Princes Christina, younger sister of the former queen of the Netherlands Beatrix, is known for keeping a low profile, this apart from hitting the news when she has invented yet another artifice to enlarge her financial estate using creative ways to avoid paying taxes on it to the Dutch state. She is not only a creative woman in the realm of finances, but also in art. Latest spectacular event being the auction of a splendid art work from her private collection, a drawing by the famed painter from Antwerp, Rubens. At first the work was valued below one million dolar, but by leaking the pending sale of this work at Sotheby’s New York to the Dutch press, which caused a scandal in certain museum director’s circles – who would have wanted to buy the work for an under the table price – such apublic publicity fuss was created that the estimated value of the work more than tripled even before the auction took place. In the end the price at auction was tenfold the initial estimate, 8,2 million dollars, but… this is not the end of the princess and her artistry in economics. She had not failed to notice the sensation of the shredded work during auction by the British artist Banksy at Sotheby’s London, fall last year,  how his shredded artwork of ‘the girl with the balloon’ had been recreated at auction. Sotheby’s London did put the work on show in its half shredded state presented in a construction specially developed for it.

Princess Christina had been thinking a lot about this historical event and as she has a highly developed sense for art and money she decided to do the same. As said she tends to keep a low profile, so shredding of the work was not during the auction, but straight after… like her great example Banksy who did not destroy an artwork, but created a new one, baptised “Love is in the bin, 2018”. Christina had her work shredded as well by Sotheby’s New York – be it as a private event – and named it accordingly. The price estimates of this new work made by a Dutch princess are not yet known, certain is that there is a large clientele for such a royal work in the circles of art loving oil sheiks and their museums of modern art.

If she had been buying her own Rubens drawing with her own money to turn it into a work of art by herself, we do not know, still this private photograph has been leaked to me and I am proud to offer it to the world to honour the creative ingenuity of this priceless princess.


See also my article on the Banksy Sotheby’s London auction: “BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM of the Auto-Destructive Art idea of Gustav Metzger (1959/1961)”

Originally written as a Facebook posting to my Facebook friends….
“Facebook has declared sovereignty”

writes Molly Roberts in the Washington Post today (31/1/2019)


“This is not a missive from a dystopian future, but rather a fair reading of the company’s recent announcement that it will move forward with creating a supreme court. Facebook will select “judges” from experts around the world with the authority to overturn decisions about what content or accounts are approved or removed from the platform. The court also may help Facebook shape the policies under which those content-moderating decisions are made.” [1]

Indeed all the signs of a new independent state that will soon fly it’s flag in the forest of flagpoles beneath the high rise headquarters building of the United Nations are there. As always utopian and dystopian visions are oscillating in the wind of times to come, like state flags and coins do have two sides. We, the ones that perceive ourselves as citizens of the world try to carve within this global message network our own shared space, beyond all borders, instantly without bodily traveling. It is also us users of this network that not only feel, but know we are spied on all the time, mostly for reasons of direct profit of the upper class of the Facebook nation, sometimes as well by secret services of the traditional national states and the supra surveillance bodies they have created.

Molly Roberts observes further on in her article Facebook’s inability – having the structure of a corporation however large it may be – to mimic the constellation of states with their separation of power between the political and law system…

“Facebook’s decisions can fundamentally alter the speech ecosystem in a nation. The company does not only end up governing individuals; it ends up governing governments, too. The norms Facebook or its court choose for their pseudo-constitution will apply everywhere, and though the company will strive for sensitivity to local context and concerns, those norms will affect how the whole world talks to one another.”

I invite my readers to read the whole article and give the questions raised in it a thought, a thought beyond the too obvious superficial conspiracy phobia. [direct link at the bottom of this posting].

Can one say that in the sense of media theoretician Marshall McLuhan, “the medium has become the message”, that the phenomenon of ‘social media’ is just a means in itself for message traffic – whatever it’s content – in the end only serving Big Brother control mechanisms and the insatiable hunger of global profit making molochs like Facebook?
I refuse to see it that way, there is a positive sense as well in such global networks, the oportunity to keep abreast of what friends nearby and far away are up to, to make new friends, to admire, to like, to dislike, to quarrel, to lose friends, all that being social acts, not in real but in electronic space.
I am wary of all those negative campaigns against ‘social-media’, with their implicitly condemnation of the social act of ‘two way’ communication – open to all – leaving us with the ‘one way’ model of mass media. Studies and articles are frequent now on the ‘addictive effects of social media like this article of today in The Guardian (1/2/2019):

“Delete your account: leaving Facebook can make you happier, study finds New study from Stanford and NYU finds logging off causes ‘small but significant improvements in wellbeing’.” [2]

The headline of the article rubs in the negative, while when one reads the whole text of this study about the behaviour of only two thousand or so USA participants (while Facebook users are all over the world and number in hundreds of millions) but when one reads on the positive social aspects are mentioned as well. It is interesting that the latest communication means tend to be under attack , often in a moralistic way (explicit or implicit) while one would laugh when the same sensational slogans would be applied to previous forms of communication. ‘Pull out your television cable’, ‘cut your telephone wire’, ‘burn you letterbox’…

I do have my own utopian ideas of how electronic social media communication can be enhanced; to make it better; how the sneaky peeking elements can be limited; how the financing of the network can be a ‘shared by all according to ability’; how advertisements can be limited to a bearable level; how to establish real user control…
Is it not so that this new medium is very young, that its techniques are so versatile that they can serve other means and goals? These two way communication new media have the potential to change the McLuhan paradigm of mass media:
The medium is what we are able to formulate and make of it!

