ASSANGE after 2487 days removed from the embassy of Ecuador in London.
~ after his self-imprisonment he becomes a prisoner of state ~


and… then of course Assange is certainly not a peace saint on the level of his daily semi-prison existence and empathy for people who had to bear him over the years… here a summing up from the Ecuador point of view in The Guardian of today:
~ Julian Assange ‘Rude, ungrateful and meddling’: why Ecuador turned on Assange ~


Procrastination is mostly seen as a vice. Putting things off till later as a bad habit. This is not necessarily so. Certain decisions can have so many complicated effects, that putting them off to later may even become beneficial for all. The long lasting indecisiveness of the British parliament on on leaving the EU and if so how do do that is a fine example of the positive effects of procrastination. The object of decision is changing in the process. Starting of with Yes or No for Plan A, we have now passed plan B and C and in the end someone may walk off with a Yes for plan E, whatever that will be.

The extension of the BREXIT decision given by the leaders of the EU states to Great Britain, up to one year from now, brought me to read again the pocket book of diplomats, rulers and politicians written in the 17th century by a Spanish court priest Balthasar Grácian “The Art of Worldly Wisdom”, as the two hundred and so maximes still do apply to actual politics (as many wisdoms from the past, with technology and scientific knowledge having changed a lot, but human nature not).

These one’s may well fit in the hand bag of Theresa May… the book of Grácian has been translated in many languages and an early Dutch edition has as a title: “Handorakel of de kunst der voorzichtigheid” (Hand oracle or the art of prudence). A small size book one could put in one’s pocket or bag was called in the Low Countries ‘handorakel’. As with all of these ‘tactical manuals’ the whole set of recommendations/maximes will show some inconsistency, what is deemed good to do in one may be called not so good or bad in another. Still it helps us to get a wider perspective on the phenomenon of poltical decision.

“3. Keep Matters for a Time in Suspense. Admiration at their novelty heightens the value of your achievements. It is both useless and insipid to play with the cards on the table. If you do not declare yourself immediately, you arouse expectation, especially when the importance of your position makes you the object of general attention. Mix a little mystery with everything, and the very mystery arouses veneration. And when you explain, be not too explicit, just as you do not expose your inmost thoughts in ordinary intercourse. Cautious silence is the holy of holies of worldly wisdom. A resolution declared is never highly thought of; it only leaves room for criticism. And if it happens to fail, you are doubly unfortunate. Besides you imitate the Divine way when you cause men to wonder and watch.” [Gracián y Morales, Baltasar, and Joseph Jacobs. 1892. The art of worldly wisdom. London: Macmillan and Co. http://catalog.hathitrust.org/api/volumes/oclc/654889.html. ; maxime 3. ]

“36. In Acting or Refraining, weigh your Luck. More depends on that than on noticing your temperament. If he is a fool who at forty applies to Hippocrates for health, still more is he one who then first applies to Seneca for wisdom. It is a great piece of skill to know how to guide your luck even while waiting for it. For something is to be done with it by waiting so as to use it at the proper moment, since it has periods and offers opportunities, though one cannot calculate its path, its steps are so irregular. When you find Fortune favourable, stride boldly forward, for she favours the bold and, being a woman, the young. But if you have bad luck, keep retired so as not to redouble the influence of your unlucky star.” [Ibid.; maxime 36.]

“39. Recognise when Things are ripe, and then enjoy them. The works of nature all reach a certain point of maturity; up to that they improve, after that they degenerate. Few works of art reach such a point that they cannot be improved. It is an especial privilege of good taste to enjoy everything at its ripest. Not all can do this, nor do all who can know this. There is a ripening point too for fruits of intellect; it is well to know this both for their value in use and for their value in exchange.” [Ibid.; maxime 39.]

