruik tegen de bewoners. Toen hen werd gevraagd deze te concretiseren, bleven er zeventien over. Deze zijn doorgestuurd naar de onafhankelijke klachtencommissie van de politie. Het onderzoek naar deze klachten loopt nog.”
www.omroepwest.nl/nieuws/29-07-2014/nationale-ombudsman-g…

Toch zijn er genoeg aanwijzingen dat er een structureel probleem tussen politie en bepaalde delen van de bevolking is en juist daar zou je denken dat Van Aartsen in zijn dubbel rol als burgervader en hoofd van de politie zich zou weten te uiten, helaas niet: 25/6/2014 “Verschillende deskundigen zijn kritisch over een onderzoek dat concludeert dat er vrijwel geen sprake is van discriminatie bij de Haagse politie. Dat bleek woensdag bij een bijeenkomst van de Haagse gemeenteraad over het zogenaamde ‘etnisch profileren’ door politieagenten.”
www.omroepwest.nl/nieuws/25-06-2014/‘je-kunt-niet-concl…

(4) -14/7/2014 Algemeen Dagblad: “Hakenkruisen en Hitlergroet: Gazaprotest schokt Den Haag” “De politie Haaglanden heeft desondanks tijdens de 4 uur durende demonstratie in Den Haag geen aanhoudingen verricht. Ook is de tocht niet per direct verboden. Daar is de Haagse burgemeester Jozias van Aartsen de mist in gegaan, vinden CDA, PVV, ChristenUnie en de fractie Bontes/Van Klaveren.”
www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/3689071/201…

– 25/7/2014 Frank Verhoef in “deDagelijkseStandaard’: “Den Haag was altijd de stad van vrede en recht. Nu is het de stad van de jihad en Jodenhaat.” “Meteen na afloop van de demonstratie beweerde Van Aartsen doodleuk dat er geen grenzen zijn overschreden tijdens de demonstratie. Belachelijk. Van Aartsen had de demonstratie nooit mogen toestaan. Heeft hij dan niet geleerd van 12 juli, toen een pro-Gaza-demonstratie ook al uit de hand liep met nazivlaggen, jihadvlaggen, antisemitische toespraken en Hitlergroeten?”
www.dagelijksestandaard.nl/2014/07/de-gaza-demo-die-helem…

(5) “Eis het ontslag van Jozias van Aartsen” geplaatst op de web site petities24.com: “Als er bij een demonstratie in Den Haag wordt opgeroepen Joden te doden, en de woordvoerder van de burgemeester van Den Haag, Jozias van Aartsen, meldt dat er tijdens deze demonstratie ‘geen grenzen zijn overschreden’, zijn er grenzen overschreden. De grenzen van de wet zijn met het oproepen tot volkerenmoord overschreden. De laatste grens. Dat sommigen van de demonstranten onherkenbaar makende gezichtsbedekkende kleding droegen, wat verboden is, geen strobreed in de weg werd gelegd, was een al lang gepasseerde grens.”
www.petities24.com/eis_het_ontslag_van_jozias_van_aartsen

Het gratis dagblad metro geeft deze reactie die via het ANP verspreid werd: “DEN HAAG (ANP) – De petitie waarin het vertrek van de Haagse burgemeester Jozias van Aartsen wordt geëist, is gebaseerd op een uitspraak die niet is gedaan. Dat stelde een woordvoerder van de burgemeester vrijdag. De petitie is met ruim 17.000 handtekeningen naar de fractievoorzitters van de Tweede Kamer gestuurd. Volgens de initiatiefnemer van de petitie, journalist Michiel Mans, zegt de gemeente dat er tijdens de pro-Gaza-demonstratie van 24 juli in Den Haag ,,geen grenzen zijn overschreden.” ,,De burgemeester heeft gezegd dat er tijdens de demonstratie van 24 juli geen strafbare feiten zijn geconstateerd”, aldus de woordvoerder van de gemeente.”
www.metronieuws.nl/nieuws/basis-petitie-tegen-van-aartsen…

(6) Tien dagen later toegevoegd (14/8/2014) Op 13/8/2014 wed in een ingelaste gemeenteraadsvergadering over de problemen afgelopen demonstraties (na de ISIS vlaggen demo, liep een groep die zich afficheert als ‘Pro Patria’ met Nederlandse vlaggen door de Schilderswijk. Een nieuw demonstratie door de Haagse Schilderswijk werd aangekondigd. Met name Geert Wilders heeft zich hierbij weer geprofileerd hierbij om via sociale media op te roepen massaal te komen demonstreren in deze wijk: “Geert Wilders roept mensen op om op zaterdag 20 september mee te doen aan een nieuwe demonstratie in de Schilderswijk in Den Haag. Hij liet dat vandaag weten naar aanleiding van berichtgeving in De Telegraaf. ‘Ik vind dat heel veel mensen, liefst duizenden zouden moeten meelopen om te laten zien dat het om Nederlands grondgebied gaat en dat we geen shariawijk accepteren’, aldus de PVV-leider. Volgens hem ergeren talloze mensen zich aan de moslimextremisten en jonge relschoppers die afgelopen zondag een anti-ISIS-demonstratie verstoorden.”
www.ad.nl/ad/nl/1040/Den-Haag/article/detail/3717658/2014…

Van Aartsen liet bij het begin van dit debat een verklaring verspreiden, die ook in verschillende dagbladen weergegeven werd (door het toevoegen van een link naar de originele versie). We hebben hier dan – eindelijk – dat wat de burgermeester wil zeggen. Dit is de essentie van het betoog:

“VERKLARING VAN BURGEMEESTER VAN AARTSEN VOORAFGAAND AAN DEBAT 14/8/14 Voorzitter. In de afgelopen weken is er veel gespeculeerd over wat ik zou hebben gezegd of gedaan en weinig aandacht besteed aan wat ik werkelijk zei of deed. Daarom ben ik blij met de mogelijkheid om op de plek waar dat hoort: de gemeenteraad, een helder beeld te schetsen van wat er afgelopen tijd in deze stad is gebeurd. Ik zal dat straks doen in antwoord op het debat dat u als raad hier zult voeren. Maar voorafgaand daaraan wil ik graag een aantal uitgangspunten van beleid onderstrepen.
(…)
Naar aanleiding van de demonstratie van 24/7, met zijn verwerpelijke antisemitische incidenten, is op mijn verzoek besloten de beperkingen aan te scherpen: aan de algemene beperkingen betreffende haatzaaien, racisme etc zijn formeel toegevoegd: Geen gezichtbedekking en geen Isisvlaggen. Om die beperkingen had ik ook al in een eerder stadium gevraagd. Zie de beantwoording van desbetreffende raadsvragen van 29 juli. Over de demonstratie van afgelopen zondag was tevoren enige zorg. Wie zich verdiept in de antecedenten van de organisatoren en hun aanhang, zal begrijpen waarom. Besloten werd de route aan te passen. De politie zou ter plekke beoordelen of verdere aanpassing nodig was. De organisatie ging hiermee akkoord en zegde toe de aanwijzingen van de politie te zullen opvolgen. Daarmee konden aan de demonstratie geen verdere voorwaarden of beperkingen meer worden opgelegd. Ook voor een mogelijke tegen-demonstratie golden de eerder genoemde tolerantie-beperkingen.
(…)
Voorzitter, ik wil de grote meerderheid van goedwillende Schilderswijkers niet in de steek laten. Zij moesten tot hun verdriet aanzien dat hun wijk in de media weer in een slecht daglicht werd gesteld. Zij zijn het slachtoffer wanneer radicalen van verschillende kanten elkaar te lijf willen gaan. Dat wil ik deze mensen verder besparen. Ik heb dan ook besloten om voorlopig in de Schilderswijk geen enkele demonstratie, van welke organisatie dan ook, meer toe te staan. Het Openbaar Ministerie steunt tot mijn vreugde dit besluit.
(…) Een rechtstaat die zijn burgers, al zijn burgers, beschermt. Waarin een vrije pers haar werk kan doen. Met nuchtere bestuurders, die zich niet laten meeslepen door internet-spelletjes. Ik zie het als mijn taak om, tot mijn laatste snik, het ideaal van die samenleving te verdedigen tegen de ideologische pyromanen die haar in gevaar brengen.”
[VERKLARING VAN BURGEMEESTER VAN AARTSEN VOORAFGAAND AAN DEBAT 14/8/14 (PDF formaat 4 pagina’s) zie: www.denhaag.nl/home/bewoners/actueel/pers/to/Verklaring-v… ; p. 1-4. ]

List taken from https://en.wikipedia.org/wiki/Vehicle-ramming_attack

HALLO PARAMARIBO
PIM DE LA PARRA WEET HET NIET MEER

Ik kreeg zojuist een email van Hans Plomp toegestuurd met een artikel van Pim de la Parra (1940-) uit Paramaribo. Het betreft een doorsturen van een in de Ware Tijd (dagblad) gepubliceerde kolom. Het schrijven van Hans Plomp is duidelijk als een verder publiekmaken bedoeld… doe ik dus bij deze…
Maar eerst… dat wat in mijn overvolle hoofd allemaal opkwam bij het lezen van Hans Plomp zijn intro en De la Parra zijn stukje.
Herinner mij De la Parra van een halve eeuw terug als een leuk schreeuwerig mannetje die opdook in Kriterion in de tijden dat dwarsheid en experiment daar nog de voorkeur genoten…. “De minder gelukkige terugkeer van Joszef Katus naar het land van Rembrandt” (1966) is een film die hij samen met Wim Verstappen (1937-2004) maakte die een ieder uit de Amsterdamse scene zich nog herinnerd… niet zozeer om het verhaal, maar omdat straat- en etablishement-beelden uit 1966, een klein tijdmachine… wie kan zich nog voorstellen hoe het er in de poffertjeskraam opzij bij het Weteringscircuit uitzag?