Technology is always an expression of existing social-relations. Technology appears to many as a major agent of change change in society. In my view the role of technological innovation is less fundamental. New technology tends to amplify the existing social relations, the power structures in a society… one can recognise that observation through the whole of time. So the sovereign nation of Facebook, LET’S FACE IT, is only momentary, new post-national-electronic communities will arise, both on a micro and a macro level and combinations thereof… It is to us to come up with ideas [3], to resist the misuse, and meanwhile also to enjoy being able to do what I just do here at the moment, sitting at my desk, writing and knowing when I press the button it may be read by others, it may have some impact, be it not more than an electronic space butterfly effect.

Facebook is not here to stay forever, like states are not, such supra structures seem to be solid, but over time their structures ossify, get brittle and crumble… fall apart… forming the breeding ground for new forms of social association.

[2] The Guardian article (1/2/2019):
The study, titled The Welfare Effects of Social Media, from researchers at Stanford and NYU, is being praised as one of the most rigorous to look at what happens to people when they log off. Logging off seems to be as positive as you probably expect it would be, leading to increased subjective wellbeing, less political drama and attention span agitation, and increased time spent with friends and family. On the other hand, it also led to a decrease in awareness of the news. Although, to be honest, that sounds pretty nice too. To track social media’s effects, the researchers recruited 2,844 Facebook users, then randomly assigned half of them the task of temporarily deactivating their accounts for a month. To ensure compliance, subjects were paid for their efforts, and their accounts were monitored to make sure they weren’t scrolling their timeline on the sly. The authors checked in with them regularly via text to see how they were feeling during the cleanse. “Deactivation caused small but significant improvements in wellbeing, and in particular on self-reported happiness, life satisfaction, depression, and anxiety,” they concluded.
The study acknowledges there are, clearly, benefits to Facebook and social media at large. Facebook is still, for all its faults, an important means for people to stay connected to friends and family and as a source of information, community, and entertainment, particularly for those who are otherwise socially isolated. But, they conclude: “Our results also make clear that the downsides are real. “We find that four weeks without Facebook improves subjective wellbeing and substantially reduces post-experiment demand, suggesting that forces such as addiction and projection bias may cause people to use Facebook more than they otherwise would.”

[3] Like this initiative of Tim Berners-Lee:

“Welcome to Solid Solid was created by the inventor of the World Wide Web, Sir Tim Berners-Lee. Its mission is to reshape the web as we know it. Solid will foster a new breed of applications with capabilities above and beyond anything that exists today. Get a Solid POD How it Works THIS IS FOR EVERYONE Solid empowers users and organizations to separate their data from the applications that use it. It allows people to look at the same data with different apps at the same time. It opens brand new avenues for creativity, problem-solving, and commerce.”


