Feeds:
Posts
Comments

CECIL TAYLOR 1929 – 2018

Cecil-Taylor_1929-2018_tt44

1960 was het en mijn oren waren al een beetje gewassen door het grijs draaien van bebop platen: snelle riedels, dwarse akkoorden, huppelende tempi wisselingen; Charlie Parker, Art Tatum, Thelonius Monk… daarna kwam Ornette Coleman die “The shape of Jazz to come” verkondigde met het snerpende geluid van zijn plastic saxofoon. Het was in dezelfde tijd dat “The world of Cecil Taylor” de onze binnendrong met razendsnel kruiselings gehamerde motiefjes, nu eens hoog de lucht ingeslingerd, dan weer met voetpedaal de grond in gestampt… Cecil Taylor, mijn nieuwe held die ik nooit in echt heb horen spelen, maar des te meer gedraaid heb op mijn draagbare pick-up in de jaren dat ik als jonge kunststudent steeds maar van woning en woonplaats verwisselde….

Het deed me terugzoeken naar wanneer hij dan wel voor het eerst in Nederland optrad en dat was zo te zien in 1967… mijn vriend Pieter Boersma was erbij toen in een Hilversumse radiostudio Taylor een soort master-class gaf, georganiseerd door onze eigen radio-hoogpriester van de jazz Michiel de Ruyter… [niemand heeft die sessie destijds opgenomen, zo blijft er enkel beeldmateriaal in het archief van Pieter Boersma] Hij stuurde mij zojuist een aantal foto’s van de workshop in de AVRO studio in augustus 1967 waarvan ik er hier twee plaats…

Cecil Taylor ,Han Bennink Hilversum 08-1967

Cecil Taylor met Han Bennink, AVRO stuio augustus 1967 (copyright Pieter Boersma)

Cecil Taylor Avro studio Hilversum 08- 1967

Cecil Taylor, AVRO studio, augustus 1967 (copyright Pieter Boersma)

Vond drie interessante krantenstukjes (op delpher.nl staan er meet, aak enkel aankondigingen) van dat jaar en een ieder die zijn muziek herinnerd en een halve eeuw terug in de tijd wil gaan, mag ik deze aardige documentatie niet onthouden (ik laat de door de computer gelezen (OCR) krantenversie ongewijzigd):