“55. Wait. It’s a sign of a noble heart dowered with patience, never to be in a hurry, never to be in a passion. First be master over yourself if you would be master over others. You must pass through the circumference of time before arriving at the centre of opportunity. A wise reserve seasons the aims and matures the means. Time’s crutch effects more than the iron club of Hercules. God Himself chasteneth not with a rod but with time. He spake a great word who said, “Time and I against any two.” Fortune herself rewards waiting with the first prize.” [Ibid.; maxime 55.]

“59. Finish off well. In the house of Fortune, if you enter by the gate of pleasure you must leave by that of sorrow and vice-versa. You ought therefore to think of the finish, and attach more importance to a graceful exit than to applause on entrance. It is the common lot of the unlucky to have a very fortunate outset and a very tragic end. The important point is not the vulgar applause on entrance — that comes to nearly all — but the general feeling at exit. Few in life are felt to deserve an encore. Fortune rarely accompanies any one to the door: warmly as she may welcome the coming, she speeds but coldly the parting guest.” [Ibid.; maxime 59.]

“110. Do not wait till you are a Sinking Sun. It is a maxim of the wise to leave things before things leave them. One should be able to snatch a triumph at the end, just as the sun even at its brightest often retires behind a cloud so as not to be seen sinking, and to leave in doubt whether he has sunk or no. Wisely withdraw from the chance of mishaps, lest you have to do so from the reality. Do not wait till they turn you the cold shoulder and carry you to the grave, alive in feeling but dead in esteem. Wise trainers put racers to grass before they arouse derision by falling on the course. A beauty should break her mirror early, lest she do so later with open eyes.” [Ibid.; maxime 110.]

“257. Never let Matters come to a Rupture, for our reputation always comes injured out of the encounter. Every one may be of importance as an enemy if not as a friend. Few can do us good, almost any can do us harm. In Jove’s bosom itself even his eagle never nestles securely from the day he has quarrelled with a beetle. Hidden foes use the paw of the declared enemy to stir up the fire, and meanwhile they lie in ambush for such an occasion. Friends provoked become the bitterest of enemies. They cover their own failings with the faults of others. Every one speaks as things seem to him, and things seem as he wishes them to appear. All blame us at the beginning for want of foresight, at the end for lack of patience, at all times for imprudence. If, however, a breach is inevitable, let it be rather excused as a slackening of friendship than by an outburst of wrath: here is a good application of the saying about a good retreat.” [Ibid.; maxime 257.]

“268. The Wise do at once what the Fool does at last. Both do the same thing; the only difference lies in the time they do it: the one at the right time, the other at the wrong. Who starts out with his mind topsyturvy will so continue till the end. He catches by the foot what he ought to knock on the head, he turns right into left, and in all his acts is but a child. There is only one way to get him in the right way, and that is to force him to do what he might have done of his own accord. The wise man, on the other hand, sees at once what must be done sooner or later, so he does it willingly and gains honour thereby.” [Ibid.; maxime 268.]


Aflsuidijk-afgesloten_herinnering _1956-2019
…het is en het voorjaar van 1956 en samen met mijn oom fietsen wij van Noord-Holland naar Friesland, over de Afsluitdijk… het mist, een dichte mist, heel af en toe een auto, en dan de schimmen van schapen op de dijk, naar de linkerkant was toch al niets te zien… je moest dan afstappen en de dijk opklimmen om de Waddenzee te aanschouwen. Het leek eindeloos die kille dijk voor een twaalfjarige jongen die steevast tijdens de Paasvakanties lange fietstochten diende te maken met mijn oom… Oom Sjoerd heette hij de broer van mijn moeder, een bijkans eeuwige student kunstgeschiedenis die mijn uithoudingsvermogen placht te testen en tegelijkertijd mij leerde landschappen en de dingen waaruit dat bestaat te lezen… we hadden nog veel voor de boeg die dag, Makkum, Hindeloopen en dan door de weilanden naar een boerderij aan de Fluessen, bij Galamadammen…. als ik nu op Google maps kijk herinner ik mij die namen.

