in red: but who called her? … and what is her calling

For those who can read Dutch my article published on the 17th of April 2014 at the moment when Beatrix Ruf had just been appointed. Title: “Stedelijk Museum Amsterdam: Beatrix RUF her calling just in time, but who did call her and what is her vocation?” Indeed the title can hardly be translated into English as the German word ‘Ruf’ means call, ‘roep’ in Dutch and ‘roepen’ is verb meaning ‘to call/calling’, further the noun ‘roeping’ means in this context ‘vocation’.

The article is a documented analysis of the organisational structure of the Stedelijk Museum that was in origin (it’s best & most creative period) just a municipal museum for modern art as the name says. I explain the process of halfhearted privatisation, the practice of sponsorship by business tycoons and the double agenda strategy of those who invest and deal in art and use their position in the board of the Stedelijk Museum also to advance their social prestige and the market value of their art property.
My article questions the ‘world class’ status idea and the art-market-competition with a yearly list by the art-trade magazine Art Review of the “Power Top 100” in the art-market world in which Beatrix Ruf in 2013 held a 7th position, with Sheikha Al-Mayassa bint Hamad bin Khalifa Al-Thani, Head of the Qatar Museums Authority (QMA) and sister of the Emir, as number 1. [note 1]
When we look at the names listed in the ‘Roep Ruf Terug’ (Call Ruf Back) advertisement) we see several names of those who have been listed in the Top 100 international art-market-championship. The opening name Marina Abramović is for instance number 5 on the 2014 list. It must be clear this is a partisan call for many on the list, more than just a lobby, it has many characteristics of the meanings embedded in the Chinese (Cantonese) word ‘kongsi’ 公司 a traditional clan like structure that evolved with the diaspora of Chinese migrants to a world wide system of common cultural bound paired with common economic interest. Not all the ‘Roep Ruf Terug’ signatories do have a stake in the art market and several may have been attracted to pair their lesser known name with better known names (a standard phenomenon with all social-political advertisements in newspapers). [note 2]
I do have an alternative vision whereby I re-value the local over the international… as anything internationally acclaimed now, once had a local origin. Even miss Abramović was once local in Amsterdam – I do remember her as such far before she started to behave like a goddess doing these unbearable pretentious performances… (by the way she had the guts to send via social media a Kickstarter fund-raising appeal for some temple venue for her own glory in New York, if I remember well designed by another signatory of the Ruf list Rem Koolhaas, I had the dishonour to receive one of those appeals for money as well, what a shame!). [note 3]
How come that a municipal museum cannot have a director who has her or his roots first of all in the local and national art scene? That is a rhetorical question. The answer is that the Stedelijk Museum Amsterdam is not anymore in the first place a local cultural and educational institution, but an asset in the international art-martket and mass-tourism industry. The pleasures of local uniqueness has given way to the uniformity of what has been pepped up, by the kongsi, to be of “global value”…
Another element is that these ‘flown in from abroad directors and curators’ lack a local power basis and tend to be moldable material in the hands of either the co-opted museum board members or public administrators.
I do not pledge for any provincialism, on the contrary, I think that the whole business type of dealing with ‘art’ by attracting so called ‘famous’ curators from abroad claiming it a necessary step to reach the eagerly wanted status of ‘world class museum’, is in itself the uttermost provincial attitude to be found in the year 2018. It is sheer lack of imagination. It is lazy. It is proof of incompetence. It negates all chances of the unpredictable, the core element of any creative act. It is repetition of the same hailed names and styles, the world over. Nothing new will come from it.

[1] In the 2017 list Beatrix Ruf has fallen down to position 27 on the Top 100 list, with this comment: “Tireless curator and adviser, ex-director of Stedelijk Museum Amsterdam. // It has turned into a tough year for Ruf, who just resigned from her position as director of the Stedelijk Museum, Amsterdam, in the midst of alleged conflicts of interest between her institutional role and her broader activities as an adviser. While the effects of that remain to be seen, she nevertheless managed to develop a programme at the Stedelijk that navigates seamlessly between her usual focus on art’s next hot young thing and reexaminations of work by more mature practitioners, as recent shows for Jana Euler and Jordan Wolfson, but also Jean Tinguely and Ed van der Elsken, demonstrate. Furthermore, Ruf’s strength has always been her ability to operate as a meta-curator, in various advisory and panellist roles. In January, she launched the first Verbier Art Summit around the question of whether museums should consider ‘de-growth’, and she continues to be one of the core advisers to Luma Arles.”
See link…