Het Parool 28/06/1967:
Cecil Taylors avapt-garde GEBROKEN PIANOSNAREN IN WORKSHOP
(Van een onzer verslaggevers) AMSTERDAM, woensdag. — Jk gooi het hele programma om”, roept Boy Edgar.-„Je kunt na Cecil Taylor niemand anders meer laten spelen. Hij moet maar als laatste voor de pauze’ optreden.” In AVRO Studio 1 heeft pianist Cecil Taylor zojuist bijna een uur achter de vleugel gezeten. De resultaten zijn velerlei: er zijn twee snaren gebroken, Cees Slinger (pianist van Boy’s Big Band) is weggelopen, de rest van het publiek zit verwezen voor zich uit te staren, totaal ondersteboven van het muzikale krachtsvertoon van de 34-jarige Amerikaanse jazz avant-gardist.
Taylor zelf zet zijn donkere bril weer op. reageert met een korte hoofdknik op het aarzelende applaus en loopt onbewogen terug naar de stoel op de achterste rij. waar hij de hele avond, roerloos heeft zitten luisteren naar de prestaties van de beste Nederlandse avant-garde-combo’s (Misja Mengelberg met Willem Rreuker, Nedlv Elstak, Dick van der Capellen). De eerste dag van de workshop, bedoeld als voorbereiding op de jazz-concerten van donderdag in het Amsterdamse Concertgebouw en zaterdag in de Rotterdamse Doelen, is met een overdonderende climax besloten. Later op de avond zullen Misja Mengelberg en Cecil Taylor nog een lang gesprek voeren, maar pianiste-vocaliste Judy Roberts — een 22-jarig meisje, dat in Chicago door Boy Edgar is ontdekt — is na een half uur nog niet bekomen van d<> schokwerking, die Taylors muziek op haar heeft gehad. Met het hoofd voorover en haar handen bij de oren zit ze verbijsterd aan een tafeltje in een Hilversums muzikantencafé.
CECIL TAYLOR blijkt een welbespraakt en uiterst intelligent man; alleen op vragen over zijn eigen muziek reageert hij terughoudend. ~Heb ik al die pianisten de stuipen op het lijf gejaagd? Nou. dat spijt me dan”, verklaart hij met een malicieuze glimlach. „Wat kan ik eraan doen? Het is htin probleem”. Anders dan veel andere Amerikaanse jazz-musici, die naar Europa komen, heeft Taylor weinig illusies over de mogelijkheden in ons werelddeel. „In Europa krijg je makkelijker de beschikking over goede instrumenten en faciliteiten van radiostations:, maar verder zijn de problemen dezelfde als in Amerika”, zegt hij, „alleen zijn de tegenwerking en de discriminatie, die je in New Vork ondervindt, veel sterker, veel slimmer ook, dan hier. Maar je hebt daar dan ook de mogelijkheid om er meer tegen te doen, om er kracht en inspiratie uit te putten”.
~
Martin Schouten in het Algemeen Handelsblad 30/6/1967:
Cecil Taylor: Pianist van uitzonderlijk niveau
%OALS alle grote jazzmusici is de Amerikaanse pianist Cecil Taylor iemand die uit veel uiteenlopende invloeden een onmiskenbare eigen stijl heeft opgebouwd. Maar in Taylors spel klinkt, in tegenstelling tot dat van veel van zijn voorgangers en tijdgenoten, niet alleen de hele jazztraditie mee, maar ook een groot deel van de Europese traditie (grofweg: van Chopin tot Stockhausen). Gisteravond, in de grote zaal van /iet concertgebouw, waren het vooral Liszt en Ravel die Taylor duidelijk ravitailleerden: virtuose oktaven- en tertsenpassages, fel ratelend vingerspel, terwijl het ontbreken van een duidelijk melodisch verloop èn Taylors harmonische en ritmische stoutmoedigheid associaties op riepen met Scriabinetudes
HET jazzmatige aan Taylors spel was minder manifest, althans niet in die zin dat even duidelijk uit het werk van bepaalde jazzmusici of uit bepaalde genres was geput. Maar het improvisatorische karakter van zijn spel en vooral de enorme emotionele inzet waarmee hij musiceerde stempelden Taylor’s drie kwartier durend recital tot een onmiskenbare Jazzsolo. Een solo, het enkelvoud is geen vergissing, want het hele recital was gewijd aan de uitvoering van één werk: Carmen with rings. Een stuk dat gebaseerd is op twee motiefjes en dat bestaat uit een min of meer vastgelegde doorwerking, die in dezelfde gedaante voortdurend weer opduikt, en een serie geïmproviseerde variaties; de opbouw is zo ongeveer die van Moussorgky’s Schilderijententoonstelling. Werd die doorwerking op den duur wat monotoon, de in grote spanningsbogen verlopende variaties zaten
voortdurend vol verrassende vondsten. Zelfs het metalige getinkel van de in de eerste minuten gebroken piano-snaar (Taylor is een typisch Amerikaanse virtuoos van het type Van Cliburn) werd ogenblikkelijk op een logische manier in de improvisaties geïntegreerd. VEEL meer valt er na twee maal horen — de besloten uitvoering van hetzelfde werk, maandag in Hilversum, viel trouwens totaal ‘anders uit: Bartökachtig en met veel boogieen blues-ingrediënten — niet over te te zeggen. Het werk is zo rijk dat het eenvoudig nog niet te overzien is. Taylors unieke positie in de jazz (de grootste pianivirtuoos uit de hele geschiedenis van de muziekvorm, de belangrijkste animator van de huidige avant-garde, de meest meeslepende improvisator sinds Parker en Monk) werd overigens ondubbelzinnig bevestigd
door dit optreden, het eerste in Nederland. Voor een zeer slecht bezette zaal, merkwaardig genoeg, die na afloop van het recital een zeldzame combinatie van vermoeidheidsverschijnselen, uitbundig enthousiasme en verbijstering vertoonde. , Dat de rest van het programma wat bleek afstak naast deze gebeurtenis spreekt haast vanzelf. De pinao-solo van Taylor werd omlijst door een optreden van Boys Big Band, in vertrouwde repertoire-stukken en een nieuwe Loevendie-compositie, van de pianiste Judy Roberts — erg vrijblijvend, technisch heel zwak — een gelegenheidscombinatie met een aantal bekende Nederlandse musici en de sax-sectie uit de Big band. Bij de solisten blonk vooral altsaxofonist Piet Noordijk uit; als vanouds. De nieuwe Loevendie-compositie, Taburuh geheten, verdient meer dan alleen maar gesignaleerd te worden; hopelijk is er
binnenkort gelegenheid uitvoeriger op dit werk in te gaan. Zaterdagavond wordt dit programma in de Rotterdamse Doelen herhaald, althans het niet geïmproviseerde gedeelte. M. SCHOUTEN


Ref: gebruikte beeldelementen:
– Foto Cecil Taylor in het Amsterdamse Concertgebouw in 1987 (Pieter Boersma).
– Screenshot van video op Youtube ter gelegenheid van een een manifestatie ter ere van Cecil Taylor in het Whitney Museum in New York, 2016.
– Score (een transcriptie bij benadering, want Taylor behoeft een eigen methode van notatie om de complexiteit weer te geven) van een piano-concert door Cecil Taylor in de zeer technische, en even interessante studie ‘Cecil Taylor: Life As . . .Structure within a free improvisation’ van Kaja Draksler, Trboje, Slovenia, june 2013, p.63.
Hier te downloaden: http://www.kajadraksler.com/Taylor.pdf
– Record sleeve (oktober 1960) “The world of Cecil Taylor” (dimmed in background)… a public version of that record can be listened to via Youtube…


Tot slot nog een toegift over de receptie van Cecil Taylor in Nederland in de vroege zestiger jaren… een interview uit 1962 in het Vrije Volk met Misja Mengelberg door Ben Bunders.