<falend_geheugen_intermezzo>
Het toch maar even opgezocht, of ik dat wel goed onthouden had van die ‘poffertjeskraam op het hoekje bij het Weteringcircuit en de Vijzelgracht en nee ik verwar daar scenes uit de film uit 1960 van Fons Rademakers (“Makkers staakt uw wildgeraas”) waarin dat trefpunt van Leidse-pleiners en nozems voorkomt. Want zo wijs mij een zoektochtje door de digitale krantenarchieven en een samenvattend artikeltje in Ons Amsterdam terecht: die poffertjeskraam kwam er na sloop en plannen voor een soort snelweg in 1937, komt regelmatig in het nieuws of baldadige en crimineel geachte jongeren in de periode 1958-1960, in 1960 dus Fons Rademakers opnamen, maar wordt in 1961 gesloopt. Er een cafetaria voor in de plaats, of dat ook een verzamelpunt voor bohémiens was: Denk het niet…
In de film “Hans – leven door de dood” uit 1983 van de cineast Louis van Gasteren, komen die fragmenten uit de 1960 opnamen van Fons Rademakers van de ‘poffertjeskraam’ ook weer voor, omdat ‘pleiner’ Hans van Sweeden (1939-1963) er een rolletje in speelt als aanvoerder van een groepje jongelui die de spot drijft met de figuur van een burgermansvader die probeert zijn zoon uit dit kwade milieu naar huis te krijgen.
Al dat was blijven hangen in de warboel die ‘de herinnering’ vaak is.
De film van Verstappen en De la Parra, is na 1961 opgenomen. Wat mij wel op de gedachte brengt dat speelfilms met (candid) camera opgenomen straat en publieke ruimte scenes, ook een ‘documentair karakter’ hebben. Dat heeft de de ‘Joszef Kartus’ film wel in zich,
</falend_geheugen_intermezzo>

Dat was een plek die ondanks de wasem van het poffen toen uiterst ‘cool’ was. (Er staat vrijwel niets van dit filmproduct on-line zie ik nu, enkel deze korte fragmenten met Rudolf Lucieer (ooit een jeugdvriendje van mijn zus) als Joszef Katus, onder meer met geënsceneerde happenende provos’s op het Spui: YouTube ) …
Veel over De la Parra en zijn compagnon uit die tijd Wim Verstappen is te vinden op deze kritische pagina met de titel “The not-so Great Director”, daar staat ook een foto van De La Parra als jong cineast met een expres omgekeerd boekwerk over Godard in zijn hand.
~
‘Wan Pipel’ (een volk) had zijn meesterwerk moeten worden, maar het flopte. Een film over hoe de verdeelde bevolkingsgroepen van Suriname (indianen, bosnegers (ja dat woord werd/wordt gebruikt, stadscreolen, hindoestanen, javanen, chinesen, boeroes ..is dit lijstje nu compleet)  één volk konden worden, een reactie ook op de exodus naar Nederland vlak voor en na de “onafhankelijkheidsverklaring” in 1974 van Suriname.
Weer een verhaal/plot dat mij als kijker niet kan boeien, maar beelden van winti en andere seances die prachtig zijn… een rare kopie, die en deel van het beeld afsnijdt staat op YouTube.
Nu dit alles viel me in voordat ik Pim de la Parra’s esoterisch betoog uit Paramaribo van nu begon te lezen. Komt die drang naar het bovenzinnelijke op latere leeftijd vraag ik me dan af. Het doet nu in het jaar 2017 – zoals vaak bij De La Parra – gedateerd aan, alsof hij achteruit kijkend naar voren loopt, trends als: Boeddhisme, Zen, Krishnamurti (ooit een goeroe voor de beter standen tijdens het interbellum in Nederland met een eigen kasteeltje bij Ommen cadeautje van Baron van Pallandt)… Hij spreekt over ‘niet weten’, het leegmaken van het hoofd, gut zat er dan nog wat in bij De La Parra?
~
Zou hij zijn plezierige dwarsheid verloren hebben in dit proces? Hoop het niet… wellicht ontbrak hem een materialistisch inzicht al die jaren.. zal ik hem dan maar “Das Wesen der Menschlichen Kopfarbeitt – Dargestellt von einem Handwerker – Eine abermalige Kritik der reinen und praktischen Vernunft” daterend uit 1869 geschreven door de leerlooier Joseph Dietzgen (een vroeg-Marxist) opsturen?
“De oneindige menigvuldigheid der dingen, de ontelbare rijkdom der eigenschappen heeft geen ruimte in het hoofd” schreef Dietzgen al in 1869 in de inleiding van het hiervoor aangehaalde boek. Laat ik nog een enkel materialistisch Dietzgen citaat geven voordat ik de vernieuwde esoterische Pim de la Parra uit Paramaribo aan het woord laat met zijn observaties buiten de verstandelijke waarneming:
~
“Evenals het gezicht niet de boom, maar slechts het zichtbare van de boom ziet, zo kan ook het denkvermogen niet het object zelf, maar slechts zijn kenbare geestelijke kant opnemen. Het product, de gedachte, is een kind dat door de hersenfunctie in gemeenschap met het een of ander object geteeld is. In de gedachte verschijnt zowel het subjectieve denkvermogen enerzijds als anderzijds de geestelijke natuur van het object. Iedere functie van de geest vooronderstelt een voorwerp, waardoor zij voortgebracht is, dat de geestelijken inhoud afgeeft. Aan de andere kant komt deze inhoud van een voorwerp dat daarenboven, op de een of andere manier, zinnelijk waargenomen is. Hetzij gezien, gehoord, geroken, geproefd, hetzij gevoeld. Kortom ervaren is.” [de Nederlandstalige versie staat hier on-line het Duitse origineel is natuurlijker fraaier wat taal betreft.

Hans Plomp:
Dierbare aardgenoten een inspirerend stuk van Pim de la Parra, een van onze tofste filmmakers. Pim en Wim, onze avant-garde van de jaren 60 en 70.
Hij woont in Paramaribo in een bescheiden huisje en schrijft regelmatig columns in De Ware Tijd.
Iris en ik houden van Suriname en bezochten hem daar. In veel opzichten precies het tegenovergestelde van Nederland.
Leve de ingeslagen weg, xxxhans plomp

