Feeds:
Posts
Comments

In het Parool van vandaag staat een stukje “Is één Jordaanfestival niet genoeg?” over de stammenstrijd der Jordanezen en hoe twee festivals  die het nooit zo bestaande verleden van deze roemrijke buurt in herinnering denken te roepen elkaar op leven en brood beconcurreren om wie het meest lawaai mag gaan maken.

De stekker eruit! Dat lost alles op…. gewoon autistisch en akoestisch blèren voor wie er lol in heeft en er  vlakbij omheen gaan staan. Vooruit een accordeon maakt genoeg geluid en “als je niet genoeg stem heb dan doe je het maar voor je eige onder de doesj” Het is de bulderboks, het is de ritmeboks en de elektriese dreunkasten die er een probleem van maken… Terug naar de wortel van de Jordaan en als je zonodig een podium nodig hebt neem dan een stijfselkissie om op te staan. Nog beter is er een werkelijk Jordaanfestival van te maken, voor de hele Jordaan, alle straatjes en grachtjes krijgen een beurt… niets is mooier als het aanzwellen en wegstervende van de klanken van een lopend orkestje in de stadsruimte. Dat is het enige werkelijke alternatief voor de door velen verafschuwde dronkenlappen aantrekkende  elektronische ‘hoenkie boenk terreur’.

Ab geef ons een kans / Rechts kabinet op sterven na dood

1 september 2010: keurige dagbladen gedragen zich als buitenparlementaire actievoerders klik plaat voor groter formaat

CDA COALITIE DOOD of LEVEND? Als je de koppen in dagblad Trouw van de afgelopen dagen leest dan kan je niet anders geloven dan dat de formatiepoging VVD+CDA+PVV mislukt is: “Rechts kabinet op sterven na dood.”

Lees je daarentegen De Telegraaf dan zit er nog wel toekomstmuziek in een Rechts+ coalitie: “Ab geef ons een kans!”. Zo zeer het er Trouw en De Volkskrant (“Formatie rechts kabinet aan zijden draad”) aan gelegen lijkt te zijn dat de coalitie strandt, zo zeer is het omgekeerde het geval bij de Telegraaf. Deze krant doet er alles aan om de de Rechts+ regering aan het bewind te krijgen, alsook… Maxime Verhagen uit de wind te houden.

Zo is de de democratische kiezerswil, de democratie,  waar iedere partijleider in het aangezicht van de media naar zwaait, nu bijna omgewaaid. Geen van de verkozen stammen is sterk genoeg om op zichzelf rechtop te staan, laat staan een storm te trotseren. Welke stammen door wie uitverkoren gaan worden om samengebundeld te worden tot iets dat als overheid overeind blijft en wortel kan schieten in de samenleving blijft ongewis. De kiezer komt er al lang niet meer aan te pas. Parlementaire fracties en  en partijbonzen hebben het bind- , splijt- en stutwerk overgenomen. Zij staan klaar met zwachtel, bijl of stut. Vooral het splijten is gevaarlijk werk, als je niet goed op past hak je zo in eigen voet.


Wekenlang binnenkamers boomdokter-beraad, blad voor blad, tak voor tak, heeft de natie dusdanig buitengesloten, dat zelfs politiek geharde personen hun bemoeizucht of morele twijfel niet meer weten te onderdrukken. Keurige dagbladen gedragen zich als buitenparlementaire actievoerders en steunen – naar  gelang de windroos van hun kompas – de zich nu dagelijks aanbiedende zwachtelaars, hakkers en stutters. Oude bomen zijn te bros, nieuwe loten te buigzaam, om het gewicht van staat te dragen. Scheefgroei naar links of rechts maakt wankel. De hele middenmoot wordt te groot. Is er wel genoeg om te binden en te stutten? Sinds het omwaaien van de boom van Anne in een achtertuin weten we dat ook een professioneel gestutte boom toch nog door een te vroeg najaarswindje geveld kan worden. Wat te denken van de boom in de voortuin van de natie?

Welk geaccordeerd inwikkelen van de nu voor handen zijnde stammetjes dan ook (iedereen heeft minder dan een kwart van de totale omvang van de ‘stam van staat’ door de laatste verkiezingen verkregen), geen van de mogelijke combinaties lijkt weerbarstig genoeg om de elementen te weerstaan. Moet er wellicht eerst gespleten, gestekt, geënt en geoculeerd worden voordat de tijd van een nieuwe stammenstrijd aangebroken is? Nieuwe verkiezingen! Een nieuw systeem van partijen, die van te voren al aangeven hoe zij zich naderhand zullen gaan bundelen. Dan pas is het aan de kiezers om te bepalen welke loten zij aan welke stam willen binden. Dan valt er echt wat te kiezen. Dan pas staat de democratie weer als een boom.

Today the subway in Amsterdam opens again after being closed for six weeks because of an administrative mistake. This is NO joke, this is the infamous world village of Amsterdam. Working on a tramway or railway or whatever way in this muddy village most often results in closing off for what seems to be an unlimited time, whatever traffic passage may be concerned. The contract with the building firm that was at the basis of the decision to close down the metro for six weeks, was refuted because terms could not be met, but nevertheless the subway was closed down, because as a spokesman said the subway drivers all had been send already with holidays… This left me wondering about the sublime working conditions: 6 weeks in one go? As this is a segregated city – though in full denial of the fact – it is “only” the predominant ‘non-wester-allochtones’ suffered (sorry for the Dutch Apartheid vocabulary, you may need to check Wikpedia for this) that especially need to travel back & forward from the suburban Bijlmer-ghetto to the inner city.


It is (only) thanks to the upcoming SAIL tourist event – where eager  entrepreneurs hope to welcome a million extra clients – that the wind will blow some life into the subterranean public transport system. The photograph above shows a clumsy sign at one of the entrances of the subway system at the Central Station. At the most central Waterlooplein subway station that can be seen from my window there was NO sign whatsoever about why the doors were closed, till when and how to get to the Bijlmer-ghetto from here…


Also during six weeks we did not have early morning transport from the centre of town to the main railway station on saturdays and sundays. So I have seen bunches of desperate tourists wandering around in panic because they needed to be at the airport in time and were expecting regular public transport running around seven in the morning, but found the village of Amsterdam still sleeping… tram conductors still not on the road… HAPPY taxidrivers… that is the sunny side of it all. Also this planning mistake has meant some extra income for Polish bus drivers that are usually temporally employed to drive the busses that supply an alternative connection for the closed metro, but do take a completely different route.

I remember now calling the ‘public transport’ information number to find out where these alternative bus stops actually were – because the map on the internet had only big fat lines on a too small scale to discern actual bus stop indications) even the very friendly help desk person was not able to tell me where exactly this bus could be taken in the area around the Waterlooplein. One does not catch an airplane by wandering the streets in the hope to catch a bus and see it race by….

As can be seen on this time table photographed on the Waterlooplein on August 18. 2010 the first tram to the Central Station is planned for 7:41 in the morning. Later we discovered that there were socalled 'night busses' also at this stop that ran still around seven in the morning on sundays BUT surprise surprise the general electronic chip card - which is the only thing that can be used now in Amsterdam public transport - was not valid for the (early morning) 'night bus' as the nigh transport has its own special cards and tariffs. The bus driver being fed up with complaining passengers about this 'wonder of planning' gave my friend - who wanted to go to the railway station - a free drive. So in the end personal solutions are needed to overcome general planning stupidity. Click picture for full size view.

A “segregated city” I said, so let me try to show how this translates into a map for the case of the Bijlmermeer suburb build in the early sixties, conceived in the fifties as an ulimate pure example of the ideas of the CIAM (Congrès International d’Architecture Moderne) with their separation of functions: living, working, recreation, traffic. Later in the eighties and nineties the urban concept has been remoulded into  amore classic integrated street model with rows of suburban houses. Maybe the red arrows in the map below should be just blue… as the inhabitants of the Bijlmermeer are commuting on a daily basis to the inner town. The inhabitants of the inner town on the other hand hardly ever will go to the Bijlmermeer.

click picture for bigger view

I have used the word ‘ghetto‘ in the opening paragraph on purpose and in the correct way, it’s common definition being: “an overcrowded urban area often associated with a specific ethnic or racial population; especially because of social, legal, or economic pressure.” Historically speaking the word associates with inner-city areas, but with the expansion of cities and the higher levels of mobility and immigration, the same phenomenon can now-a-days also be found in suburban and satellite cities.

The word ghetto in Amsterdam points to dark pages of its history, the establishment of a Jewish ghetto in the inner city of Amsterdam in 1941 by the German occupying authorities with a surprising level of collaboration by the local authorities. The word ‘ghetto’ for certain inner town areas (Jodenhoek) in Amsterdam was locally used before without the connotation of  a waiting room for mass murder.

The Bijlmermeer was a satellite city build in ‘a polder’ (former lake) at some distance of Amsterdam proper. The planned inhabitants were  upcoming middle class families which would by there supposed climbing of the social ladder move out of their actual small dwellings in a previous generation suburban garden city area at the west side of the city (Westelijke tuinsteden) to the high rise grand surface apartments to enjoy “licht, lucht en ruimte” (light sky and space). This scheme utterly failed because of  too high rents and so many of new houses in the Bijlmer stayed empty untill the moment that an sudden influx of migrants from the former Dutch colony of Surinam took possession. At first by squatting, later through an adapted municipal housing distribution system. The standard definition of the word ‘ghetto’ speaks of  “social, legal, or economic pressure”, but what should be added, especially in the case of the Bijlmer is the ‘cultural’ element. The recreation of a living atmosphere, protective feelings of togetherness and so on. Though some urban sociology researchers (“Amsterdam human capital” published in 2003 by Sako Musterd and W. G. M. Salet; page 181-)  deny that a real social segregation is developing in Amsterdam on the basis of complex statistical models, I from my side have my own daily life observations that make me conclude the opposite. When one takes a very early morning metro/subway of the Bijlmer to the centre of town (Oostlijn) 2/3 of the commuters are mainly black migrants of whatever generation on their way to the less magnificent jobs Dutch society is offering. The last subway crowd the other way also show a predominantly young and black population who after congregating and partying in the inner city go home, which is for many of them the Bijlmer. From my house window I have observed this development for decades which created another kind of statistics in my mind. These notes will lead me to a an exercise in teh future with more scrutiny to test my hypothesis.

Another  (yet) primitive attempt to show the segregated inner city of Amsterdam in relation to the suburb the Bijlmermeer, whereby the size of the arrows display quantity… this needs more study and statistic data to gets its form. For the time being here is sketch 2…

Trying to take my usual short-cut on bicycle coming from the ferry to the North of Amsterdam, I did get stuck in a corridor of fences and no go signs, a tiny stretch of land right next to the canal going underneath the railway tracks, with the next bridge I wanted to cross in sight but out of reach.

A hissing sound caught my ear and soon I discovered a mysterious device in between a patch of non-planned grass and flowers. And as I approached I was charmed by the unknown functionality of the device and its performance of a task that was impossible to to discern.

All these qualities – sound, setting, mysterious functionality – made me decide to project upon this hissing tube box at least some understandable function – if only just for my own satisfaction: This is Art!

With the Muziekgebouw aan het IJ just around the corner (accessible through a tunnel under the railway in which an officially approved public sound-art installations with a ‘ding donging’ travelling sound can be experienced) this hissing device was proving the power of non-intentional-art works in public space (of which there are many for the attentive art amateur). The nice rhythmic tinging instrument that can be heard in the background is the attention signal of the opened foot-passenger bridge nearby.

It looks as if the “Hissing in the grass” concert will be performed for a while, at least during the upcoming tourists event in Amsterdam SAIL 2010. So do not miss it.

The video is in posted on Vimeo in high resolution size; just click the full screen icon. The map below shows the location of the actual concert…

While most of the multi-cultural minded Dutch nation are happily on vacation a conspiracy is taking shape in all secrecy under the leadership of Batavian chieftain Beatrix Lubbers to join the cohorts of VVD, CDA and PVV into a force to reverse history and to isolate the Netherlands from the rest of the world by reinstating the mythical ‘ Insula Batavorum‘ *) of Roman times … “Down with the non Batavian Allochtoons” they shout when they cross their swords.

The Conspiration of the Bataves a painting of 1662 by Rembrandt van Rijn

===

*) Source Wikipedia: “In the 16th-century invention of a suitably antique origin myth for the Dutch people that would be expressive of their self-identification as separate from their neighbors in the national struggle with Spain of the Eighty Years War for Dutch independence, the Batavians came to be regarded as their eponymous ancestors.[6] The mix of fancy and fact in the Cronyke van Hollandt, Zeelandt ende Vriesland (called the Divisiekronike), first published in 1517, brought the spare remarks in Tacitus’ newly-rediscovered Germania to a popular public; it was being reprinted as late as 1802.[7] Contemporary Dutch virtues of independence, fortitude and industry were rendered fully recognizable among the Batavians in more scholarly history represented in Hugo Grotius’ Liber de Antiquitate Republicae Batavicorum (1610). The myth was perpetuated by Romeyn de Hooghe’s Spiegel van Staat der Vereenigden Nederlanden (“Mirror of the State of the United Netherlands”, 1706), which also ran to many editions, and it was revived in the atmosphere of Romantic nationalism in the late eighteenth-century reforms that saw a short-lived Batavian Republic and, in the colony of the Dutch East Indies, a capital (now Jakarta) that was named Batavia. Modern variants of the Batavian founding myth are made more credible by pointing out that the Batavians were only part of the ancestry of the Dutch people, together with the Frisians, Franks and Saxons, and by tracing patterns of DNA. Echoes of this supposed cultural continuity may still be found in popularisations of the history that follows.”

click picture for link...

WikiLeaks Afghanistan are result & product of embedded journalism. Embedded journalism is an euphemism for ‘state propaganda’, so in cases of warrior states it is about the role of media as ‘state propaganda’, as ‘war propaganda instruments‘. Who benefits? is the ultimate question and time will answer that. Though we may speculate… Withdrawal needs its path to be prepared… and news media need to wash their face after a dirty operation …. So this leak may serve two purposes: withdrawal from war and a media face wash.

FROM LOVE PARADE TO LOVE STAMPEDE 21 deaths (*) and 500 wounded, in a traffic tunnel in Duisburg/Germany – such news does not come as a surprise – such things were bound to happen with the massified need of people to congregate physically as an answer to the paradox of a virtual and electronic interconnected world on the one hand and personal feelings of  isolation in the daily routine of  ‘urban atomisation’, at the other. Being connected electronically does not imply being connected socially.  With the new and ubiquitous media there seems to be no bounds when it comes to the exploitation of this form of loneliness. To name just three of thousands of web sites that announced the Duisburg Love Parade: www.festival.pig.com; carnaval2010.org; http://www.sex-up.net. This last site  carries the headline “The art of love to be unraveled completely at the Love Parade 2010” and an enthusiastic vision of what will happen: “… Duisburg dreams, will see millions from all over who will gather to experience the grandeur that is synonym to the Love Parade.”

HIGH WAY MASS 2008: 19 July Dortmund. Rainer Schaller Love-Parade-chief and manger for McFit the main sponsor of this event on the web-site of Love Parade Dortmund: “This is the Wonder of Dortmund: we have written history. A giant spectacle, a roaring party, a music explosion: here in Dortmund we did rejoice in a party of superlatives and aside we settled a new record (1.6 million people).”

Slogans like “Millions from all over the world” (carnaval2010.org) or “Duisburg feiert die grösste Party der Welt” (www.sex-up.net) expresses the mix of fantasy and commercialism from which such giga-events are born.  The dangerous reality of such quantities have been criticised  in the last years, but commercial and prestige interest proved to be stronger. The specific case of the ‘Love Parade’ enterprise originates in Berlin and grew from just a group of 150 friends in 1989 to it’s first 100.00 participants in 1994 and it’s first million in 1997. With some ups and downs it became 1.2 million in the year 2006 and this was more than the fortunate locals-  living next to the huge part ground – could bear. Who want to barricade his garden with barbed wire, who wants to clean up the shit and piss from his doorstep?

Growth in numbers has also meant growth of revenues with all kind of commercial interest. There must have been a direct link with the reunification of the two Germanies when one looks at the sudden jump of ravers joining the Love Parade in Berlin in 1993. The parade became a tool to put Berlin – not longer a fenced island within the DDR – on the party-tourism map of the new Europe. What started as as a cultural underground initiative in 1989  with a mini-parade with a big idea: “political demonstration for peace and international understanding through love and music”, soon became a main-stream event, and thus the initial idealism and cultural revolution ideas were erased. I did not find yet good English sources on this ‘commodification process’, but for those who read German the gibschub.de blog has some good reports on debates around this metamorphosis. This comment dates from a year or so back in time: “Die Loveparade war das Symbol für eine der größten Hoffnungen der neueren Musikgeschichte und mittlerweile weint ihr keiner mehr eine Träne nach. Verraten, missbraucht, ausgepresst…” (The Loveparade was one of the biggest symbols of  hope for a  new music history and meanwhile nobody will let a tear because of it. Betrayed, misused, squeezed out…

I made a more graphic version of data found on the Wikipedia page on ‘Love Parade’ with this remark: “The “Participants” figure is the estimate given by the organizers. Police estimates have been as much as 30% lower. Accurate counts are not available since entry is free and uncontrolled. The mayor of Dortmund and the police confirmed the number of participants in Dortmund.” A few days after the disaster several newspapers started to cite insiders related to the organisation of ‘love parades’ in the past who (opportunistically) claimed that the number of participants had been systematically inflated to boost the commercialisation of the music event. The numbers in the last decade tended to be three times too high they said.

The logistic management of human bodies for crowds beyond one hundred thousand people is a science still in its infancy, which apparently lays outside the limited and eager scope of  mass event entrepreneurs and the civil authorities that blindly support their enterprise. When there is no catastrophe there is glory for the daring authorities who are willing to take the risk, as is expressed in this citation of the mayor Langemeyer of Dortmund in 2008: “That the B1 (high road cleaving through the town) in Dortmund once would electrify 1.6 million people from all over the world, I could not have foreseen that  before – even with all my imagination. The ‘Highway to Love’ has become the Dancing floor of superlatives and has found ist way into the history of the Loveparade.” Mayor Adolf Sauerland of Duisburg had another story to tell to the international press, together with Love Parade organiser Rainer Schaller at a press conference on July 25th 2010. The evading remarks of the responsible authorities at this press conference only postponed the unmasking for a few hours. As each chief and each department tries to save their skin, the whole city apparatus started leaking and now we can read how already in 2009 a police commander – Rolf Cebin – who uttered his disapproval of the planned event because of safety risks had been side-tracked and accused by major Sauerland of causing “Imageschande” (image shame) to the town of Duisburg. Who will formally be held responsible is yet an unanswered question. The usual blaming game is on. On saturday July 31, the German daily TAZ has an informative list of who blames whom, “Wer beschuldigt wen?” with five main players from organiser Rainer Schaller and  city mayor Adolf Sauerland to Ralf Jäger the interior minister of the Landesregierung and Fritz Pleitgen chief of the ‘European cultural  capital city’ organisation.