[2] Advertisement in the local daily of Amsterdam Het Parool published Saturday 17. February 2018
[3] Last year the whole project was cancelled, let me cite an Abramović friendly source of October 6, 2017: “She will “probably sell” the building that was to become the $31 million Rem Koolhaas-designed center. Sarah Cascone, October 6, 2017 Marina Abramović with Rem Koolhaas’s model for the Marina Abramović Institute. © OMA. Citing a fundraising failure, Marina Abramović has announced that she will not move forward with plans to open a $31 million upstate New York facility for the Marina Abramović Institute for the Preservation of Performance Art (MAI). In a talk hosted by Fondation Beyeler and UBS at London’s Serpentine Sackler Gallery on Wednesday, the performance artist revealed that she had been unable to raise the money necessary to convert a 1936 former theater in Hudson into a center for durational performance art and multidisciplinary collaborations, as reported by the Art Newspaper.” See link…
There were also less friendly reactions after the raising of money for a project that flopped, which is a common occurrence now with fund-raising actions using social-media and the internet, an ideal becomes crooked very soon. Like this header in the New York Post of November 11, 2017: “Marina Abramovic raised $2M for canceled art project, hasn’t given money back (…) The artist is present but the cash is gone.”
Interesting to note how Rem Koolhaas has made sure he at least is paid, because he can be in everything, but not in charity:
“… last month the artist revealed she was abandoning the project, after learning the price tag had mushroomed to $31 million. Her surprise announcement left residents of Hudson and shocked donors questioning what she did with the cash. In addition to the 2013 Kickstarter campaign, which raised over $660,000, her non-profit institute raked in $1.5 million in donations between 2011 and 2015, tax filings show. Jay-Z gave “a substantial donation” to the Kickstarter campaign, according to press reports. He did not respond to a request for comment last week. Some Kickstarter donors complained that they did not receive their promised rewards for contributing to the institute and others wondered how their contributions were spent, if at all, and wanted an accounting. When asked if Abramovic would return the cash, a spokeswoman for the artist said all the money raised through Kickstarter, plus additional funds, went to pay Koolhaas’s firm.”
See link…
To close off this footnote on the first signatory for the ‘Roep Ruf Terug’ campaign of Mariana Abramavić, I cite a source that has asked Abramović for a reaction and did get back some accounts details on the failed project, in spite of its name the blog ‘Vulture – devouring culture’ gives her a chance to reply on November 14, 2017:

“This is terrible for me,” Abramovic said, before detailing how she personally contributed $1.1 million of the $2.2 million the institute raised. “The majority of those funds were direct contributions of my own money, which I earned as an artist.” As for the Kickstarter, which raised $661,452 (after Kickstarter’s administrative fee: $596,667), the purpose of that money was clear on the page: “This Kickstarter will cover the first phase of MAI’s development: the design process.” And that went toward the bill for Koolhaas’s firm for the schematic design (which cost $655,167.10). Artnet reported last week that backers wouldn’t be getting refunds.”

The conclusion of this article is nevertheless critical:
“Still, the Post is right about one thing: the understandable frustration that Hudson residents feel that the big, much-hyped building in the middle of town remains empty and dilapidated and full of pigeons. But it proved to be a money pit — $700,000 for asbestos alone — in addition to the unfeasible ambitions of the Koolhaas design itself. And so the institute will sell it, and focus on its traveling circus of projects around the world.”

The financial reeling & dealings of the first signatory of the campaign to restore Beatrix Ruf back in power are far from transparent. Is it her inflated personality that made Abramović undertake a project that was beyond her means? Can one say that someone who is able to raise a million or so from her own pocket is ‘naive’? How did she manage to have such personal capital? Certainly not by being naive. So we read that another signatory of the Pro-Ruf kongsi advertisement, Rem Koolhaas, did get his money for a plan that local observers in New York describe as the “unfeasible ambitions of the Koolhaas design.”

We locals do remember also newspaper articles about the costs of architect Rem Koolhaas who has been commissioned during the Beatrix Ruf ‘Stedelijk Museum directorship’ about an exceeding of a budget for interior museum redesign, originally estimated for 0.9 million costing 2,9 million in the end.
“De nieuwe collectie-opstelling van het Stedelijk was zo’n 2 miljoen duurder dan vooraf was aangekondigd, blijkt uit een brief aan de gemeente. (…) Stedelijk Base, de nieuwe collectieopstelling die door Koolhaas is ontworpen en op 16 december wordt geopend, heeft bijna 2,9 miljoen euro gekost, zo’n 2 miljoen méér dan was aangekondigd. De inrichting van de 1.100 vierkante meter grote kelderruimte duurde ook niet drie tot vijf maanden, zoals aangekondigd, maar ruim veertien maanden. Daardoor waren er veel langer dan gepland geen tentoonstellingen te zien.”  NRC 7.12.2017


All this side-references and -effects are a good illustration of the ‘world class museum’ concept and its propagators it leaves us with a
tapestry of interwoven ideals and personal gain
that can not be disentangled.