Van: Pim de la Parra
Datum: 28 oktober 2017 om 19:12
Onderwerp: Hallo Paramaribo! = Column = Ik weet het niet meer Aloha bestelieve mati’s, Onderstaande aflevering van mijn column, ‘Ik weet het niet meer’, verscheen in dagblad De Ware Tijd van zaterdag 28 oktober 2017.
Apriori veel dank voor je aandacht. Gran Odi, Pim Sr.Jr.
~
H a l l o P a r a m a r i b o !
I k w e e t h e t n i e t m e e r
~
Een van de meest opwindende ontdekkingen van de afgelopen jaren was voor mij het inzicht dat ik me heb vergist in alles wat ik eerder voor waar had aangenomen. Bijna alles wat ik van kindsbeen af van mijn ouders en opvoeders heb geleerd en geloofd, bleek geleidelijk aan niet waar te zijn. Vroeger wilde ik alles weten en ging ik er automatisch van uit dat je door veel te weten ook vanzelf geluk en vrede zou kennen. Er moest toch een absolute waarheid zijn, die door mij gekend zou kunnen zijn, als ik maar steeds zou blijven leren en studeren. En zo bleef ik hongerig naar kennis en wijsheid uit alle windstreken, en las ik per week gemakkelijk in tien boeken tegelijk. Bij voorkeur autobiografieen van zowel klassieke als moderne kunstenaars, schrijvers en filosofen. En talloze boeken met monologen en dialogen van zogenaamde verlichte geesten.
~
Rond mijn vijftigste moest ik afhaken van filosofen als Heidegger, Sartre, Foucault en Derrida, omdat mijn geest hun vergaande abstracties niet meer kon verdragen. Alleen Emmanuel Levinas (1906-1995) kan ik nog pruimen en van hem leer ik nog steeds. Hij stelt dat er geen zoekers naar waarheid zouden zijn als de mens alleen maar gedreven werd om te streven naar de bevrediging van behoeften. Het menselijke vernuft kenmerkt zich volgens hem juist door een verlangen naar iets wat onze dagelijkse werkelijkheid overstijgt. Een innerlijke drang om vreemd territorium te betreden, een verlangen naar het andere. (Een toekomstige aflevering van deze column zal gewijd zijn aan zijn gedachtegoed.)
~
Veel toegankelijker bleken voor mij gelukkig mystici en spirituele gidsen uit wat vroeger ‘het Verre Oosten’ werd genoemd. Van hen leerde ik dat woorden niet de dingen zijn waar ze naar verwijzen. “Het woord is niet het ding”, las ik bij Jiddu Krishnamurti. Langzamerhand drong het tot me door dat mijn hoofd vol zat met zaagsel: nutteloze kennis en informatie. Dat mijn geest in de loop der jaren door ontelbare onsamenhangende gedachten en denkbeelden overwoekerd was geraakt. Zodat alles wat ik aan gesproken en geschreven woorden en zinnen kon voortbrengen, niet veel meer was dan een soort verbale en mentale diarree. Maar het ergste was nog de schok te beseffen dat ik geen meester was over mijn bovenkamer. Dat ik niet de bewuste denker was van mijn gedachten, zoals ik heel arrogant had aangenomen. En dat alles zomaar vanzelf in mij werd en wordt gedacht. Om die opzienbarende ontdekking diepgaand te onderzoeken, begon ik aan een roman, getiteld ‘De man die dacht dat hij kon denken’. Ondertussen bevat de twaalfde versie van het manuscript tweeentwintig hoofdstukken, en is de titel veranderd in ‘De schaamte van H.W. Bekomst’. Maar de drijfveer om deze roman nog te voltooien, is op wonderbaarlijke manier verdampt.
~
Er valt helemaal niets te weten! Niets te begrijpen. Niets te verklaren. En er is ook niemand die iets weet. We doen alleen maar alsof we alles weten. Iedereen doet alsof. Dat is wat ik heb ontdekt. Vroeger dacht ik dat het zo hoorde: dat ik veel zou moeten weten. Dat het daar om gaat in het leven. Als ik niet zou weten, dan zou er iets mis zijn met mij. Daarom wilde ik van alles het fijne weten. Maar nu weet ik het niet meer. Ik hoef ook niets meer te weten. Ik weet al meer dan genoeg.
~
De Engelse spirituele gids Unmani Liza Hyde geeft al jaren retraites overal op aarde en spreekt over dit Niet-Weten. (www.not-knowing.com). In haar boek ‘Ik ben het leven zelf’ schrijft ze: “Ik weet niets. Het enige dat ik altijd heb geweten is dat ik het niet weet. Herkenning van het leven zoals het is, is herkenning van wat er al is en altijd is geweest: niet-weten. Dit is wat ik ben. Absoluut onschuldig niet-weten. In niet-weten is er geen twijfel. In niet-weten is er absolute helderheid. Dit ben ik. Ik ben het leven zelf.”
~
Pim de la Parra
Prins Hendrikstraat xxx
Paramaribo – Suriname
Tel: xxxxx
E-mail: xxxxx

Het was meer dan veertig jaar geleden dat ik Dietzgen zijn betoog over onze bovenkamer las – op aanraden van de ‘radencommunist en eeuwig werkloze timmerman Gerard van den Berg (1909-1997)  – en ik vraag mij af, na lezing van De la Parra en herlezing van deze ouwe marxist, of  de ‘wijsheid uit het Oosten’ en die ‘uit ons Europees Westen’ wel zo verschillend is, neem nu weer die inleiding als het gaat om

Het reine verstand of het denkvermogen in het algemeen

Dietzgen zegt dan: “Met het anatomische mes kunnen wij de geest worgen, maar niet ontdekken. De erkenning dat denken een product van de hersenen is doet ons onderwerp zo nader komen dat het uit het gebied van de fantasie, waar de spoken rondgaan, in het heldere daglicht der werkelijkheid kan getrokken worden. Van een immaterieel onvatbaar wezen wordt nu de geest een lichamelijke werkzaamheid.”

De la Parra schrijft dat hij leerde (van Krishnamurti) “dat woorden niet de dingen zijn waar ze naar verwijzen” en komt dan na wat verdere overpeinzingen tot deze conclusie:

“Er valt helemaal niets te weten! Niets te begrijpen. Niets te verklaren. En er is ook niemand die iets weet. We doen alleen maar alsof we alles weten. Iedereen doet alsof. Dat is wat ik heb ontdekt.”

Nog een keertje terug naar Dietzgen die al schrijvend denkt en noteert:

“Het hoofd neemt niet de dingen zelf, maar slechts hun begrippen, hun voorstelling, hun algemene vorm op.”

Of een jet-set en internet goeroe wiens stellingen De la Parra aanhaalt “in niet-weten is er geen twijfel” en “In niet-weten is er absolute helderheid” … kan tippen aan die ouwe Marxist, ik betwijfel het. Dietzgen maakt dit simpel onderscheid tussen waarneming en gedachte:

Het hoofd neemt niet de dingen zelf, maar slechts hun begrippen, hun voorstelling, hun algemene vorm op. De voorgestelde, gedachte, boom, is steeds slechts een algemene.
De werkelijke boom is een boom als geen andere. En al neem ik ook deze bijzondere boom in mijn hoofd, hij onderscheidt zich innerlijke altijd nog van de uiterlijke. [Zo]Als het algemene zich van het bijzondere onderscheidt.

Ook Dietzgen spreekt over iets dat er is en geen (of nauwelijks meetbare) ruimte inneemt, zeg maar LEEGTE

De oneindige menigvuldigheid der dingen, de ontelbare rijkdom der eigenschappen heeft geen ruimte in het hoofd.

PS Ik heb de precieze adressen uit de email van De la Parra verwijderd omdat ik niet weet of die er ook in de Ware Tijd bij stonden.

PPS Wie wil weten hoe “Prins Pim” (zoals hij zichzelf ooit noemde er nu uitziet en zijn in 2011 opgetekend levensverhaal wil lezen doet dat in dit lange en fraai geïllustreerde interview van Emile Martens voor het tijdschrift ‘Imaginations, revue d’études interculturelles’, december 2015.

HET STEDELIJK & BEATRIX RUF : THE END OF THE AFFAIR
Wie lekten er nu weer en waarom?

Overal in dit stedelijk gebouw – zeker sinds de badkuip aanbouw – lekt het al jaren. In dit klamme klimaat houden museum-directeuren het niet lang uit. Ann Goldstein 2010-2013 en nu Beatrix Ruf (2014-2017), want of die afvleiingsregeling zoals die nu in de krant staat met haar aanblijven tot februari 2018 gaat lukken is maar de vraag (het gaat hierbij natuurlijk om het beperken van de haar (zelf) toegebrachte reputatieschade).
In september 2017 wordt er als opmaat tot de val van Beatrix Ruf een nieuwe voorzitter van de Raad van Toezicht van het $tedelijk Museum Amsterdam aangesteld:
Ferdinand Grapperhaus.

Even zijn Wiki bekeken. Drie zeer relevante publicaties op staan er op zijn CV:

☂ “Werknemersconcurrentie: beperkingen aan concurrerende activiteiten van de ex-werknemer ten opzichte van zijn voormalig werkgever” (1995).

☂ “Afvloeiingsregelingen in het arbeidsrecht” (1997).