VIRTUAL MASS 2007: This still image is from a 4-D interactive model of crowd evacuation dynamics in a dense urban setting, used to explore individual and collective behavior under emergency scenarios. (Credit: Paul Torrens, Arizona State University)..click picture for link

There is a price to sheer unlimited mobility and connectivity amplified by the need and greed that make people wanting to meet in such numbers.

PLEASURE CLASS 2010: shown in a still from a video posted on Youtube  wit the initial heading 15 death in Duisburg… One can see several camera’s held high over the heads of the crowd… so these are people recording their own misery of being trapped in a crowd… (how come? a sense of history before  the more primal sense of survival? reportage of  participatory panic?) click picture for link to Youtube

I have to think back at the German playwright Ernst Toller and his world famous theatre drama from 1920: “Masse Mensch” which warns against faceless massification… Let me cite the chorus”

WORKING CLASS 1910-20: Images of the city displayed in woodcuts by the Belgian artist Frans Masereel … left the right hand picture shows Berlin and is by Ludwig Meidner (1913)

THE MASSES:

We, eternally wedged into

Caverns of towering houses,

We, abandoned to mechanisms of mocking systems,

We, faceless in the night of tears,

We eternally severed from our mothers,

From the depths of the factories we call!

When will we live in love?

When will we work our will?

When will we be saved?”

RETURN TICKET BECOMES A ONE WAY TICKET FOR SOME: Advertisement of today… this web site still had a link to buy a ticket for 29 Euro…

Just selected a fragment from one of my 2008 scroll projects, “Dionysia & other Pleasure Parades”, as a counter point image. One sees the ‘Siegesäule’ in Berlin towering over the masses- a few years ago – masses that by commercialism have been redirected  to their tunnel of death in Duisburg: from Parade to Stampede…

CRITICAL MASS BERLIN 2006: 1.2 million participants in last ‘Love Parade’ in this town.


“When will we live in love?” is the question from 1920 by Toller, posed – once again – 90 years later. I am not afraid to go against the fashionable current of the quest for ever and ever bigger,  more loud and more grandiose events… at a certain scale a party becomes a war and a parade will become a death march.

MASS CONTROL 2010: Image from Spiegel TV that had several camera crews already the day before in Duisburg to document the event, showing the Central Command room of the municipal management team for the  Love Parade 2010, the day before the catastrophe. Everything seemed under control. On the wall are the maps that – when seen in High Definition mode – show clearly the fenced area and the singular entry point. This video also shows the moment when a mass of people coming from the inner town breaks through the clumsy and rusty crowd barriers set up by the local police to prevent more people to enter the enclosed festival ground while from the other side people were leaving. Language is German… no translated version (yet?). The reportage also shows the arrival of  a high spirited crowd on the railway station and the ensuing first confrontations with the well behaving local police force.  It helps to reflect on 21st century Dionysia… Click picture to see the video…

Let’s run away  from the the crowd barriers and throw a party within the horizons of our limited means of human communication, affection and pleasure, to be lovable with our own and other faces recognisable once again.


LEISURE CLASS 1788: Goya “The Meadow of San Isidro on his Feast Day” 1788; click picture for full size viiew

======
Additional considerations

The Dutch crowd incidents last year during a massive beach party at Hoek van Holland and this year during a National Commemoration at Dam square Amsterdam, lead me to study a bit more the ideas and development of crowd control science and technology. Doing a check once again after the Duisburg Love Stampede made me find two videos that visualise very recent research relevant for the Duisburg case. One shows a model of  a very orderly leaving of a mass of football fans in a nearby football stadium (Esprit Arena Düsseldorf):

This visualisation is a product from the research project HERMES of the German Federal Ministry of Education and Research and was published on July first 2010 at the web site of in PhysicsWorld.com of the British Institute of Physics: “new project called Hermes, funded by the German Federal Ministry of Education and Research, aims to protect and save lives by developing an “evacuation assistant” that could allow stadiums and other venues hosting large events to be cleared quickly and more safely than is possible now. The Hermes system is designed to use information about a current situation to predict what will happen when extrapolated to the future.”

The second video (dated June 30 2010) is from the same source and depicts the principles of a situation when through a corridor situation a mass of people is moving from two opposite sides. This is what happened in the tunnel of the Duisburg Love Stampede, though the size of the corridor and the volume of the crowd were different. What is shown – the dynamic evading of pedestrians – is a known phenomenon in the crowd control study field. There is more than just a failure of authorities to plan in the right way or being ignorant of the techniques of crowd control. When individuals become crowds and crowds are modelled in a multi dimensional calculation space, something has happened that needs attention beyond technical solutions. We are faced here with a problem of social order… Humans are not calculation particles. There must be some upper limit of size  for leisure industry events. Not just for the sake of safety, but for the sake of sanity as well. Ant heaps do have a certain size, heaping up humans does have it limits also. Why is it necessary to state the obvious that people need to be valued as human beings NOT as particles or ‘mass-milked cattle’.

There is a report dating from 2009 and updated in 2010 from the Federal Ministry of Education and Reserach of Germany with the title “Research for Civil Security- rescue and protection of people”. It gives an introduction to the need of improvement of civil security and an overview of 17 research programs for which the government has put aside 123 million Euro. There is a special page on the phenomenon of mass concerts and even the ‘Love Parade’ is mentioned in the chapter on “Risks associated with major public events – Planning, assessment, EVAcuation and rescue concepts.” The introduction paragraph reads: “Major public events have become very popular. They attract more and more visitors who want to share occasions such as concerts or football matches. As a consequence, many people gather in close quarters during such events. Without information on the expected number of visitors and possible visitor behaviour, it is virtually impossible to develop accurate estimates of the rescue forces needed – which in turn also makes it extremely difficult to plan successfully for such events.” (page 14)

MASS SECURITY 2009: “High Tech Strategy” is the catch word of this research paper, where we better have a ‘social strategy’ first…Maybe people need to be protected from commercial mass leisure entrepreneurs, or even from themselves, like a municipality  would put a fence at the edge of a cliff .  Click picture to download PDF version of this 2010 government report

The next paragraph mentions the ‘Love Parade’ events, also its growing size, but does not go any further than asking the question about size, about critical mass. This publication does not give any scientific answer to the question it poses, but  reality in Duisburg came up with the answer. When I read the many commentaries on the Duisburg Love Stampede, many comments tend to focus too much on the failure of  either the organiser or the authorities or both, while it would be more honest and realistic to ask why it was that during all the mass events in the previous years, from Berlin to Essen and Dortmund, nothing real bad happened.

click picture for full size view

Was it because of the great precautions, the excellent planning, the different spacial circumstances? Or was it sheer luck? When one looks back at the aerial and crowd pictures of these events, many potential dangerous situations can be observed. When one checks a tentative list of other ‘stampedes‘ in history it will proof that often some odd coincidence made that what could have proceeded without too much problem, ended up in disaster. It has now been proven beyond doubt that a critical mass have been reached in mass mobilisation for leisure. There is a danger that a technocratic response to the Duisburg case would be to keep going with mass events as such and invest in high tech innovations of  crowd control. It will be better to find an answer to the fundamental question why such commercialised mass gatherings are needed at all and invent new forms of  human size pleasure parades to find again the old Dionysian spirit that has been lost in massification.

==========
Epilogue

One of the researches in the government report above has the code name HERMES. The chosen name for the German Federal governmental study HERMES did get a very special unintended meaning with the Duisburg Love Stampede. Hermes comes from the Greeks (Mercurius for the Romans) and  is a god with many  associating faculties. He is not just the messenger and trade supporting god, but also protector of thieves and sailors, inventor of the lute (made of the skin of a turtle), slayer of the giant Argus the watchful giant who he lures to sleep and kills him. What strikes me most that Hermes is also one of the few gods that has access to the underworld, and his task is to deliver dead souls to the eternal realm of the underworld  managed by Hades. He is what the greek call a ψυχοπομπóς psychopomp who escorts newly deceased souls to their after-life.


visual summary of Hermes as the psychopomp delivering dead souls to the underworld; click picture for full size view

This is the fifth article in the series “The downside of the Leisure Industry” on this blog.

*) the death toll has risen from 15 at the day of the stampede to 21 on 28/7/2010

Ik zie ik zie zie wat jij ook ziet? Geert Leers afgezet om malversaties met Bulgaars onroerend goed wast zich de handen schoon met zijn nieuwe staatsopdracht om gesjoemel met diploma’s bij Hoge Scholen te onderzoeken; Frank de Grave op duistere wijze aangezocht en vertrokken bij Scheringa’s DSB bank klaagt malverserende bestuurders van een woningbouwvereniging aan; Ed Nijpels eveneens bij DSB op tijd weg en dan toch met besmet blazoen vertrokken bij het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds waar hij een nieuw baantje had, gaat er voor zorgen dat asielzoekers die goedgekeurd zijn ook een woning krijgen, middels een overheidsbaan bij een of andere Task Force… voor mijn ogen zie ik een schilderij van Jan Lievens…. of is de metafoor van je straatje schoonvegen een betere vergelijking? Of daar ook een schilderij van is…een ‘pars pro totum‘ voor het onuitroeibare Hollands regentendom?


Dit brengt mij weer de berichten uit april dit jaar in herinnering waarin Leers in een interview aan het Algemeen Dagblad – na een stilzwijgen van bijkans een halve eeuw – gewag maakt van zijn heldhaftig optreden tegen een pater die hem op de Rooms Katholieke kostschool wilde betasten, ik heb hier nog het citaat zoals te lezen in de Volkskrant van 3 april 2010: “Gerd Leers heeft als kind op een internaat een priester die hem wilde misbruiken in zijn kruis geschopt. Voor straf werd hij met een zware sleutelbos op zijn handpalmen geslagen, zegt hij zaterdag in het AD. Hij zegt te hebben gezien dat er broedertjes met seksuele behoeften waren, maar heeft de priesters zelf van zich afgehouden.” Dat bericht kwam in dezelfde periode dat Leers zich als tweede kamerlid voor de CDA wilde profileren. Dit was al te kort na deconfiture van Leers zijn burgermeesterschap van Maastricht, zo lieten partijleden hem weten. En toen kwam nog het grote verlies van het CDA daar bovenop. Leers die zegt financieel zijn eigen broek te willen ophouden is toen op baantjesjacht gegaan, met het in de aanhef van dit stukje genoemde resultaat. Destijds heb ik nog een poging gedaan de complexiteit van de opkomst en ondergang van Leers als burgervader in beeld te brengen. Die prent is ‘en portefeuille’ gebleven en dit is een mooi moment hem eruit te halen. Ter verduidelijking is nog op te merken dat in het jaar 2004 Gert Leers De Machiavelli Prijs ontving (“een Nederlandse prijs, die jaarlijks wordt uitgereikt aan een politicus of organisatie die volgens de Stichting Machiavelli een markante bijdrage heeft geleverd aan de communicatie tussen politiek, overheid en burgers”). Ook anno nu lijkt Leers voor zulk een prijs in aanmerking te blijven komen…


"Geert Leers schopt het ver" en ander gejuich uit Maastricht - klik prent voor grotere versie

Dit is wellicht ook een goed moment om een aspect van Leers te belichten dat sinds het jaar 2001 keurig en onbestreden on-line beschikbaar is, een interview van het tijdschrift ‘Management Team’ met burgermeester Leers gepubliceerd door André Vos op 1 januari van dat jaar. Ik kies deze passage, die aangeeft hoe Leers al voor zijn faux pas met zijn villaproject in Bulgarije al ervaring had opgedaan met de wijze van zaken doen in het zojuist “kapitalistisch” geworden oostelijk deel van Europa, te weten Rusland. Een gebeuren dat de goede man al lang achter zich heeft gelaten, maar dat naar mijn opvatting mee gewogen had moeten worden bij de beoordeling van zijn handelen inzake zijn eigen villa in Bulgarije. Leers wist wat hem mogelijk te wachten stond en is toch “blind” geweest voor de al gekende gevaren van het oostblok zaken doen. Is dit nu een man die gesjoemel bij Hoge Scholen in Nederland moet gaan onderzoeken? Er zijn vast wel minder gevoelige baantjes te vinden voor deze aardige en hardwerkende bestuurder, denk ik dan…

“Waar zijn de ideeën van Gerd Leers geboren?”

“Ik ben een tijdje zelfstandig ondernemer geweest. Ik had eind jaren tachtig ontslag genomen bij de Brabantse ontwikkelingsmaatschappij. Ik was gemeenteraadslid in Goirle dat een stedenband had met Krasnojarsk in Rusland. Bij een bezoek bleek dat die mensen enorme behoefte hadden aan handel met West-Europa. Daar ben ik ingestapt. Ik ben als consultant een eigen bedrijfje begonnen, SovCon, contacten leggen voor Nederlandse ondernemers. “Hartstikke spannend. Ik kan je vertellen dat ik af en toe met het zweet op mijn kop zat waar mijn inkomsten vandaan moesten komen. Die Russen hadden geen geld, dat moest van Nederlandse ondernemers komen. Maar ja, er moest daar wel steeds wat betaald worden. Of er wilde een Rus een videorecorder, want zo ging dat.”

“Toch bent u naar de Tweede Kamer gegaan. De overheid trok meer dan het bedrijfsleven?”

“Ik had steenrijk kunnen worden. Ik had uitstekende contacten in Rusland, sprak met iedereen. Ik heb nog met Gorbatsjov aan tafel gezeten. Maar ik dreigde verzeild te raken in maffiose praktijken. Ik kreeg de kans een grote sigarettendeal te doen, als ik maar niet over accijns begon. Ik kon prachtige partijen parfum kopen, moest ik alleen niet vragen waar het vandaan kwam. Daar had ik allemaal geen zin in. Plus de kans dat je drie zoden diep onder de grond eindigt. Ik heb enorm respect voor wat Derk Sauer heeft bereikt in Rusland, maar hij heeft zich heel wat moeten ontzeggen vanwege alle veiligheidsmaatregelen.”

“Wat hebben die ervaringen u geleerd?”

“Zo’n periode is vormend. Het is heel goed om af en toe op jezelf te zijn aangewezen. Dat het ineens niet zo vanzelfsprekend is dat er elke maand salaris wordt overgemaakt. Dat maakt je scherp, dan moet je je creativiteit gebruiken.”

[Een archiefkopie van dit interview is indien nodig beschikbaar.]

Compromise happens to be the most radical act in politics, allowing for the sharing of power, accepting differences to such an extant that it even changes your own opinion. In Dutch politics there always have been more horses wanting to draw the carriage of state than directions to go to, so compromises of what direction to take need to be made. Today after weeks of negotiations the attempt to form a Liberal + Middle + Left + Green ‘carriage-and-four’ combination failed. We are back to two options that have been considered over a month or so back in time, with two possible ‘troikas’ (horse teams) with Left + Middle + Liberal or  a set of horses with Liberal + Middle + Right horses. The power distribution of all this pulling power is such that the two combinations on view – once again – will have the same pulling forward power as the pulling backward power of the possible opposition coalitions in parliament. So the outcome may well be no movement at all. Backing the wrong coalition of horses may end up with putting the cart before the horse.

What we see is the unwise consequences of parliamentary democracy, where parties did not make it clear before elections with which other horses they would like to pull the carriage. “It is to the voters to speak” that is what most party leaders said before elections. This speculative and unclear tactics whereby parties try to keep the mandate they receive from their voters to themselves and settle a government coalition in non-transparent outmoded secret back-room negotiations, have now shown its undemocratic face and utter failure.

The Netherlands need a fundamental change whereby the dynamic favour shifts of the electorate can find a real democratic expression in a series of binding combinations, that have been communicated clearly before elections. With the institution of a direct involvement of a constitutional head of state – in the form of a hereditary queen or king – in the forming of government coalitions, the Netherlands remain one of the most backward nations in Europe when it comes to direct forms of democracy. This in spite of all the self-glorification of the Dutch as a freedom loving and superior democratic nation. That is nothing more than double-dutch fantasy… or better a dutch-lie.

CDA=Christian Democrats/Middle; D66=Democrats 66/Middle-Liberals; GL=Green Left; PvdA=Social Democrats/Traditional Left; PVV=Party For Freedom/Right Wing; VVD=Liberals/Middle-Right

Kon het vanmorgen niet laten te reageren op een NRC discussie item van de hand van ‘misdaadeconoom’ Ben Vollaard van de Universiteit van Tilburg, over het onbehandeld opsluiten van veelplegers… omdat ‘vergelding’ en ‘verwijdering uit de samenleving’ de voorkeur zou moeten krijgen.


Jammer nu voor de groep van mensen die de provocatieve stellingen van ‘vergelding’ en ‘verwijdering’ zonder behandeling ondersteunen dat er op onze planeet geen gebieden meer zijn die geroofd kunnen worden om er dan het Nieuw Nederlands Bagno te vestigen. Als je van de niet aan de macht zijnde laagste volksklasse was kon je voor het stelen van een aardappel – in de goede oude tijd in Engeland – al veroordeeld worden tot verbanning naar Australië. Dan toch maar de Antillen behouden en ze omvormen tot Duivelseilanden? De misdadigers geheel en al uit het zicht – gewoon verdwenen voor een x aantal jaren – dat is de wens van ieder niet-weldenkend mens. Het huidige peil van het voorstellingsvermogen van wat modern gevangenschap inhoudt in Nederland is lager dan ooit. Maatregelen die even Draconisch en Totalitair, als Onuitvoerbaar zijn worden met grote regelmaat door politici die zich gevoed weten door deze massale onwetendheid aangedragen, zoals zoiets idioots als het verbieden van porno in gevangenissen. Geschiedenis van de hervorming van het gevangeniswezen in Nederland komt al helemaal niet aan de orde, zodat oudbakken ideeën als ‘eenzame opsluiting’ alsook ‘meer mensen op één cel’ als leuke ideetjes tot in de Tweede Kamer komen te circuleren.

Het is (weer) tijd voor het gevangeniswezen en de hen ondersteunende instellingen om hun taken en opvattingen aan den volke te tonen in wat voor een vorm dan ook. Het huidige 18e eeuwse Bagno-denken behoeft een antwoord. De verlichte gedachten over het afschaffen/voorbijstreven (abolitionisme) van gevangenissen van een eeuw terug die de emancipatie van de toenmalige misdadiger tot doel hadden, lijken geheel en al uit het beeld. Toch ligt in een dergelijk utopisch denken over gevangenschap de sleutel om het ‘mogelijke’ te veranderen met het beeld van het ‘onmogelijke’ voor ogen.