AMSnote6269.07

De vernieuwingen die zich in de jazz aan ‘t voltrekken zijn, volgt hij op de voet. ‘Er is wat betreft de piano een lijn in de jazz te ontdekken-die loopt van Duke Ellington over Thelonirus Monk naar Cecil Taylor. Ellingtons muziek, die aanvankelijk keurig de harmonieleer volgde, begon de opeenvolging van het geluid aan te tasten: klanken of klankgroepen kwamen, geïsoleerd te staan, omringd door stilten.
Bij Monk, met John Coltrane (tenorsax) en Ornette Coleman (altsax), de bekendste vernieuwers van de jazz in deze tijd, is deze ontwikkeling veel duidelijker hoorbaar. Schrille met emotie geladen klanken. verscheuren als kreten de stilte.
Cecil Taylor ten slotte, hier weinig bekend, gaat nog. verder dan Monk in het afbreken van de melodie, zijn aanslag is kort en fel, klanken en klankgroepen staan asymmetrisch ten opzichte van elkaar. (mijn benadrukking tj.)
Zijn gedachten’ aarzelend formulerend, moeilijk pratend, naar. woorden zoekend, probeert hij duidelijk te maken hoe de jazz zich naar zijn mening ontwikkelt.

http://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010953679:mpeg21:a0347

iHitNews36_Winnie-Mandela_Having-a-hand-in-history

[iHitNews no.36 2/4/2018].

Most of her life dedicated to the struggle against Apartheid, a violent system, a violent struggle, more alone than together with her husband Nelson Mandela who was imprisoned from 1963 to 1990. She has been instrumental in years of mobilising campaigns for the ANC and the end of Apartheid. It made her a symbol of that struggle. That role was all fine when it was about community support (founding local medical clinics) and political attacks on the Apartheid regime, but became problematic after the mid 80s of last century when regime violence, counter-violence, spying and infiltration by the secret police, lead to distrust, suspicion, and accusation. Some suspicions of infiltration and betrayal proved to be right, others remained non proven or were simply false. Brutal reactions to state violence. Beatings, arson and murder became tools to forge ‘unity’. Most brutal the execution by burning people alive, with car tires in flames around their neck (necklacing). Winnie Mandela refrained from calling a halt to such methods, she even endorsed it.

13 April 1986 video recorded statement in Munsieville, South Africa she said:

‘We have no guns—we have only stones, boxes of matches and petrol. Together, hand in hand, with our boxes of matches and our necklaces we shall liberate this country.’

Emma Gilbey, The Lady: The Life and Times of Winnie Mandela, London, Jonathan Cape, 1993, pp. 145–46.

[NB Violence was official ANC policy in those days. At its Kabwe Conference in Zambia in June 1985 Joe Slovo, chief of staff of ‘Umkhonto we Sizwe’, para-military wing of the ANC, affirmed that there was ‘No Middle Road’, and the only acceptable strategy was the revolutionary overthrow of apartheid. Quoted in “Trust in the Capacities of the People, Distrust in Elites” by Kenneth Good (2014), p.71]

This statement on necklacing, dating back to 1986, is one of the most quoted endorsements of disciplining violence against ‘traitors to the cause’ by Willie Mandela. It is not the only time – though – she said it publicly, as can be seen on this video of her speech for a crowd in Soweto which is most probably at the day of her return to Soweto in 1985, from which she was officially still banned. The image and sound quality of this video are very bad, and there is no proper source, but still it serves it’s purpose as a historical document of those times.
We seeWillie Mandela addressing a huge crowd, speaking in English, pausing after each sentence for a translation (could be Zulu or Sotho). Her discourse as show starts of with:

You are not going to fight this government with AK47s because you do not have any. We are not prepared for any reform of Apartheid. You can not reform sin. Apartheid is a criminal act against mankind. We are not able anymore to accept that criminal act by a minority…we are 30 million… Power to the People!… 

It is often difficult to hear what she says…

…we have no arms but boxes of matches…

and then when you click the video-player once again there is the sentence:

With our necklaces we will liberate our country

It is in this suppressive atmosphere that the abduction, torture and murder of a young boy – Stompie Moeketsie – took place in 1988. The boy, 14 year old, was suspected of being a police informer and his abduction and murder was the work of the strong hand gang – and personal security force of Winnie Mandela – know as the ‘Mandela United Football Club’. It lead to several court cases against Winnie Mandela. In 1991 she was acquitted for the murder, but not for the kidnapping. It was proven that she had witnessed the torture of the boy before he was found killed. This was not the only case of civil terror during the 80s linked to Winnie. It hurt her public image. It also hurt her political career in post-Aparheid society. Attempts at reconciliation during hearings in 1997 failed. She did get government positions in the first ANC governments, during which there were allegations of corruption. Still she kept a large following among the ANC electorate. In 2009 she was second on the ANC list, after Jacob Zuma.