☂ “The end of the Affair: on the ménage à trois of employment, contract and termination” (gepubliceerde openbare lezing aan de Universiteit van Maastricht, 2006). [1]

Het moge duidelijk zijn het was niet voor niets dat Grapperhaus uitverkoren werd om de stop uit de overlopende stedelijke badkuip te trekken. Dat kan een ieder uit publieke bronnen afleiden. Daar heb je geen ‘inside informatie’ voor nodig.
Heeft Grapperhaus zelf direct naar de pers gelekt? Denk het niet een bedreven bestuurder doet dat altijd indirect. Zo kwam het dat Bas Heijne – na een reeks van publieke lekken – al bijna concluderend op 14 oktober een opinie-stuk in de NRC zo kon openen: “Deze maand stapelden de onthullingen over Beatrix Ruf, directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam, zich in hoog tempo op. Wat eerst nog slordigheid leek, kreeg vervolgens het aanzien van creatief boekhouden. Inmiddels riekt het naar belangenverstrengeling.” [2]

Drie jaar geleden bij het aantreden van de nu in opspraak geraakte directeur schreef ik een langer artikel en portretteerde haar ook: “Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF komt als geroepen, maar wie riep haar en wat is haar ROEPING?”
Daarin ga ik naast het ‘debunken’ van euforie over de aanstelling van een dame die nummer 7 op de wereldranglijst van ‘art curators’ staat, vooral in op de aan het Stedelijk Museum in het jaar 2006 (in de tijd dat de Partij van de Arbeid het nog voor het zegen had in Amsterdam) opgelegde bedrijfsstructuur:

“De bij coöptatie samengestelde Raad van Toezicht van de Stichting die het Stedelijk Museum sinds het jaar 2006 is, bestaat enkel uit Nederlanders. (2) Van de elf directeuren sinds het begin van het museum in het jaar 1895, zijn er twee niet Nederlanders, met inbegrip van de nieuw aangestelde Beatrix Ruf. Tot het jaar 2003 kan men spreken van langere periodes van directeurschap, met Cornelis Baard (1906-1936), Willem Sandberg (1945-1963) en Eddy de Wilde (1963-1985) als directeuren met een bewind langer dan een decennium. Deze benoemingen waren allen door het stadsbestuur.” [3]

Dit is van belang nu omdat het structurele probleem van het Stedelijk Museum, de opgelegde halfzachte vorm van privatisering is, met die 21ste-eeuwse-regenteske ‘Raad van Toezicht’. Is het niet zo dat Ruf – als zij ten tijde van het bewind van de vorige toezicht raad aangevallen was, dat dan niet enkel zij, maar ook die raad ontslag had moeten te nemen? Nu is dat slinks zo gemanoeuvreerd dat enkel weken na de aanstelling van een nieuw ‘bloedraad’ Ruf ten val gebrcht wordt en de raad zelf blijft zitten. Stel je dat eens voor in het stelsel van de parlementaire democratie!

Jazeker alles is geheel geschiedt volgens de ‘Governance Code Cultuur’ die 9 punten telt, een regenten-code zeg maar, want lees het zelf maar na, nergens is enige sprake van het feit dat van overheidswege gebrachte cultuur ook een democratisch vertegenwoordigend aspect dient te hebben. De code begint direct met te spreken over:

“Principe 1) Het bestuur is verant­woordelijk voor het in acht nemen van de Governance Code Cultuur“.

Wie dat bestuur kiest en hoe daarover wordt niets gezegd. Zo ook

“Principe 4: De raad van toezicht stelt rechts­positie en bezoldiging van het bestuur zorgvuldig vast en is hierover zo open mogelijk.”

Maar wie bepaalt nu wie erin zo’n toezichtraad zitten? Dat staat nergens. Die hele Governance Code is een lege huls! [4]

⚒ Het wordt tijd dat al die schimmige Nederlande constructies van bijbaantjesjagers en onderhandse regelaars ontmanteld worden. Ontwar ook de kluwe gesponnen door de ‘eigen-belangers’, de commissie-en commissaris-netwerkers. Hak de dikke knopen erin door. Kortom sociaal-econosmiche transparentie in de kunst.
~
⚒ Een Stedelijk Museum behoeft een directeur die door het stedelijk bestuur van de stad aangesteld wordt. Die is verantwordelijk. Is er debat over een kanidaat dan vindt dat debat in het openbaar in de Amsterdamse gemeenteraad plaats.
~
⚒ Een Stedelijk Museum dient ook meer belang te hechten aan de inbreng van gespecialiseerde conservatoren, eigen en als gast, in plaats van per decreet vanuit de directeurskamer aangestuurd beleid. Een directeur is sturend, maar dan niet in één enkele richting, maar met voortdurende variërende vaarroutes. Een goed modern museum is vooral ‘groepswerk’ en niet afhankelijk van internationaal op de kunstmarkt schitterende curatoren, die jet-set-klasse met hun driedubbele agenda’s.
~
⚒ Zo zou ook de vroeger door de directie van het museum zo gehate regeling van beschikbaar stelling van wat toen ‘de Nieuwe Vleugel’ heette, waar lokale kunstenaarsverenigingen eens per jaar een door henzelf samengestelde tentoonstelling maakten, in een vernieuwde vorm dienen terug te komen.
Onvoldoende kwaliteitswaarborg? Wat zou dat een keertje in het jaar. We moeten dat wat lokaal leeft toch niet wegdrukken. Hetrogeen is geen vies woord.
~
⚒ Het totalitaire aspect van ‘international branding’ dient ondergraven te worden. Immmers alles wat nu ‘groots’ en ‘inetrnationaal’ heet te zijn, is ooit lokaal geboren.
~
Zo beëindig je – om met Grapperhaus te spreken – een affaire – THE END OF THE AFFAIR – door niet op dezelfde voet door te rommelen, maar met een geheel nieuwe aanpak.

Naschrift …
inmiddels weten wij dat Beatrix Ruf per direct opstapt en zij nog wel drie maanden doorbetaald krijgt. Die afvloeingsregeling is dan 3x haar maandsalarais à 15.000,-  = 45.000,- Euro.
—
[1] – https://nl.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_Grapperhaus
– http://www.ferdinandgrapperhaus.nl/bibliografie
– http://www.stedelijk.nl/…/nieuwe-voorzitter-en-lid-raad-van…
[2] NRC: “Kunstschandaal”, Bas Heijne, 14 oktober 2017https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/14/kunstschandaal-13481113-a1577263
[3] https://limpingmessenger.wordpress.com/…/stedelijk-museum-…/
[4] https://www.governancecodecultuur.nl

ARTIST WITH BALLS ON RED SQUARE:
an attempt at understanding the self-mutilation protest of
Russian artist Pyotr Pavlensky
~
SELF-MUTILATION as ESCAPE FROM THE NEW GULAG

Originally posted on November 11, 2013 on my Flickr site (*); reposted on October 16 2017 on my blog Limping Messengerafter I did read this Message in Le Monde today: “L’artiste russe Pavlenski arrêté à Paris pour avoir mis le feu à la Banque de France”