Overblijfsel van een van de Franse bagno's in Guyane/Zuid-Amerika

Het betoog van Ben Vollaard op de opiniepagina van de NRC van zaterdag 17 juli 2010 (opinie-katern pagina 7) is vooral kwantitatief en het ethisch-sociaal element ontbreekt. Zijn vergelijking kunnen daardoor niet meer dan suggestief zijn. Dat wat zijn voorkeur heeft  is door middel van “harde” cijfers weergegeven, dat wat hij afkeurt wordt met een ongedocumenteerd verwerpen van hem onwelvallige cijfers afgedaan (“De veelgebruikte recidivecijfers zeggen niets”) of worden onmeetbaar genoemd (“Als we het opvoedende effect van het lange opsluiten in de criminaliteitscijfers proberen terug te zoeken, dan blijkt dat te klein om op te merken”). Ik denk daarentegen tussen de regels van zijn betoog te lezen dat het evident is dat er een effect op de samenleving is van het opsluiten van een veelpleger en dat het tegelijkertijd ook nodig blijft om zowel het gevangenisverblijf als de herintreding van een gestrafte als een opvoedende taak – in naam van de samenleving – te handhaven. Volaard doet in zijn opinie artikel het tegenovergestelde met deze stelling: “De grote klappers zijn te maken met selectief lang opsluiten, niet met behandelen.” En deze negatief bedoelde stelling wordt nog eens extra ondersteund door de redactie van NRC/Opnie met de kop “Lange celstraffen hebben gunstig effect” en de onderkop “Justitie Hulpverleners willen daders graag genezen van criminele neigingen maar dat lukt niet.”

Dit is wat er van het enigszins gemodereerde standpunt uit het volledige opinieartikel van Vollaard overblijft op de openingspagina van de internet versie van de NRC: "Resocialiseren? Ach nee, de criminaliteit bestrijd je met eenzame opsluiting." Stond deze samenvatting de auteur van het oorspronkelijke artikel voor ogen? Wellicht is het georganiseerd toeval dat de zoveelste opiniie-actie van Wilders er pal naast staat. Detail screen-shot gemaakt op NRC-site op 21/7/2010.

Ergo, het wachten is op kamervragen of een voorstel voor wetswijziging van de PVV en al die het politiek gunstig achten om daar aan mee te doen, om nu eens op te houden met “knuffelen” van misdadigers en dat “tuig keihard aan te pakken.” Bij aandachtig herlezen van het opinie-artikel van universitair wetenschapper Ben Vollaard, proeft men soms het  weinig academische en des te meer politieke venijn, neem dit zinnetje: “Zo houdt in de stad Utrecht de behandelmaffia het justitiebeleid in gijzeling.” Weer een andere zinsnede van Vollaard verdient bijzondere aandacht van de advocatuur die – naar wij mogen hopen – het nog steeds als hun taak zien om hun cliënten zoveel mogelijk buiten het gevang te houden: “De potentie om met selectief langer opsluiten de criminaliteit verder te doen dalen, is nog groot.” Ik lees er niets anders in dan ‘deportatie’ in plaats van ‘detentie’. Deportatie naar één van de de binnen Nederland gevestigde bagno’s of verbanningsoorden, waar er geen stuiver verspilt zal worden aan socialisatie, opvoeding, opleiding of herintreding, maar het enige nut en doel is het uit de samenleving weg halen en houden voor een zo lang mogelijke termijn, van misdadigers die zich aan have en goed van anderen durven te vergrijpen.

Ik chargeer hier doelbewust omdat het plaatsen van dit soort artikelen in het huidige politieke klimaat door een kennelijk onbezonnen wetenschapper, dit wellicht niet beoogde uiteindelijke effect kan hebben. Als ik op de website van het Algemeen Nederlands Persbureau het oorspronkelijke persbericht vind van het verschijnen van een studie van Vollaard “Het effect van langdurige opsluiting van veelplegers” , zijn daar al meer nuances te lezen als in de uiteindelijke oproep tot het geven van ‘je mening’ (“Zijn burgers gebaat bij het opsluiten van veelplegers”) van de NRC te vinden zijn:

“Uit eerder onderzoek blijkt dat de in deze studie aangetoonde verbetering van de maatschappelijke veiligheid door de veelplegeraanpak samen kan gaan met een beter leven voor de betrokken veelplegers. De langere tijd in de gevangenis biedt de mogelijkheid voor langdurige, intensievere behandeling, waaronder aanpak van drugsverslaving. Veelplegers lijken daar baat bij te hebben – al blijkt de behandeling voor verbetering vatbaar.”


Dat is weer een heel andere toon en een heel ander accent, dan het ‘lik op stuk’ aanpak artikel in de NRC. Ik heb nog niet de mogelijkheid gehad om al de honderd of zo pagina’s van dit rapport door te lezen en wellicht geeft dat een nog meer gemodereerd beeld. Wat hiermee weer duidelijk wordt is hoe in de afgelopen jaren condensaten van wetenschappelijk onderzoek en dan het liefst met “harde cijfers”, een rol gaan vervullen in de politieke praktijk. Oppervlakkig lezen van pakkende krantenkoppen en als het enigszins in de kraam te pas komt “hap” en al weer een bijtende politicus die iets onbegrepens verorbert heeft en tot beleid probeert te maken. Het wordt tijd dat wetenschappers en krantenredacties, om het even,  zorgvuldiger, meer doordacht, omgaan met het in het maatschappelijk debat plaatsen van onderzoeksgegevens…

In 1983 deed ik een poging om met behulp van een serie tentoonstellingen en kunst-installaties het gevangenisprobleem in al zijn aspecten voor een breder publiek zichtbaar te maken. In de Universiteits Bibliotheek Amsterdam – waar ik toen als conservator werkte – was er de tentoonstelling ‘Celdroom – een wereld zonder gevangenissen’ waar aan gevangenissen gerelateerde voorwerpen de achtergrond vormden voor het tonen van enkele honderden boeken uit vier eeuwen die het grote scala aan zienswijzen en ervaringen met betrekking tot gevangenissen en straffen toonde. Het was een aanzet tot nadenken en ook waarschuwing tegen al te simpele spontane nieuwe oplossingen voor een oud probleem. Het zou goed zijn in een andere vorm, met betere media en meer permanent zulk een mogelijkheid om inzicht te krijgen gestalte te geven. Ik kan mij voorstellen dat meerdere gevangenissen in Nederland een soort publieksruimte krijgen waar misdaad en straf in historisch perspectief getoond worden. Dat perspectief kan dan verschillende opvattingen van wat misdaad is en hoe er gestraft dient te worden, naast elkaar tonen. Enkelvoudige of synthetische representaties ontaarden in propaganda en dienen dus vermeden te worden. Dat zou ook een stap kunnen zijn in de richting van meer contact mogelijkheden van de buitenwereld met de binnenwereld van gevangenissen.

Kijkje in één van de vele vitrines met studies over het verband tussen de dwangarbeid in het Amsterdamse ‘rasphuis’ en de latere disciplinering van arbeiders in fabrieken. Klik foto voor grotere versie…


Green Left political ballerina Femke Halsema in the daily Het Parool on June 30. 2010 in a ‘pas de deux’ on the stage of the Binnenhof in The Hague, illustrating an article that says that according to the left wing parties there are no more options for a right wing coalition government. She is quoted to have said that the public moaning of right wing party leader of the PVV Geert Wilders, of being excluded is “just stage-baloney” as he refused an invitation of Liberal VVD party leader Rutte to talk once again about the right wing coalition option. Now the caption in the newspaper does not say who is the male dancer so perfect in line with the ballerina… or do I see it wrong, is it not a ballet, and does the photograph only prove the observation of Milan Kundera in his opus ‘Immortality’: “there are far fewer gestures in the world than there are individuals.”  Translating this back to Dutch politics one may say: “there are far less government coalitions than there are political parties.”

Amsterdamse raad ‘in geheim’ bijeen” (over de nieuw te benoemen burgermeester) lees ik net in Het Parool, zo gaat dat bij ons in democratisch Nederland en terecht! Een regent die kun je niet kiezen… zulk een benoeming gaat alleen maar als het binnenskamers ‘bekokstoofd’ wordt. Onze democratisch verkozen vertegenwoordigers komen vanavond in het geheim bij elkaar en volvoeren dan een ceremonieel dat niet zou misstaan in de congregatie van geheimzinnig doende  organisaties als de Vrijmetselaars. Coöptatie democratie dus, de kiezer stemt alleen in een stemhokje en de verkozenen gaan vervolgens binnenskamers, om belangrijke beslissingen gaar te stomen voor het daarop volgend ceremonieel van het ‘publieke debat’. Er is een term voor dit bijkans universele verschijnsel: ‘publieke samenzwering’. Wij zijn er aan gewend, wij weten niet beter, wij accepteren bij voorbaat dat het er zo aan toegaat. Onze volksvertegenwoordigers zweren – door ons gemandateerd – samen. Zo is nu eenmaal ‘het politiek bedrijf’. In het geval van een “door de kroon benoemde” burgermeester is er inmiddels een ‘vertrouwensspel’ in zwang gekomen, dat heel ‘publiek’ in het dagblad Het Parool beschreven staat (*). De burgers van deze stad komen er niet aan te pas, hoe kan het ook anders? Welk kind kiest zijn of haar eigen vader of moeder? Wij stadsburgers zijn immers niet anders dan onmondige kinderen?

Gisteren kwam ik bij een onderzoek bij het IISG, teruggravend tot in de zestiger jaren, een pamfletje tegen over hetzelfde Amsterdam in andere tijden waar het ging over het ontberen van ‘demonstratievrijheid’ en op datzelfde pamfletje stond ook de eis voor een “gekozen burgermeester”. Dat was in de tijd dat iedereen nog onverbloemd wist te spreken over ‘regentenmentaliteit’, waar vandaag een waas van overmatige communicatie ons vrijwel blind heeft gemaakt voor de grote mate van continuïteit van het systeem van macht.


De keerzijde van dit pamflet met de ondertekenaars, is interessant, omdat een deel van de genoemde socialistisch georiënteerde organisaties (ANJV, OPSJ gelieerd aan de Communistische Partij; FJG aan de PvdA) waarvan meerdere leden later tot in hoge regionen van diverse politieke partijen gestegen zijn, het in bijna een halve eeuw toch niet voor elkaar hebben kunnen krijgen om dat van de “gekozen burgermeester” ook echt voor elkaar te boksen.


Ik heb hier nog een schets voor een verkiezingsaffiche liggen die laat zien hoe het er in de Regentenstaat der Nederlanden aan toe gaat, een ontwerp dat  jammer genoeg altijd actueel blijft…

=====
(*) Dit is de beschrijving van ‘democratie ten voete uit’ in het Parool van 23 juni 2010 11:23 uur

“AMSTERDAM – Amsterdamse gemeenteraadsleden hebben per sms een oproep gekregen om woensdagavond naar de Stopera te komen. Het moest geheim blijven, maar daar vindt om half acht een raadsvergadering plaats. Enig agendapunt: de voordracht van een nieuwe burgemeester.

Bij aanvang van de vergadering krijgen de raadsleden de voordracht onder ogen van de ‘vertrouwenscommissie’, waarin alle fracties met één lid zijn vertegenwoordigd.

Tot nog toe bekende kandidaten zijn Eberhardt van der Laan, Roger van Boxtel en Annemarie Jorritsma. De voordracht bevat in principe twee namen, waarbij als het aan de commissie ligt de nummer één Job Cohen opvolgt. Vervolgens volgt een schorsing van onbepaalde tijd, waarin de fracties apart vergaderen over de voordracht: steunen ze die of proberen ze de nummer twee naar voren te schuiven?

De raadsvergadering wordt hervat met een geheime, schriftelijke stemming. De uitslag wordt gemeld aan de commissaris van de koningin en de twee kandidaten. Daarna maakt de gemeente officieel bekend wie kandidaat nummer één is.

Die kandidaat wordt bij het kabinet voorgedragen voor benoeming. De hoop is dat het kabinet volgende week de voordracht bekrachtigt. Dan kan de nieuwe burgemeester 7 juli in de raad geïnstalleerd worden.? (HET PAROOL)

23-06-10 11:2″

Lokjoden, lokhomo’s, als jood of als homo verklede politie-agent-provocateurs die hierdoor aangetrokken joden- en potenrammers in de kraag gaan grijpen. Recente  voorstellen (*) voor Amsterdam met positieve discriminatie als doel, maar in mijn visie zijn het middelen die het doel in de verkeerde richting voorbijstreven. Ook zwaardere straffen voor geweld tegen homo’s behoren mijns inziens tot de categorie van middelen die niet in overeenstemming zijn met het uiteindelijke doel: gelijkwaardigheid van alle mensen. Dat gaat ook op als er gestraft moet worden.

Marcouch wil dat de politie daadkrachtig optreedt tegen daders van antisemitisch geweld. "Ik vind dat je alles moet doen om die etters, die kwelgeesten, die criminelen te pakken." De PvdA'er reageert hiermee op berichten dat joden in sommige Amsterdamse stadsdelen zich niet meer veilig voelen op straat met een keppeltje op. Klik beeld voor link naar artikel op de web site van Amsterdamse lokale televisie AT5.

Ooit waren uiterlijke kenmerken van het tot een maatschappelijke groep behoren van overheidswege opgelegd. Het koloniale bewind van de Hollanders hield – bijvoorbeeld – middels strenge kledingvoorschriften controle over miljoenen onderdanen in Oost-Indië. Inlander, Chinees, Indo en raszuivere Hollanders konden zo keurig op geruime afstand onderscheiden worden door hun kleding en daarmee gemakkelijker in het gelid gehouden worden. Apartheid is niet voor niets een Hollands woord en ergens dringt dit  uiterlijk en ruimtelijk gescheiden houden van religies, rassen, klassen  en standen, voortdurend in de ‘vaderlandsche’ geschiedenis door: van half verborgen schuilkerken voor niet staats-protestante christenen, tot stegen en sloppen voor de armen net even apart van de grachtenhuizen voor de rijken, van bewaakte asociale dorpen in Amsterdam-Noord tot burgerwijken in oud-Zuid. Segregatie ook in het huidige Amsterdam van Buitenveldert tot Bijlmer, van Grachtegordel tot De Baarsjes.

De relatieve onzichtbaarheid – op straat – van het tot een gemeenschap behoren, in de moderne verstedelijkte samenleving wens ik als een emancipatie te zien. De tegenbeweging met haarbedekking voor vrouwen en geloofsduidende hoedjes en petjes voor mannen lijkt gelijke tred te houden met ander uniformgedrag van neo-punkers tot oranjefans. Als de lokale politie hier zich nu opzichtig als homoachtige homo of  joodachtige jood gaat verkleden om, met deze stereotypen een stereotype reactie uit te lokken, bij een doelgroep die door de vele bestraffend wijzende Hollandse vingers in hun ghetto gehouden worden (de Marokkaanse jongeren), dan vind ik dat een handelen dat van een onbeschrijfelijk gebrek aan inzicht getuigt. Uitlokking genereert en bevestigt geweld. Dat dit soort onbezonnen voorstellen ook nog eens een functie van populariteit bevorderende maatregelen voor bepaalde politici hebben maakt het nog eens te meer kwalijk.

Verbetering van hoe wij met elkaar omgaan is niet met dit soort ‘stereotype hypes’ gediend. We kennen de overgeleverde slogans: ‘ze moeten wel met hun poten van onze rot-joden afblijven’ en een enigszins positief bedoeld ‘onze rot-marokkanen’ bestaat ook al enige jaren (uitspraak toebedeeld aan Pim Fortuyn, die er – anders dan Wilders – bij zei dat het daarom ook “ons probleem” was); zo dient een ieder ook met zijn poten van onze ‘rot-poten’ af te blijven. Maar zulke op een gespleten karakter wijzende half-goedbedoelde-leuzen waren en zijn onvoldoende.

Het zijn ‘onze rot-Hollanders’ die maar niet in het reine wensen te komen met hun eigen ‘rot-geschiedenis’ die deel van het probleem zijn, maar het niet van zichzelf willen weten. Als nu eens in plaats van de oranje gekleurde ‘fata morgana’s’ van nationalistische geschiedenis interpretaties en het “Nederland kan het weer! Die VOC mentaliteit…” (Balkenende, 2006), een omslag in het begrijpen van het verleden van dit land zou plaats vinden, dan was daarmee tevens een basis gelegd voor een andere opvoeding en scholing van ‘onze jeugd’, ongeacht hun af- en herkomst. Als de ‘huichelhollander’ het onaangenaam verleden gemaakt door vorige generaties – waarvoor hij/zij zelf niet verantwoordelijk gehouden kan worden – gewoon onder ogen zou zien en dit onverbloemd voor zichzelf en aan de jeugd duidelijk zou weten te maken, dan komt er ruimte voor een mentaliteitsomslag. Leren, uitleggen, begrijpen, hoe joden en homo’s hier in de loop van de geschiedenis in de de verdrukking zijn gekomen, tot aan de onaangename details van registratie, concentratie en deportatie van de meeste Nederlandse joden met medewerking van Nederlandse autoriteiten en joodse notabelen die dachten het onheil te kunnen keren, tijdens de Duitse bezetting. Onder ogen zien hoe de eerste generatie na-oorlogse gastarbeiders hier binnengehaald werden op vrijwel gelijk wijze als de Chinese, Javaanse en Hindoestaanse ‘koelies’ in de nadagen van het Nederlands koloniaal stelsel naar Suriname werden gehaald. Arbeiders die hier decennialang bijgedragen hebben aan de groeiende welvaart en waarvan werkgevers en autoriteiten dachten dat ze even onopvallend als ze binnengehaald werden wel weer zouden verdwijnen. Ik zie nog voor mijn ogen de spandoeken van gastarbeiders-demonstraties op het einde van de zeventiger jaren toen de conjunctuur langzamerhand terug begon te lopen met leuzen als “Wij willen werken”, iets wat Geert Wilders (1963-) geweten had kunnen hebben als hij als tiener zijn ogen had opengehouden.

"Hoe het begon, de vele gezichten van Marokkaans Nederland", een reeks documentaires van de NOS waarin een onthullende oude Polygoon reportage uit 1969 over het ronselen van arbeiders op contract door de Nederlandse regering in Marokko is te zien... de hele serie zou vast onderdeel dienen te zijn van de geschiedenisles op Nederlandse middelbare scholen. Klik plaat om naar de on-line versie van deze videos te gaan.

Als ook de vensters van de ‘national geschiedenis canon‘ vermeerderd worden en de versluierende vitrages weggetrokken worden, opdat massamoord, slavenhandel en tal van vormen van koloniale exploitatie en lokale uitbuiting in zijn volle omvang begrepen kunnen worden, dan is dat de voedingsbodem waarop het zaad van een minder gewelddadige samenleving gezaaid kan worden, waarmee jonge generaties Marokkanen en wie er nog meer behoefte aan hebben tot andere gedachten gebracht kunnen worden. Daarmee en daardoor wordt een leraar – van lagere school tot MBO – in staat gesteld om de Holocaust in een begrijpelijk geheel van gebeurtenissen te plaatsen; dan kan ook de complexe geschiedenis van de Maghreb, de Arabische veroveringstochten, het Ottomaanse rijk, het Franse en Spaanse kolonialisme, de regionale tegenstellingen en het ontstaan van het conflict in het huidige Midden Oosten, begrijpbaar en bespreekbaar gemaakt worden. Ook hier is veel onverkwikkelijks te melden niet enkel ov er de vestiging van de staat Israel en onteigening en ontheemding van de Palestijnen, maar eveneens de tumulteuse Noord-Afrikaanse geschiedenis. Ook daar ligt er een verhullende sluier over het verleden.