Américain op het Leidseplein (formeel American Hotel) verliest haar naam en gaat ‘Hard Rock Hotel’ Amsterdam heten. (*)
hoe ‘merknamen’ tot ‘eigennamen’ worden in een stad met verloop van tijd en de minachting daarvoor van zakenlieden
Het culturele lange termijn geheugen van een stad verdampt mettertijd en ja ik weet heet, ‘Paradiso’ heette vroeger ‘de Vrije Gemeente’ en ‘De Melkweg’ heette vroeger wat het oorspronkelijk was: melkfabriek.
Waarom komt dat bericht van naamswijziging dan toch zo onaangenaam over? Is het wellicht de trend van toeristische globalisering en marketing, waarbij het ‘Gemeentemuseum Den Haag’, ‘Kunstmuseum Den Haag’ gaat heten, omdat de Engelse vertaling van die naam – volgens de reclamebureaus die in de hand genomen worden – meer duidelijk maakt wat daar te zien is?
What’s in a name? Nu de geschiedenis van de persoon, organisatie, het object, de plek, het gebouw door de tijd heen door velen gekend. Denken we nu aan bijeenkomsten van intellectuele in ‘Americain’ kringen met namen als Harry Mulisch, Jan Hein Donner, Peter Schat, dan is dat zo omdat er al vlak na het opleveren van het gebouw het door de situering en de vormgeving een geliefde plek van samenkomst was. Een kleine zoektocht in de indexen van de Digitale Bibliotheek van Nederland (dbnl.nl) leert dat, zoals:
Hij schreef namelijk op 26 mei 1907 aan Lodewijk van Deyssel: ‘Een vrouwelijke bekende van me, Mej. Gosschalk alhier, die zich op het voordragen van poëzie toelegt, zoude gaarne na Uwe jaarvergadering een enkel gedicht van mij zeggen. Bestaat daar mogelijkheid voor?’ Boutens doelde op de jaarlijkse algemene vergadering van de Vereeniging van Letterkundigen op 3 juni 1907 in Hotel Américain te Amsterdam. Uit het verslag van deze vergadering in de Mededeelingen. Officiëel Orgaan der Vereeniging van Letterkundigen (nr. 8, augustus 1907)
Curieus toch “Hotel Américain” iets Amerikaans op z’n Frans. Hoeveel verwijzingen zijn er niet te vinden in de geschiedenis van ‘onze stad’ naar die naam en dan met name met die spelling (niet wat het nu formeel heet ‘American Hotel Amsterdam’)? Ja eveneens formeel gesproken heet enkel het café-restaurant ‘Américain’, maar daar trekt de volksmond zich niks van aan. Sinds een eeuw zegt iedereen die daar iets wil afspreken ‘Américain’, niet meer niet minder. Ik laat even achterwege uit te zoeken wat de eventuele officiële naamswijzigingen door de tijd geweest zijn van Américain, de krantenzoekmachine van de Koninklijke Bibliotheek, Delpher weet mij zo al te vertellen dat de zoeksleutel “Americain, Leidseplein” 818 maal voorkomt. Ik kies er lukraak eentje, uit zoiets ver-gelegens als het dagblad De West van 18 september 1950 waarin Bert Voeten schrijft over “Dichters in Amsterdam, buiten hun werkkamer”:
Maar er is ook nog zoiets als een Leidseplein in deze onvolprezen stad, van ouds het punt dat een wonderlijke aantrekkinkskracht bezit voor al les wat kunstenaar is of meent het te zijn- Amsterdam heeft in de loop der jaren vele artistencafé’s zien opkomen en zien verdwijnen. Bijna altijd bevonden zij zich in de omgeving van dit plein, in de onmiddellijke nabijheid van de Stadsschouwburg, een bouwsel zó foeilelijk, dat we het op de duur mooi zijn gaan vinden. Voor de oorlog kon men in Americain, links van de Schouwburg, rondom de leestafel, vele leden van het schrijversgilde aantreffen. Zij hadden daar hun vaste hoek en men zag het bitteruur en, voor wie de lust en de middelen bezit, ook daarna goed toeven is. Ik nodig U uit deze dichterlijke kroegentocht mee te maken, een luchtige odyssee, die ons belanden doet in gelegenheden waar dichters en schrijvers elkaar sinds jaar en dag plegen te ontmoeten, waar zij hun gemeenschappelijke belangen bespreken desnoods met de vuisten op dé wankele tafeltjes hun” literaire veten beslechten.
er naast de goedlachse Anton van Duinkerken, de altijd spitse Victor E. van Vriesland en de jurist-romancier François Pauwels, de avant-garde uit de dertiger jarenEd. Hornik, van Hattum, Hoekstra, Den Brabander en -Bertus Aafjes, – die, men de dichters van De Amsterdamse School pleegt te noemen.
Lees het zelf maar verder na hoeveel er in niet-meer–dan een-naam van een hotel aan een plein in een stad kan komen te kleven in de link naar Delpher met al die andere krantenstukjes over AMÉRICAIN van het Leidseplein.
Die naamswijziging is als het wegknippen van een stuk cultureel geheugen van de stad… waarbij voor mijn geestesoog de naam ‘HARD ROCK HOTEL’ opdoemt als een fata morgana in de dorre woestijn van Utah in Amerika…

(*) Het Parool 30/1/2019: “American Hotel wordt eerste Hard Rock Hotel in Nederland // Het American Hotel aan het Leidseplein, vanaf april 2020 een Hard Rock Hotel. Eden Hotels Amsterdam krijgt een vestiging van het Amerikaanse Hard Rock Hotels. Het American Hotel aan het Leidseplein, gevestigd in een 117 jaar oud Jugendstilmonument, wordt in april 2020 de eerste Nederlandse vestiging van de Amerikaanse keten. // Dat zegt hoteluitbater Léon Dijkstra. “Met de artiesten die wij hier in het verleden hebben ontvangen – en nog steeds ontvangen – is deze combinatie volstrekt logisch. En een luxehotel met muziekthema past precies in de driehoek DeLaMar, Melkweg en Paradiso.” Eén van de 100 kamers die inmiddels in de stijl van Hard Rock Hotels zijn verbouwd. Onderdeel van de formule is een manshoge spiegel © Eden Hotels Het hotel, in 2005 door het Amsterdamse Eden Hotels overgenomen van InterContinental, is al twee jaar bezig met de omslag. Zo zijn inmiddels 100 kamers en suites in de stijl van de Hard Rock Hotels gebracht. Binnenkort worden de resterende 75 kamers en de openbare ruimten, waaronder de lobby, onder handen genomen.”

CHAVEZ: will the constitution survive his constitution?


This tableau picture and text I pulished on January 2. 2013 on my Flickr news-tableau page (now partly censored because all my articles there have been classified – wrongly – as adult content by some mechanism, in spite of my protest). So I tend to republish these articles on this blog when actual events make that meaningful). This article had 37.882 views. It marks the last days of the reign of Chavez who is terminal ill at that time and tries in all kind of ways to reign across his grave…

Wednesday January 2. 2013: Just made this tableau for what seems to be the last days of Chavez, who is said – by some sources – to have entered a state of coma. I merged a recent picture of Chavez after his chemo therapy into an earlier picture of Chavez holding the popular edition of his new 1999 Venezuela Constitution. The hand holding an older picture of Chavez as the adored messiahs of the poor… did appear this last week on the internet as an illustration of his followers praying for his well being. His rule was and is authoritarian, but what about those who oppose him now and will try to take power after him?

One does not judge a ruler by the new constitution he/she has written and passed, but by the level of equality, prosperity and justice that is practised in real life. The new 1936 constitution of the Soviet Union promulgated during the reign of Jozef Stalin was at first hailed by many, including many intellectuals from abroad, those who have later been grouped under the name of ‘fellow travellers’. (2)

It is lamentable that one of the promising points of renewal in the new Constitution was the declaration of “health care as a human right” (3) while the cancer treatment of the the President of Venezuela is not done in Venezuela, but elsewhere. Chavez has been treated in Cuba that tends to be praised for it’s free and social health care system, but Chavez certainly did not get his treatment in one of the hospitals for the general public. He has been treated in one of the special clinics for the ruling caste of the Castro family and related higher party functionaries. One of the reasons – is said – for this has been the guarantee of information control on the actual state of health of the Venezuelan President as any information on someone with such a contested power impacts directly on national and international politics.