An attempt at understanding the artistic protest of Pyotr Pavlensky on the Red Square in Moscow, who nailed his scrotum to the pavement in front of the Mausoleum of Lenin and the Kremlin walls, yesterday. Shortly after he was cut loose and arrested for his deed. Pavlensky said his action was to “protest against the Kremlin’s crackdown on political rights.” (1)
~
Self-mutilation in public has a long and varying history and a diverting set of meanings. The re-enactment of the crucifixion of Jesus Christ is performed in many places all over the world. The Islam knows the self-whipping men parading through the streets. Fakirs show their overcoming of the body by the mind by all kind of piercing actions. Piercing of body parts is of all times, often as an act of initiation or embellishments of the body. Modern art has a whole a whole score of body art, whereby some form of self-mutilation is performed, from the enactment of (self)castration by the Austrian artists Herman Nitsch and Rudolf Schwarzkogler, to the suspending in space of his body through wires and hooks in his skin by the Cypriot-Australian artist Stelarc.
~
All these examples differ in meaning from the action of Pyotr Pavlensky yesterday on Red Square, in front of the walls of the Kremlin and the Mausoleum of Lenin. His action points to the self-mutilation of soldiers and prisoners who try to escape from their dire situation, who are so desperate to get out of their actual situation that they re willing to hurt themselves, even badly. Soldiers that shoot themselves in the hand or leg (a common occurrence during the long lasting trench warfare of World War I), prisoners that try to poison themselves, harm their body or twist their mind and behavior in such a way, that they may be transferred to a hospital or a mad house. In the case of the long history of the Russian deportation camps from the time of the Tzars to the Stalin period and even beyond that, an attempt to escape to some form of hospital was a desperate act indeed, as the medical facilities in most of the Gulag camps were below any standard and in some cases more hellish than the actual concentration camp itself.
~
Nailing down oneself with a pin through the scrotum, between the balls, has been registered by several witnesses, and such examples did appear again in recent anthology of testimonies on the Russian Gulag by Anne Applebaum, published in the year 2003:
~
“A prisoner tells the story of a thief who cut off four fingers of his left hand. Instead of being sent to a field as invalid, however, did sit invalid snow and seeing others work. Forbidden to leave, afraid of being shot for attempted escape, “he soon himself and asked for a shovel, using it as a crutch, with his hand survivor, put it in the frozen ground, weeping and cursing. ” Still, many prisoners felt that the potential benefit they made was worth the risk. Some methods were rude. The criminals were particularly known for his simply cut three fingers intermediates with an ax, so that they could not cut more trees or hold a wheelbarrow in the mines. Others cut off a foot or a hand, or rubbing acid in his eyes. Others still, to leave for work, a wet cloth wrapped around the foot, at night, came back with frostbite of the third degree. The same method could be applied to the fingers.
~
In 1960, Anatoly Marchenko saw a man preaching his testicles in a bank in prison. It was not the first: Valerii Frid describes a man who preached his scrotum in a tree stump.”
~
[Applebaum, Anne. 2003. Gulag: a history. New York: Doubleday; pafge 445 in the eBook edition I used]; I attach a longer version of this quoatation in note
~
The use of the verb ‘preached’ is odd, and hardly used in English, as far as I could ascertain. I took the quotation on line, once more from Google Books and there another rendering of this sentence is given:
“In the 1960s , Anatoly Marchenko watched a man nail his testicles to a prison bench. Nor was he the first Valery Frid describes a man who nailed his scrotum to a tree stump.” (2)
~
It seems that the action of Pyotr Pavlensky did find its inspiration source right there. Or, if not so, it is a way to read his action, as it is not only the actor who determines how others perceive his performance.
~
However gruesome the act – piercing a long nail through the tender skin of the scrotum straight between the most sensitive part of a man’s body, his balls onto the cold pavement of a huge square – it is still a few steps away from the public sacrifice of one’s life. Self-immolation is such a final act, being of another order. It can hardly be called an ‘artistic act’ when one drowns one’s own cloths and body in an inflammable liquid and sets it afire. Examples galore with certain strains of Buddhism and Hinduism accepting this form of self-sacrificing acts. Russia has its own horrid history with the persecution of the ‘old believers’ in the 17th century, whereby whole villages in fear of a horrid end at the hands of their persecutors preferred to burn themselves to death, in what was called their ‘fire baptism’.
~The most recent political use of self-immolations were in Bulgaria in a protest against the against the Borisov government. The protest of a Tunisian street vendor, Tarek al-Tayeb Mohamed Bouazizi, against his maltreatment in December 2010 triggered in the end the Arab Spring movement and when we move back through time we meet Tibetans, Czechs and Vietnamese monks that use this form of ultimate protest.
~Back to the action on the Red Square and the intent and effect of such actions. It was not Pavlensky ‘s first radical action. Another one was preceding it. As is explained on a Wikipedia page about this artist:
~
“By suturing my mouth on the background of the Kazan Cathedral, I wanted to show the position of the artist in contemporary Russia: a ban on publicity. I am sickened by intimidation of society, mass paranoia, manifestations of which I see everywhere.” While commenting on the questionable originality of his action in one of the later interviews, Pavlensky mentioned: “Such practice has occurred among artists and prisoners, but for me it did not matter. The question of primacy and originality here for me does not exist. There was no goal to surprise anyone or come up with something unusual. Rather, I felt the necessity to make a gesture that would accurately reflects my situation.”[Wikipedia Petr Pavlensky ]”
~
Does nailing your balls to the pavement of the most central and symbolic square of Russia “reflects accurately” the situation in Russia in general, or does the desperate act only reflect the state of mind of the artist? As a non-Russian it is impossible to come up with an answer, still there is no doubt that Russia of today is a society which carries it’s repressive and violent past with it, like all powerful nations do. When reading the nailing action from the perspective of the Gulag history, the artist is willing to risk – at least – parts of his body, in order to escape from what he feels to be his imprisonment within the confines of a society full of paranoia. Self-mutilation was seen as a crime within the Gulag system. It could be heavily punished. Refusal to fit as an exploitable part within the Gulag (production system), could lead to a death sentence, however paradoxical that may seem. Pavlensky has already been arrested and examined to see if he would not better fit in the infamous Russian classification system of those who are mentally ill. After his action with sewing his lips, he did get out, and was declared sane. The question is if he will be so ‘lucky’ next time.
~
One may also question whether the need for dramatic acts, grandiose symbolic performances that aim at the heart of the power system, is what will change the system. Grotesque gestures seem to me – as an outsider – an expression of the bombast of power as displayed by Tzars, Party Secretaries and other ‘great leaders’, a cultural phenomenon that has been aptly named in new-speak of the last century: ‘Palast-Kult’. The artist as martyr for the great cause of the Great Russia… I see analogies with the the style of the National Bolshevik Party of Eduard Limonov and their need and ways to produce martyrdom (like the recent case of the bad luck of Alexander Dolmatov asking for political asylum in the Netherlands, that treated him so badly that he ends up committing suicide in a Dutch prison cell).
~
Can the opponents of a power system be more than a reaction movement, mirroring in their actions and gestures the system they are fighting? One needs a lot of imagination to see any relationship between the ‘nailed down balls’ of the artist Pyotr Pavlensky and the ‘free roaming big balls’ of the ruler Vladimir Putin. The fragility of the male apparatus may do the trick: that is what the ruler and those who are overruled do have in common. We know that one day – at a moment least expected – the fragility of yet another ‘big ball system’ will come to the fore and what seemed most strong proves to be weak.
~
Maybe there is yet another association: what seems to be omnipotent is nailed down so much to all those strata of society that try to secure their interest and extend their control with such a force that there remains no more free roaming for potent policy. ‘The potentate’ is constantly pulled from one side to the other, until his scrotum can not withstand the contradicting forces exerted on it and it tears apart… leading to a collapse of what once was the towering pride of the ruler.
~=====
(1) There are several video versions on YouTube, comparing them I choose this (sensational kind of web site) but good version of a video registration, without initial advertisement and so on. One has to click first to agree not to be younger than 18 years. This is the caption:
~
“Guy nails his scrotum to the ground as protest against police brutality Artist Peter Pavlensky nailed his testicles to a nail on the cobblestones of Red Square, the correspondent of “Fringe.”The action is timed to the Day of Police, which is celebrated on November 10. The action began at 13:00. Around 14:30 the artist was taken by ambulance to the First City Hospital. After going to the hospital to deliver him to the police station, “China Town”. In a statement about the artist’s action, called “Freeze”, it is noted that it can be regarded as a “metaphor of apathy and political indifference and fatalism of the modern Russian society.” Pavlensky known for other high-profile protests. May 3 this year, he went to the building of the Legislative Assembly of St. Petersburg naked and wrapped with barbed wire. Campaign “Carcass” symbolized “man’s existence in a repressive legal system, where any movement causes severe reaction of the law, bites into the body of an individual.” In July last year Pavlensky held a rally in support of prisoners participating Pussy Riot. He sewed his mouth and stood at the Kazan Cathedral with a placard “Speech Pussy Riot has been famous action replay of Jesus Christ (mf.21 :12-13).”http://www.liveleak.com/view?i=777_1384084283&#8221;
~
(2) Anne Applebaum cites Anatoly Marchenko’s book “MY Testimony” (trad. Michael Scammel, London, 1969). I see that the eBook edition (what a shame does have neither page numbers nor foot- or end notes, so I can not give here the right page number.) Let me give at least a link to worldcat.org, as many libraries in the world do stock this book in one of the many editions that exist.http://www.worldcat.org/oclc/16922410
~
Added on 15/5/2014: I took the book from the library and had it laying around (and prolungued) for months, other things came in between, but today I phoographed, the pages from Marchenko’s book and took out the text by OCR. Here is the full passage which is relevant to this case:
~
Chapter: Self-Mutilation
–
“Here is one out of a number of similar stories, from which it differs only in its originality. It took place before my very own eyes in the spring of 1963. One of my cell-mates, Sergei K., who had been reduced to utter despair by the hopelessness of various protests and hunger strikes and by the sheer tyranny and injustice of it all, resolved, come what may, to maim himself. Somewhere or other he got hold of a piece of wire, fashioned a hook out of it and tied it to some home-made twine (to make which he had unravelled his socks and plaited the threads). Earlier still he had obtained two nails and hidden them in his pocket during the searches. Now he took one of the nails, the smaller of the two, and with his soup bowl started to hammer it into the food flap – very, very gently, trying not to clink and let the warders hear – after which he tied the twine with the hook to the nail. We, the rest of the cons in the cell, watched him in silence. I don’t know who was feeling what while this was going on, but to interfere, as l have already pointed out, is out of the question: every man has the right to dispose of himself and his life in any way he thinks fit.
–
Sergei went to the table in the middle of the room, undressed stark naked, sat down on one of the benches at the table and swallowed his hook. Now, if the warders started to open the door or the food flap, they would drag Sergei like a pike out of a pond. But this still wasn’t enough for him: if they pulled he would willy-nilly be dragged towards the door and it would be possible to cut the twine through the aperture for the food flap. To be absolutely sure, therefore, Sergei took the second nail and began to nail his scrotum to the bench on which he was sitting. Now he hammered the nail loudly, making no attempt to keep quiet. It was clear that he had thought out the whole plan in advance and calculated and reckoned that he would have time to drive in this nail before the warder arrived. And he actually did succeed in driving it right in to the very head. At the sound of the hammering and banging the warder came, slid the shutter aside from the peephole and peered into the cell. All he realized at first, probably, was that one of the prisoners had a nail, one of the prisoners was hammering a nail! And his first impulse, evidently, was to take it away. He began to open the cell door; and then Sergei explained the situation to him. The warder was nonplussed.
–
Soon a whole group of warders had gathered in the corridor by our door. They took turns at peering through the peephole and shouting at Sergei to snap the twine. Then, realizing that he had no intention of doing so, the warders demanded that one of us break the twine. We remained sitting on our bunks without moving; somebody only poured out a stream of curses from time to time in answer to their threats and demands. But now it came up to dinner time, we could hear the servers bustling up and down the corridor, from neighbouring cells came the sound of food flaps opening and the clink of food bowls. One fellow in the cell could endure it no longer – before you knew it we’d be going without our dinner – he snapped the cord by the food flap. The warders burst into the cell. They clustered around Sergei, but there was nothing they could do: the nail was driven deep into the bench and Sergei just went on sitting there in his birthday suit, nailed down by the balls. One of the warders ran to admin to find out what they should do with him. When he came back he ordered us all to gather up our things and move to another cell.
–
I don’t know what happened to Sergei after that. Probably he went to the prison hospital – there were plenty of mutilated prisoners there: some with ripped open stomachs, some who had sprinkled powdered glass in their eyes and some who had swallowed assorted objects – spoons, toothbrushes, wire. Some people used to grind sugar down to dust and inhale it until they got an abscess of the lung .. . Wounds sewn up with thread, two lines of buttons stitched to the bare skin, these were such trifles that hardly anybody ever paid attention to them. The surgeon in the prison hospital was a man of rich experi- ence. His most frequent job was opening up stomachs, and if there had been a museum of objects taken out of stomachs, it would surely have been the most astonishing collection in the world.”
~[Marchenko, Anatoliĭ, and Michael Scammell. 1971. My testimony. Harmondsworth, Eng: Penguin Books. ; p. 138-141. www.worldcat.org/oclc/562119565 ]