Republishing of an article I published on August the 29th, 2013, on my Flickr news-tableau pages, it is bilingual (English in the lower part) it had 3110 views at that time. As it is relevant in the actual discussion on the demise of the next Stedelijk Museum director Beatrix Ruf 2014-2017, I republish it here…)

Ann Goldstein vertrekt na amper drie jaar als directrice van het Stedelijk Museum Amsterdam


Je hoeft geen Nederlander te zijn om artistiek directeur van een Nederlandse kunstinstelling te wezen, maar als iemand niet verweven is met de wereld van een museum dat niet voor niets Stedelijk Museum heet, dan mag het niet verwonderen dat het geen levenstaak wordt, maar gewoon een baantje als opstap naar een volgende trede in een carrière.

Het was de drang naar ‘internationalisering’, de wat zielige grootheidswaanzin van “Amsterdam Wereldstad”, waardoor gekozen werd voor iemand ‘van buiten’. Hierdoor vielen de eigen krachten van stad en land buiten het blikveld en kreeg de ‘internationale stijl’ – die er uiteindelijk overal hetzelfde uitziet – de overhand.

Niet dat we eigenheimse kunst behoeven, maar als de moderne kunst zich enkel in een museum weet te manifesteren als het eerst ‘internationaal’ op de kunstmarkt ‘doorgebroken’, als alles ‘well established’ is voordat het getoond wordt, wanneer een kunstzinnig directeur het niet aandurft een geheel eigen keuze te maken, wars van bestaande opvattingen, dan wordt ook een bezoek aan zo’n museum niet meer dan “een koude douche in het stedelijk badhuis.”

Of… zou het kunnen zijn dat bestuurders en subsidiegevers willens en wetens curatoren en directeuren van buiten halen, als mensen die geen eigen ‘circuit’ hebben in de plaats van aanstelling, als gewillige uitvoerders in plaats van eigenzinnige beleidsmakers.
Ann Goldstein leaves after hardly three years as director of the Stedelijk Museum Amsterdam (Museum of Modern Art Amsterdam).


One does not need to be of Dutch origin to become director of an art institution in the Netherlands, but when someone is not involved with the world around a specific museum, a museum that – purposely – carries the name Stedelijk Museum (municipal/city museum), then it comes as no surprise that a director post will not become a lifelong dedication, but just a job that serves as a stepping stone for a personal career.

It was an urge for acquiring international status, this somewhat pitiful grotesque idea of Amsterdam as a “World City”, that made the authorities chose ‘an outsider’. Local and national potentials were thus excluded form view and ‘international style & fashion’ – that in the end looks alike everywhere – became predominant.

Not that we are in need of ‘local-yokel’ art, but when modern art in a museum is only able to manifest itself when it first has managed to make a break through at the international art market, when all is ‘well established’ before it will be shown, when an art director does not have the guts to make an original personal choice, in disregard of existing opinions, then a visit to such a museum has the effect of “a cold shower in the municipal bathhouse.”

Or… could it be that board members and subsidy-providers purposely take new curators and directors for their institutes from the outside – without their “own” local support circuit – as amenable executives, in stead of willful policy makers.
Een lijstje van het bewind van Stedelijk Museum directeuren van na WWII laat zien hoe dit vak en deze roeping in de loop der jaren verbrokkelde en tot niet meer werd dan een kortstondige management taak van een cultuurfabriek:

A list of the reign of Stedelijk Museum directors after WWII shows how this profession and mission has crumbled over the years into not much more than a short-time management job of a cultural factory:

– 1945 – 1963 = 18 jaar: Sandberg (1897-1984)
– 1963 – 1985 = 22 jaar: De Wilde (1919-2005)
– 1985 – 1993 = 8 jaar: Beeren (1928-2000; worked till his pension age)
– 1993 – 2003 = 10 jaar: Fuchs (1942-)
– 2003 – 2005 = 2 jaar: Van Beers (1941-; interim directeur)
– 2005 – 2009 = 4 jaar: Van Tuyl (1941-)
– 2010 – 2013 = 3 jaar: Goldstein (1957-)

De achtergrond is een hergebruikt beeld van een tableau dat ik verleden jaar bij de opening van het vernieuwde Stedelijk Museum publiceerde

The background is a recycled picture from a tableau I made last year for the opening of the renewed museum.