If special cancer treatment is of top world level in Cuba is not certain. The economic blockade of the USA imposed on Cuba makes it often difficult to get all the needed medicines, latest equipment and Cuban surgeons have been quoted as they were complaining the limitations they had in participating in international high level medical conferences and other academic fora. As for the praised general level of medical care in Cuba one feels stepping back into Cold War Information times when reading the fiercely pro and contra arguments in news media and on the internet. (4) Also some of the praised facilities, according to several sources, are geared toward ‘medical tourists’ who bring in the needed hard currency for the Cuban government.

We will have to wait at least half a decade to pronounce a real judgement on the rule of Chavez. To see if what will come after him is any better or worse….

other news tableaus on Chavez & Chavismo:

– 29/7/2013: “”Instituto De Altos Estudios Sobre El Pensiamento De Chávez” will it offer a curriculum based on his unstable television rhetorics?”

– 8/3/2013: “Que Viva el Chavismo: embalming a leader is mummifying the revolution”

– 4/3/2013: “”LEADERS DIE” – the past does not last – ultimos momentos del librador from Bolivar to Chavez”

– 26/1/2013: “Chavez Still Alive but who does the kicking?”

– 8/10/2012: “Chavez commenting on a cartoon by ‘Weil’ depicting him as a military boot: “the eyes are missing”

– 8/5/2012: “Caudillos in the Americas: Bouterse & Chavez”


“Constitución de la República Bolivariana de Venezuela)” dating from 1999
It is described in Wikipedia in a most positive and glorious way, though there are other who hold another view of it and see it as either “Bolivarian Propaganda” or “Orwellian Newspeak” from the Chavez regime.

“The Constitution of the Bolivarian Republic of Venezuela is the current and twenty-sixth constitution of Venezuela.[1] It was drafted in mid-1999 by a constitutional assembly that had been created by popular referendum. Adopted in December 1999, it replaced the 1961 Constitution – the longest serving in Venezuelan history. It was primarily promoted by the current President of Venezuela Hugo Chávez and thereafter received strong backing from diverse sectors, including figures involved in promulgating the 1961 constitution such as Luis Miquilena and Carlos Andrés Pérez. Chávez and his followers (chavistas) refer to the 1999 document as the “Constitución Bolivariana” (the “Bolivarian Constitution”) because they assert that it is ideologically descended from the thinking and political philosophy of Simón Bolívar and Bolivarianism.

The Constitution of 1999 was the first constitution approved by popular referendum in Venezuelan history, and summarily inaugurated the so-called “Fifth Republic” of Venezuela due to the socioeconomic changes foretold in its pages, as well as the official change in Venezuela’s name from the República de Venezuela (“Republic of Venezuela”) to the República Bolivariana de Venezuela (“Bolivarian Republic of Venezuela”). Major changes are made to the structure of Venezuela’s government and responsibilities, while a much greater number of human rights are enshrined in the document as guaranteed to all Venezuelans – including free education up to tertiary level, free quality health care, access to a clean environment, right of minorities (especially indigenous peoples) to uphold their own traditional cultures, religions, and languages, among others.

The 1999 Constitution, with 350 articles, is among the world’s longest, most complicated, and most comprehensive constitutions.”

Full text of the constitution at:


1936 Soviet Constitution: “The constitution repealed restrictions on voting and added universal direct suffrage and the right to work to rights guaranteed by the previous constitution. In addition, the Constitution recognized collective social and economic rights including the rights to work, rest and leisure, health protection, care in old age and sickness, housing, education, and cultural benefits. The constitution also provided for the direct election of all government bodies and their reorganization into a single, uniform system. It was written by a special commission of 31 members which Joseph Stalin chaired.”

Richard Stites writes in his study “Revolutionary Dreams:Utopian Vision and Experimental Life in the Russian”
“Stalin’s Soviet Union, ‘a panegyric utopia,’ consisted of a myth of well-being, an ‘iconography of hapiness.’ and a cult of a benevolent ruler. If the reality of the Soviet Union contrasted dramatiocally with the visions of the revolutionary dreamers and utopians, the myth and images constructed by the regime promoted the fiction that the Societ people were already living in a kind of utopia, that the conservative stability of the social system and the rigidity of the political structure were ‘revolutionar.’ (Page 247)


Health care as a human right

“Article 83: Health is a fundamental social right and the responsibility of the State, which shall guarantee it as part of the right to life. The State shall promote and develop policies oriented toward improving the quality of life, common welfare and access to services. All persons have the right to protection of health, as well as the duty to participate actively in the furtherance and protection of the same, and to comply with such health and hygiene measures as may be established by law, and in accordance with international conventions and treaties signed and ratified by the Republic.

Article 84: In order to guarantee the right to health, the State creates, exercises guidance over and administers a national public health system that crosses sector boundaries, and is decentralized and participatory in nature, integrated with the social security system and governed by the principles of gratuity, universality, completeness, fairness, social integration and solidarity. The public health system gives priority to promoting health and preventing disease, guaranteeing prompt treatment and quality rehabilitation. Public health assets and services are the property of the State and shall not be privatized. The organized community has the right and duty to participate in the making- of decisions concerning policy planning, implementation and control at public health institutions.