(2) “Even with all its flaws – even when doctors were venal, poorly equipped wards, medication low-life in the hospital or infirmary seemed so attractive to prisoners, to get it delivered to them were willing not only to hurt or threaten doctors but also to injure themselves. Soldiers trying to escape from the battlefield, the zeks also resorted to samorub (self-mutilation) and mastyrka disease (staged) in desperate attempts to save their lives. Some believed that an amnesty would end up receiving disability benefits. In Actually, there were many who believed that the Gulag at least one occasion issued a statement denying that the disabled would be released (though they were, occasionally). Most, however, was simply happy to able to avoid work. The punishment for self-harm was particularly severe: an additional award in the field. This reflected, perhaps, the fact that a disabled worker was a burden to the state and a delay to the production plan. “Self-mutilation was punished so morbid, with sabotage, “wrote Anatolii Zhigulin. A prisoner tells the story of a thief who cut off four fingers of his left hand. Instead of being sent to a field as invalid, however, did sit invalid snow and seeing others work. Forbidden to leave, afraid of being shot for attempted escape, “he soon himself and asked for a shovel, using it as a crutch, with his hand survivor, put it in the frozen ground, weeping and cursing. ” Still, many prisoners felt that the potential benefit they made was worth the risk. Some methods were rude. The criminals were particularly known for his simply cut three fingers intermediates with an ax, so that they could not cut more trees or hold a wheelbarrow in the mines. Others cut off a foot or a hand, or rubbing acid in his eyes. Others still, to leave for work, a wet cloth wrapped around the foot, at night, came back with frostbite of the third degree. The same method could be applied to the fingers. In 1960, Anatoly Marchenko saw a man preaching his testicles in a bank in prison. It was not the first: Valerii Frid describes a man who preached his scrotum in a tree stump. But there were also more subtle methods. A criminal could steal more daring a syringe and inject into your melted soap penis, ejaculation result was like a venereal disease. Another prisoner has found a way to simulate silicosis, a lung disease. First, he limava a small amount of silver powder in a silver ring to it had managed to keep among his personal belongings. He then mixed the dust silver with tobacco and smoked. Although did not feel anything, he went to the hospital coughing the way it turns the victims of silicosis coughing. X-ray that was done in Then a terrible shadow appeared in his lungs – enough to disqualify him for heavy work and to was sent to a camp because of incurable disease. Prisoners also tried to create infections, or chronic diseases. Vadim Aleksandrovich treated a patient who had infected himself with a sewing needle dirty. Gustav Herling saw a prisoner stick your arm in the fire, when thought nobody was watching, he did it once a day, every day, so keep a wound mysteriously persistent. Zhigulin purposely fell ill after drinking cold water and breathing cold air. This caused him a fever high enough so that he could be excused from work: “Oh, that ten happiest days in the hospital!”

Excerpt From: Applebaum, Anne. 2003. Gulag: a history. New York: Doubleday; page 170.