Die kaarsrechte lijnen met van weg, fietspad en dijklichaam waren vrijwel uit het zicht door de mist. Pas bij de kromming van het dijklichaam bij Kornwerderzand, stak er een windje op en blies de mist weg… daar doemde Friesland op en mijn oom begon bij het oppeuzelen van de meegenomen boterhammen al een uitleg te geven over de aloude beschilderde tegelindustrie van Makkum en het gedecoreerde meubelwerk van Hindelopen… ja mijn oma had daar wel wat van thuis….

Nu lees ik in de krant van vandaag: “De Afsluitdijk krijgt de komende jaren een grondige opknapbeurt om aan de nieuwste deltanormen te voldoen. Daarbij worden speciale betonblokken gebruikt, is er aandacht voor de trekroutes van vissen en wacht wielrenners een flinke teleurstelling.”… denk terug aan ons tempo op van die oude krakende Hollandse herenfietsen en hoor in mijn geestesoor het voorbijzoeven op hoge snelheid van die hedendaagse wielrenners die nu klagen dat zij hun blindelingse raceparkoer rondom het IJsselmeer drie jaar moeten missen.

Hoe het met de schapen moet tijdens de verbouwing van de dijk lees ik nergens. Er is een petitie ergens on-line om dat fietspad open te houden. Ik ben er al eens geweest en hoef niet meer zo nodig en zo snel. Die dijk heet ook niet voor niets zo!

AGNES VARDA 1928-2019

It must have been the Cineclub of Den Bosch, a provincial town in the Netherlands where I attended the art academy, where I saw in 1962 Varda’s just released movie “Cléo de 5 à 7″… and as young would be intellectuals afterwards we discussed the hidden meanings which we thought to have discovered… but of course we had read in the newspapers… the Greek drama unity of time and space as indicated by the title (in fact the events depicted take half an hour more)… the confrontation between the glamorous life of the central figure a female pop singer – Corinne Marchand – and the the young man she meets by chance, drafted to serve in the French colonial war in Algeria… this last thing was something we Dutch youngsters understood at that time as the Dutch government had started to send young drafted soldiers to the other side of the globe, Nieuwe Guinea, to be employed into what soon was expected to develop into a colonial war with the new state of Indonesia… I was eighteen then and when I failed my exam in the art academy I would have to go into the army as well..

What was engraved into our memory the most were the aesthetics of this black and white movie, especially the Parisian loft, home of the pop singer, painted all white, floor, ceiling, roof-beams… it’s bareness created beauty, widened both space, and mind. A swing hangs from the ceiling and some more gymnastic contraptions (at that time such things would have no reference to bondage and sexual acts for us).


Of course Agnes Varda did not invent such a space, she used mostly existing spaces in a documentary way… (photos of bohemien parties in Amsterdam in the early sixties come to mind, with a lady with a mini-juup on a swing and some saxophonist playing) [*]… brings us back to the movie with a jazzy rehearsal in the lof with the singer with wonderboy Michel Legrand on the piano and Jean Luc Godard as supporting actor…
“tu joue sur ton piano
des noires et des blanches
et moi et moi
et moi je joue des hanches
j’en joue, c’est fou
des hanches”…

The pop singer Corinne Marchand who sings these lines in fact acts her own future life – as she had hardly had a career as a singer before she is chosen by Varda to play in her movie… which made Corinne Marchand famous overnight…
there is an inherent critique in several movie scenes of the manipulative practices of the music industry that uses such pretty girls to just reproduce the music and lyrics written for them and not by them…
“you play your piano
the blacks and whites
and me and me
and me I display my hips
I play them, it’s mad
these hips”

The pop-singer during the Greek drama time frame is waiting for the results of biopics taken, as she may have developed a cancer… which throws her out of the fancies and fairy tale life style of a celebrated singer… she is seen entering a cafe and playing on the jukebox one of her own songs… admidst reguar customers not aware of the contradiction between the joyous song and her anxieties… this a short moment before visiting her doctor… also she is seen when visiting a friend who is posing for a sculptor class with her attractive body amid representations of her formed by the hands of the students… this scene shows the other talent of Varda, that of a photographer, in the way the differences of light are captured between a naked body and its representations, displaying contrast between a wide and a narrowed down spectre of black and white and greys.