The depiction of Winnie Mandela in several movies tend to focus on the more glorious aspects of her life. Her role in the decades of struggle – some say – has been more important then that of her imprisoned husband Nelson Mandela.

It must be noticed that later in her live Winnie Mandela did condemn the outburst of communal violence against black immigrant workers from Zimbabwe, Mozambique and the Congo in the year 2008 in the Johannesburg and Pretoria area. Violent xenophobic riots whereby necklacing, did appear again.

It is the old question of means and ends, if violent acts can be used for constructing a beter and peaceful society. It certainly is questionable if the Apartheid regime would ever have collapsed without counter-violence. Was it no the utter dangerous situation in the townships that made them into no-go-zones beyond direct Apartheid regime control?

Post Apartheid euphoria has long faded away and the question of tactics for change are posed again. The controversies about the role of Winnie Mandela in this proces of change – flaming up again at the moment of her death – will not come to any conclusion, the camps of those for and against her seem to be in balance. Still this debate may lead to reflection on the importance of finding ways of social change whereby means and ends are more closely related, some may call it a luxury to be able to do so. This I will illustrated by a citation from a review of a movie on South Africa, the ANC and the Mandela’s, “Long Walk to Freedom” by Justin Chadwick (2013), by Gugulethu oka Mseleku in the Guardian (several years ago), in which Willie Mandela’s apology of violence is noted and also explained:

The fact is that, for South African women, Winnie’s role was more fundamental than her husband’s. Though the world’s leading opinion formers have been all too keen to demonise her, Chadwick’s film is a reminder that Winnie, with the help of her daughter Zindzi, was largely responsible for perpetuating Nelson’s image as the embodiment of the liberation struggle.
More importantly, the Mother of the Nation suffered, not only because of Nelson’s incarceration, but also through her own constant arrests and torture. Despite the cowardly, misogynistic regime’s torment of a single mother and her daughters, Winnie remained strong and resilient in her defiance.”

The article also mentions the case of the murder of Stompie and reacts on it like this:

Our hearts bled for Stompie and his mother, and recognised the brutality of his killing. But we understood that the system she was fighting against was brutal and brutalising. Where was the reconciliation that had been so freely offered to Europeans, for Mama Winnie? After all she had been through, could Nelson and the ANC really not be reconciled to the fact that she had been fighting a war “by any means necessary”?

There are 428 comments on this article which you can read for yourself. I just cite this one (number 110):

Habakuk 3 Jan 2014 15:26
“Her reputation was damaged by such rhetoric as that displayed in a speech she gave in Munsieville on 13 April 1986, where she endorsed the practice of necklacing (burning people alive using tyres and petrol) by saying: “With our boxes of matches and our necklaces we shall liberate this country.”
No thank you Winnie. Shove off.

And this one more moderate (Number 11):

Keo2008 3 Jan 2014 17:57 11 12 The writer is pointing out that Winnie hasn’t received the same clemency that has been enjoyed by other perpetrators of brutal violence during Apartheid. Personally I’m not so sure about this peace and reconciliation business and seeing thugs on both sides getting away with the most atrocious acts is sickening (and not just in South Africa…remember the Good Friday Agreement…?) but in the name of fairness I think the writer does have a point…

The full article can be found at:
https://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jan/03/long-walk-to-freedom-winnie-mandela-nelson

ref. image elements:
(1) Photograph at top, Winnie during her seven year banishment and house arrest in Brandfort (free State) starting in 1977 (the house had no floor or ceiling, no running water and no electricity, no visitors allowed as well).
(2) The painting left under us by the artist Noel Hodnett (born in what was then Southern Rhodesia in 1949, later moving to South Africa).
http://www.noelhodnett.com/Stompie_info.htm
(3) Winnie Mandela is a 2011 drama film adaptation of Anne Marie du Preez Bezrob’s biography Winnie Mandela: A Life. The film is directed by Darrell Roodt, and stars Jennifer Hudson, Terrence Howard, Wendy Crewson, Elias Koteas, and Justin Strydom. Image Entertainment released the film in theaters on September 6, 2013
https://en.wikipedia.org/wiki/Winnie_Mandela_(film)
Film citic of the Guardian Ed Gibbs had this comment: “This syrupy biography of the former wife of Nelson Mandela seeks to sugar-coat South Africa’s complex history.”

Picture originally made for my Flickr news-tableau pages in the year 2015 and republished on the eve of Eastern 2018 from Amsterdam with even more easyjet invasion….

AMSnote6266.06

EASYJET AIRBNB roller suitcase bombardment – the more reachable a city, the less attractive it becomes because of invasive tourism that changes the social economics of what were once thought to be the most attractive parts of town… Local services disappear to make place for tourist oriented facilities, Rental houses are sold and often turned into high rent ex-pat apartments and the like. Legal or illegal or half legal more and more houses are turned into temporal or full time rent-out rooms for tourist. Whole trains of roller suitcases can be heard on the week-ends and endless in-between-holidays of tourists flown in on cheaper and cheaper flights. Airplanes which were not flown over the centre of town in the past do so now regularly, because of an enormous increase in air-traffic, so even for setting a foot on the local soil the tourists have invaded the town-space. Who do benefit from this? Certain parts of local businesses, tour operators, and the digitally managed systems of mass transportation and holiday rental: EASYjet and other + AIRBNB.
All this written from Amsterdam, but it could be any other attractive city in the world.