“Kranen open bij het Stedelijk” (taps open at the Stedelijk Museum) September 22, 2012 by Tjebbe van Tijen


activist, afficheur, performer en poëet, pamflettist, publicist en voor ik het vergeet: verzamelaar en antikwaar, dat is… wat hij deed

Tjebbe van Tijen 16 juni 2010 (overgeplaatst naar The Limping Messenger op 17/2/2018)

Bij schrift van 23 januari 2015
Dit is een prent die ik in de maand juni van 2010 maakte voor mijn toen net overleden vriend Steef Davidson. Het was de bedoeling dat deze prent als losse bijlage bij het buurtblad van de Nieuwmarktbuurt Amsterdam ‘OpNieuw’ uitgegeven zou worden. Daar is het nooit van gekomen, omdat de redactie van het blad in die tijd, met name Piet van Harn, vond dat er al te veel overlijdensberichten in het krantje stonden… ook werd een losse bijlage als een ‘slecht idee’ gezien. Heb destijds zelfs nog aangeboden om de drukkosten zelf te betalen en ook het vouwen en inleggen van dit affiche (A2 formaat) te willen regelen (ouderwets ‘verzamelen, vouwen en rapen’ van kleine blaadjes door de redactieleden zoals wij gewend waren in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. NEEN, de met de jaren wel wat autoritair geworden informele hoofdredacteur Van Harn wilde het niet…. Herinner me nog dat ik hem door de telefoon toebeet “burokraat!.” Nu kon Piet wel tegen zo’n mentaal stootje als vol continu actievoerders in het begin van de zeventiger jaren waren wij gehard in de strijd met de mond. Zo niet het lichaam van Piet, dat gaf het slechts enkele maanden na dit incidentje op en aan mij was de droeve taak een ‘in memoriam’ Piet van Harn (1946-2010) voor dat zelfde buurtblaadje te schrijven (er staat nog een on-line verzie op mijn blog)

Ik moet bekennen dat ik destijds het maar het laten lopen met dat affiche… heb toen wel een kleine web-site (die zie je ook aangekondigd op dit affiche; het web-adres is inmiddels veranderd zie onderaan) voor Steef Davidson gemaakt en dat hebben veel van zijn vroegere vrienden en kennissen wél gezien.

Nu kwam Steef mij weer in de herinnering toen ik hoorde van het overlijden van de striptekenaar Peter Pontiac, die ik zelf niet goed gekend heb, maar wiens werk ik via Steef ontdekte… waarbij vooral Pontiac’s zijn verbeelding van heroïnegebruik mij destijds (1977) sterk aansprak.

Maakte aldus een herinneringspagina met bijschrift voor Peter Pontiac, met een verwijzing naar de In Memoriam pagina van Steef en moest toen terugdenken aan dat affiche… dat ik zonet terug vond op één van mijn vele harde schijven hier… en, aangezien de doden geen haast hebben plaats ik deze herinneringsprent voor Steef alsnog hier op mijn Flickr-news-tableau pagina… Steef zijn vrouw, Jettie Suykerbuyk-Wagenaar is gelukkig nog steeds in goede gezondheid.. je ziet haar hier als klein meisje uit het raam hangend met haar moeder op de bovenverdieping van de CasaBlanca op de Zeedijk en als rokende tiener hipster in de Lucky Star (dancing bij het Leidseplein) en samen met Steef op de Nieuwmarkt begin 1970.

De in-memoriam pagina van Steef staat hier

De in-memoriam pagina van Peter Pontiac staat hier

De verwantschappen tussen beiden worden vanzelf duidelijk… zo schreef op Facebook één van Pontiac’s vrienden of vriendinnen over hem als de “Robert Crumb van de Lage Landen”… nu als je niet weet wie Crumb is dan bevind je je op de verkeerde web-pagina….