Wie de tentoonstellingsagenda van de laatste vier decennia van het Amsterdamse Joods Historisch museum en het Amsterdams Historisch Museum (AHM) kent, weet dat deze door de gemeente gesteunde culturele en educatieve instellingen niet of nauwelijks bij machte geweest zijn om  bovengeschetste onderwerpen tot het centrum van een kritisch debat te maken (buiten de uitzondering die gemaakt kan worden voor het onderwerp van homoseksualiteit in het AHM). Met name het Joods Historisch Museum is de grote afwezige als het gaat om deelname aan een bestaand maatschappelijk debat bij de keuze van haar tentoonstellingen. Waarom niet het anti-joodse sentiment  bij (een deel van) de Marokkaanse jeugd tot een museum-presentatie of project gemaakt?  Waarom is de tragedie van Amsterdam, de constructie van het joodse ghetto, de bureaucratie van de Joodse Raad en het falen van het verzet ertegen niet ter lering en als waarschuwing, in een permanente opstelling in meerdere talen, te zien in dit museum, een verhaal dat dieper graaft en verder durft te gaan dan dat wat nu in het toeristisch lokkertje van het Anne Frankhuis aan verhullen verhaal te zien is?

Een tastbaar monument voor eigen historisch onvermogen zou deze stad sieren. Dat is pas dapper. Daarmee en daardoor valt uit het verleden te leren. Niet het sprookje over ‘Amsterdam die tolerante stad’ die nooit bestaan heeft. Zulk een zelfkritische presentatie zal iedereen zo ver uit de eigen tent weten te lokken dat we elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken en op voet van gelijkheid met elkaar over heden en verleden kunnen spreken. Dat is geen politie en justitie taak, dat is een culturele taak, het wordt tijd voor  voor LOKHOLLANDERS TEGEN GEWELD met acties  ter verlokking van de Marokkaanse en alle andere jeugd.

Een reeks iconen met stereotypen, waarvan ik de precieze bron nog niet heb kunnen vinden, maar waarbij het vrijwel zeker gaat om 'teenagers stereotypen'. Het zou goed zijn als een jong talent eens in dergelijke reeks van stereo-typen voor Nederland/Amsterdam zou maken. Vereenvoudigde, schematische beelden zoals die nu bij teenagers bestaan. De benoeming van Marokkaanse jongeren en dan met name Marokkaanse jongens als 'straat-terroristen' (Wilders, 2009/210) is op zich net zo'n stereotype.

====
(*) Recente voorstellen lokhomo’s en lokjoden  info & links:

http://www.parool.nl/parool/nl/5/POLITIEK/article/detail/300523/2010/06/21/Asscher-voelt-voor-inzet-lok-Joden.dhtml

– Omdat dit artikel in de Elsevier van 19 juni2010 enkel gedeeltelijk on-line staat, citeer ik hier in extenso de formulering van René van Rijckevorsel (plaatsvervangend hoofdredacteur van Elsevier) “Is geweld tegen joden en homo’s soms normaal?.”  Voor mij getuigt de hieronder gevoerde redeneertrant van een te nauwe focus op een deelprobleem, waarbij dan weer een deeloplossing aangedragen wordt, die meer problemen zal veroorzaken dan oplossen. Dit terwijl de onderliggende fundamentele vraag onbeantwoord blijft, wat dan wel de Nederlandse samenleving is, waaraan als buitenstaanders voelende en behandelde groepen, aangepast dienen te worden. Mij bekruipt een huiver ook door het geciteerde taalgebruik van de heer Marcouch: “Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.”

"Moffenhoer" behandeling van een vrouw met een Duits liefje op 8 mei 1945 in Amsterdam: kaalgeknipt en geschoren en met pek ingesmeerd en gedwongen voor de foto de Hitlergroet te brengen. Een voorbeeld van hoe snel bij een machts- en rolomdraaiing de strafhandeling verwordt tot een spiegelbeeld van wat verafschuwd werd..

“Geknipt en geschoren”, voor mij zijn dat een hele reeks beelden: ‘bijltjesdag’ waarbij een niet geheel koshere menigte de liefjes van Duitse soldaten op straat kaalscheren; militair geleide heropvoedingsgestichten voor straatbengels zoals beschreven in de jeugdromans van  ‘Pietje Bel’ tot ‘Willem Roorda’; dorpsgerichten op het Italiaanse platteland in de zestiger jaren waar hippies (cappelloni) de haren afgeknipt  werden… Zulke beelden vliegen zo snel door je hoofd en laten zich zo traag opschrijven en lezen, dat ik nu verder René van Rijckevorsel aan het woord laat:

“Verontwaardiging
Terwijl Geert Wilders door heel politiek correct Nederland wordt gekapitteld voor zijn generieke opvattingen en ongenuanceerde uitlatingen over moslims, is er relatief weinig publieke verontwaardiging over de wijze waarop jonge Marokkaanse Nederlanders in de publieke ruimte redelijk ongestoord hun antisemitisme kunnen botvieren.

Maar wat Marokkaanse Nederlanders denken en zeggen over joden, gaat nog een tandje verder dan wat Wilders beweert over moslims. Overigens heeft die nooit gezegd dat álle moslims Nederland uit moeten, zoals tegenstanders zijn woorden uitleggen, hij had het over criminele moslims en ‘straatterroristen’ met dubbele nationaliteit.

Vinexwijk
Niet alleen joodse Nederlanders hebben het steeds zwaarder te verduren. Het is met de dag onveiliger om ostentatief als homo over straat te gaan in wat ooit de ‘gay capital of the world’ was. Of om als homostel in vinexwijk de Leidsche Rijn in Utrecht te wonen. Twee mannen zijn er uit hun koophuis getreiterd door Marokkaanse jeugd. Er is nog niemand gearresteerd, omdat er niet genoeg bewijs is, aldus burgemeester Aleid Wolfsen (PvdA).

De onrust over het toenemende anti-homogeweld leidde afgelopen zondag tot een spontaan protest bij het homomonument in de schaduw van de Amsterdamse Westertoren. In aanwezigheid van het nieuwe PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch kwamen honderden demonstranten bijeen.

Behandeling
Marcouch wond er geen doekjes om: ‘Deze jongens hebben een speciale behandeling nodig. Ze moeten geknipt en geschoren worden, voordat ze weer op straat staan.’ Hij wees erop dat er geen hek om Nederland staat, daarbij degenen aansprekend die de vrijheid en tolerantie blijkbaar niet kunnen verdragen. Later in de week bepleitte hij zelfs het inzetten van ‘lokjoden’.”

bron = http://www.elsevier.nl/web/Opinie/Commentaren/268375/Is-geweld-tegen-joden-en-homos-soms-normaal.htm#

De Damschreeuwer is vandaag met een provocatief interview op AT5 (de lokale televisiezender van Amsterdam) geweest en geniet duidelijk van het podium dat hem als nationale anti-held gedurende enige tijd geboden wordt. Wat hij te zeggen heeft is niet veel meer dan “slap gelul” en ik heb goede redenen om deze uitdrukking hier te gebruiken. Kijk/luister hiervoor naar het 9 minuten (lange versie) interview op AT5, daarbij wil ik echter ook een kanttekening van fundamentele aard plaatsen:

Voor de goede orde: de zaak van de Damschreeuwer, dat soort zaken, gaat om het principe van ongelijkheid in rechtspleging en het niet navolgen van bestaande regels en goede gebruiken, in dit geval het onjuiste middel van verlengd voorarrest voor een in principe niet strafrechtelijk vergrijp. Dat de persoon die dit overkwam een dorpsgek, querulant, of provocatief persoon is, doet weinig af aan de principes die in het geding waren. Als ik tegen de doodsstraf ben uit principe, dan heb ik de gevolgen van dit standpunt te dragen. Als bij een bepaalde ter dood veroordeling in een bepaald stadium blijkt dat iemand die wellicht onschuldig was, of over wiens schuld twijfels waren, alsnog onomstotelijk schuldig blijkt, dan geeft het geen pas om mijn principiële standpunt tegen de doodstraf daarom te wijzigen. In deze zin is de zaak van de Damschreeuwer een goede testcase. De rechtsorde is namelijk gediend bij het zelfbenoemd controleapparaat van burgers in de samenleving, die naast de gestuurde algemene verontwaardiging, bereid zijn om ook een andere stem te laten horen.

Hans von Aachen "Triumph of Justice" 1552

[voor degenen die aangesloten zijn bij Facebook, daar is een uitgebreide campagnepagina te vinden:
DE DAMSCHREEUWER MOET VRIJ, waarin gedurende ruim een maand deze zaak op allerlei manieren nauwlettend gevolgd is.

Harry Mens ziet Joodse samenzwering (hijzelf gebruikt het van oorsprong chinese woord ‘kongsi‘) op ‘t Binnenhof met informateur Uri Rosenthal, Job Cohen en eveneens in het Haagse gesignaleerde ad-interum burgermeester van Amsterdam Lodewijk Ascher. Mens zei dit op zondag 13 juni in zijn tv show ‘Business Class’, gezeten in een clubfauteuil tegenover de loslippige VVDer Arend-Jan Boekesteijn die door Mens geëngageerd is als “politiek commentator.”

Eigenlijk had hij zelf een regering willen klaarstoven, maar zijn Business Class tv-programma bij RTL met betaalde gasten is nog te weinig salonfähig om die droom waar te maken. Pogingen van Harry in 2003 om voor de VVD in de tweede kamer te komen faalden. Kinnesinne van Harry is het gevolg – één van de klassieke infectiebronnen van de kwade kwaal gebaseerd op afgunst en haat: ‘antisemitisme’. Het hele programma van deze randspeculant, die een talent heeft voor het aanraden van gokjes die dusdanig onduidelijk zijn dat ze later in de rechtszaal toegelicht moeten worden, zou al lang zijn via RTL verkregen staats-concessie moeten hebben inleveren. Ondertussen kokkerelt Harry ongestoord verder in zijn smeerpan… het wordt smullen na zijn onvergetelijke echte Vlaamse stoofpot samen met Filip de Winter in de ‘Business Class’ uitzending in maart 2005. Een slippende tong verraadt iemands smaak – zo ook van Harry Mens en zijn “joodse konksi” – en over de anders zo losse lippen van Arend Jan Boekestijn kwam geen enkele tegenwerping.



This is the coalition government most seriously studied in the coming days: two big winners trying to persuade one big loser to combine forces. Compared to the elections of 2006 VVD grew from 22 to 31 seats, PVV from 9 to 24 and CDA lost 20 seats and now has 21 representatives in parliament. Historically speaking the actual argument – supported by almost all parties – that governmental participation of the PVV party should be taken most serious as they have seen the biggest growth in votes, shows how party politics is based on short memory. The oscillating favours of Dutch voters in the last two decades resulted in the national elections of the year 2003 in sudden growth of votes for the Socialist Party (SP). They grew from 9 to 25 seats which is one seat more of sudden growth than the now triumphant PVV party of Geert Wilders. In 2003 the bright red horse of the SP was maneuvered out of government within days. Nobody taking their victory serious. Where the PVV has grown in 2010 elections with 15 seats to a total of 24, the SP had grown in 2006 with 16 seats to a total of 25 (of which they have lost now 10 seats). These are the vicissitudes of the parliamentary system in which the act of counting and the value of numbers is most peculiar  and has its own non-mathematical logic. As ‘a majority’ in our actual democratic system  = 1/2 the total numbers number of seats + 1, the ‘ars combinatoria’ of selecting party horses that will pull the ‘wagon of state’ will at one moment in history not value an electoral success, while at another moment prize a defeat.

Most parties in the scattered landscape of Dutch party politics enter the election process with blind faith and false hope that they will gain enough votes to form a government with one or two friends. Most of the party leaders refuse to tell the voters on forehand who their friends are or will be. The most heard argument has been  “you voters, it is you who decide.” After the elections democracy ends up with a decision process of wheeling and dealing directed by a hereditary monarch and a lackey appointed by her for this occasion. “De kiezer heeft gesproken” (the voter has spoken) is the expression of the day, while on the basis of marginal differences in actual votes, unpredictable government coalitions are wrought which have measures and policies in stall that will go against that what the majority of the voters have tried to express at the one brief moment in time that they could mark their ballot-paper. After one month of staged political debates on television and party leaders feigning ‘direct democracy’ on twitter, it is back to ‘back-room policies’.

klik plaat voor super grote printbare versie


Deze poster had ik al een tijdje geleden ontworpen en toont een achttal VVDers die diep ’embedded’ waren en zijn in onze economie. Het is opvallend hoe weinig – buiten de nooit van de buis weg te slane Wiegel – deze prominente VVDers (**) zich in de afgelopen verkiezingsmaand geprofileerd hebben. Van een in beschuldiging gesteld VVD lid van de Staten van Noord-Holland tot de twee toezichthouders op het bank- en geldverkeer onder wier bewind geldinstituten vielen en wankelden. Van terugtredende en op het nippertje opstappende commissarissen en bestuurders van de DSB bank van Scheringa tot het partijgeweten Wiegel die zich beschikbaar stelde voor louche beleggingsadvies-reclamespotjes. Als centrale figuur de beste-minister-van-financiën-ooit, die op nationaal niveau de actuele crisis gestalte heeft weten te geven en die nu als ‘nationaal geschenk’ een ‘nieuw realistisch’ schilderij – wellicht door ABN/AMRO uit de collectie Scheringa genaast – den volke aanbiedt. Voorts een lachende man op de achtergrond, bekend van het schilderij ‘de man met de gouden das‘, onlangs nog teruggetreden als voorzitter van mijn pensioenfonds. Ter rechterzijde van hem een ex-minister van Defensie en dierentuinbestuurder die laatstelijk zijn eigen straatje schoonveegde door een directeur van een woningbouwvereniging van corruptie te betichten in één van zijn bijrollen als woningbouwvereniging-bestuurder . Een voormalig kamerlid en minister die landelijk beroemdheid verkreeg als vinger-in-de-keel-steker in de tweede kamer, presenteert zich nu als neo-regent in zijn rode zetel waar vanuit hij de banken- en verzekeringssector onverwurmbaar in de gaten houdt. Buiten het zicht – onder zijn rode zetel – bleef een stapeltje recente onderzoeksrapporten waarin meerdere leden van dit groepsportret scherp en raak getekend worden, waardoor publiekmaking  – in verband met de op hand zijnde verkiezingen – als weinig opportuun beoordeeld werd.

Een artikel van Thomas von der Dunk in de Volkskrant op de dag na de verkiezingen stimuleerde mij deze prent die ‘en portefeuille’ was gebleven alsnog eruit te trekken (*). De prent is hier geplaatst in volledige hoge resolutie opdat deze als versiering en inspiratie aan de wand op de werkplek en andere doeltreffende plaatsen opgehangen kan worden, het liefst te drukken op de groepsprinter van een ieders school, werkplaats of kantoor.

P.S.

Het spijt me dat door al dat gedrang om de beste plaats op de voorgrond de letter ‘D’ van democratie wat in het gedrang is  geraakt, maar de ‘V’ van Volkspartij en de ‘V’ van Vrijheid zijn gelukkig goed zichtbaar gebleven. De inspiratiebron affiche is op groot formaat geheel gratis te downloaden bij de VVD.


=========
(*) Thomas von der Dunk: “Het [de VVD tj.] is niet zonder reden in intellectueel opzicht de meest nietszeggende van alle traditionele partijen in Nederland. Van enige analytische reflectie op de Val der Banken blijkt tot dusverre niets.

Het is – en Bert Koenders werd al in die zin vanochtend in de krant geciteerd – bizar dat deze partij, die als geen ander blind de neoliberale dogma’s heeft omhelst en feitelijk nog omhelst die de ons allen nu miljar den kostende kredietcrisis hebben veroorzaakt, vannacht de grootste geworden is. Dat is, alsof in 1990 na de Val van de Muur en het failliet van de sovjet-economie in Oosteuropa de communisti sche partij gezegevierd zou hebben.

Hebzucht

De crisis kwam van rechts, dankzij een ideologie die de ongebreidelde hebzucht aanprees, op basis van de misvatting dat als iedereen maar de ruimte krijgt zo goed mogelijk voor zichzelf te zorgen, wij allen daar wel bij varen.”

[Volkskrant 10 juni 2010]

(**) Voorbeeld en zijn o..m. “Robin Linschoten, Ed Nijpels, Gerrit Zalm en Frank de Grave allen VVD coryfeeën. Ook allen (ex) bestuurders van een van de meest besproken kredietbank de DSB. De VVD maakt geen goede sier met dit meer dan onbehoorlijke bestuur door deze leden. Hoe geloofwaardig is het VVD bestuur met dit voorbeeld van wanbeleid bij een kredietbank door haar eigen leden…

1 oktober 2009, door Auke Huisman”

[commentaar op de eigen VVD web site van (waarschijnlijk) een partijlid op de ‘Tegenbegroting van de VVD” gedateerd op 15 september 2009]

37e dag voorarrest 10 juni 2010:

De Damschreeuwer = VRIJ maar nog niet vrijgesproken.

416 mensen ondertekenden de petities gestart door Hen Krol, talloze commentaren en veroordelingen van zijn gijzeling/voorarrest waren in de eerste twee weken te horen, later verminderde de belangstelling, zoals fraai te zien is op de petities.nl web site. Voor het digitale nageslacht hierbij de belangstellingscurve… van de petitie-site.

De conference van Freek de Jonge aan de vooravond van de verkiezingen zal zeker aan de overwegingen van de rechters om hem niet langer in voorarrest te houden hebben bijgedragen. Toch nog de macht van het woord? Wel versterkt door geconcentreerde media-aanschat (1.6 miljoen kijkers) denk ik mij als getal te herinneren. De zaak zelf is nog niet afgedaan. Het is van belang om ook de nu intredende vertragingstactiek van het rechtssysteem bij te houden. De zaak begint nu overeenkomsten te vertonen met die van de wegens majesteitsschennis op de Dam in Amsterdam opgepakte Uruguayse demonstrant tegen “De Domme Prins” en zijn ontkenning van enige betrokkenheid van zijn schoonvader bij de Argentijnse genocide tijdens de vuile oorlog (in het jaar 2002). Waarmee we tevens in de toekomst kijken en luisteren en een schreeuw over de Dam denken te horen “Nunca Mas!” tijdens de kroning van Willem Alexander met Pa Zorreguieta op het bordes van het paleis. De lieden die dat mogelijk gaan roepen zijn waarschijnlijk meer nuchter dan de Damschreeuwer op de vroege avond van 4 mei 2010.

[Deze tekst werd geschreven voor de Facebook campagnepagina: DE DAMSCHREEUWER MOET VRIJ!]