Originally made in the year 2015 for my Flickr pages with news-tableaus, republished on the eve of Eastern in 2018 with a much larger tourist invasion as three years ago….

AMSnote6266.05

The better a place can be reached the less remains that is worthwhile reaching

 ROLL OVER AMSTERDAM

Een poster voor een even onmogelijke als noodzakelijke campagne… hoe aangenamer toeristen-herkomst-woonplaatsen gemaakt worden hoe minder behoefte voor hen om en masse naar afgelikte steden als Amsterdam af te reizen… dat geldt ook binnen Nederland en binnen steden zelf, denk een in: de buitenwijk beter en mooier vertier te bieden heeft dan de binnenstad….

HOE BEREIKBAARDER EEN PLAATS HOE MINDER ER OVERBLIJFT DAT DE MOEITE VAN HET BEREIKEN WAARD IS

Hang ‘m voor je raam!

IEDERE BUURT EEN EIGEN REPLICANT COP

iHitNews35_Replicant_cops_Lust_Hauer
van moord & overval tot overlast & onveiligheid, bij ieder nieuws item in deze categorie komt er ook een persbericht van de politie waarin….
MEER GELD & MEER PERSONEEL
geëist wordt, waarop dan politici die eisen nog eens herhalen om hun achterban het gevoel te geven dat er wat gedaan gaat worden…
MAAR WAAR KOMEN DIE NIEUWE AGENTEN VANDAAN?
Bestaande selectie & opleiding zijn onvoldoende om aan de vraag te voldoen. Productie van geavanceerde androïden is het enige antwoord. Zo zijn er twee klassieke modellen uitverkoren om als basis te dienen van de nieuwe en masse te repliceren politie-agenten: Lust & Hauer.
IEDERE BUURT EEN EIGEN REPLICANT COP


Denk eens in Lust & Hauwer op patrouille, korte metten makend met:

-fietsers op het voetpad > “als ik u was zou ik afstappen” gecombineerd met een razendsnelle greep aan de bagagdrager waardoor de fiets direct tot stilstand komt;
-stuiterende auto’s door hun keiharde disco-speakers > een wenk is voldoende voor de bestuurder om de per direct het geluid af te zetten;
-bierblikjes gooiende hooligans > de aanvoerder wordt een arm op de rug gedraaid en op de grond gedwongen, allen begrijpen dat er hier niet met het gezag gespot kan worden;
-een schietgraag bendelid op straat > ziet zijn kogels afketsen op het bionic harnas van de ‘replicant cops’ en gooit van schrik zijn wapen weg…..

En dat alles wordt tevens live gestreamed op een apart Lust & Hauer kanaal van de lokale televisie….

LAW & ORDER met LUST & HAUER

Zo hoort het ook in onze moderne tijd: de reality show wordt werkelijkheid.

 

“PLASTERK VIST TEGEN DE STROOM IN en raakt daarbij verstrikt in eigen netten onder gekrijs van meeuwen”

Is de kop bij een prent en tekst die ik op 12 februari 2014 publiceerde op mijn Flickr news-tableau web-site. Het ging om een kamer-debat waarbij de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Plasterk (PvdA) uitleg moest geven aan de Kamer over het bespioneren van burgers. Velen lieten zich in de luren leggen en dachten dat het de ‘volksvertegenwoordigers’ te doen was om bezwaar te maken tegen ‘oorlogvoering in vredestijd’ door het vissen in de data-zee waarin wij allen zwemmen naar vermoedens van mogelijk staatsgevaarlijk gedrag. Dit bleek verre van waar. In 2015 al was er een(nieuw) wetsvoorstel met steun van de Kamer om visgronden en visquoto voor burger-data fors uit te breiden. Ik herplaats hier de prent en het korte artikel om de uitslag van het Raadgevend  Referendum over deze vorm van datavissen (sleepwet) in een kort historisch perspectief te plaatsen….

AMSnote6259.08

“Per Undas Adversas” is de wapenspreuk van de AIVD (Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst), “tegen de stroom in” voor wat de ‘nationale veiligheid’ genoemd wordt. Een eigen publicatie van deze dienst verduidelijkt de wapenspreuk en het beeld van drie tussen de mazen doorglippende vissen nog eens:

“Levende vissen zwemmen tegen de stroom in, alleen de dode drijven mee. Zo luidt het devies van de AIVD. Het symboliseert de instelling van de dienst” niet passief meedrijven met de golven, maar actief stroomopwaarts, het oog gericht op de bedreigingen van de nationale veiligheid.” (1)

Dit verklaard het ‘visserslatijn’ van de Minister van Binnenlandse Zaken als hij de Nederlandse natie en de volksvertegenwoordiging probeert uit te leggen wat hij niet zeggen kan & mag: ‘het doel heiligt de middelen’.