… dat hadden wij toch niet van hem verwacht! [iHitNews nummer 30]


oorspronkelijk gepubliceerd op 22 augustus 2012 op mijn Flickr-nieuws-tableau website

Voor PIA DIJKSTRA en haar D66 verkiezingsstunt van automatisch van staatswege tot orgaandonor gemaakt te worden

D66 niet liberaal maar totalitair: OrgaanDonor Ben Je Persoonlijk – Niet Bij Wet

Verbazingwekkend dat dit totalitaire voorstel dat er middel gelobby bij het parlement doorgedrukt zou moeten worden uit de koker van D66 komt. Het betreft hier een voorstel dat iedereen letterlijk gaat raken, waarbij een ander rechtsprincipe, dat van ‘het recht op eigen lichaam’ botweg ongedaan gemaakt wordt. Zelfs het per referendum aannemen van zo’n voorstel is onaanvaardbaar. Een percentage meerderheid van stemgerechtigden bij zo’n mogelijk referendum is ook onvoldoende. Er zal altijd een grote groep niet-stemmers en tegenstanders zijn en hen kan niet het grondrecht op het eigen lichaam ontnomen worden.

Ook na de dood is er het recht om een ongeschonden lichaam te kunnen begraven of cremeren.

Botte partijpolitiek is het die zelfs eventuele voorstanders zal doen wijvelen.

De campagne gaat inmiddels verder (*) met een brief van medische specialisten en patiëntenverenigingen aan de kabinetsformateurs, alsof iemand van de kiezers ooit over dit onderwerp gestemd heeft.

Dat wat een bewuste gift van een goede gever kan zijn wordt zo omgedraaid tot staatsdwang.

WIE ZWIJGT STEMT TOE = STAATSTERREUR: deze omdraaiing strookt ook niet met grondrecht op eigen lichaam… dienstplicht na de dood op het slagveld van de medische-industrie.

De wijze waarop het debat over orgaandonatie nu vaak gevoerd wordt is platvloers en D66, via de spreekbuis Pia Dijkstra, lijkt te pogen een dieper gravende discussie, met een ‘snel slim wetje’ te omzeilen.

“Het aantal juridische kwesties waarin het menselijk lichaam een rol speelt zijn immers groot. Te denken valt aan uiteenlopende zaken als draagmoederschap, kooivechten, dwergwerpen, cosmetische chirurgie, medische ingrepen, lijkbezorging, arbeidsverhoudingen, levensbeëindiging, prostitutie, sadomasochisme, orgaandonatie etc. Het menselijk lichaam kan in deze verschillende contexten worden verhandeld, verhuurd, vervreemd, veranderd, beschadigd, begraven, onderzocht, gedoneerd, bewerkt, verwerkt, gebruikt, uitgeleend, gekloneerd en gerecombineerd. Het recht kent daarom eveneens een variëteit aan juridische regimes ten aanzien van het menselijk lichaam.”

Dit is een citaat uit het proefschrift “Persoon en lichaam in het recht – Menselijke waardigheid en zelfbeschikking in het tijdperk van de medische biotechnologie” van Britta Chongkol van Beers, gepubliceerd in het jaar 2009 bij de Vrije Universiteit, Amsterdam. (**)

In deze en soortgelijke publicaties worden overwegingen uiteengezet die dieper graven en verder reiken dan het populistische debat en de Bekende Nederlanders marketing voor een goed doel, die wij nu over ons uitgestort krijgen. Dit is stof tot nadenken over onze eigen stoffelijkheid en hoe samenlevingen middels de uit hen voortgekomen staatsstelsels, door de tijd tot wetgeving komen en hoe veranderlijk – door de tijd heen – de praktijk en de daarmee verbonden ethiek kan zijn.

Het botte bijl Wie Zwijgt Stem Toe voorstel is verwerpelijk.

Ik ben zelf zeker niet principieel tegen orgaandonorschap, maar dan bewust op eigen initiatief en wellicht ook gedetailleerd op wat wel en wat niet met mijn lichaam later kan gebeuren. Wat ik in deze actieweek Pro Orgaandonorschap node mis, is wat mogelijke bezwaren zouden kunnen zijn. Ieder voordeel kent ook een nadeel.

De ‘medische dystopie’ van een massaal toegepaste indirect afgedwongen orgaandonatie zie ik nog nergens beschreven. Het gaat niet enkel om ‘Voor of Tegen zijn, maar om wat nu de consequenties zouden kunnen zijn om zoiets massaal te gaan toepassen. De schandalen met bloedbanken en orgaanhandel die wij nu al kennen zullen verbleken in vergelijking met de rampen die de industrialisatie van uiteen gesneden dode lichamen ons gaan brengen. Aangezien de uitwisseling van organen niet enkel landelijk gebeurd, maar ook internationaal is, nemen de risico’s om de handelingen te beheersen, ook in ethische zin, toe. Zo wij in een jong verleden het begrip hadden van ‘De Europese Boterberg’, doordat er vrieshuizen vol niet direct op de markt afzetbare boter als gevolg van een nieuwe EEG landbouwpolitiek in koelhuizen lag opgeslagen, Zo zou ook een begrip van een ‘Europese Lijkenberg’ kunnen ontstaan.