Kort videofragment met verklaring advocaat van de Damschreeuwer voor lokale televisie AT5


Democratie als wedstrijd, inclusief een polonaise bij de winnaar, dat is wat ik waargenomen heb. Een speculatief trapveldje tussen Entry- en Exit Poll. Er was even veel inhoud in dit politieke debat, als er is bij gezellig rond de tafel zittende cafébezoekers die over voetbal discussiëren en de naäapversie daarvan op tv. Het verschil tussen een slotcompetitie van voetbal en parlementsverkiezingen is nauwelijks meer te zien: zelfde gigaschermen, zelfde hossen, zelfde ankermannen en vrouwen. We weten dat twee tegenover elkaar staande teams in het veld altijd en eeuwig hetzelfde spel, volgens dezelfde regels spelen en dat over het hele seizoen genomen de uitslagen dusdanig voorspelbaar zijn dat je er een beetje geld aan kunt verdienen door er op te gokken. Belangrijkste stelregel is: de toeschouwers aan de lijn, de discussanten in café en op tévé, de fans, de gokkers, de kiezers, mogen zelf niet meespelen, zij staan structureel buiten spel. Terugfluiten – halverwege de wedstrijd – van een speler is enkel voorbehouden aan de partij-coach, zelfs het ambt van scheidsrechter is onbereikbaar aangezien het sinds twee eeuwen over-erfbaar bezit is van de Oranjedynastie. Democratie is juichend of huilend aan de lijn staan en eens in de 1500 dagen een gokje mogen zetten in de Nationale Loterij, die verkiezingen heet. Wie toch wil meespelen zal als vanouds moeten lobbyen of, als goede contacten ontbreken, moeten kiezen voor het buiten-parlementair actie voeren als ‘streaker’ op het speelveld en de het risico van arrestatie en veroordeling.

De tijd is rijp voor staatkundige hervormingen waarbij actieve deelname van een ieder aan ‘het spel van bestuur’ mogelijk gemaakt wordt. Democratie als het spel van noodzakelijke samenwerking, omdat wij in de erkenning van het belang van een ander ons eigen belang kunnen dienen. Democratie als de kunst van compromis en consensus, een spel zonder duidelijke winnaars en verliezers.

Achter de schermen wordt zulk een spel nu al een eeuw of zo gespeeld, het eigenlijke poltieke bedrijf, bestaand uit voortdurend overleg en ‘deals’ maken: ‘het achter-kamertjesoverleg’.

Het wordt tijd dat dit exclusieve spel voor iedereen toegankelijk wordt;  “iedere stem telt” is onvoldoende; “iedereen mag mee doen” is de nieuwe leuze. Stel je voor: in al onze huizen wordt de deur opengezet voor een permanent veralgemeniseerd kamertjesoverleg. Regeren als spel waar iedereen aan kan meedoen, zoiets als een oneindig tafelvoetbalspel in de huiskamer.

Ik associeer dit met dit plaatje gevonden bij Richard Reynolds photostream on Flickr: “In London’s Millenium Dome was the Play Zone, and in the Play Zone was a giant table football. Not only was that spectacular, but so to was watching complete strangers engage in a huge spontaneous game, to which they all knew the rules, but didn’t know their team members.” Click picture to see the original page on Flickr.


Troika oftewel ‘driespan’ op zijn Russisch is de term voor drie paarden in één tuig die een slee trekken en werd ook als politieke term gebruikt voor het driemanschap dat na de dood van dictator Josef Stalin de macht overnam (Georgy Malenkov, Lavrentiy Beria, and Vyacheslav Molotov) in 1953. Met het verwachtte uitspannen van het koersbepalende CDA trekpaard Balkenende, moet het span die de Nederlandse kar trekt opnieuw geformeerd worden. Dit drieluik geeft de waarschijnlijke combinatie van paardenkrachten aan die een nieuw driespan kunnen vormen. Of deze ‘inspanningen’ tot ‘vooruitgang’ zullen leiden? Dat zal van het ‘gareel’ afhangen en de voerman of vrouw die er de zweep overlegt. Zo te zien hebben de paarden liever elk voor zich een eigen kar om te trekken. Het woord Nederland heeft drie morfemen ‘Ne’, ‘der’,  ‘land’ die nu ieder een eigen kant dreigen uit te gaan. Komt er naast de dreiging van een territoriale tweedeling in België een sociale driedeling van Nederland en wat is die deling dan: illegaal; modaal; asociaal? Arm; gegoed; rijk? Uitgerangeerd; genivelleerd; gespeculeerd? Of zijn de scheurlijnen bij teveel maatschappelijke trekkracht ouderwets ideologisch van aard: socialist; moslimchrist; kapitalist? Want ‘links’, ‘midden’ en ‘rechts’ zijn nauwelijks meer betekenisvolle aanduidingen. Het ziet er naar uit dat er voortdurend ingespannen en uitgespannen gaat worden en de kunst van het paard achter de wagen spannen opnieuw aangeleerd moet worden. Misschien is het wel zo dat we eerder ‘achteruit’ dan ‘vooruit’ moeten.

DAMSCHREEUWER MOET VRIJ 36e dag voorarrest 9 juni 2010:


De dag dat je je stem mag geven in een land waar je je stem niet nodeloos mag verheffen.

“Het was fantastisch! Het zonnetje scheen volop en de sfeer zat er goed in. Zaterdag 5 juni vond op het strand van Scheveningen de eerste editie van het BankGiro Loterij Royal Beach Concert plaats. Niemand minder dan Bon Jovi, Kane en DI-RECT zorgten voor een muzikaal spektakel. Het Royal Beach Concert, gesponsord door de BankGiro Loterij, wordt één van de grootste, jaarlijks terugkerende openluchtconcerten van Europa. Wellicht tot volgend jaar met vast weer fantastische artiesten!”

Aldus de juichende berichtgeving op de web site van de Bank Giro Loterij: “een dag vol muziek en genieten van zon, zee en strand…the Royal Beach Concert!.” Een muisklikje ver is het maar naar de aparte web site die dit groots spektakel help realiseren en zelfs een computergebruiker moet het aangeboden geluidsniveau wat enkel maar een web-sitje is, naar beneden draaien om niet al te veel overweldigd te worden in de huiskamer.


Geheel onwetend van deze geplande aanslag op de  rustzoekende mens & milieu wandelden wij afgelopen zaterdagmiddag in de duinen bij de Wassenaarseslag (na afloop van een kort bezoek aan een privé galerie in dit villadorp). Slingerende fiets- en voetgangerspaden over ondulerende duinruggen, geen auto’s meer, met enige regelmaat bordjes met “Geen Toegang/Beschermd Natuurgebied”, hè, hè, eindelijk rust. Al gauw werd duidelijk dat die bescherming niet gold voor het geluidslandschap van dat wat behoort tot de Haagse Waterleiding duinen. Een grommend geluid kwam over de duintoppen gekropen met de vlagen van de lichte bries die vlak aan de kust pleegt te waaien. Toen wij eenmaal over de laatste ‘blanke top der duinen’ heen waren, ploeterend in het nog traditioneel mulle zand, vervluchtigde plotsklaps alle verwachte dimensies van het landschap door wat ik sinds jaar en dag de ‘boenkie boenk’ noem, nu in een speciaal gunstige acoustische omgeving van het vlakke strand.  Diepdoordringende lage basgeluiden, die met hoge regelmaat stuiterend kwamen aanstuiven over de klankast van de verhardende vloedlijn bij eb, terugkaatsend over vlakke waterspiegels van drooggevallen zandbanken, al surfend omhooggeheven op de golven. “Doenke, doenke, doenke doenk”, ‘da capo al fine’, maar ook dat laatste kwam niet, op heel onze wandeling met de rug naar de gleuidsbron, tot op de kleine strandboulevard van het dorp Katwijk, bleef ons dit geluid onafgebroken achtervolgen.

Enigszins was ik voorbereid op de oncontroleerbaarheid van de huidige generatie van geluidsversterkers die bij de minste aanleiding ingezet worden om de zozeer gevreesde stilte te verdrijven. Daarom hadden wij ook de duinweg bij Wassenaarseslag gekozen en waren expres eerst nog eens enkele kilometers door de duinen gelopen in noordelijke richting, om het genoegen te smaken van het over de laatste duintop te zwoegen en dan omarmd te worden door het vervloeiende geluid van de branding op een dag met weinig wind.


Niets van dat alles… kijk maar eens goed naar de industriële  proporties van de luidspreker-batterij die door het cultuur en natuur stimulerende ‘loterij fonds’ op het verbrede stuk strand aan de noordzijde van Scheveningen haven geplaatst was. Ik tel zo al een tiental gigantische conussen die electro-magnetisch gepulseerd de strijd met iedere dondergod aan kunnen gaan. Waren er dan geen voorschriften, zijn er dan geen maximaal toegestane aantallen decibels die geproduceerd mogen worden – al was het maar voor toekomstige bezuinigingen op gehoorstellen voor de party-generatie – want de politiek zegt toch vooruit te willen denken? (*)

Als ik de berichtgeving vooraf bekijk over deze geluidsterreur manifestatie (het geproduceerde volume moet regelmatig over de medisch vastgestelde pijngrens zijn gegaan) dan zie ik dat het merendeel van de Scheveningse Hagenezen al doof is en dus geen moeite meer heeft met zulke vormen van niet fijnzinnige geluidsvolumes. Het klein debat vooraf over de te verlenen vergunning concentreert zich op de logistiek van het aan- en afvoeren van het luistervee en een lichte vrees bij burgermeester Jozias van Aartsen (VVD) om vlak voor de verkiezingen zijn taak als liberale ‘dat moet kunnen’ burgervader niet te kunnen vervullen (immers het recente Amsterdamse straatverbodverbod op biertap en mega-voetbalschermen tijdens de WK van de PvdA werd door de plaatselijke VVD weggehoond, die hiermee nog wat stemmen uit het Oranjejelegioen hopen te winnen). Grootste vrees was dan nog de niet erg “royal” op een schietpartij uitgelopen “beach party” op het strand bij Hoek van Holland verleden jaar, waardoor burgermeester Ahmed Aboutaleb (PvdA) van Rotterdam bijna ten val kwam.

“Wij zullen er alles aan doen om de overlast voor u als bewoner zoveel mogelijk te beperken. Wij vertrouwen er op u hiermee voldoende informatie te hebben verschaft over de gang van zaken en bieden bij voorbaat excuses aan voor de mogelijke (over)last”, staat te lezen in een brief “aan de bewoners in de omgeving Scheveningen StrandHaven” die ik op het internet vind.

Is die brief dan ook voor mij bedoeld geweest, strandwandelaar op afstand beginnend op 8 kilometer tot op 14 kilometer afstand? Hoe zit het met de gevoelige oren van dieren in de natuurgebieden? Of is dat enkel wat voor wetenschappers om zich druk over te maken? Ik ga dan maar helemaal niet nadenken hoe het was voor al die bedlegerigen of erger die hun woning in de nabije omgeving van het goede-doelen-loterij-fonds niet konden ontvluchten. Nederlands is wat dat betreft een meedogenloze samenleving geworden. Of ligt het alleen maar aan mij, behoor ik tot de de laatste gehoor-ongestoorden van Nederland?

Blijf terugdenken aan wat mij nu bezielde om nog over over de “blanke top der duinen” op zoek te gaan naar een Noordzee “vriendelijk bruisend”, want bij het opzoeken van de precieze liedtekst blijkt dit ooit bij de NSB populaire lied ook gekaapt te zijn door het meer recente Stormfront en andere blanke Hollandse organisaties die ik niet welgezind ben en is het pathetisch nationale lied van weleer nu ook in een soort punkrock/skinhead versie op het web te vinden… even oorverdovend als de Scheveninger Beach Party van zaterdag 5 juni 2010.

Waar de blanke top der duinen

Schittert in den zonnegloed,

En de Noordzee, vriend’lijk bruisend

Neêrlands smalle kust begroet,

Juich ik aan het vlakke strand:

Juich ik aan het vlakke strand:

‘k Heb u lief, mijn Nederland!

‘k Heb u lief, mijn Nederland!

After a visit to a privat gallery in a Wasenaar villa this saturday ... we decided to walk through the dunes to the beach and to the next village in northern direction: Katwijk. One of the few places in the over urbanized West of the Netherlands where there are no cars, a long strip of protected nature, with its special soundscape with squeaking seagulls and the calming undertow sound of the waves breaking on the beach. WRONG! this is something from the past... as a growling sound could be perceived already in the dunes... and once we arrived on the beach there was the full spectre of subsonic base sounds of some rock concert down in the south at the beach next to the harbour of Scheveningen. We were at 8 kilometers or so from the noise source and still after an hour more walking away from it, the pestering base sounds were still there. When I checked the internet today it proved to be the 'Royal Beach Party' thrown by the National Ducth Lotery... The map shows the spacial dimension of the the disruption. The city of The Hague (with a VVD party member as burgomaster) gave permission. There are no limits in the Netherlands when it comes to partying. Yet I do not think that the fear of silence is inborn. Click map for full size view.

Ik heb niet kunnen achterhalen of de koninklijke prijzen van de kaartjes van deze ‘Royal Beach Party’ nu uiteindelijk ten goede zullen komen aan een goed doel  via de ‘De BankGiro Loterij’ of dat dit concert van deze instelling omgekeerd juist een subsidie heeft gekregen. Voor alle duidelijkheid heb ik maar even een historisch screenshot van de feestgangers webpagina gemaakt… In deze visie hadden wij op tien kilometer en meer afstand een gratis kaartje in vak X of Y voor de ‘Boenkie Boenk’.

Prices for the Royal Beach Party... so later in the afternoon I had a 'free ticket' in Section x or Y on a distance of 10 and more kilometers from the main stage...

De spottende toon van dit artikel ten spijt, mag het duidelijk zijn dat in een dichtbevolkt en van lawaai bezwangerd landje als Nederland het ontoelaatbaar is dat de schaarse stiltegebieden die ons resten ons ontnomen worden door  geluidsterreur. Verenigingen van natuurliefhebbers, dierenvrienden, dierenpartijen, groene partijen fluister het de bestuurders en politici in, dat de relatieve stilte van dat beetje natuur dat wij nog hebben er niet is om te verstoren, maar om er van te genieten.

=========
(*)  Wie een beleidsnota van een grote gemeente als Den Haag met veelvuldige buitenfestival, met name pop- en rock-muziek zoekt vindt ook na een half uur proberen niets (ik houd mij natuurlijk aan bevolen voor suggesties van het tegendeel). Wel is er een Algemene Plaatselijk Verordening die nogal potsierlijk aandoet in dit tijdperk van gigantische volumes onder handbereik van iedere idioot die een lekker stoer wil doen:
“Artikel 2:9
Straatartiest en muziek
1. Het is verboden, op door de Burgemeester aangewezen wegen en tijden* op of aan de weg als
straatartiest op te treden of muziek ten gehore te brengen.
* Zie uitvoeringsbesluit
2. Op andere dan de in het eerste lid vermelde plaatsen, is het verboden, zonder vergunning van de
burgemeester als straatartiest op te treden of muziek ten gehore te brengen.
3. Het bepaalde in het tweede lid is niet van toepassing mits degene die voornemens is deze
activiteiten te verrichten voor aanvang daarvan naam en adres heeft opgegeven bij het
politiebureau waar de plaats van uitvoering onder ressorteert, indien:
a. met ten hoogste drie personen wordt opgetreden;
b. er geen draaiorgels, geluidversterkende apparatuur of slaginstrumenten, zoals
trommels, bongo’s en dergelijke, worden gebruikt;
c. de activiteiten niet langer duren dan een half uur;
d. de activiteiten slechts worden verricht tussen 08.00 en 21.00 uur en op zondag
tussen 13.00 en 21.00 uur.
4. Indien op grond van dit artikel een vergunning is vereist, kan de burgemeester te dien
aanzien de belangen in aanmerking nemen die zijn bedoeld in artikel 2:25, zesde lid.
Afdeling 5: Bruikbaarheid en aanzien van de weg

Artikel 4:6
Overige geluidhinder
1. Het is verboden toestellen of geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen te
verrichten op een zodanige wijze dat voor een omwonende of overigens voor de omgeving
geluidhinder wordt veroorzaakt.
2. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
3. Het verbod geldt niet, voor zover artikel 2:56, de op de Wet milieubeheer gebaseerde
voorschriften, de Wet geluidhinder, de Wegenverkeerswet 1994, de Zondagswet, het Wetboek
van Strafrecht, de Luchtvaartwet, het Reglement verkeerstekens en verkeersregels 1990, de
Bouwverordening of het Vuurwerkbesluit van toepassing zijn.

De popfestival industrie lijkt ook gevangen in de zucht naar oorverdovende concertbelevenissen. In een recente nota van de ‘Vereniging Nederlandse Pop-podia en festivals” vind ik wel een statistiek waar gewag wordt gemaakt van het mogelijke gevaar van gehoorbeschadiging van arbeiders in deze industrietak, maar de aangegeven geluidsniveaus bij grote concerten zijn op zich al ver boven het gangbare niveau van omstreeks de 90 dBA (waarbij de door mij genoemde effecten van verdragende lage basgeluiden niet in beschouwing zijn genomen en bedacht moet worden dat geluid volgens een logaritmische schaal gemeten wordt en enkele ‘graden’ meer op de geluidsthermometer een verdubbeling of verdriedubbeling in kunnen houden.

Karadzic his court case at the tribunal in The Hague is progressing so slowly… and is interrupted all the time, sometimes for months … contrary to Saddam Hussein who was disposed in a hurry . Are we losing justice along the track?

A documented tableau I made for Saddam & Radovan in July 2008; click picture to see the webpage

Is there and advantage in the slow turning wheels of justice? Will the hurried verdict of Saddam Hussein who was captured in December 2003 – being in hiding for nine months – and executed exactly three years later in december 2006, leave more doubts than the process of  Radovan Karadzic who was arrested in July 2008 – after being at large for twelve years – and is now still tried by the court?

Quick justice may be satisfying but tends to leave doubts in the long run. Slow justice is often experienced  as an evasion of the trial process, but may provide the necessary opportunities for defence by the the person being indicted and thus leave less space for doubt in the end.

‘Prins Bernhard was lid van NSDAP’ lees ik zojuist in de Volkskrant waar verslag gedaan wordt van de promotie van historica Annejet van der Zijl op basis van haar proefschrift “Bernhard. Een verborgen geschiedenis” waarin het al decennia lang im omloop zijnde verhaal over Bernard’s lidmaatschap van de nationaal-socialistische partij NSDAP, historisch geboekstaafd wordt.

Bij mij riep dat direct – als vroeger archivaris van het Provo-archief – het pamflet in herinnering dat in juli 1965 door Jan-Huib Blans uitgeven en verspreid werd… “WIE VAN DE 3 is de grootste demokraat? / CARLOS – CLAUS – BERNHARD en we zien drie foto’s van Oranje prinsen, Carlos in burger costuum, Claus in Hitler Jugend Uniform en Bernhard in burgercostuum met zijn geliefde witte anjer op het refer.

klik pamflet voor vol formaat (ik zal een betere scan laten maken en die hier spoedig plaatsen)

Helemaal onder het pamflet staat de leuze: “geen Monarchie, maar Anarchie!”  met daarboven “De val van het Oranje-Gezag zal ook de overige autoriteiten aan het wankelen brengen.”  Nu het pamflet werd binnen de kortst mogelijke keren in beslag genomen, maar daarover is al vaak en eerder uitgebreid bericht, zodat ik volstaan kan met een link naar een passage uit het boek van Roel van Duijn “Provo: de geschiedenis van de provotarische beweging 1965-1967” op de van overheidswege onderhouden web site DBNL, scroll naar pagina 22.