Article 85: Financing of the public health system is the responsibility of the State, which shall integrate the revenue resources, mandatory Social Security contributions and any other sources of financing provided for by law. The State guarantees a health budget such as to make possible the attainment of health policy objectives. In coordination with universities and research centers, a national professional and technical training policy and a national industry to produce health care supplies shall be promoted and developed. The State shall regulate both public and private health care institutions.”


The Cold War like debate on the actual state of the Cuban healt care system

– High ranking in number of references (and less when it comes to the quality of arguments) is the movie by Michael Moore (Sicko is a 2007 documentary film by American filmmaker Michael Moore. The film investigates health care in the United States, focusing on its health insurance and the pharmaceutical industry. The movie compares the for-profit, non-universal U.S. system with the non-profit universal health care systems of Canada, the United Kingdom, France and Cuba.).

The method of bringing not well treated patients from the USA to Cuba, in itself can not produce anything else than distortions, once such an idea is actually realised as a movie.

The official web-site of the movie Sicko describes the part of the movie that concerns us here as follow: “After detailing just how the system got into such a mess (the short answer: profits and Nixon), we are whisked around the world, visiting countries including Canada, Great Britain and France, where all citizens receive free medical benefits. Finally, Moore gathers a group of 9/11 heroes – rescue workers now suffering from debilitating illnesses who have been denied medical attention in the US. He takes them to a most unexpected place, and in addition to finally receiving care, they also engage in some unexpected diplomacy.” The most unexpected place a a Cuban clinic.

In thenationalreview.com Jay Nordlinger writes a reaction under the title “The Myth of Cuban Health Care – Michael Moore gives it a powerful boost.” and rages “To be sure, there is excellent health care on Cuba — just not for ordinary Cubans. Dr. Jaime Suchlicki of the University of Miami’s Institute for Cuban and Cuban-American Studies explains that there is not just one system, or even two: There are three. The first is for foreigners who come to Cuba specifically for medical care. This is known as “medical tourism.” The tourists pay in hard currency, which provides oxygen to the regime. And the facilities in which they are treated are First World: clean, well supplied, state-of-the-art. ”

– “Revolutionary doctors : how Venezuela and Cuba are changing the world’s conception of health care” is a 2011 publication by the old time left wing publishing house Monthly Review Press, with this summary full of socialist optimism: “”Revolutionary Doctors gives readers a first-hand account of Venezuela’s innovative and inspiring program of community healthcare, designed to serve–and largely carried out by–the poor themselves. Drawing on long-term participant observations as well as in-depth research, Brouwer tells the story of Venezuela’s Integral Community Medicine program, in which doctor-teachers move into the countryside and poor urban areas to recruit and train doctors from among peasants and workers. Such programs were first developed in Cuba, and Cuban medical personnel play a key role in Venezuela today as advisors and organizers. This internationalist model has been a great success–Cuba is a world leader in medicine and medical training–and Brouwer shows how the Venezuelans are now, with the aid of their Cuban counterparts, following suit. But this program is not without its challenges. It has faced much hostility from traditional Venezuelan doctors as well as all the forces antagonistic to the Venezuelan and Cuban revolutions. Despite the obstacles it describes, Revolutionary Doctors demonstrates how a society committed to the well-being of its poorest people can actually put that commitment into practice, by delivering essential healthcare through the direct empowerment of the people it aims to serve”–Provided by publisher.”

The Book gives many details on the collaboration between Cuba and Venezuela in the ‘Barrio Adentro’ project that brought many Cuban health volunteers to Venezuela. Amazon Books has several pages on-line of this study:

– A mirror image of the one sketched by Michael Moore in his movie and other positive appraisals quoted above, comes – to no surprise – from a Cuban exile community web site produced in the USA, realcuba.com, with haranguing images and captions:

One of the greatest fallacies about the so called ‘Cuban Revolution’ has to do with healthcare.
Foreigners who visit Cuba, are fed the official line from Castro’s propaganda machine: “All Cubans are now able to receive excellent healthcare, which is also free.” But the truth is very different. Castro has built excellent health facilities for the use of foreigners, who pay with hard currency for those services.
Argentinean soccer star Maradona, for example, has traveled several times to Cuba to receive treatment to combat his drug addiction. But Cubans are not even allowed to visit those facilities. Cubans who require medical attention must go to other hospitals, that lack the most minimum requirements needed to take care of their patients.
In addition, most of these facilities are filthy and patients have to bring their own towels, bed sheets, pillows, or they would have to lay down on dirty bare mattresses stained with blood and other body fluids.”



Jonas Mekas 1922-2019
– filmmaker & organiser –
died at a respectable age… one of our heroes in the early sixties leading a movement of truly experimental use of camera, footage and projection, Lithuanian emigré tot he US in 1949, founder of the New York Filmmakers Coop… showing us that a camera does not need to be hold steady, that film can be kept as a raw capture of casting and reflecting of lights… turning “failed” footage into art… footage that would be thrown by most people who consider themselves cineasts… thus communicating the sensuality our senses may experience when exposed to the flickering of light and shadow and the wind blowing in a microphone.
I hear in my minds ear the rattling sound of 16 mil projectors and I travel back to these murky places where half a century ago the Filmmaker Coop movies where shown…(unlike the grandiose museum retrospectives theat befell him in the last decade). Then I had no means then to visit NY, but saw his and related movie material of the NY Coop in London in gigs organised by the London Filmmakers Coop… at that time we did make a Dutch version for distributing ‘projecatble materials’, de Nederlandse Filmmakers Coöpertatie (its headquarters with Piet Verdonk in Eindhoven)…
projectable material is the right term because what Mekas ‘cum suis’ did stand for was not meant to compete in anyway with the standard cinema formats we are used to… it brought into being a new autonomous audio-visual medium.
This tableau I just made in his honour… a link to an excerpt of his 1969 movie Walden on Vimeo goes hereby…

Jonas Mekas – Walden (Excerpt) from Re:Voir Video on Vimeo.