At the time a saw the movie in 1962 I was living in a loft of a small industrial building near Den Bosch in the South of the Netherlands and often working in a sculpture class studio of the art academy, including the exercise of directing one’s hands fo follow one’s eyes with a model on a turning platform. I must confess that my hands had hardly any experience then of touching a naked female body (I was a late comer say) and thus the enticing figure with the bobbed hair of the singer dressed in flurry white gripped me… images spun in my head of being with such a being, in such a space.

Three years later I got a job as an assistant for an Italian artist, Lucio del Pezzo, who was working that winter on an installation for the coming up Venice Bienale in 1966. So I found myself in a house in Paris that belonged at that time still to the artist Max Ernst at Rue Mathurin Régnier 58… many avant-garde artists and associates of name had stayed there, like Dorothea Tanning and Marcel Duchamps… the house had a small front courtyard with a shack and the main building had about four floors, not including the huge cellar. The floors were subleted and I was working on the floor that belonged to the Italian artist Enrico Baj who, on his turn, had rented it to Del Pezzo.
I was given this shack on the courtyard which looked sad and downtrodden.
That was my moment to reenact Varda’s spirit of Cléo de 5 à 7 by painting the whole shack and everything in it WHITE! What looked miseable at first, became a glorious space, be it on the ground floor and much smaller than the lofty loft in the cinematic original. No swing from the ceiling, no piano, no big baroque bed… but those who know how to live their fantasy do not need an exact replica.

Newer generations than me may have a hard time understanding such sentiments, when they see that movie. It looks banal to them. The story line is awkward. The acting unnatural. Maybe the scenary is the only thing that remains attractive. Travelogues through a Paris showing a soul that has eroded since.

I can not escape the nostalgic aesthetics of this early Varda movie. Interesting is the fact that her visual style is adaptive to the subject she chooses. She has a method to construct her drama according to a specific subject… something she produces by using existing scenery and – often – amateur actors.

Was it by chance that I saw her 1985 “Sans toit ni loi” (Vagebond) on ARTE tv only a week ago? It traces back the rebellious life of a young homeless woman who refuses any compromise when it comes to her independence… she is both adorable in her non compromise attitude and sad in her incapability to accept empathy and help. She ends up frozen to death in a ditch of a farmland.

I have a hard time to connect the message given by these two movies from 1962 and 1985. Maybe the only parallel is the process of self consciousness of the two female protagonists. Varda is certainly not delivering happy endings… apart then her own long, full and creative life that came to an end today… a life symbolised by the colours of sea, beach and her beloved fabric pattern of polka dots.

[*] Picture by Ab Pruis of a house party in Amsterdam, most probably 1963 showing a girl on a swing (the later added caption says Marijke Koger, but I doubt if that is correct) and next to her Robert Jasper Grootveld. Photograph from the Provo movement archive, now in the International Institute of Social History, Amsterdam. Grootveld went to Paris in 1963 doing a happening in the avant-garde Galerie Cordier (also photographed by Ab Pruis)… he may also have seen the movie of Varda in Amsterdam. Often it is hard to know if something is copy cat or simultaneous. From fall 1962 the movie “Cléo van 5 tot 7” was running in Amsterdam in Kriterion and Leidsepleintheater (with the documentary “De werkelijkheid van Karel Appel” (the reality of Karel Appel) by Jan Vrijman as a warm-up.