“Op 25-jarige leeftijd lid van de FASCISTISCHE Reiter SS. Liet bij zijn huwelijk met Juliana het Horst Wessel-lied spelen.” lees ik onder de foto van Bernhard.  Of deze specifieke bewering ook juist is, moet ik nog nalezen in het proefschrift dat nog niet on-line ter beschikking is. Dat wordt dus bladeren in de boekhandel of bibliotheek. Het is enkel om de genoegdoening dat ruimte en tijd gestoken is in een onderzoek met een officiële wetenschappelijke status, dat zoiets onpopulair’s als het bruine verleden van een als nationale oorlogsheld gecanoniseerde Prins der Nederlanden in detail onderzocht is, dat ik bij deze dit pamflet weer onder de aandacht breng.

Het kan best zijn dat Bernhard teruggekomen is van zijn jeugdzonde, alsook vroege carrière bij de bekende Duitse gifgas firma IG Farben (hij werkte enige tijd voor het Parijse kantoor van die firma), maar nog geen halve eeuw geleden werden jonge mensen die in het reine met het onreine oorlogsverleden van Nederland wensten te komen gearresteerd en vervolgd omdat zij een gelijk soort verband legde als een jonge historica nu. Daarvan – nogmaals – hierbij acte.

Hier het bibliografische record uit de Amsterdamse Pamflettencatalogus van Frans Panholzer:
===============================

Volnummer = 6505380 Datum = 1-7-65/1 Titel = provokatie nr.3 WIE VAN DE 3 is de grootste demokraat? — Vindplaats = FP UB GA ISG SA UB = GA = IISG = SA = SA 005/001.1.04 Bibliografie = folio, stencil en el.stencil, foto’s Opmerking = Tekst: R.van Duyn, uitgave J-H.Blans. Lit: Van Duyn (1967) p.22. Zie 13-7-65/1, 16-7-65/1 en -4-80/13. Facs.in Ratio en Van Duyn (1985) p.22. Origineel el.stencil en typoscript op UB. Inbeslaggenomen Serie = Provokatie 3 Sys1 = Diversen
===============================

Voting day in the Netherlands…

I do not vote, even though I am not in principle against the parliamentary system (1500 days mandate without an option to recall or correct the person/party I have mandated makes it not good enough a system for me) So I do not delegate my power, still I am ready to influence parliament or the local council. Flyers where dropping as late as this morning in my letterbox of people asking my vote, who I never had heard of before; so next time we may congregate via Facebook or other social media to give some real meaning to democracy…. regularly over the whole period of four years to have a real exchange of opinions, to give guts to the idea of representation, instead of only mouthing the ‘D’ word during a few weeks before elections. There is more potential for participating in government in society than the casting of the traditional vote.


Poster in the collection of the International Institute of Social History; collection CSD: BG D69/268; 1978. text says: "Do not let your vote/voice be lost --- VOTE NOT"; printed in Groningen by 'de Zwarte Lantaarn" (Black Lantern) in 1978. Classified with Anti-Parliamentarism; though this is debatable... because one could well on the basis of this poster message voice opinions to delegates in the parliament.

A typical example of a very last moment leaflet, which I found in my letter box on the election day itself. Before I have never ever received any information of this lady or party (the social-democrats who have been for many decades in power in most of the sub-sectors of the city of Amsterdam. The sub-sector representation system with political parties representing inhabitants at a neighbourhood level has only been introduced in the seventies of last century. It is yet another bureaucratic layer, yet another sector of people making some sort of a professional career. I can see no anvancement for democratic processes in such a system.

Call for voting for the council of the inner city of Amsterdam, the lady - Tineke Koopman - tells me she is already living for years in the Eastern Part of the Inner City: "...and I will be pleased to represent you in the coming four years in the local city council."


Soms maakt de actualiteit dat een beeld wat je ergens eerder gezien hebt je in herinnering komt. Dat gebeurde mij vanmorgen nadat gisteren de halve deconfiture van Gerrit Zalm tot het nieuws-van-de-dag behoorde. In mijn vrijwel dagelijkse bijgehouden verzameling van digitale krantenknipsels kon ik het bewuste beeld vlot vinden, het was een foto geplaatst bij een artikel verschenen in het gratisblad De Pers van 17 augustus 2009. Het artikel kopte: “Koninkrijk der Woekerpolissen” en de foto toont ons het bekende schaterende gezicht van Gerrit Zalm aan de koffietafel bij Dirk Scheringa. Blocnote en pen liggen op tafel naast de koffiekopjes en op het blocnote ligt een bril, die kennelijk niet van Gerrit Zalm is, die zijn bril nog op heeft, die bril moet dus van Dirk Scheringa zijn en dat kan – terugblikkend – veel verklaren. Zalm zag het allemaal wel, maar Dirk had de verkeerde bril en zag daardoor de verkeerde cijfers. Daar waar Zalm met volle overgave lacht en zelfs ter ondersteuning daarvan nog met de vlakke hand op de tafel heeft geslagen, meesmuilt Scheringa, wat voor degenen die het Hollands niet kennen betekent dat hij een ‘ongelovige glimlach’ op zijn gezicht tovert. De staande klok van een neo-klassiek West-Fries model staat op tien minuten voor twee, dat betekent dat vijf-voor-twaalf al weer enige tijd gepasseerd is. Links onder is voor het scherpe oog van een kunstkenner nog een waarschijnlijk voor de AMRO-bank verborgen gebleven kunstwerk te zien: een met tjalken beschilderde melkbus. Aan de wand  nog een portretschilderijtje dat bekend staat als “De man met de gouden das” en in een wissellijst – want Scheringa kan als het moet zuinig zijn – de spreuk van de dag. Dat laatste was me verleden jaar toen ik die krant inkeek niet opgevallen, maar het kan zijn dat wat daar te zien is de bron van al het voor de fotograaf tentoongespreide vermaak is geweest.

klik foto om deze op het originele formaat te zien



===

bron:

http://www.depers.nl/binnenland/329826/Koninkrijk-der-Woekerpolissen.html

MamanBrigitteVeveHaiti2

The vodou deity Madam Brigitte is a death ‘loa’ the wife of Baron Samedi, she drinks hot peppers and is sym,bolized by a black rooster and she protects gravestones in cemeteries. She is invoked to raise the dead, shown is a priestess drawing her ‘veve’ (symbol).

In the digital magazine of my Surinam friend Henna Goudzand – OERdigitaalvrouwenblad – a short article (in Dutch) has just appeared by Astrid Elstak Lie on the women’s movement in Haiti and the impact  of the earthquake killing some strong and  active women: Myriam Merlet, Magalie Marcelin en Anne Marie Coriolan. The article describes the bad fate of women in Haiti, the small progress made and the danger of a backlash if the active participation of women is not given more priority, especially by the outsider forces USA and international NGOs that seem to have taken over the country at this moment. I was asked to make an illustration for this article andI take the opportunity to republish the emblem  and its inspirational sources here:

DESCRIPTIO: The vodou deity Madam Brigitte is a death ‘loa’ the wife of Baron Samedi, she drinks hot peppers and is symbolized by a black rooster and she protects gravestones in cemeteries. She is invoked to raise the dead, shown is a priestess drawing her ‘veve’ (symbol).

INVOCATIO

Haitian Creole –

Mesye la kwa avanse pou l we yo!
Maman Brigitte malad, li kouche sou do,
Pawol anpil pa leve le mo (les morts, Fr.)
Mare tet ou, mare vant ou, mare ren ou,
Yo prale we ki jan yap met a jenou.

English-
Gentlemen of the cross (deceased ancestors) advance for her to see them!
Maman Brigitte is sick, she lies down on her back,
A lot of talk won’t raise the dead,
Tie up your head, tie up your belly, tie up your kidneys,
They will see how they will get down on their knees.
(Meaning, tie up your belly, ‘gird up your loins’ to prepare for the strain
of work, we will make the people who did this evil spell get down on their
knees to beg pardon and receive their punishment.)

invocatio =

Haitian Creole –

Mesye la kwa avanse pou l we yo!

Maman Brigitte malad, li kouche sou do,

Pawol anpil pa leve le mo (les morts, Fr.)

Mare tet ou, mare vant ou, mare ren ou,

Yo prale we ki jan yap met a jenou.

English-

Gentlemen of the cross (deceased ancestors) advance for her to see them!

Maman Brigitte is sick, she lies down on her back,

A lot of talk won’t raise the dead,

Tie up your head, tie up your belly, tie up your kidneys,

They will see how they will get down on their knees.

(Meaning, tie up your belly, ‘gird up your loins’ to prepare for the strain

of work, we will make the people who did this evil spell get down on their

knees to beg pardon and receive their punishment.)

========
references are:
http://en.wikipedia.org/wiki/Maman_Brigitte
http://www.rootswithoutend.org/racine125/goddess.html

“OMGEHAKT BOS” dacht ik gisteravond toen ik de spaanders, die de wederhelft van Balkenende vormden, doorgedraaid en al bij de VARA zag zitten op auditie bij de schaduwkoningin van van de Oranje Republiek Nederland: Felix Rottenberg. Een genante vertoning om ‘en plein public’ te gaan zitten twijfelen of  je – na een ministerschap – de veelgeprezen taak van volksvertegenwoordiger wellicht niet ambieert. Wat we te zien kregen was een publieke ‘debriefing‘ van Bert Koenders, Ronald Plasterk en Jetta Klijnsma. Het tonen van de eigen kwetsbaarheid kan wellicht bij sommige kijkers vertedering opgewekt hebben, maar lijkt mij geen aanbeveling om deze bewindlieden op een volgende ‘missie’ uit te zenden. Dat wat nog overeind stond aan BOS-image werd op “de eigen TV” zowel letterlijk als figuurlijk door Rottenberg afgekapt. Een gevoelige tik voor de PvdA, niet van  de koningin op de neus van premier Balkenende (zie artikel in Trouw 24/2/2010), maar op eigen neus!

Rottenberg "OK dat heeft u niet bijgehouden.." (...) Koenders: "mag ik even uitspreken..." en een virtuele Verhagen als lachende derde en geheel rechts Matthijs van Nieuwkerk die de regie verloren heeft.

Alles is prachtig HQ en breed beeld terug te kijken op de web site van De Wereld Draait Door op 4 minuten en nog wat vanaf  het begin van PVDA Deel 1.

After the fall of the Dutch government on February 20, saturday morning at 4 o’clock, a new political pallet proposes itself: a coalition of CDA/Christian democrats, PVV/Party of Freedom (Geert Wilders) and VVD/People’s Party for Freedom and Democracy. Fusion of party colors has been used before as a metaphor for politics (paars/Purple for the Social democrat, Christian and Liberal coalition in the nineties’; see postscript for details).

This is the new political flag we may see soon waving from the seat of govermentt (both in a literal and abstract version)… The seagull is the symbol used by the PVV party.

The seagull is known for its  “harsh wailing or squawking calls” and is described as “a carnivore, which will take live food or scavenge opportunistically.” The PVV as a newcomer in party life has not yet chosen a typographical style or font. The seagull apart from its symbolism of a free moving bird, even in harsh weather, is represented by the reflective white of its breasts feathers, an royal house of Orange tail and dark blue silhouette wings as seen looking up at the sky. The blue can be seen as a reference to its liberal party origins (Geert Wilders split off as a person from the VVD/liberal party before founding his own party and  the colour blue was used by the VVD in their early years)

The CDA has in the last decade represented their intentions simply with the colour green and though it is intended to be a positive ‘spring green’ the suppliers of the election paraphernalia – like scarfs and sweaters with party imprint – often deliver something what is more like a poisonous fluorescent green. The typography uses a bold capital lettering.

The VVD has a short while ago switched over to the popular orangist and national football team colour orange with a remnant of the old liberal colour blue. There is a small white line in their letter based logo, behind the ‘D’ of democracy (Volkspartij voor Vrijheid en Democratie/people’s party for freedom and democracy).

As none of the colours used by these potential new government coalition partners (I have taken the colours as used on their web sites) belongs to the pallet of primary colours, the net result of mixing colours gives a ‘drab’ and indistinct effect.

Another possible political pallet would be a red/green coalition, with PvdA (social democrats) and SP (socialist party, former maoists) for the red and D66 (new liberals) and Groen Links (Green Left) both using different grades of green, with Groen Links mostly adding some red in their differing logos, lately with a reversal of word meaning and colour. Whether the central emblem will be a red rose or a a red tomato will be a matter of negociation on the basis of electoral success or failure…



Below another possible coalition pallet and maybe three fields on the flag will be not sufficient to get hold of a governmental position. So what about the whimsical middle-right-and-left D66 party helping out? Alexander Pechtold the D66 party leader has made so many attacks on the PVV party of Wilders that he will have a hard time announcing that he considers flying on the back of the seagull. D66 will add just the colour green as a separate field or as a mix with the red… The social-democrat PvdA has several options in altering their two extra attributes aside the ‘socialist red’: they can move their ‘fisted rose’ symbol from its original position at the left to one at the right hand side and they can add a restricted field of capitalist liberal blue as a nice separator from the optional partners in the middle…

The coalition partner of the just fallen Balkende IV government, the Christenunie (Christian Union), may have enough forgiveness to reach out to the left and give their heaven blue helping hands (or is it angels wings?) to yet another possible political pallet and flag….



The minimal configuration of any Dutch governmental coalition flag is – still – a ‘tri-colore’ and it may take decades before something more advanced and more ‘representative’ of social complexities, like a rainbow flag, will be waving from the Binnenhof (Dutch government seat in The Hague). Such a flag may even have a design not with clearly separate stripes of colour as shown below, but as a real rainbow whereby both distinctive colours of the spectre can be seen and gradual shadings between them, where one is at loss if it is still red, or already orange, and so on… It would symbolize a more developed form of government as we have now: governance by consent based on a gradual process of coming to a consensus. Fixed dates, terms, dead-lines, and other limits set to enforce decision making, would be frowned upon, by the time that a rainbow pallet would be the best expression of  the political coalition managing the country.

Postscript on Dutch political party colour symbolism
========


The ‘Purple Cabinets” (Paars Kabinetten) covered two periods: 1994-1998 and 1998-2002 and were made up of three parties: PvdA/Partij van de Arbeid (Labour Party), the VVD/Volkspratij Voor Vrijheid en Democratie (People’s Party for Freedom and Democracy/Liberal Party in the Dutch history sense; see my short explanation also on this blog) and D66/Democraten (19)66 (Democrats 1966), 1966 being the founding year of that party amidst political turmoil, especially in Amsterdam with its joyful Provo “revolution”. Paars/Purple added a new pallet to Dutch politics, 1994 it was the first time in eighty years that a government was formed in which none of the  ‘confessional parties’ participated. The notion of confessional parties in the Netherlands means Christian Parties of which there were many in the Netherlands with one big Catholic party (KVP/Catholieke Volkspartij) and many distinct Protestant Christian parties. Three of these fused in 1980 into what is called since then CDA/Christen Democratisch Appèl: the Catholic KVP and the Protestant  CHU/Christelijk Historische Unie (Christian Historical Union), and the ARP/Anti-Revolutionaire Partij (Anti-revolutionary Party). The Catholic KVP used in the fifties of last century still the yellow and white papal colours in vertical stripes, plus the light blue, also associated with the catholic church especially the virgin Maria. In the seventies the people’s party may have felt the competition of the socialist parties more strongly in their stronghold, the southern provinces of the Netherlands, which may explain the introduction of the colour red in some of their election posters (like the one with Klompé and De Jong). The Protestant ARP was the oldest political party in the Netherlands, founded in 1879, the letter ‘A; standing for ‘anti-revolutionair’, anti-revolutionary meaning the refusal of the ideas of the French Revolution. Their favoured colour  in the ARP election posters has been ‘purple’ a colour  which has  several association: royalty in the political arena and in the biblical sense associated with the liturgical period of penitence and mourning. The expensive dye (Tyrian from Lebanon) needed to paint cloth purple, may have given it  its air of exclusiveness, from Roman emperors to copy-cat dignitaries of the christian church. The protestant CHU/Christian Historical Union was a split off from the ARP and had a more liberal attitude to issues like participation of women in politics. The CHU has used a combination of purple and orange in its election posters, displaying their attachment to the royal house of Orange. The christian fusion party CDA has chosen from the beginning to use the colour ‘green’, mostly with lettering in white and in the early eighties still a band of ‘liberal dark blue’. Also D66 has used from their beginning in 1966 the colour ‘green’, thus the CDA has purposely tried to deflate the symbolism of colour coding in politics.


T
he liberal VVD can look back at half a century of continuity of its colour usage. Only in the fifties the colour red can be seen, but then as a threatening red back ground from the Cold War area against which a pure white American statue of Liberty is displayed with the colour blue as a symbol of liberalism. From the fifties onward the royal house orange is added to clarify that the party has no intention to change the Ntehrelands a a constitutional monarchy. The red only comes back in the display of the national Dutch flag as in the Mr Oud election poster.


T
he social-democrat PvdA/Labour party has of course ‘red’ as its main colour. The PvdA is a post war reconstitution of the earlier SDAP/Sociaaal Democratische Arbeiderspartij (social-democrat worker’s party). “Stemt Rood!” (Vote Red) says a postcard from a century ago, with a prototype worker in red clad. The factory chimneys and red flags have long disappeared from the social-democrat iconography, but red still sticks and the joint symbol of European social-democrat parties,  the red rose in a fist, has been kept, be it often in a more artistic rendering than the stylised version of the seventies. PvdA party leader  Wouter Bos and his cortege hand out red roses on their election descents in the streets; a symbolic gesture that a week or so ago has rumoured to have been been highjacked by the leader of the one of the new Dutch parties at the right hand of the spectre (also a spinoff of the liberal VVD party) Rita Verdonk…



Rita has been seen campaigning in an almost deserted inner town of Almere on a sunday morning. I somehow think to have seen it on television, but alas, could not find sufficient proof afterward. The colour issue is a strong element in Dutch elections as can be seen in this inglorious reportage of election campaigners on Saturday February 6 in the town of Spijkernisse (near Rotterdam) with the PvdA and their red pullovers, scarfs and roses, versus the orange scarfs of Rita Verdonk and her brand new TON/Tros Op nederland (Proud of the Netherlands) party. A hilarious photograph shows the TON and VVD teams meeting, both using the royal orange as an expression of their political position.


The post WWII right side of the political spectre Dutch parties have little or none consistency in their political colour pallet. I am purposely leaving out the very popular NSB/Nationaal Socialistische Beweging of Anton Mussert – active from the beginning of the thirties to the end of the WWII (who used the Dutch ‘tricolore’ and the colours yellow, red and black) – because the new right wing parties may be xenophobic to a certain extend, but none of them can be characterised as racist and/or anti-semite. To do so would be  a ‘reductio ad Hitlerum‘ , a false comparison.