Wie Vrede wil, bereidde zich voor op Oorlog. Si Vis Pacem Para Bellum. En zo worden wij allen massaal bespied, als het moet glippend ‘door de mazen van de wet’. Dat is sinds jaar en dag de taak van een Minister van Binnenlandse Zaken, het gelijktijdig bevorderen en afdekken van deze praktijk. (2) Want wat al die dubbelgetongde volksvertegenwoordigers nu eigenlijk wilden met het debat over de halve waarheden en hele leugens van Minister Plasterk, blijft even onduidelijk als de uitspraken zelf van deze bewindsman.

Heb ik wellicht iets gemist? Heeft iemand in de Tweede Kamer gezegd dat afluisteren en napluizen van de telecommunicatie van Nederlandse staatsburgers geheel en al uitgebannen moet worden? Dacht van niet!

Het debat ging enkel over een beroepsmatige onwaarheid die de Minister op televisie had gemeend te moeten verspreiden en de manier waarop hij naderhand de Kamer had geïnformeerd over de ware identiteit van de visser naar onze privé gegevens. (3) Het ging NIET over het vissen zelf.

De Kamer had – zo kon na tien uur debat en konkelpauze begrepen worden – geen principiële bezwaren tegen het bespieden van burgers,en had geen bezwaren gehad tegen tegen de ministers van Binnenlandse Zaken en Defensie als dezen haar ‘binnenskamers’ ‘vertrouwelijk’ op de hoogte hadden gesteld. Kamerleden worden immers van meet af aan getraind in de discrete omgang met niet-publieke-informatievoorziening, in lands- of partijbelang. De commissie ‘Stiekum” waar fractievoorzitters onder zware geheimhoudingsplicht over heikele staatszaken geïnformeerd worden is maar één van de voorbeelden. (4)

Het vissen in onze privé-gegevens gaat ondertussen gewoon door, want “het landsbelang” gaat voor. (4) Het debat in de Tweede Kamer en de ‘motie van wantrouwen’ tegen de Minister van Binnenlandse Zaken was als het krijsen van meeuwen bij het ophalen van het visnet.

===
(1) Algemene brochure AIVD (het devies werd verzonnen door de eerste directeur van de na WWII vernieuwde Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) mr. L. van Enthoven (1949-1961) tijdens het begin van de Koude Oorlog. Tekst ontleend aan een https link van de AIVD site:
www.google.nl/url?sa=t&rct=j&q=aivd+brochure+alge…

(2) De digitale technologie website Tweaker gaf gisteren een korte samenvatting van het debat, waarin de politiek van ‘afdekken’ nog eens bevestigd wordt:
“Volgens Plasterk, die verantwoordelijk is voor de AIVD, moet er over het algemeen zo weinig mogelijk over de werkwijze van de inlichtingendiensten naar buiten worden gebracht. “Dat is een vaste regel.” Minister Jeanine Hennis-Plasschaert van Defensie, die de MIVD onder zich heeft, is het daarmee eens. “We willen zo min mogelijk naar buiten brengen, omdat we mensen die het minder gezellig met ons voorhebben, niet in onze kaarten willen laten kijken”, zei ze in de Kamer. Openbaarheid kan de veiligheid schaden, ‘hoe oppervlakkig de informatie ook lijkt’, benadrukte Hennis-Plasschaert.”
tweakers.net/nieuws/94260/plasterk-onthullingen-snowden-h…

(3) Niet, zoals eerst gesuggereerd werd de Amerikaanse veiligheidsdienst NSA, maar de eigen Nederlandse veiligheidsdiensten AIVD en MIVD: “Het kabinet heeft nieuwe informatie naar buiten gebracht over het onderscheppen en delen van informatie tussen Nederlandse en Amerikaanse veiligheidsdiensten. Onderzoek heeft uitgewezen dat 1,8 miljoen ‘records’ over telefoonverkeer (metadata) niet door de Amerikanen, maar door de Nederlandse diensten AIVD en MIVD zijn onderschept.”
www.nrc.nl/nieuws/2014/02/05/kabinet-maakt-draai-niet-nsa…

(4) Dit bericht in NRC/Handelsblad van 14/2/2014 maakt dat duidelijk:
“De ‘commissie-stiekem’, waarin fractievoorzitters van de Tweede Kamer worden bijgepraat over de geheime diensten, is mogelijk wel geïnformeerd over de werkelijke herkomst van de 1,8 miljoen Nederlandse belgegevens waarover de Amerikaanse afluisterdienst NSA beschikte.” De voorzitter van die commissie is de fractievoorzitter van de regeringspartij VVD, die in een ‘de pot verwijt de ketel dat ie zwart ziet’ manoeuvre zijn taak als geheimhouder – uit politieke motieven – veronachtzaamd door te proberen iets te zeggen zonder het te zeggen:
“De conclusie in de motie [ van wantrouwen tegen de Minister van BZ tj.] dat de Tweede Kamer niet is geïnformeerd, is een politiek oordeel. De motie kán per definitie niets zeggen over wat er wel of niet in de commissie voor de inlichtingendiensten is besproken, want dat is geheim.”
www.nrc.nl/nieuws/2014/02/13/kamer-was-mogelijk-wel-al-ge…