We lopen vast warm voor de verkiezingen met dit PvdA affiche… dat de neo-liberale koers van deze in oorsprong sociaal democratische partij – zoals 50 jaar geleden ingezet en sindsdien goed volgehouden – samenvat (afbraak van dat wat eerst bereikt leek). “Partij van de Afbraak” dat zeiden we hier als Amsterdamse buurtactivisten al in het jaar 1968.
Denk niet enkel aan de grootsteedse en grootschalige sloop- en bouwplannen van deze partij in Amsterdam, maar ook hoe de PvdA mee geholpen heeft met het in- en doorvoeren van tal van neo-liberale belastingplannen, zoals ‘de verhuurdersheffing’ waarbij woningbouwverenigngen belasting dienen te betalen omdat zij hun maatschappelijke functie – sociaal verhuren – vervullen… ja nu doet de partij – althans wat er nog van rest – een armzalige poging om op die neo-liberale koers terug te komen, met een kleine aanpassing hier en daar als het gaat om de ‘woon-sector’..(**). denkend dat daarmee de nieuwe verkiezingsnederlaag die in zicht komt gekeerd kan worden.
Kiezers slopen nu al verkiezing na verkiezing deze partij – koekje van eigen deeg kan je zeggen – hoe laag ook het aantal volksvertegenwoordigers in de verschillende fora, de partijtop doet net alsof zij bovenop een bergtop staan in ontkenning van de realiteit dat ze bovenop een hoopje puin staan.

(*) Ik denk dan aan de journalist Henk Bakker (lid van de Aktiegroep De Lastige Amsterdammer) die zijn lidmaatschap van de PvdA opzegde en de redenen ervan uitlegde in deze brochure: “Partij van de Afbraak” (1974) een brochure van 60 pagina’s, zit in de collectie van de Universiteitsbibliotheek Amsterdam:
(**) Zie artikel in Cobouw van 16/1/2019: “In het kabinet Rutte II was de PvdA samen met de VVD verantwoordelijk voor de invoering van die heffing, die volgens velen bestuurders van corporaties de investeringskracht danig verminderd heeft.” lees verder op https://www.cobouw.nl/woningbouw/nieuws/2019/01/pvda-heeft-spijt-van-molensteen-verhuurdersheffing
Bakken vol reacties op de VERHUURDERSHEFFING zijn er on-line te vinden, het is een typisch voorbeeld van belastingwoeker, waarbij de effecten van speculatie op de onroerend goed markt, die resulteren in de WOZ-waarde van een pand (Wet Waardering Onroerend Goed Zaken) door de overheid belast worden (met ander woorden de overheid speelt mee in het speculatiespel van waarde gebaseerd op verwachtingen in de toekomst… immers stijging van verwachte waarde in de toekomst is merendeels gebaseerd op ‘waardevermeerdering zonder waardetoeveoeging’… dit leidt tot dat wat wel de huizenbubbel/ballon genoemd wordt en die groeit en groeit en groeit (waarbij de handige speculanten met voldoende ver/koop dynamiek de winsten opstrijken) … dit totdat de huizenballon barst en heel de samenleving de rekening gepresenteerd krijgt voor deze windhandel. CRISIS! heet het dan… en dat wordt dan een jaar lang iedere dag via het NOS journaal, met al die neo-liberalen specialisten die daar aan het woord komen, ons ingewreven.
Zelfs de door de managerskaste overgenomen neo-liberale woningcorporaties vinden die verhuurdersheffing te ver gaan… hier dus een link naar zo’n uitspraak op de web-site van de Verening van Woningbouwcorporaties…
Woningcorporaties moeten over hun woningbezit jaarlijks een verhuurdersbelasting betalen. Geld dat zij niet meer kunnen investeren in sociale woningbouw
Lees verder op:

KPN gaat merknaam XS4ALL opheffen….. (*)


Op Facebook reageerde ik op bovenstaande XS4ALL handtekeningenactie met deze tekst:

de idee van  XS4ALL uit 1993 werd XS2ALL 

– access 2 all our data –
– with us users more and more out of control –

tijden zijn veranderd wij behoeven nu

– exchange under our (own) control –
– deciding to whom we give access of what – 

XS4ALL werd al jaren terug (1998) opgeslokt door KPN
om nu weer uitgespuugd te worden

Ik lees de tekst van de handtekeningenactie
maar begrijp niet wat er nu bedoeld wordt…
Waartegen? Waarvoor?

Een actie om een merknaam te laten voortbestaan lijkt mij niet meer dan een daad uit nostalgie om een verleden terug te halen dat al lang verdwenen is en nooit meer terugkomt. Zelfs de positie van werknemers bij de KPN afdeling XS4ALL zal er uiteindelijk niet door beveiligd worden (de belangrijkste redenen achter bovenstaande handtekeningenactie die niet expliciet gemaakt wordt).