First post war newcomer on the national scene was the Boerenpartij/Farmers Party of the a man known as ‘Boer Koekoek’ (Farmer Cuckoo, the bird being his family name and in Dutch that bird has another connotation than in English, so not necessarily a fool). Their election poster and the poster of Binding rechts/Bound to the Right (a split off from the Boerenpartij) have green and orange as their colours. The Centrum Partij/Party of the Center  mostly known as the vehicle of its lonely member in the Dutch parliament Janmaat, copied the colour palette of the liberal VVD party  and implementing this in a Dutch national setting with a lion shown in a heraldic posture defending the rights of the “autochthon Dutch population.” The Centrum Partij/CP hardly filled the decade of the eighties with their “neither left nor right” activities and have been subjected to both leftwing activist physical attacks and anti-racist organisation court cases. In retrospect the  xenophobic discourse of CP leader Janmaat  is pale in comparison with some of islamophobic sermon offered by Geert Wilders (it would be too much of a derivation to go in further detail here, but an article of DeNieuweReporter weblog from last year tackels some of the issues at stake).

Interesting to see is that two of the latest upswing parties in the righthand spectre of Dutch politics have hardly any specific typography or colour pallet: the LPF/Lijst Pim Fortuyn (List Pim Fortuyn) and the PVV/Partij Voor de Vrijheid posters look similar in concept though. (for a detailed explanation of the complexities of the phenomenon of Pim Fortuyn you may read my article written just after his murder in 2002). We just see the leaders looking at us in a way that is both composed and joyful, suggesting the new future that lays ahead when we vote for them. Only recently Wilders and his PVV have embarked on some form of design with the seagull as  a totem animal.

The last design to mention, the emblem of Rita Verdonk her TON/Trots op Nederland combines the Dutch tricolore with a royal orange stripe in the middle. Real Dutch royalits wil hoist on official festive days the national flag plus an orange free floating streamer on top. The design suggests also an American police badge that can be flashed in appropriate circumstances…. This is a less than subtle association because Rita Verdonk was a minister for Integration and Immigration and for a short while also minister of Justice in two of the Balkenende governments (2003-2006). She made her political carreer in the VVD party after a period in which she worked in prison management and the Dutch secret services. Verdonk was renowned for her harsh anti-immigration policies and her militant proposals to Dutch parliament to evict and extradite illegal asylum seekers. In the end Rita Verdonk isolated herself by her impulse and populist approach to politics which lead to her expulsion from the VVD party (it could be the influence   of her more youthful alter-ego that make her fail as a states woman, from the years that she migrated as a youngster through successive radical movements from the Union of Law Trespassers (BWO) to the PSP (Pacifist Part) and the Nijmgen squatters movement, Verdonk according to some sources was known in those years as ‘Red Rita’). Will there be a reunion of the tripartite right-wing liberals in the Netherlands? VVD+PVV all in one TON (ton also means barrel in Dutch)? Maybe the Trots Op Nederland/TON emblem has this reunion embedded in its code: Red for Rita, Orange for Mark (Rutten/VVD), Blue for Geert (Wilders)/PVV. I now have the association of Rita Verdonk represented by  a ‘red herring’ at the centre of her TON party emblem.

===
Visual sources either party web sites and for the posters the Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen of the Rijksuniversiteit Groningen plus the archives of the IISG Amsterdam.

Mij is als belastingsbetaler en daarmee mini-medefinancier van de publieke omroep niets gevraagd. Ik hoor enkel met regelmaat het woord “commissie” en wil dan niet onthouden welke van de honderden commissies uit regentenland het nu precies is geweest die besloten heeft om een aantal vertrouwde opinie makende televisieprogramma’s op te heffen. Technisch gesproken staat enig vorm van volksraadpleging niets in de weg, zoals minister Eurlings van Verkeer en de Algemene Bond van Weggebruikers  afgelopen week nog bewezen hebben, maar dan gaat het om de heilige koe de auto, een apparaat waarmee je nog een beetje zelf kunt bepalen welk merk je kiest en wanneer je waar naar toe rijd. Vreemd genoeg is er bij het product “publieke omroep” wel een mogelijkheid om door het lidmaatschap van een omroepvereniging je “eigen merk” te kiezen, maar de besturing van dit amusement- en meningsvorming-voertuig is geheel in handen van commissies en commissarissen, die zonder enige vorm van democratische inmenging aangesteld zijn. Gelijk aan de autoindustrie worden de eens naar ratio van ledenaantal enigszins onafhankelijke omroepen, nu door commissarissen gedwongen sommige van hun ‘merkartikelen’ af te schaffen  of  ze samen te voegen. ‘De jure’ hebben we dan geen staatsomroep, ‘de facto’ wel.   Zo staat nu binnenkort het opnieprogramma NOVA bij het vuilnis.


B
ij koop en verkoop van dag- en weekbladen zijn er meestal nog actieve journalisten die terecht niet schromen om hun ‘eigen’ medium te gebruiken om aandacht te vragen voor hun speciale verbindtenis met hun nieuws- en opnieproduct (zoals laatst bij de overname van NRC/Handelsblad). Bij de publieke omroep komt zo’n debat nauwelijks voor en lijkt het ideaal van journalistieke openheid bij voorbaat gesmoord te worden in de burelen van de media-commissarissen in Hilversum en de ministeries in Den Haag. Want waar blijft dan die speciale aflevering van NOVA waarin een wakkere Clairy Polak gedreven blijft doorvragen over het dictaat van het media-commissariaat? In een al ver verleden waren er nog roerige ledenvergaderingen van de omroepen als het programmabeleid een andere wending nam, of luisteraars en kijkers zich tegen een bepaalde uitzending keerden,  of die juist ondersteunden. Een dergelijke betrokkenheid schijnt met de overbebossing van het medialandschap teloor gegaan te zijn: we zien door de bomen het bos niet meer en vragen niet meer om wie nu precies de kapvergunning afgegeven heeft.

Webblogs en mogelijkheden voor web-site-reacties van lezers en kijkers lijken daarvoor in de plaats gekomen te zijn, maar anders dan bij een ledenvergadering van een omroep, valt met al die persoonlijke meningen niets mee te beslissen en blijft de media-consument onmondig. Is de tijd rijp voor nieuwe vormen van journalistiek en opinievorming waarbij het symbolisch passieve publiek van de meningvormende programma’s en praatshows, zich actief kan mengen in het debat van de dag, waardoor er een dusdanige sterke band tussen journalist en actief publiek ontstaat dat de media-commissaris bij het huisvuil gezet kan worden?

Did choose these two examples of raw video footage from Haiti because there is no voice over, no music, no appeal… just an eye witness with a camera that registers. This kind of untouched documents are rare. Everybody is mimicking at the moment the disaster relief propaganda style appeals with heart breaking music, voice-overs, mixing often the same images, the same footage.

How to help en who to help is still a big question for us outsiders, but one need not to be in a hurry…. there is always the long dreadful aftermath with its many needs and support structures that will be more clearly defined and adapted to individual financial help. I am in a process to try and find out which organizations have a long and positive record of activity in Haiti (the Dutch NGO database of CIDIN/University of Nijmegen may be a source). More structural structures are needed for individual disaster support and the means to do so are there with the internet tools we have now. The disaster industry is needed of course, big scale operations first, however questionable the mechanism may be. There should be also a second line of help that allows for small initiatives, grass root support.

Now just the two high resolution video examples the only ones in a set of 80 videos at the Vimeo web site that let us into the harsh reality without a filter.

The Reformed Church in America’s General Synod President, James Seawood, and an RCA delegation were in Port-au-Prince when the earthquake struck. This is footage taken by Rev. Seawood in the moments just after …. by clicking the  full screen icon at the right in the bottom bar of the video you can see the high resolution full screen version…

The above video has been taken by James Seawood of The Reformed Church in America’s General Synod, he and  a RCA delegation were in Port-au-Prince when the earthquake struck. The footage  shows a 9 minute uninterrupted (non-montaged) video take while mr. Seawood and his company walk down from a somehow untouched area with buildings still standing into what looks from afar as a cloud of dust…. The crowd in the street shows a mixed behavior from very contained to horrified outbursts.

This video is taken in the south of Haiti by a staff member of the Global Orphan Project

and has the following caption: “1/12/2010 Haiti was hit by a massive 7.3 magnitude earthquake, here is some footage from one of our field partners on the ground in the south of Haiti.”

Verschuivende aardkosten maar geen sociale verschuivingen in Haiti.

Ushahidi betekent ‘getuigenis’ in Swahili en het is in oorprong de naam van een internationaal collectief dat het initiatief nam om het recente geweld rond de verkiezingen in Kenya te documenteren en daarmee te helpen het te beteugelen. Dat documenteren gebeurde via een website en daaruit groeide een informatie-systeem wwarbij de documentatie ook op effectieve wijze gevisualiseerd werd. Sinds enige tijd wordt dit systeem ook gratis ter beschikking gesteld voor andere noodsituaties.

“The Ushahidi Engine is a platform that allows anyone to gather distributed data via SMS, email or web and visualize it on a map or timeline.

Our goal is to create the simplest way of aggregating information from the public for use in crisis response.”

USHAHIDI website over Haiti aardbeving

Zo is nu op de internet website “Haititi Earthquake” haiti.ushahidi.com. Daar waar de meeste inwoners van Haiti geen beschikking over electronische communicatiemiddelen zoals een computer en een snelle internetverbinding hebben, doet het vreemd aan om ‘real-time’ berichten en beelden uit Haiti te zien binnenstromen. Twitter, Flickr, Youtube, Google Maps alles wordt op de Haiti Earthquake website bij elkaar en gerelateerd aan elkaar in stelling gebracht. Het GoogleMaps venster laat ons inzoomen op een straat en maakt het mogelijk om gevaarlijke op instorten staande gebouwen te spotten of gelocaliseerde vragen over vermisten te bekijken. Het mag een schaamtevol gevoel van virtueel ramptoerisme opwekken, maar wat we zien is meer dat we zonder te hinderen ov er de schouders van hulpverleners en zoekenden naar vermisten mee kunnen kijken. Als altijd is het venster met de stroom van Twitterberichten het meest ergerlijke aspect omdat dit een ongefilterde informatiestroom van dom en stom tot lief en belangrijk laat zien. Het zou goed zijn om die stroom van Twitteraars, waaronder ook de doemdenkenden christen evangelisten die de aarbeving als een straf van god voor die duivelse zwarte voodoo aanhangers zien, niet op dezelfde pagina als de feitelijke en nuttige informatie te geven. De hinkende bode is meestal een betere boodschapper, maar wie zal zeggen of niet in een ander geval een twitterbericht in een specifieke context niet als een geschenk uit de hemel ervaren wordt….die en die leeft nog…
Een ander hulpinitiatief vanuit de hoek van digitale cartografen is te vinden op Google Earth: Haiti Earthquake Maps and Data. Een bibliotheek-pagina van ‘overlays’ op de interactieve wereldkaart van Google Earth. Via zogenaamde KML (Keyhole Markup Language) files waarmee andere kaarten (al dan niet half transparent), trajecten, makeringen en statische data, twee en drie dimensionaal over wereldkaarten en -bollen aangemaakt en getoond kunnen worden. Sinds gisteren is er dan ook een overzicht van zulke KML gegevens op een speciale pagina van Google Earth (deze software is gratis te downloaden). Met GoogleEarth kunnen verschillende informatielagen gecombineerd worden. Aangezien niet iedereen een goed genoege verbinding, snelle computer en groote scherm heeft heb voor dit blog een combinatie van twee kaartlagen gemaakt waarbij de hevigheid van de beving te zien is in cirkels van roze (laag) tot rood (hoog) en verticale kolommen de bevolkingsdichtheid per subregio aangeven. Dan is te zien dat de beving vlak bij het meest dicht bevolkte deel van Haiti heeft plaatsgevonden (klik kaart om de werkelijke maat van de Google Earth kaart te zien). De intensiteit van de beving is gemeten met de MMI, ook wel MM scale (Modified Mercalli Intensity scale) die de effecten aan het aardoppervlak uitdrukt, anders dan de meer gebruikte schaal van Richter die de hoeveelheid vrijgekomen (verplaatsings) energie weergeeft. Ik heb voor all duidelijkheid de twee schalen opnieuw samengevat in één kleine tabel die onderaan dit bericht staat.

Google Earth 'overlays' die intensie van de aardschokken gecombineerd laat zien met de bevolkingsdichtheid. Rood is meest intensief, roze minder. De gebruikte kleuren van de bevingsintensie komen niet overeen met de MMI/MM standaard Klik plaat voor grotere versie....

Vraag blijft wat te doen met die informatievloedgolf die tegelijkertijd binnen en buiten de werkelijkheid staat. Verweg schijnt dichtbij, maar de afstand van mijn werktafel en al de daar opgestapelde apparatuur tot de stank, het puin en de rampzalige ellende waarin de toch al moeizaam overlevende Haitaanse bevolking nu verkeerd, is onoverbrugbaar. Vliegtuigen vol hulpverleners en hulpgoederen zijn al geland of nog onderweg, geldinzamelingen alom, distributie voorbij het recht van de sterkste zal afgedwongen moeten worden, opoffering en hulpvaardigheid zal ook voorkomen, maar wat het meest verontrustende zal zijn is hoe de sociale onvrede en de eeuwenlange Haitaanse traditie van bendes en knokploegen gaan uitwerken. Wat zal het verschil zijn tussen zichzelf organiserende bendes van ‘caco briganten’ en de orde handhavende internationale troepenmachten, misschien komen deze twee tegenoverelkaar staande krachten door de omvang van de ramp nog eens naast elkaar te werken…. De autoritaire en rascistische Amerikaanse militaire bezetting van Haiti aan het begin van de vorige eeuw is diep ingesleten in het volksbewustzijn, ik kan mij nauwelijks voorstellen dat dezelfde troepen die aanvankelijk zovbeel moeite hadden met hun optreden na de stormramp rondom New Orleans, nu als vredebewaarders ingezet gaan worden, maar de geschiedenis hoeft zich natuurlijk niet te herhalen… Militaire macht kan ook ten goede bij rampen aangewend worden daarvoor zijn gelukkig ook meerdere recente goede voorbeelden.

Als ik de beeelden van de Haitanen in diaspora op mijn televisie zie… drommend om een computer, tevergeefs bellen, denk ik “zijn die niet samen te smeden tot een nieuw soort hulpverleningsbrigades, iedere groep niet Haitaanse hulpverleners of militaire neemt een groepje Haitanen mee die de meest afgrijzelijke misverstanden die anders zullen ontstaan kunnen voorkomen; hoeveel honderduizenden kanidaten zijn er niet in Canada, de USA en Frankrijk , alsook kleinere gemeenschappen in aanliggende landen….”

Het Rode Kruis heeft ook al een web-site voor communicatie tussen familieleden en kennissen zoekenden gestart op hun website familylink (op dit moment lijkt de site niet te werken of overbelast, maar dat kan morgen weer verholpen zijn. Op de digitale radio van de Verenigde Naties staat een kort interview over dit initiatief, zo ook een telefoon interview met een medewerker van de Verenigde Naties – David Wimhuirst – die levend uit het instortende hoofdkwarier is gekomen, hij beschrijft hoe de dikke betonnen pilaar in zijn werkkamer hem de enige veilige plaats leek om in te nemen terwijl het gebouw heftig heen en weer schudde….

Als je naar dagelijkse beelden uit Haiti van voor deze ramp en van voor de cyclonen en grote overstromingen kijkt dan komt mij dat al als een rampsituatie voor, zoals deze foto uit 2006 van een ‘bidonville’ aan de rand van Port-Au-Prince met de veelbelovende naam Cité de Soleil gebruikt als een illustratie bij een verslag van een Canadese militair werkzaam voor de MINISTAH (Mission des Nations Unies pour la Stablisation en Haiti). Het was in deze krottenwijk dat in 2005 en 2006 bloedige confrontaties tussen Haitaanse politie gesteund door Verenigde Naties MINISTAH troepen en gewapende bendes plaats vonden (tientallen doden werden geteld onder de bevolking). In hoeverre deze bendes de belangen verdedigden van de straatarme bewoners aanhangers van Lavalas beweging van de nu verdreven president Aristide (1993/1994; 2001/2004) of enkel gewapende criminelen waren is moeilijk te zeggen omdat sociale beweging en criminele bendevorming in Haiti vaak in elkaar overlopen (zie onderaan twee bronnen met heel verschillende interpretaties van het bloedige 2005 Cité deSoleil incident). De foto staat model voor de opeenstapeling van geweldadige conflicten en voortdurende wisselingen van macht in Haiti waardoor de leefomstandigheden alleen maar verder zijn afgegleden. De vraag is hoe deze onder de oppervlakte broeiende en voortdurende oplaaiende tegenstellingen zich als sociale bevingen zullen gaan manifesteren en zich vermengen met de gevolgen van de desastreuze aardschok van deze week…

Bidonville/krottenwijk Cité de Soleil gefotografeerd in augustus 2006 door een militair van de MINISTAH (zie link Candese militair voor origineel bijschrift). Het enige voordeel van het wonen in deze miserabele tentachtige krotten zou kunnen zijn dat je er meer kans op overleven hebt bij een aardbeving doordat je niet onder stenen muren, staal of lagen beton bedolven wordt. Veel bidonvilles zijn ook aangeplakt tegen de steile heuvels van de stad, daar zal dit ongerijmde voordeel zeker niet opgaan.

Enkele nadere bronnen:

The Mercalli intensity scale (MMI, also abbreviated as MM) is a scale used for measuring the intensity of an earthquake. The scale quantifies the effects of an earthquake on the Earth's surface, humans, objects of nature, and man-made structures on a scale of I through XII, with I denoting not felt, and XII total destruction. Also shown the equivalent Richter scale (quantity of freed energy) and it's expression in Joule units (the energy exerted by the force of one newton acting to move an object through a distance of one meter).

Via de populaire website HaitiXchange.com vond ik deze link naar weer nieuwe layers met inventarisaties van de ramp dit maal gelvered door Gogle, die naast het agressief verdienen van geld ook dit soort werk verricht. Voor de niet ‘zware gebruikers’ van het internet onder u, hierbij twee screenshots met een toegevoegde legende met de stand van inventarisatie van 15 januarie 2010:

Screenshot van GoogleEarth Port-Au-Prince overlay met een overzicht van ingestortte gebouwen, grondverzakkingen, kapotte infrastructuur en tentenkampen, stand 15 jabuarie 2010.

Eeen dieper inzoomen op een deel van Port-Au-Prince die de golfijzeren krotjes laat zien, die wellicht niet allmeaal omgevallen zijn en de her en der verspreide meer constructiemateriaal bevattende huizen die het begeven hebben. Links boven lijkt een tentenkamp te zijn (dichter netwerk van steegjes en nogal wat blauw plastic zeil, maar ik kan mij vergissen …


Screenshot van GoogleEarth ingestortte gebouwen in Port-Au-Prince zoals gemarkeerd op 15 januarie 2010.