(5) Het is leerzaam om de FAQ Frequently (Asked Questions/Veelvuldig gestelde vragen) pagina van de AIVD eens ontspannen door te lezen, daar wordt onomwonden (voor de goede lezer) duidelijk gemaakt dat veel niet kan en mag, maar toch ook weer wel mag en gebeurd. Ik citeer een paar voorbeelden:

“De bevoegdheden van de AIVD zijn alle in de wet geregeld en worden, omdat daarmee een inbreuk wordt gemaakt op de privacy van burgers, alleen ingezet na zorgvuldige afweging. In een aantal gevallen is voor het gebruik van een bijzondere bevoegdheid toestemming nodig van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

[bw] Tapt de AIVD het internet af?

De AIVD heeft de mogelijkheid in het belang voor de nationale veiligheid telecommunicatie op te vangen. Het kan gaan om telefoonverkeer, sms’jes, e-mails enzovoort. De AIVD mag niet zomaar de telecommunicatie van burgers bekijken. Aan de inzet van de bijzondere bevoegdheden van de AIVD zijn strikte voorwaarden verbonden. De bijzondere bevoegdheden en de voorwaarden waaronder deze mogen worden ingezet, zijn terug te vinden in de Wiv 2002.”

(…)

Wat is metadata-analyse?

Communicatie bestaat uit metadata en inhoud. De inhoud is bijvoorbeeld de tekst van een e-mail, of wat er gezegd wordt in een telefoongesprek. De metadata betreft de data over de communicatie, zoals de afzender, de ontvanger, de duur van een gesprek, de grootte van een e-mail en de routering van de communicatie. Deze informatie is veelal nodig om de communicatie tot stand te brengen. Door analyse van metadata kan de AIVD onder meer netwerken van personen en organisaties in kaart brengen. Zo wordt gekeken welke communicatie voor de taken van de AIVD relevant is. Alleen van die communicatie kan de AIVD de inhoud bekijken maar daaraan zijn weer strikte voorwaarden verbonden.

[bw] Kan de AIVD zomaar telefoons aftappen?
Het aftappen van telefoonlijnen is één van de bijzondere inlichtingenmiddelen die de AIVD ter beschikking heeft. Deze bijzondere inlichtingenmiddelen maken inbreuk op de persoonlijke levenssfeer en worden daarom pas na een zorgvuldige afweging ingezet. De inzet van het middel moet in verhouding staan tot de ernst van de zaak én het moet niet goed mogelijk zijn de gegevens op een minder ingrijpende wijze te verkrijgen. De noodzakelijkheid moet gemotiveerd aangetoond worden. Voor het aftappen van telefoongesprekken geldt dat de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties zijn schriftelijke toestemming moet geven.

[bw] Wat is het verschil tussen kabelgebonden en niet-kabelgebonden telecommunicatie?
Telecommunicatie vindt plaats door een kabel (bijvoorbeeld in de grond of op de bodem van de zee), of door de ether (niet door een kabel, maar door de lucht). Veel communicatie verloopt tegenwoordig door de kabel én door de ether. Als je bijvoorbeeld belt met een mobiele telefoon, dan gaat het signaal eerst door de lucht naar een zendmast, en van die zendmast verder door de kabel. Voor de grotere afstanden worden vaak nog satellietverbindingen in het traject opgenomen. In beginsel kan elke vorm van telecommunicatie door de kabel, door de ether, of door beide verlopen. Meer informatie is te vinden op de pagina over interceptie van telecommunicatieverkeer.

[bw] Wisselt de AIVD gegevens uit met andere diensten, zoals de Amerikaanse NSA?
De AIVD doet geen uitspraken over de vorm van samenwerking met specifieke buitenlandse diensten. De samenwerking tussen de AIVD en buitenlandse diensten wordt ingekaderd door de Wiv 2002. Bij het bepalen van de mate van samenwerking met een buitenlandse dienst kijkt de AIVD naar de democratische inbedding, het respect voor de mensenrechten, de betrouwbaarheid en de professionaliteit van die dienst, en naar het belang van de samenwerking voor de AIVD.

[bw] Mag de NSA zomaar mijn e-mail lezen?
Volgens de Nederlandse wet niet. De meeste mensen hebben echter een e-mailadres waarbij gebruik wordt gemaakt van Amerikaanse servers of waarvan het verkeer via Amerikaanse kabels loopt. Daar is dan de Amerikaanse wet op van toepassing. Van de Amerikaanse wet mag de NSA, onder voorwaarden, die data inzien.

Lees opgewekt verder op:
www.aivd.nl/organisatie/werk-aivd/veelgestelde-vragen/

Nieuwstableau dat ik op 15 maart 2014 plaatste op mijn Flickr web-site. Hier een herpublicatie, omdat  het van belang is te onderkennen dat zowel D66 als de VVD behoren tot het neo-liberale politieke kamp. De VVD voor de hogere klasse, D66 voor de betere middenklasse….