We hoeven verder maar te denken aan het omstreden gebruik van lichamen van dode gevangenen in de huidige Volksrepubliek China voor medische en spectaculaire educatieve doeleinden, om te beseffen wat ons te wachten kan staan als orgaandonorschap ondoordacht massaal ingevoerd gaat worden. In zeker zin zijn we dan weer aangeland bij het 17e eeuwse Theatrum Anatomicum waar de lichamen van terechtgestelden tijdens publiekelijke leersessies die ook een spektakel karakter hadden, opengesneden werden.

(*) zie NRG/Handelsblad 20/10/2012


(**) Het gehele proefschrift van 775 pagina’s van Britta Chongkol van Beers staat on-line in PDF formaat



Found this on a friend’s Facebook page:
“Hello FB friends,
I think you probably know the drill by now. News feed recently shows only posts from the same few people, about 25, repeatedly the same, because FB has a new algorithm. Their system chooses the people to read Your post. However, I would like to choose for myself, so I ask you a favor: if you read this message leave me a quick comment, a “hello”, a sticker, whatever you want, so you will appear in my news feed. Otherwise Facebook chooses who to show me but I don’t need FB to choose my friends!”

It made me react like this…. (think about it I collected over the years over 600 “Facebook Friends”….

Social algorithms steer the human experience by the way actors and events interact. Ars Combinatoria is of all times… calculations and calculators do differ though… chance is always an element in what occurs. Some see all this as a steering by higher or supreme beings, from pre-destination to reincarnation… so is the phenomenon of calculated friends appearing and disappearing by the Facebook system. Anything new? I do not think so. When one just tries to think how over the last century technology changes and appliances of combinatorian principles did steer something we call ‘the news’ one sees similar intend and patterns. Wheels with letters, numbers, words, are constantly turning. Click, kloink, a matching sign or character is found while all those wheels are interacting. Concordance is found or lost. A “FRIEND” appears or disappears on Facebook….
Image: a paper computer system of the 13th century, Códex written by Ramon Llull (1232-1315). Cod. Cus. 83: Raymundi Lulli Opera, published version of 1428 (St. Nikolaus Hospital-Cusanusstif Bibliothek, Bernkas)

iHitNews29_Zijlstra-loog_VVDWie een beetje Russische geschiedenis kent weet dat ‘het van horen zeggen’, van de diplomatieke post uit de tijd van Catherina II en haar sterke man Grigory Potemkin , tot de Lenin, Stalin en andere Kremlin ‘watchers’ fluistercampagnes, haar logisch vervolg gekregen heeft met de ‘welingelichte kringen’ van het Poetin-tijdperk… Of dit van horen zeggen Правда’ (Pravda/Waarheid) is, hele, halve of verdraaide, niemand die het echt kan ontkennen of echt kan bevestigen. Wat ‘gezegd’ is of ‘gezegd zou zijn’ is daarmee nog niet gedaan, dat is wél zeker. Het construeren van een dreiging, het instandhouden van ‘de entente’, het creëren van ‘hoop’, al dat passeert van mond tot oor in het kwadraat en in dit fluisterspel veranderd de oorspronkelijke boodschap nog al eens, al was het maar door een bewust of onbewust misverstaan of misverstand. Zo gaan we een oorlog aan die voorkomen had kunnen worden of het omgekeerde.

Halbe Zijlstra lijkt mij iemand die van jongsaf aan groen achter de oren was en dat zijn leven lang zal blijven… het is verontrustend dat zo’n politieke kleuter ons buitenlandbeleid bestierd.

[iHitNews nummer 29]

ref: “Halbe Zijlstra geeft leugen toe: ontmoeting met Poetin heeft nooit plaatsgevonden // Minister Halbe Zijlstra van Buitenlandse Zaken heeft jarenlang gelogen over een ontmoeting met Vladimir Poetin. In tegenstelling tot zijn eerdere beweringen was de VVD’er in 2006 niet aanwezig op een bijeenkomst met de Russische president in diens buitenhuis. Premier Mark Rutte is al ‘enkele weken’ op de hoogte van het nepverhaal.” Lees verder de De Volkskrant site