Ik schreef eerder op Facebook spontaan onderstaande ontboezeming als reactie op een posting van een vriend van mij over de KPN en XS4ALL op zoiets ouderwets als een email-list, te weten die van internet-activisten, stammend uit dezelfde periode als de oprichting van XS4ALL, genaamd nettime… (mailing lists for networked cultures, politics, and tactics) een verzendlijst via email van discussies ontstaan in een tijd toen er geloofd werd in een sociale revolutie die via het internet gestalte zou krijgen:


“Wel aan alles gaat eraan
hetgeen ooit XS4ALL was bestaat al lang niet meer
wie heeft de infrastructuur in handen?
de conglomeraten
namen zijn wegwerpartikelen
wie herinnert zich nog de niet geprivatiseerde PTT, als Post Telegraaf Telefoon?
zoals de POST ooit grote gebouwen in de stad, genaamd postkantoor
nu een gepropt in een kiosk of sigarenhandeltje hier of daar
dat zijn post nauwelijks naar binnen kan halen
wat zakken en pakken op pallets met zwenkwielen op de stoep 
en als het druk is staan de mensen (zoals bij de KPN servicepuntje Waterlooplein) zelfs buiten half in de regen
dat is er geworden van de paleizen van Tante Pos…

dus dient niemand verbaas te zijn dat de KPN zich zelf voor de zoveelste keer herschoffelt en alle het overbodig geachte eruit haalt.

Dit bericht gaat ook via de kabels van het conglomeraat met de K de P en de N of die van de Z, de I, twee maal een G + een O…. die het weer pachten of verpachten aan anderen, enkel het computer-management-systeem weet nog wie of wat op welk moment in de tijd formeel gesproken eigenaar van de gebruikte data-communicatie-infrastructuur was of is.

Zijn wij soms verstekelingen op dit netwerk waaraan niets ‘eigens’ meer is?

Moet ik mijn abo bij Ziggo opzeggen? Een ander dat bij de KPN, Vodafone, of welke ‘provider’ dan maar ook?

Is er ergens een onbesmette kabelaar te bekennen tussen hier en Tokyo?

Ik denk van niet.

Moeten we dan al die kabels uit de grond trekken?

Zijn er hackers die de data van ons digi-verstekelingen ‘ondergronds’ weten te smokkelen ?

Zijn niet alle succesvolle pioniers van toen – zoals de Digitale Stad, Hacktic, XS4ALL – geworden tot de nieuwe en uiteindelijk ongewenste fuserende en herschoffelende ondernemingen van morgen?

Wordt niet alles wat – al was het maar even – succes heeft overgenomen samengevoegd, opgeschoond, doorverkocht, uitgekamd op alles wat niet winstgevend is en de rest opgeheven?

Is een stabiele ideële organisatie die niet meegaat met de tijd van maximalisering van gewin NIET het gruwelijkste wat een samenleving gedreven door marktwerking kent?

In welke mate was en is XS4ALL (ooit) een ideële organisatie?

Hoe zit het met de korte golf? …het verzenden van berichten via de stratosfeer, is dat gebied van kaatsende radiogolven die digitaal omgezet kunnen worden nog vrij?

…of rest ons nog slechts de postduif en de fietskoerier, oh nee ook die laatste is vermarkt met een Über app.

Ja ik zie mijzelf nog fietsen – jaren geleden – door de Flevopolder naar een tentenkamp op een weitje in de polder met allemaal discussiërende hackers…

Galactic Hackersparties had je toen (ook nog een keer in poptempel Paradiso)… ik ben er geweest in een verleden vol met idealen die als een salamiworst plak voor plakje afgesneden en opgegeten werden door de winstmaximaliserende conglomeraten…

…hoe lang terug was dat al niet, dat revolutionaire elan van datacommunicatie? 1993 of zo…

Zijn er dan geen nieuwe datageuzen?

… zitten die diep verborgen in het oude medium van een mailinglist zoals de nettimers?

… gaan zij de KPN torpederen? al was het maar een poging met een publicitair karakter?

… moeten we met zijn allen XS4ALL uit de KPN wegkopen?

… hoeveel energie zal dat kosten en kan die niet beter ergens anders voor gebruikt worden?

Wie moer er aan de macht komen om al die kapitalistische kabelaars te nationaliseren en zijn we als dat ooit maar zou gebeuren niet veel verder van huis?

De Rijkskabelaar is ook de Rijksbeknibbelaar…. de Rijkswebwachter…

… denk eens in het het rijksgeregelde dataverkeer in de voormalige Soviet Unie, China, Cuba, Iran…

Kan dan Brewster Kahle met zijn kennis en het Internet Archive en de Way Back Machine een nieuwe superorganisatie, als alternatief voor Google en wat al niet meer realiseren?

Is het nieuwe world wide web systeem al klaar? van die menselijke God die het World Wide Web schiep…. ik lees

“Tim Berners-Lee unveils radical plan for the fabled ‘New Internet’ that will decentralize the global system and allow users to take back control of their data from sites like Google and Facebook….”

Kunnen we daaraan bijdragen, daaraan meedoen? Dat lijkt me beter…

zie deze wiki:

“Solid (Social Linked Data) is a web decentralization project led by Tim Berners-Lee, the inventor of the World Wide Web. The project is run from the Massachusetts Institute of Technology (MIT). The project “aims to radically change the way Web applications work today, resulting in true data ownership as well as improved privacy” by developing a platform for linked-data applications that are completely decentralized and fully under users’ control rather than controlled by other entities.”