AMSnote6258.10

D66 idealen uit zestiger jaren zijn al lang verroest (1) – D66 is nu neo-liberaal = VVD66 (2)

D66 kwam voor het eerst in de Amsterdamse gemeenteraad in 1970 (toen steunden ze nog de Aktiegroep Nieuwmarkt door in januari 1972 tegen een 6 baanssnelweg door de Nieuwmarktbuurt te stemmen en later in 1978 of zo tegen de sloop van het pand aan de Jodenbreestraat – waar nu boekwinkel Het Fort van Sjakoo aan de Jodenbreestraat nog steeds zit (het hele blok behalve het Rembrandthuis zou geslopen worden voor een kantoor van een Engelse belegger). Ik heb het dan over de periode 1978-1986 met Gerrit Jan Wolffensperger als wethouder voor D66. Dat alles is al lang is verleden tijd. (4) Het progressieve imago is van het ‘historische D’66. De actuele partij met bijna dezelfde naam (de apostrofe tussen de D en 66 is in de loop der jaren verdwenen) is er één van VVDers in een gejat groen jasje.

De mogelijke winst van D66 bij de komende gemeenteraadsverkiezingen is niet meer dan een ‘negatieve keuze’ van velen die noch door de hond (PvdA), noch door de kat (VVD) gebeten wensen te worden en dan in godsnaam maar iets dat hen lijkt op het midden tussen die twee, te kiezen. D66 is een midden-op-de-wip zittende partij, die naar gelang het politieke klimaat nu eens naar rechts, dan weer naar links schuift, maar nooit met het volle gewicht ‘omhoog’ of ‘omlaag’ durft te gaan. (3)

—-
(1) Hans van Mielo in het beroemde D66 reclamefilmpje uit 1966 heeft het over de “doorbreking van het oude vastgeroeste partijpatroon”.
youtu.be/wxO2hIoScpE

(2) D66 is voor de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2014 een ‘lijstverbinding aangegaan met de VVD, om zo rest stemmen te kunnen ronselen. Is dat dan de “vernieuwing” waar Van Mierlo het over had in 1967? Of is D66 nu ook onderdeel van het “huidige bestel” dat “ziek” is?

(3) zie mijn andere tableaus over D66
– 9/9/2012: “D66 Alexander Pechtold Wipje Wagen? “wij schuiven wel in het midden””
www.flickr.com/photos/7141213@N04/7963204294/

– 26/2/2013: “Alexander Pechtold: D66 Principieel Als Een Kameleon”
www.flickr.com/photos/7141213@N04/8515306809/

(4) Voorbeeld de woningparagraaf in het Amsterdamse D66 verkiezingsprogramma, waarin sprake is van nog verdere ‘verpatsing’ van sociale huurwoningen, door ze in de verkoop te gooien, om zo de ‘beter gesitueerde modaal’ (de doelgroep van het huidige D66) van dienst te zijn (politiek is & blijft cliëntilisme) :

“Op dit moment bestaat het huizenaanbod in Amsterdam voor 55% uit sociale huur. Kijkend naar de bevolkingssamenstelling van de stad is dit aantal veel te hoog De maximale huur tot waar sprake is van een sociale huurwoning is in 2013 € 681. Het gaat hier om kale huur. Dat wil zeggen: huur zonder servicekosten en kosten voor gas, water en licht. Woningcorporaties moeten namelijk 90% van hun vrijgekomen sociale huurwoningen toewijzen aan huishoudens met een inkomen tot € 34.229 (prijspeil 2013). 10% mag naar de hogere inkomens. Het gemiddelde inkomen in Amsterdam ligt ongeveer op dit niveau. Dit betekent dat er grote groepen mensen zijn die buiten de boot vallen en net te veel verdienen voor een sociale huurwoning, maar wel weer veel te weinig om in de vrije sector een geschikte woning te vinden. Ook in Nieuw-West moeten we maatregelen nemen om dit aantal te verminderen.
Er is op dit moment een gebrek aan modale huurwoningen en de woningvoorraad is niet goed afgestemd op de samenstelling van de bevolking. Concrete oplossingen zijn het verkopen van sociale huurwoningen en het verlagen van het percentage sociale huur bij nieuwbouwprojecten. Vergeleken met buitenlandse grote steden heeft Nederland verreweg het hoogste aandeel sociale huurwoningen van heel Europa. D66 pleit voor verlaging van het sociale huuraanbod tot maximaal 45% in de komende zeven jaar, maar onze ambitie is om uiteindelijk uit te komen op een percentage van 30%. Bij verdichting van Nieuw-West groeit het woningaanbod en daardoor daalt het absolute aantal sociale huurwoningen minder hard dan een daling van het percentage doet vermoeden. Verder dient de voorraad sociale huurwoningen beter verdeeld te worden over de gehele stad.”
Te lezen op pagina 19 van het D66 programma/Amsterdam
d66amsterdamnieuwwest.nl/wp-content/uploads/2013/11/Progr…