—-
(*) The Flickr post had 90,995 views, but as the owner of Flickr Yahoo has about two years ago decided to censor all my 700+ posts, mostly well studied tableau pictures with small essays and documented with foot notes and other references, branding them all as “adult content” I have stopped posting at Flickr, the site is still available and I will slowly transfer that huge amount of content to this blog in the coming months. And, yes of course I protested, but I did get only automated answers of Yahoo and as I failed time, money and energy to conduct a court case against Flickr (I am a paying user) I only stopped adding content. Digital censorship is often worse than being condemned by a kangaroo court.

~~~ 

Test version of the AMS system checking a booktitle and seeing which libraries in a specified country (or region of a country) hold a copy of a specific title. With one click this information can be added to a database of a personal book collection. [click image for full size view of the screen-shot]

[1] In 1984 Clara Hilen published “De boekhandels van Amsterdam : deze gids bevat een overzicht van alle algemene, buitenissige, antiquarische, specialistische en tweedehands boekhandels”, which described and classified in 216 pages 362 bookshops, of which 110 antiquarian or second hand (including also all book-stalls on Amsterdam markets). I did made an extensive series of indexes and maps for this book resulting in 40 pages of dense references. As a curator and acquisition librarian for the University Library of Amsterdam, second hand bookshops in the main cities of (Western) Europe would be part of my hunting fields, whereby on the side I would acquire some materials for my own collection. The internet has had a strong impact on this trade with less second hand shops as places to visit, and more on-line re-distribution of personal collections, which are now directlt searchable, which leaves us with the loss of wandering in between real bookshelves and loads of books, one can better search on line for specific books, but the browsing and perusing of a real book in hand has gone…

http://www.worldcat.org/oclc/905419821

[2] Petroski, Henry. 2000. The book on the bookshelf. New York: Vintage Books, a division of Random House. Is one of the few academic monographs on this field of personal library history: http://www.worldcat.org/oclc/442888137

[3] – WorldCat is a union catalog that itemizes the collections of 72,000 libraries in 170 countries and territories that participate in the Online Computer Library Center (OCLC) global cooperative. Some dazzling information about: https://www.oclc.org/en/worldcat.html
To try out the potential check some rare books in your collection and see if they appear in worldcat.org, via this catalogue search link: https://www.worldcat.org

[4] – A visual scroll lecture explaining the stage of the database system in the year 2002 can be found here: http://imaginarymuseum.org/AMS/

– Interview published in the magazine ‘Open! – platform for Art, Culture & the Public Domain’ in 2004 “Unbombing & Ars Memoria; an Interview with Tjebbe van Tijen by Geert Lovink”: https://www.onlineopen.org/unbombing-ars-memoria

– In 2005 a project that uses the AMS system was launched: “ART – ACTION – ACADEMIA – social and technical context of events and collaborations 1966-2006” This is the on-line archive version, as it will get an overhaul in the coming year, as it shows bith the technical limitations of the internet at that time and my more limited programming abilities a decade or so ago: http://imaginarymuseum.org/imp_archive/AAA/AAAintro.html

[5] In 2012 shortly after my good friend Auke Bijlsma died and his direct family had shown very little respect for the paper parts of his inheritance, there was a cellar of one of his friends full of books and documentation thrown in an unordered way in boxes, as he lived in a rented house which had to delivred back empty. We did some hard work sorting out that mess, parts went to the International Institute of Social History (as he had a history as a biologist, but also as urban activist and memeber of the Amsterdam city council). Main parts of his book collection were then laid out on several tables on sunday afternoon and all of his friends we could trace did get an invitation for an afternoon tea to converse about him and re-distrution of his books. Each book did get a memorial sticker with a simple text and his portrait… so when you would take such a book from your own bookshelf you would think about him and possibly about why he had that book and what he would have thought about it.

[6] – About memorabilia see my essay ‘The arts of oneself’ in “”Memoraphilia: a love of memory and things memorable, a disposition toward remembrance; Studio Parabolica; Tokyo; 2005; text in English and Japanese]
http://imaginarymuseum.org/TjBIB/TobuMemoraphilia.html

– The essay is also availbale in a slightly different from on the web site of the International Institute of Social History: https://socialhistory.org/sites/default/files/docs/arts-of-oneself.pdf
Continue Reading »

RUTTE’s PORSELEINKAST

democratie = 1/2 + 1
& niemand die ooit voor dit kabinet gekozen heeft,
behalve dan de 200 dagen achterkamertjesoverleggers.

Uit de parlementaire geschiedenis hebben we ook geleerd dat één stem raar kan rollen. Zo krijgt het ‘hondje’ (*) een wip met ‘t kontje van een ieder die ervoor kiest om aan de ladenkast-discipline te ontsnappen. Nu zitten alle laden stevig op slot en enkel de fractievoorzitters hebben er een sleutel van.
~
(*) hondje is een verhuizersterm voor een vlakke plank met vier zwenkwielen, wielen dus die alle kanten uit kunnen draaien, afhankelijk van uit welke kant de duwkracht komt.

BELIEVERS IGNITE YOURSELF
NOT THE MASSES

call to those who try to go to heaven by sending other people into an explosion hell…

Isis’s claim of responsibility for Abedi’s crime was posted in Arabic and English on channels that the group uses on the encrypted Telegram instant messaging service.

The English version said the bombing in the “shameless” concert arena was “in revenge for Allah’s religion, in an endeavour to terrorize the [infidels], and in response to their transgressions against the lands of the Muslims”.

The Guardian 24/5/2017

In “Manifesten en manifestaties 1916-1966; Randstad 11-12; Bezige Bij Amsterdam; 1966; 20×12 cm; p.166-172. Klik link om pdf te downloaden…
sb35_StanleyBrouwn_Randstad11_12_1966_p166_172

WHERE DO WE FLEE?

It has been long in the making but @last we do get terrorism delivered @home. Who will deny us refuge from such indiscriminate violence? It is now up to ourselves to look for other solutions than those handed to us by our governments who answer what they see as non-state terrorist violence with state violence. Governments and international state alliances that send in once again bombing airplanes in civil war theatres, be it in Asia, Africa or the Middle East, failing to create other strategies than the pure military, from Afghanistan and Chechnya to Libya and Syria.

We have caged ourselves by supporting such policies. Freedom is only attainable as an equal relationship between individuals, here and there. The only strategy left to us is a long term one, that fosters equality in all domains on an international scale. Wealth should be made into a ‘common wealth’.

However superior a military force seems to be, it will fail to guarantee absolute security @home.  Draconic measures of control @home will in the end sacrifice the freedoms in which name they are implemented.

What we deny others we will deny ourselves.

How to flee from a terrorist network?

By undoing the strands by which they have been woven. By understanding how directly and indirectly our societies have been implied in the making of these terrorist networks how our wealth is interwoven with regimes and practices hated enough in all parts of the globe, to mobilise the oppressive counter-forces we witness now.

–
Picture based on a Twitter photograph of the attack on the Brussels Airport: https://mobile.twitter.com/AAhronheim/status/712177856768569344/video/1

Verleden week donderdagavond overleed Frans Panholzer, sociaal advocaat , de enige pamflettoloog van Amsterdam, vriend en collega bij de Universiteits Bibliotheek Amsterdam waar ik hem in 1973 voor het eerst ontmoette. Hij had daar – als vrijwilliger – een eigen tafel en archiefkast voor wat toen al de pamflettenverzameling en -catalogus was van sinds 1960 in Amsterdam uitgegeven pamfletten. De provo-beweging vormde een eerste ijkpunt. Nu bijna een halve eeuw verder zijn dat er 32.000… Het is nu al en wordt later zeker een onontkoombare bron voor iedere sociale geschiedschrijving van deze stad over de periode 1960 – 2010: De Panholzer. (*)

Met ijzeren consequentie en toewijding heeft Frans al die decennia pamfletten verzameld en gecatalogiseerd. Tot voor kort nog, terwijl zijn ziekte aan hem vrat, was hij bij een demonstratie op het Jonas Daniel Meijerplein, met een gebruikelijk plastic tasje waarin gestencilde of gedrukte zielekreten verdwenen, om thuis keurig geordend en beschreven te worden:
– oproepen voor een andere dageraad;
– verwijten uit het verleden;
– steunbetuigingen van nu;
– eisen van meer loon tot geluk;
– liedteksten;
– beginselverklaringen;
– handleidingen voor grote ommekeer.

Frans was een pionier van de sociale advocatuur met een jarenlange praktijk in de Spaarndammerbuurt, gespecialiseerd in alles wat met wonen en recht te maken had. Als geen ander leerde hij het marchanderen van huisjesmelkers, de gemeente en speculanten te begrijpen en zo kon hij de tegenpartij wapenen tegen dreigende aanval of ondersteunen bij het ongedaan maken van onrecht.
In de loop der tijden was te observeren hoe hij een pragmatisch cynisme over de rechtsorde ontwikkelde, waarbij hij – waar nodig – illusies van een potentiële cliënt over de afloop van een mogelijk ‘geding’ bij voorbaat wist weg te nemen. Zijn spot kon bijtend zijn, maar werkte vaak ook louterend.

Hardnekkige getrouwheid was er ook. Toen geruime tijd geleden de collectieve boekhandel Het Fort van Sjakoo, aan de Jodenbreestraat middels een huurverhoging van 900% hun pand uitgewerkt dreigde te worden door woningbouwvereniging Ymere, heeft Frans Panholzer een enorme bijdrage geleverd aan het gevecht tegen die asociale instelling. Niet enkel als bestuurslid van de boekhandel-stichting, maar ook als advocaat. Ik ben hem daar – als één van de oprichters van dat collectief in 1977 – nog steeds dankbaar voor. Het Fort van Sjakoo bestaat nog steeds, op dezelfde plek, gekocht van Ymere, dankzij een bijzondere aandelen- en overdrachtsconstructie. Daaraan heeft Frans – vaak achter de schermen – veel bijgedragen.