XS4ALL betekent nu dat wij allen met al onze sterktes en zwaktes digitaal toegankelijk zijn voor het winstbejag conglomeraat dat als een duizendkoppig monster steeds andere merknamen gebruikt om een onstilbare honger naar profijt te voeden met ons dagelijkse gedoe op het internet.

XS4NONE is dat het enige antwoord daarop?

Kan XS4ALL veranderd worden in XCHNG_CTRL?

… toegang voor hen die wij uitkiezen tot dat wat wij beschikbaar wensen te stellen. Publieke algemene toegankelijke informatie kan daar een onderdeel van zijn.


Berners-Lee has seen his creation debased by everything from fake news to mass surveillance. But he’s got a plan to fix it.

Ik kreeg een reactie op bovenstaande tekst van Peter P.

Peter van der P Het bestaan enerzijds van xs4all als eigenzinnige en niet alleen maar commerciële provider (zie de steun aan Zuid-Afrikaanse jongeren op dit moment) en anderzijds een compleet and
ere datastructuur zijn volgens mij twee verschillende zaken. De kabels waarover de data gaan zijn per gebied van iemand anders, hier zijn ze van KPN en van de kabelmaatschappijen als Ziggo, die hun tv-kabels monopoliseren.
Zie ik het goed dat er met het opdoeken van xs4all een meer uitgesproken monopoliesituatie gaat ontstaan, waarbij KPN niet alleen de kabels bezit maar ook een vollediger zeggenschap over de toegang? En biedt dat wellicht extra mogelijkheden tot tegengas?

en schreef deze reactie:

Tjebbe Van Tijen Natuurlijk heeft XS4ALL een aparte geschiedenis, ik denk aan het faciliteren van data-communicatie van de oppositie tegen de de wisselende regimes in Belgrado… op het hoogtepunt van onderdrukking aldaar… maar dat alles neemt niet weg dat Xs4ALL besloot om de regen onafhankelijke bedrijfsrechtelijke onafhankelijkheid in te ruilen voor een afhankelijke binnen een geprivatiseerde staatsfirma als KPN. Hoe gedetailleerd ook de vrijwaring tegen inmenging, de onafhankelijkheid werd ermee opgeheven. Daarop concerteert zich mijn overdenking. 
Zie het statenrechtelijk, als je als klein land een regeling aangaat met een veel groter land dan wordt je onontkomelijk een vazalstaat.
Er moet contracttechnisch een optie zijn geweest om een aangegane inlijving van XS4ALL in de KPN weer ongedaan te kunnen maken. Mocht die er zijn, waarom horen wij daar niet van? Ik vermoed dat die er of niet is, of dat de ‘echtscheiding’ dusdanige financiële verplichtingen met zich brengt dat in de praktijk een uittreden van XS4ALL uit het conglomeraat KPN praktisch onmogelijk is, of direct zou leiden tot een faillissement.

Laten we wel wezen ook de KPN kan opgeslokt worden door een andere data-moloch… 

Peter van der P stip het al aan het samengaan van leverancier van data-communicatie met dat van toegang krijgen tot data van de klanten. Dat is zulk een totale chaos (vanuit het gezichtspunt van de klanten/gebruikers) met de staat als Rijkwachtmeester van dat wat de staat wenst te definiëren als privaat-gebied (dezelfde staat die weer sleepwetten heeft gemaakt die ons allen tot verdachten maken en dus toestaat dat onze data constant door de zeef van de politie gehaald wordt) … ik zie iet in in welke mate XS4ALL een wezenlijk verschil zou weten te maken in welke mate ongewenste toegang door wie of wat dan ook tegen gegaan wordt.

Het lijkt mij dat er vooral sprake is van een nostalgisch verlangen naar tijden die voorbij zijn… toen het internet, toen het World Wide Web nog tot het beloofde land van melk & honing van mens bevrijdende communicatie leken te behoren, vrij van al die winstmakerij, pioniersgebied van gelijkheid, zuster- en broederschap.

Natuurlijk niets van dat alles bestaat… maar wellicht is het zo, dat hoe groter de datastromen, hoe gedifferentieerder de kanalen waarlangs gebruikers hun data aanbieden en uitwisselen, hoe meer dynamische vrijruimte (Freiraum) er bestaat.

Ik gebruikte in mijn eerste tekst niet voor niets de term data-verstekeling. Daar ligt de toekomst
Tjebbe van Tijen 12/1/2019

(*) Dutch incumbent KPN will no longer offer new subscriptions to its Telfort, Telfort Business, XS4ALL and Yes Telecom brands. Customers of these brands will be brought under the KPN flag. For customers of these brands nothing will change’, according to the provider. Both Telfort and XS4All offer triple pay packages including IPTV from KPN. The change will be implemented in the course of 2019 and 2020. “With the focus on the KPN brand, we will expand KPN’s services with the best elements of the individual brands’, said Jean-Pascal Van Overbeke, Head of KPN’s Consumer Market. “These include the highest rated XS4ALL service, Telfort’s affordable value-added services and Yes Telecom’s personal service and expert business advice.” XS4All is the third-oldest ISP in the Netherlands, after NLnet and SURFnet. XS4All was the second company to offer internet access to private individuals, since 1993. The provider was acquired by KPN in December 1998, but remained an independent subsidiary. After the KPN announcement, former XS4All employee Kirsten Verdel has started a petition to keep the brand alive, which attracted over 8,000 signatures within a few hours.