Mijn oog viel – in het voorbijkomen van die nooit eindigende stroom aan berichten (op Facebook & andere sociale media…) op een tekst betreffende de activiste JOKE KAVIAAR die ik enkel uit de verte ken, maar wel al gedurende jaren signaleer… haar stijl is niet de mijne, maar toch ben ik attent op haar niet aflatende acties voor het welzijn van vluchtelingen die hier over de grens komen en slecht behandeld worden en hoe zijzelf bij haar acties de grenzen van wat de rechtstaat heet pleegt te overschrijden… jazeker er is bij mij een zekere mate van bewondering gegroeid over de jaren voor het compromisloze in haar.  Een decennium nu sleept een rechtszaak van de staat tegen haar, zij wordt beticht van opruiing in haar manifest “Waar blijft de Hollandse opstand?” van 25 juni 2008. [ref 1] Hierin roep zij op de kantoren van de IND te bestormen, leeg te trekken en te vernietigen, om kniptangen uit te delen om de hekken rondom kampementen met opgesloten asielzoekers door te knippen. Het is provocerende taal, jazeker, maar wie met de trein van Amsterdam Centraal richting Schiphol reed heeft jarenlang zo’n behekt en becameraat opsluitcentrum kunnen zien even voor Station Sloterdijk aan de rechterkant. Ik moest altijd mijn schuldgevoel wegslikken als ik het zag.  Zoiets kweekt enig begrip voor Joke’s directe taalgebruik.
Op de Plantagemiddenlaan in Amsterdam staat een monument van de beeldhouwer Wessel Couzijn ter nagedachtenis van de verzetsgroep die het bevolkingsregister, waaronder de kaarten met een stempel ‘J’ en een part ‘ruitertje’, met brandbommen in de fik gestoken hadden. Dat was op 27 maart 1943 en een paar maanden later was de operatie van het afvoeren van de mensen behorende bij die apart gemerkte kaarten al succesvol afgesloten. Tot op de dag van vandaag wil men enerzijds publiekelijk niet herinnerd worden aan dat door Amsterdamse ambtenaren in opdracht van de Duitse bezetter gemaakte registratie-systeem en bejubeld men anderzijds de helden van de brandbom aanslag.

Titel: Twee slagsnoeren met slagpijpjes Omschrijving: Enkele stukken trotyl, twee windsels voor leukoplast, een paar handschoenen en flessen, voorheen gevuld met petroleum of benzine, in beslag genomen door de politie in het gebouw van het gemeentelijk Bevolkingsregister, Plantage Kerklaan 36-38, na de brandaanslag in de avond van 27 maart 1943. Documenttype: foto Collectie: Archief van de Gemeentepolitie Datering: 28 maart 1943 Geografische naam: Plantage Kerklaan

Die historische feiten zitten in mijn achterhoofd als ik in de opruiende tekst van Joke Kaviaar waarvoor zij veroordeeld is lees:

Waar blijft de Hollandse opstand? Wie gaat er mee om de kantoren van de IND te bestormen en leeg te trekken, de archieven en computers te overgieten met benzine en door vuur te vernietigen? Wie helpt de moderne Gestapo te stoppen dossiers over ongewensten aan te leggen? Wie gaat er mee met sloophamers en shovels, om de muren van de deportatiekampen en gevangenissen te slechten? [ref 1]

De vergelijking die door Joke Kaviaar gemaakt wordt gaat mank, dat moge duidelijk zijn. Wel zijn er enige overeenkomsten op onderdelen, wat betreft registratie, opsluiting, vervolging en op transport stellen. Nee de IND is niet gelijk aan de Gestapo. Nee de Nederlandse staat is niet uit op de massa-vernietinging van asielzoekers. Toch blijven er de associaties, zeker als we het drama van hen die op de vlucht waren voor wat stond te gebeuren in het Derde Rijk in de periode 1933-1940 in herinnering brengen en hoe onvolkomen de Nederlandse overheid daarmee destijds omging. De vraag is dan ook waar voor het Nederlandse justititie-apparaat de grens lag en ligt tussen verbod om op te roepen tot het plegen van geweld tegen instellingen van de staat en censuur op het maken van een vergelijking tussen de praktijken van de Gestapo en de IND (Immigratie en Nationalisatie Dienst).
Er is een aparte website over dat slepende proces tegen Joke Kaviaar en hoe haar nu – na het doorlopen van alle processen en beroepsmogelijkheden – een gevangenisstraf wacht (waarschijnlijk) in de vrouwengevangenis van Nieuwersluis… een gevangenis gevestigd in een vroegere kazerne van de landmacht waar vroeger nog bestrafte dienstplichtige soldaten opgesloten werden.
“Nieuwersluis” was een dreigterm een halve eeuw terug. Ik ben er als recalcitrant dienstplichtig soldaat bijna in terecht gekomen (net ervoor kwam ik op request uit dienst na12 maanden omdat ik een studiebeurs in Italië had gekregen)… ik ken veel verhalen van vrienden en kennissen uit dat oord…