“De Panholzer”, de pamflettencatalogus van Amsterdam, is nu in de vorm van een database – evenals de papieren verzameling – sinds kort ondergebracht bij het Staatsarchief (ontstaan uit de aktiegroep Staatsliedenbuurt) dat een plaats binnen het IISG (Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis) heeft.
Met een kleine groep erflaters, onder de naam Archiefcomité van de Toekomst, rest ons de taak die verzameling zeer binnenkort on-line te brengen. Eerst enkel de tekstversie, waarbij er bijna 30.000 uittreksels zijn van de pamfletteksten – op zich al een fenomenale bron voor geschiedschrijvers -. Uiteindelijk ligt het in de bedoeling om alle 32.000 pamfletten te scannen en als ‘digitaal facsimile’ via het internet toegankelijk te maken. Zo ontstaat een historisch bronnenbestand dat, ongefilterd door burgerlijke pers of academische vervorming, de vele actiegroepen en bewegingen van de stad tussen 1960 en nu aan het woord laat. In hun eigen taal, met hun eigen typografie. Een onontkoombare primaire bron voor toekomstige historici, die al te vaak enkel uit secondaire en tertiaire bronnen citeren en de eigen stem van ‘sociale bewegingen’ liever buiten sluiten.

Dat dit alles bij zijn leven bijna, maar niet helemaal, voltooid is bitter. Maar sociale actie en de geschiedschrijving ervan is en blijft iets dat nooit af kan zijn. Frans heeft ons dus met de Amsterdamse Pamflettencatalogus DE PANHOLZER, zijn ‘Onvoleindigde’ (Unvollendete … Frans zijn vader was een Oostenrijker) nagelaten.

Tjebbe van Tijen 12/3/2016

—-
(*) Frans zijn grote voorganger en in zekere zin inspiratiebron was W.P.C. Knuttel die tussen 1889 en 1920 in de Koninklijke Bibliotheek zijn inmiddels beroemde Nederlandse Pamflettencatalogus maakte, die de periode van 1463 – 1853 beslaat, uitgekomen in 9 delen. De definitie van wat onder ‘een pamflet’ verstaan wordt verschilt door de tijd heen. Frans Panholzer maakte zijn eigen definitie van ‘het moderne pamflet’. Anders dan Knuttel wiens bibliografisch werk zich afspeelde in studiezaal, magazijn en studeerkamer, begaf Frans zich in zijn tijd tussen de demonstranten, woelingen, oproeren en manifestaties, om zoveel mogelijk het pamflet in de sociale context van het moment te verzamelen. Foto’s van Frans als ‘in situ’ verzamelaar zijn zeldzaam. Bovenstaande foto werd op 10 oktober 2015 gemaakt door Eric Duivenvoorden bij een TTIP–demonstratie op het Jonas Daniel Meijerplein. Frans zocht ook pamfletten in archieven en persoonlijke verzamelingen en nam ook oude kranten door waarin melding van pamfletten die bij een specifieke demonstratie uitgereikt waren door hem genoteerd werden. Ook die zijn in zijn catalogus-systeem terug te vinden, als nog niet teruggevonden exemplaren.

—-
De gehele pamfletten database wordt in het komende jaar on-line gebracht door een organisatie die verleden jaar het licht zag, Het Archief-Comité van de Toekomst. Dit werk bevindt zich in een vergevorderd stadium. Hier is het systeem van gevisualiseerde basis-rubrieken van de verzameling te zien (klik voor uitvergroting).

-NEDERLANDSE VOLKSUNIE (NVU sinds 1971) demonstreert, dus morgen weer een kleine politiestaat onder mijn raam… TIJD VOOR EEN BETER PASSENDE LOCATIE
–
De rechts-extremistische organisatie NVU demonstreert morgen tussen 13.00 en 15.00 uur bij de Stopera. (meldt AT5) “Ze protesteren met ongeveer honderd mensen ‘ten links geweld en links fascisme’, naar aanleiding van de Pegida-demonstratie, die door een nepbom en opstootjes in het water viel.
‘Als de vrijheid van meningsuiting botst met het recht om vrij te zijn van vrees en angst voor discriminatie, haatzaaien of geweld, dan geeft die laatste vrijheid in Amsterdam de doorslag’, laat de gemeente weten. ‘Om beide vrijheden te kunnen beschermen, heeft de driehoek besloten voorschriften te verbinden aan de demonstratie.'”
–
> Wordt weer het geluid van extreem kleine minderheid versterkt door een politieinzet die groter is dan het aantal demonstraten?
> Krijgen we weer een uren voortdrammende live televisie-uitzending van AT5?
> Worden onze woningen weer omsingeld?
> Worden er weer kapitalen besteed aan de inzet van al dat materieel en vrouw/man/paardschappen?
> Is de “mening van vrijheidsuiting” (een zinznede ontleend aan een PEGIDA-demonstrant op 6 feburari op AT5) nog steeds in geding en wie is de volgende die die gaat opeisen met weer een verpeste zaterdagmiddag?

De woestijn in met die roependen. Tijd voor een andere locatie, zonder grenzen, waar demonstranten welkom zijn (alhoewel de Tourags er om bekend staan dat ze zeer gastvrij zijn, worden degenen die al te lang van die gastvrijheid gebruik denken te kunnen maken, door hen gedood, omdat het karige bestaan van een woestijnbewoner maar een beperkte gastvrijheidsduur kent)
______
Het is nu (zaterdag 12 maart 2016) de derde demonstratie op rij met een overmatige politie-inzet bij de Stopera. Na de tweede demonstratie op 27 februari stuurde ik deze brief:

Aan het College voor de Rechten van de Mens

Kleinesingel 1-3
3572 CG Utrecht

Dit is een verzoek aan uw college om zich te buigen over de wijze waarop demonstratievrijheid en vrijheid van meningsuiting in Amsterdam afdrijft naar een ondergraving van deze grondwettelijke vrijheden.

Ik signaleer dit niet zo zeer voor mijzelf, maar voor anderen.  Het gaat om de wijze waarop mensen met een mening die ik NIET deel, PEGIDA aanhangers en hun spiegelbeeld ‘de anti-fa’s (anti-fascisten), in de afgelopen weken in Amsterdam bejegend zijn door de gemeentelijke autoriteiten. Hier was sprake van een al te overmatige bewaking van de ‘publieke orde’, waaraan burgerlijke vrijheden opgeofferd werden. 

De beperkingen die in naam van de burgermeester van Amsterdam aan de demonstranten opgelegd werden, overschreden het juridisch toelaatbare, hebben grondwettelijke vrijheden aangetast, onder het mom ze te beschermen.

Door inzet van al te zware middelen werd het doel van die inzet (waarborgen van ‘vrijheid van demonstratie’ en ‘vrijheid van meningsuiting’) ondergraven.

Het moge zo zijn dat het nu vooral een groepering treft waarvan de doelstellingen – ook – mij geheel en al niet aanstaan, maar eenmaal geaccepteerd als methode van bewaking van de openbare orde, kunnen zulke maatregelen op een ander moment en in andere omstandigheden, ook anderen en wellicht mijzelf treffen.

Ik wil hier het begrip ‘proportionaliteit’ noemen. Ik constateer dat het huidige politieoptreden bij demonstraties in Amsterdam waar enkel een vermoeden van ongeregeldheden bestaat, ‘buiten-porportioneel’ is. Gescandeerde, getekende en gedrukte leuzen worden worden bij voorbaat aan beperkingen onderworpen, waarbij geen rekening gehouden wordt met het feit dat bijvoorbeeld het gebruik van een hakenkruis op een spandoek, nog niet hoeft te betekenen dat dat teken in de zin van propaganda voor het Nazisme gebruikt wordt. Een hakenkruis dat in een prullenmand geworpen wordt, of een hakenkruis gecombineerd met een verkeersverbod-teken, worden op deze wijze eveneens verboden. Dat is een juridische dwaasheid.

De spreekkoren van de anti-fa’s “Fascisten Heraus” werden getolereerd, terwijl het gebruik van een hakenkruis door de PEGIDA demonstranten – in de zin dat zij zich beledigd voelen om zo als groepering vereenzelvigt te worden met het Nazisme – verboden werd. Dat is meten met twee maten, gevolg van al te grote controlezucht van de gemeentelijke autoriteiten.

Zo werden ook anti-monarchistische demonstranten met een spandoekje bij de Februaristaking herdenking  – dit jaar in bijzijn van de koning – verwijderd (onder het mom dat de spandoekdragers zich niet legitimeren konden en er gevreesd werd voor onrust bij de herdenking). Dat was regelrechte censuur en niet de eerste keer dat tegen-demonstranten bij openbare manifestaties de mond gesnoerd wordt.

Een PEGIDA voorman werd  afgelopen zaterdag van het podium geplukt door de politie en afgevoerd. Dat was een te vergaand middel. Dat was intimiderend. Mij doet het denken aan het lezen over politieoptreden bij manifestaties en demonstraties op het einde van de 19e eeuw, met name bij manifestaties van socialisten en anti-monarchisten.

Ik verzoek dan ook uw college om deze drie zaken

– PEGIDA demonstratie bij Stopera 6 februari 2016

– Februaristaking herdenking 25 februari

– PEGIDA demonstratie bij de Stopera 27 februari

te onderzoeken. Dit kan in eerste instantie heel goed omdat al de drie gebeurtenissen ‘live’ door de lokale zender AT5 gedocumenteerd zijn.

Ik verzoek u om een publieke reactie te geven op het beleid van de Gemeente Amsterdam bij deze drie gelegenheden en op te roepen tot een meer gemodereerde wijze van het handhaven van de openbare orde. 

Op het moment dat de verhouding demonstranten politie 1:1 is en het aantal demonstranten pro & contra om en nabij om de 250 lag (en daar leek het afgelopen zaterdag 27 februari op)… moet duidelijk zijn dat dit niet de bedoeling van onze rechtsorde kan zijn om zo ‘de openbare orde’ te handhaven. De die toegepast middelen waren immers zélf een verstoring van die (geciviliseerde) openbare orden. 


Hoogachtend

Tjebbe van Tijen

28 februari 2016

Nieuwe Amstelstraat, Amsterdam


PS
Ikzelf woon tegenover de Amsterdamse STOPERA, ben een tegenstander van waar PEGIDA volgens mij voor staat en heb ook uitdrukking gegeven aan die gevoelens door het tweemaal ophangen van een spandoek dat met hulp van vrienden gefinancierd is. De tekst luidtL
–
wie OORLOG ontvlucht behoeft OPVANG / anti ISLAM argument PEGIDA = PERFIDE”
–
Het machtsvertoon onder mijn ramen was overbodig groot, met tientallen overvalwagens vol met mobiele eenheid, een dertigtal politie te paard, meerdere arrestatieteams, arrestatiewagens, motorrijders, afvoer van demonstranten in gemeentelijke bussen ter bescherming dit keer, maar wie weet als een vorm van massa-arrestatie de volgende keer. “Afvoeren, afvoeren…” scandeerden de anti-fa’s en ook dat benauwd mij, zeker weet hebbend van de geschiedenis van dit gebied en wat er onder de ramen van ditzelfde huis zich afgespeeld heeft. Niet alleen aan de vooravond van de Februaristaking 1941, maar ok vele malen meer later tijdens WWII vonden hier razzia’s plaats.
Het is bedroevend om dit alles aan te zien en aan te horen. 
Meer tact en sociaal besef is nodig niet enkel van de demonstranten pro & contra, maar ook van de gemeentelijke overheid en haar hoofd de burgermeester van Amsterdam Van der Laan.

Spandoek 6/2/2016