Zo kwam het dat ik keek naar die link en de tekst over wat Joke Kaviaar “DE BAJES VAN DE DE KAFKAESKE NEEDERLANDSE POLDER ” noemt. Hierbij dan haar tekst + een plaat die ik ter ere van haar volharding zojuist maakte (het beeld van Joke met de megafoon is een filmfragment van een demonstratie in Ede in het jaar 2013) [ref 2], de achtergrond de vroegere Koning Willem III Kazerne, nu vrouwengevangenis.

Hieronder dan het  arrogante penitentiaire protocol van de staat der Nederlanden. Het zegt alles over de superieure gelijkhebberigheid van het systeem. Dit is weer HuichelHolland op zijn best. Kijk naar hoe een staat met dissidenten omgaat en je weet hoe het met het democratisch gehalte ervan gesteld is… het opgeheven-vingertje-Nederland schendt de rechten van haar eigen burgers niet zozeer met fysiek geweld maar met staatsbetutteling.
Joke geeft puntig commentaar op al dat.
“Het is typerend voor de Kafkaeske Neederlandse polder die ook in de bajes is doorgedrongen. Altijd maar doen alsof alles in redelijkheid en overleg tot stand is gekomen. Dit soort brieven krijg je ‘buiten’ bijv. ook van de sociale dienst of het UWV. Een afspraak? Nee, ik heb geen afspraak gemaakt, men bepaalt gewoon dat ik daar moet zijn. “Reden van bezoek: taalmeter en reflector”, een test en een vragenlijst over “hoe je op dit moment in je vel zit.” Een open-deur-vraag wat mij betreft (pun intended). In Ter Peel ontving ik reeds een “vragenlijst voor de afdeling Detentie en Re-integratie (casemanager)”: “Deze vragenlijst dient u volledig ingevuld retour te sturen naar uw casemanager. Sprekersbriefjes worden pas in behandeling genomen, als deze lijst retour is gestuurd.” En “De ingevulde lijst wordt ingevoerd in een computersysteem dat correspondeert met uw gemeente.” Ik heb deze vragenlijst niet ingevuld. Vorige week werd me door de ‘casemanager’ hier ook al gevraagd of ik deze nog ging invullen. “Nee.” Het is pure dwang, bemoeizucht met je privéleven met vragen over ‘persoonlijke omstandigheden, ID-papieren, inkomen/werk/dagbesteding, schulden, huisvesting/onderdak, zorg en reclassering’ en een schending van je privacy. Immers: alles wat je gedwongen wordt in te vullen, wordt ongevraagd gedeeld met derden zoals de gemeente. Dit formulier en de ‘afspraak’ zijn de opmaat voor het “zoveel mogelijk in overleg met u” opstellen van “uw detentie- en re-integratieplan (D&R-plan).” (bron: huisregels Nieuwersluis, hfdst.2.5: ‘dagprogramma, beveiliging nen toezicht op maat’). Het is voorwaarde voor “promotie” vanuit het ‘basisprogramma (rood) naar het ‘plusprogramma’(groen). Voor langgestraften hangt hun ‘detentiefasering’ vervolgens ook weer af van deze ‘promotie’, en dus zaken als verlof en een opener regime in de laatste periode. Daar komt nog bij dat wat vroeger ‘vervroegde invrijhedstelling’ was, sinds 1 juli 2008 voorwaardelijke invrijheidsstelling is.” [ref 3]

KWETSBAAR GroenLinks UITBEHANDELD… want met het voorstel van Kamerlid Corinne Ellemeet om een “kosten-baten-analyze” in te lassen voordat besloten wordt of er geld en energie gestoken gaat worden in een oudere patiënt, een analyze waarbij dan steeds een in ouderen gespecialiseerde medisch specialist, de ‘geriater’, betrokken dient te worden, om te voldoen aan een van rijkswege in te voeren bepaling over wie nog wel en wie niet meer behandelbaar is.. met dat voorstel is aangetoond hoe KWETSBAAR iedere politieke partij, ieder institutie is voor de angst voor een ongewenste dood die in ons allen aanwezig is. Deze onuitgesproken doodsangst is van een dusdanige essentiële orde dat deze ongeschikt is om bespreekbaar gemaakt te worden als nog weer een toevoeging aan het oneindig angstige arsenaal van wettelijke regelingen met betrekking tot leven en dood. Het eindige van het leven kennen wij allen, maar wij willen niet dat het tot een staatszaak gemaakt wordt. Het recent aannemen door “onze volksvertegenwoordiging” van een wet van de politieke partij D66 waarbij onze organen bezit van de staat worden, tenzij wij dat middels een formulier of web-pagina weigeren te doen, ligt nog vers in het algemeen geheugen.
Orgaandonatie na het overlijden kan helpen om met de dood van de een het leven van een ander te verlengen. Enkel dat is een beslissing die niet van staatswege opgelegd dient te worden, maar vanuit een persoonlijk genomen besluit ontstaat.
Zo ook met betrekking tot de keuze van het al dan niet behandelen, doorbehandelen, verlengen of versterven.
Dat zijn persoonlijke, alsook met directe verwanten te nemen besluiten, waarbij de staat en staatsregelingen ongewenst zijn.
De medicus vertrouwen wij om de eed die deze gezworen heeft om het leven als dat maar enigszins kan te bewaren. Niemand van ons wil dat die medicus en heel de medische industrie waarbinnen deze functioneert gebonden zou zijn aan protocollen en regels van staatswege, die niet anders omschreven kunnen worden als KOSTEN-BATEN-ANALYZES.
De wil tot leven kan niet gevat worden in een ambtelijk procedureel keurslijf, daarin crepeert zij.
In 2012 maakte ik dit politieke tableau zonder de nu toegevoegde zwarte lettering. Het was een speels commentaar op het imago van het toenmalige GroenLinks. Vandaag, in het jaar 2019 moest ik terugdenken aan die prent en voegde twee kernwoorden toe uit het debat (kwetsbaar & uitbehandeld) dat is ontstaan door de onbezonnen voortvarendheid en uitlatingen van een Tweede Kamerlid van de partij GroenLinks. Mijn leeftijd is 75 jaar en ik voel grote wrevel over deze vorm van debatteren over leven en dood, waarbij wij goede intenties van zo’n kamerlid niet hoeven te betwijfelen, maar moeten constateren dat zij inzicht in de zieleroerselen van anderen ontbeert.
Zaken van leven en dood markeren een ieders bestaan, van verwekking tot overlijden. Daar waar wat verwekt is ongewenst of niet levensvatbaar is, daar waar waar overlijden tot ondragelijk lijden wordt, dienen de beslissingen daarover noch door staat noch door kerk gestuurd te worden. Het zijn levensbeslissingen die in de persoonlijke sfeer genomen dienen te worden, waarbij medici de helpende hand kunnen bieden en de overheid pas in tweede lijn facilitair en regelend dient op te treden. Ook politieke partijen houden beter gepaste afstand als ze zeggen voorvechters te zijn van de bescherming van de ‘persoonlijke levenssfeer’ (van christelijke partijen die aan het recht op abortus willen sleutelen tot liberalen en neo-linksen dei het ‘recht op eigen lichaam’ ondergraven).
Besluitvorming van ‘onderop’ niet van ‘bovenaf’ dient het leidende principe bij levensvragen te zijn.


zo kwam het debat en de media-oproer in beweging

Corinne Ellemeet haar Twitters over dit onderwerp, haar lancering van economisch medische ideetjes (‘Lachend Tachtig’ “een prachtvoorzet voor de ouderenzorg”, 2016) via de papiermolen van het parlement, en optredens in actualiteits-programma’s vertonen onvoldoende respect voor allen die het uiteindelijk aangaat. De recente misdadig slecht georganiseerde sluitingen van ziekenhuizen, de berichtgeving over plannen voor winstuitkering van private klinieken, en soortgelijke negatief ervaren berichten uit het domein van de Nederlandse gezondheidszorg, vormen het klankbord van de nu – vaak uitzinnige, maar begrijpbare – verontwaardiging op de kosten-baten-analyze bij behandeling van ouderen. Het mag niet verbazen dat vergelijkingen met het ‘van bovenaf’ sterke staat beleid met inmenging in leven en dood van de Nazi’s, in heel wat boze reacties op deze GroenLinks ‘faux pas’ terugkomen. Het moge op het eerste gezicht een ‘Reductio ad Hitlerum’ zijn, een drogredenering, maar het kan niet ontkent worden dat de inmenging in de persoonlijke levenssfeer met de ‘eugenetica’ ideologie van de Nazi’s als onaangenaam bedoelde metafoor, een voor de hand liggende associatie zijn. De afkeer van staatsinmenging op de kernmomenten van ons bestaan vindt daar haar meest gekende en recente voorbeeld van wat niet gewild wordt.
NB het moge duidelijk zijn dat GroenLinks als partij haar eigen kosten-baten-analyze zal moeten maken, hoe om te gaan met staatsbemoeienis met ons aller ‘leven en dood’.

zie ook mijn aanverwante post:

niet bij wet DONOR BEN JE PERSOONLIJK staatsdwang van D66: een prent voor Pia Dijkstra – February 13, 2018

Princes Christina, younger sister of the former queen of the Netherlands Beatrix, is known for keeping a low profile, this apart from hitting the news when she has invented yet another artifice to enlarge her financial estate using creative ways to avoid paying taxes on it to the Dutch state. She is not only a creative woman in the realm of finances, but also in art. Latest spectacular event being the auction of a splendid art work from her private collection, a drawing by the famed painter from Antwerp, Rubens. At first the work was valued below one million dolar, but by leaking the pending sale of this work at Sotheby’s New York to the Dutch press, which caused a scandal in certain museum director’s circles – who would have wanted to buy the work for an under the table price – such apublic publicity fuss was created that the estimated value of the work more than tripled even before the auction took place. In the end the price at auction was tenfold the initial estimate, 8,2 million dollars, but… this is not the end of the princess and her artistry in economics. She had not failed to notice the sensation of the shredded work during auction by the British artist Banksy at Sotheby’s London, fall last year,  how his shredded artwork of ‘the girl with the balloon’ had been recreated at auction. Sotheby’s London did put the work on show in its half shredded state presented in a construction specially developed for it.

Princess Christina had been thinking a lot about this historical event and as she has a highly developed sense for art and money she decided to do the same. As said she tends to keep a low profile, so shredding of the work was not during the auction, but straight after… like her great example Banksy who did not destroy an artwork, but created a new one, baptised “Love is in the bin, 2018”. Christina had her work shredded as well by Sotheby’s New York – be it as a private event – and named it accordingly. The price estimates of this new work made by a Dutch princess are not yet known, certain is that there is a large clientele for such a royal work in the circles of art loving oil sheiks and their museums of modern art.

If she had been buying her own Rubens drawing with her own money to turn it into a work of art by herself, we do not know, still this private photograph has been leaked to me and I am proud to offer it to the world to honour the creative ingenuity of this priceless princess.


See also my article on the Banksy Sotheby’s London auction: “BANKSY RIGHTFUL PLAGIARISM of the Auto-Destructive Art idea of Gustav Metzger (1959/1961)”