Twee bronnen over het Cité de Soleil incident uit 2005 die inzicht geven in de complexe verhoudingen tussen de allerarmsten, de vredeshandhavers van de Verenigde Naties, het politiekorps, de bendes van sociaal georienteerd tot crimineel en de elkaar bestrijdende Haitaanse politeke machtsgroepen:


Titelbeeld van de webpagina van Haitiaction.net en het Haiti Informatie Project (HIP) over het Cité de Soleil incident in juli 2005. Klik plaatje om naar de website te gaan...

De weergave van hetzelfde gebeuren in het jaarverslag van de Verenigde Naties 2005 op de pagina's 386/387; link is naar de Google Books online versie van dit rapport. Klik plaatje om naar link te gaan....

It is not my habit to make just a quick simple link to another blog, but just now I saw such a a nice example of  anthromorph mapping that I just put the picture here with a a link to the full caption on the most appreciated blog “Strange Maps” (the Netherlands on the top of the hat and Italy as the boot with a heel).

New years day is a nice day for launching new things… so today I had the honor and pleasure to launch the new web blog of Luud Schimmelpennink and his Y-tech crew: WITPLAN

A screenshot of the new web blog; click image to go there...

Het is nu de tweede keer in één jaar dat via de Kamer van Koophandel Amsterdam (en wellicht andere kamers in andere steden) een poging gedaan wordt om mijn bedrijfje alsook grotere bedrijven op te lichten. Maakte zo net mijn post open en vond een rekening voor een product of goed dat ik nooit besteld heb: “Office 9 Pro, WIN, NED, CD Multilingual.” Alles keurig… referentienummer, datum, BTW em in de voeter van de brief een hele rits gegevens: KvK nr. 34194095, BTW nummer en zo meer, van de postbusnummer firma Eurod Credit Management AAA B.V.

Nepfactuur voor een niet bestaand product van een nietbestaande vestiging in Nederland (er bestaat een UK versie van deze firma die zo op het oog lijkt te bestaan).

Een doorzichtige truuk, maar wel met zorg gepland. De datering van de factuur = 2009-12-18 en de 14 daagse betaaltermijn verstreken op 2010-01-04. Met Nieuwsjaarsdag komend jaar op een vrijdag zullen sommige nette optijdbetaalders (ikzelf behoor jammmer genoeg niet tot die categorie) die nog voor de kerst hun postbakje leegmaken, die rekening stomweg betaald hebben… Kassa voor de spookfirma OfficeExpert.

De bezorger van dit fraais was het bedrijf SVERIGE … en in het Zweeds staat er dan ook “Porto Betalt” in het postzegelrechthoekje rechtsboven op de enveloppe.

Het telefoonnummer van ‘OfficeExpert’ blijkt te bestaan… maar dan in de vorm van een antwoordapparaat en ik belde na 17 uur en niet binen de aangegeven tijden van negen tot vijf.

Is dit een een strafbare handeling? (uit de kleine lettertjes zou kunnen blijken dat het slechts om een aanbieding gaat) Is het op het randje van het legale? Het burgerlijk rechtboek zal het leren, duidelijk is wel dat het gemak waarmee fraai ogende documenten heden ten dage geproduceerd kunnen worden en de massa referentienummers die onze maatschappij personen en rechtspersonmen oplegt –  als keerzijde al snel de indruk wekken dat zo’n waslijst van referenties wel iets legaals zou moeten zijn. Zulke omstandigheden maken dergelijke marginale oplichtingspraktijken al te gemakkelijk en het lijkt er op dat de bron van dit alles te vinden is bij een keurige legale organisatie: de Kamer van Koophandel.

Vraag blijft nog of het nu zo is dat het gehele adressenbestand van de Kamer van Koophandel en/of Gouden Gids voor iedere kruimeloplichter voor een paar zwarte centen te koop is. Het enige onnut dat ik van de Kamer van Koophandel heb is dat ik ieder jaar een rekening van ze krijg en dat ze voorts – zonder daar ook maar ooit mij in gekend te hebben – voortdurend politieke lobby voeren voor zaken waar ik falikant tegen ben: meer autowegen, meer parkeergarages, ruimere openingstijden van winkels, ga maar zo door. Tot mijn opluchting zie ik dat een heel aantal andere critische betalers de factuur onder de rubriek “oplichting” hebben geplaatst en er blijkt zelfs een gespecialiseerd “Meldpunt Acquisitiefraude” te zijn die dit truukje al geregistreerd heeft. Ook de TROS Radar consumenten website maakt er melding van… dat stemt hoopvol.

Webpagina van het Steunpunt Acquisitiefraude over OfficeExpert

Wel zal ik toch maar die publieksrechtelijke bedrijfsorganisatie (pbo), in het bijzonder de Kamer van Koophandel (een van de erfenissen van het corporatistische staatsmodel van Mussolini, Salazar en Hitler in de Nederlandse staaatsstructuur) (*) verzoeken om antwoord te geven op deze vragen:

Is het zo dat uw organisatie de Amsterdamse of of enige andere Nederlandse Kamer van Koophandel, op enigerlei moment het adres van mijn bedrijf verkocht heeft, of op andere wijze ter beschikking gesteld heeft , aan “OfficeExpert” of Euro Credit Management AAA B.V., of aan enige andere organisatie die gebruikt maakt van het Kamer van Koophandel nummer “34194095” of het BTWnummer “8123.60.618.B01”, of aan enig rechtspersoon die gebruik maakt van het adres Postbus 12119, 1100AC te Amsterdam, of aan enige andere firma die gebruik maakt van het telefoonnummer “020-5248307”, of verbinding onderhoud met navolgende internetadres “www.officeexpert.biz”?

Zo ja, wilt u dan per direct deze firma en alle daarmee verbonden personen uit uw registers schrappen.

Zo nee, hoe kan het dat ik een spookfactuur van deze firma ontvang en met mij vele andere firma’s die als enige overeenkomst met elkaar hebben dat zij allen in uw adressysteem te vinden zijn.

Is het, in het laatste geval, dan zo dat u denkt dat deze firma op onwettige wijze uw adressenbestand in bezit heeft gekregen? Zo ja, gaat u dan juridische stappen tegen deze firma te ondernemen?

In alle gevallen verzoek ik u bij deze niet langer mijn firmanaam en adres voor enig ander doel dan het functioneren van uw belastingtechnische taak, te gebruiken en mij schriftelijk van het feit op de hoogte te stellen dat het te koop aanbieden van mijn adresgegevens voortaan geblokkeerd is. Mocht u aan deze laatste wens niet kunnen voldoen, dan zal ik mij uit de registers van uw organisatie uitschrijven en tevens de Rijks Belastingdienst en de KvK toezichthouder de SER meedelen dat het niet to de plicht van een ondernemer in Nederland kan behoren om ingeschreven te zijn bij een organisatie die niet in staat is om de bij haar aangesloten rechtspersonen te vrijwaren van SPAM en zwendel.

Nu zo ongeveer zal mijn nieuwsjaarsbrief aan de Kamer van Koophandel Amsterdam gaan luiden… Oplichters zijn wellicht de peper in de maatschappelijke pap en domheid is het speelveld van deze sportlieden, maar mijn persoonlijke erger is dat ik nu meebetaal – door mijn gedwongen Kamer van Koophandel lidmaatschap-  aan deze tak van sport die ik niet wens te sponsoren.

——
(*) Het is wellicht nuttig om in herinnering te brengen dat het idee van de publiekerechtelijke bedrijfsorganisatie (pbo) stamt uit het corporatieve staatsbestel zoals met name uitgedacht en in de praktijk gebracht door Mussolini en daarna nagevolgd door nieuwere staten met sympathie voor dit staatsmodel (Hitler Duistland en Salazar Portugal). Arthur Seyssinquart de beheerder van Nederland tijdens de Duitse bezetting was degene die dit model in de vorm van bedrijfschappen ingevoerd heeft. Na WWII zijn deze organisaties niet opgeheven maar enigszins omgevormd, zo pasten zij prima in de autoritaire opvattingen over wenselijk staatsbestel in het Nederland van de veertiger en vijfitiger jaren van de vorige eeuw.De praktijk van dit soort organisaties mag in de afgelopen eeuw verschoven zijn, maar het zijn nu nog steeds bij wet opgelegde organisaties geworden waaraaan iedere vorm van democratisering voorbijgegaan is. Ik kan mij niet herinneren ooit iemand verkiesbaar of afzetbaar gesteld te zien worden voor zoiets als een Kamer van Koophandel.

The fine silhouette of the 16th century Bakernes church tower in Haarlem compared with the Masjid Nabawi (Prophet's Mosque) minaret in Medina.

“Het is net een minaret” zei mijn oom – die decennia lang kunstgeschiedenis studeerde – op één van onze zondagmiddagwandelingen door het volstrekt stille Haarlem  en hij wees omhoog naar de ranke toren van de Bakernesserkerk. Ik keek langs zijn vinger  naar het suikerwitte torentje dat fel afstak tegen de blauwe lucht. “Aha… dat is nou een minaret”, dacht ik, een woord dat ik als jongetje – nu meer dan een halve eeuw geleden – enkel kende als een vreemd woord uit de sprookjesverhalen van duizend-en-één-nacht zonder mij daarbij een beeld te kunnen vormen. Of  ik ook uitgelegd kreeg dat de christelijke kerktoren galmgaten had waarachter beierende klokken tot gebed opriepen en dat het de stem van de priester was die van de bovenste trans van de minaret naarbeneden riep om hetzelfde te bereiken, weet ik me niet meer te herinneren. Die klokken kende ik wel uit het aan Haarlem vastgegroeide villadorp Heemstede waar ik een deel van mijn jeugd doorbracht. Zondagen waren galmdagen en dat geluid kwam van twee of drie kanten. De katholieke klokken, de protestante klokken en van de laatste zijn er dan meestal meerdere exemplaren in toendertijd Nederland. Wij waren niet kerkelijk en beschouwden de in twee richtingen voorbijtrekkende gelovigen als een vermakelijk schouwspel. “Kijk daar gaan de papen”, zei mijn stiefvader dan, als weer een kinderrijke stoet – onder wegstervend gebeier – voor het venster van onze twee-onder-één-kap-villa voorbijkwam.

World Council of Churches web site December 2009: "Let the bells ring, the conch shells, drums and gongs sound 350 times for climate justice! Since immemorial times in cultures across the world musical instruments like bells and drums have been used to warn people of imminent danger – but also to call people to religious service, marking important moments in worship and seeking to connect to God". The Dutch even had a special web site for ringing bells: klimaatklokkenluiden.nl

Honderden kerken luiden klokken voor klimaat”  kopt het NRC/Handelsblad van 13 december 2009 en dit bericht bracht mij het beeld van die ranke Bakernessertoren uit mijn jeugd in herinnering. Zouden de moskeeën ook meedoen was mijn eerste gedachte, met dit wereldwijd beieren voor een beter klimaat en het ceremonieel ondertekenen van matigingsbeloften van kerkeraden en gelovigen? Een wat ongemakkelijke internet-zoektocht leverde uiteindelijk een helder antwoord: ook de Islam roept op tot een beter klimaat, waarbij ik in het midden laat of dit vanaf de trans van een minaret gebeurd. De groot-moefti  van Egypte Sheikh Ali Goma onthulde zelfs een zevenjarig Moslim actieplan op een voorbereidende bijeenkomst  op de Klimaattop in Kopenhagen – afgelopen november – van de Alliance of Religions and Conservation, met tweehonderd vertegenwoordigers van negen religies. Een prestigieuse bijeenkomst in het Britse Windsor Castle geopend door Prins Philip en de Secretarias Generaal van de Verenigde Naties Ban Ki-moon. De moefti schilderde zijn gehoor een verbazingwekkend voortvarend plan, waarbij als de traditionele wetten op het gebied van voedsel weer nageleefd zouden worden, dit een terugkeer tot  organisch en lokaal voedsel  voor miljoenen mensen zou betekenen. Tien van de meest heilige steden van de Islam gaan hun energiegebruik dusdanig aanpassen in de komende vijf jaar  dat zij ook in milieuzin ‘groene steden’ genoemd kunnen worden (ik neem aan dat Dubai niet in dit plangebied opgenomen is, of is de recente beursval van dit superverkwistende toeristenparadijs een teken Gods?). Om alle misverstanden te vermijden herinnerde de moefti zijn gehoor eraan dat het beschermen van het klimaat  als zodanig tot “religieuse plicht”  van iedere rechtgeaarde moslim beschouwd dient te worden, wat naar zijn zeggen een kwart van de wereldbevolking tot voorvechters van het milieu zal maken.

ARC posted a series of photographs on Flickr from which I choose two + the official caption: "Members of the Boys' and Girls' Brigade, playing instruments and carrying banners, lead the procession of religious and secular delegates towards Windsor Castle on November 3, 2009. Faith leaders from around the world met in Windsor, UK, in November 2009, to launch more than 30 long-term practical action plans “to protect the living planet”. The Windsor Celebration, hosted by HRH The Prince Philip and attended by United Nations Secretary-General, His Excellency Mr Ban Ki-moon, marked the largest ever commitment by the faiths to environmental action. (checking the Flickr photo site to study the iconography of the conference is a real treat for students of church and state pomp; tj.).

Ook de andere kerkleiders die  aan de oecemenische milieutop deelnamen gebruiken hun traditioneel arsenaal, waarbij de christenen als van ouds hun gereedschap van schuld en boete aangrepen. De eerwaarden spraken van de noodzaak van het brengen van een “klimaatoffer” , waarbij gelovigen een document tekenen om in hun dagelijks leven meer aandacht te geven aan de gevolgen voor het milieu van hun dagelijkse handel en wandel. De driehonderddduizend handtekeningen die uiteindelijk in Kopenhagen aan de klimaatsecretaris van de Verenigde Naties overhandigd werden zijn wel een schamele oogst van de zieleherders van zoveel wereldreligies, maar het is duidelijk, het gaat niet om een formulier met een handtekening, maar om de geestesgesteldheid van de gelovigen en de daaruit volgende levenswijze.

Als ik in de berichtgeving over het ‘klokbeieren voor het klimaat’ de verwijzingen volg zoek ik tevergeefs naar enige oproep van religieuse leiders om de bevolkingsaanwas te stuiten.  De openingspagina van de officieële website van de “Alliance of Religions and Conservation” (ARC) heeft een handige zoekfunctie, maar de volgende zoektermen hebben beiden als resultaat “no matches found”: ‘birth control; ‘population control’. Gelukkig geeft het woord ‘overpopulation’ één hit onder de hoofdstuktitel “How we work with the faiths”, met de uitspraak: “Adult Female Literacy is a concern of many faiths and has been shown to be one of the most effective ways of dealing with overpopulation.” Concrete uitspraken op het gebied van individuele geboorteperking  staan laag op de agenda van de ARC. Slechts twee regionale voorbeelden zijn te vinden in  een recent ARC rapport “Many heavens, one earth – faith commitments to protect the living planet”: het vrijwillig terugdringen van bevolkingsgroei in Iran op basis van een uitspraak van Mohammed dat een man “enkel zoveel kinderen moet hebben als de aarde toestaat” en een lokaal initiatief in Cameroon van de Presbyteriaanse kerk voor gezinsplanning. De deelname van de Katholieke Kerk aan dit wereldforum zal daar niet vreemd aan zijn. In de laatste encycliek van Paus Benedictus XVI “Caritas In Veritate“, die dateert van deze zomer en als boodschap van de Paus aan de wereldklimaat conferentie gezien kan worden, staan wel roerende passages over “respect voor het leven” en de “verwerpelijkheid van gedwongen kinderbeperking en abortus” (zoals in China en India), maar het Vaticaan blijft verder steevast het gebruik van condooms en andere voorbehoedmiddelen verbieden. Ook de andere religies hebben weinig te melden over deze vrijwillige vormen van beperking van bevolkinsggroei. Is “voor het luiden van de klok de kerk uit” dan mogelijk de stilzwijgende oecemenische praktijk om het offer van ‘beperking van het nazaad’ te brengen?

Readers poll in Dutch daily NRC Handelsblad December 2009: "My climate sacrifice in 2010" with an arbitrary list of 19 sacrifices ranging from becoming a vegetarian and getting rid of one's car, to not booking that trip to New York and doing the washing at a colder temperature. The issue of limiting procreation is left aside as too much of a sacrifice in a country where there are still governmental subsidies to support human breeding. Click picture for full size view...

Bij het artikeltje over de beier-actie tijdens de klimaattop in Kopenhagen in NRC/Handelsblad staat ook een interactief schema onder de noemer “mijn klimaatoffer in 2010” en de lezer kan doorklikken naar een pagina waar meer profane vormen van offers aan het klimaat opgesomd worden. Het simpele lijstje met 19 punten is volgens de journalisten ontleend aan het boekje “Red de wereld” van Alex Shimo-Barry (changing your Co2 footprint) en het is opvallend dat – zo vlak voor de kerstdagen die sinds de algemene invoering van centrale verwarming bekend staan om “de baby-boom onder de kersboom” – met geen woord gerept wordt over het offer om dan maar dat extra kerstkind niet te maken. Hoeveel ton Co2 uitstoot zou dat niet schelen, voor een niet gemaakt Nederlands kinderbijslagkind? Zeker het tienvoudige van de opgeleverde besparing van de arme Chinese plattelandsmoeders die – na hun eerste kind – gedwongen gesteriliseerd en geaboteerd worden  en waar ook gevallen zijn van corrupte dorpspartijbonzen die afgenomen kinderen op de buitenlandse adoptiemarkt te koop aanbieden. Hieronder één van de vele documentaires die de laatste jaren over dit onderwerp gemaakt zijn, waarbij de documentaires met christelijk-evangelische en vaak ook anti-communistische betogen, niet mijn voorkeur hebben. Zeker is dat het Malthusiaanse argument dwars door alle levensovertuigingen heen pleegt te snijden, zo pleitte Clara Zetkin – voorvechtster van het socialisme en de vrouwenemancipatie een eeuw geleden – voor het zich vermeerderen van de arbeidersklasse om uiteindelijk de overmacht te krijgen, als was zij een communistische Paus. De hier getoonde documentaire is van de Amerikaans-chinese studenten Wilfred Chan and Tim Tan en heeft eeen ‘middenweg-rhetoriek’ waarbij enerzijds het succes van China’s “most dramatic reduction of birth rate world wide”  wordt belicht, maar ook aandacht gegeven wordt aan de persoonlijke drama’s en de onvoorzienen ‘gender-discrimination’ van de ‘één kind politiek’: “such a simple approach to the population can never work.”

Vodpod videos no longer available.

Terug van het huidige China met niet alleen gedwongen sterilisatie en abortus, maar ook zeer hoge geldboetes voor overtreders van het één-kind programma naar het evenzeer overbevolkte Nederland met haar kinderbijslag…

A combined trade union and Christian political party initiative to leave the sunday in peace (zondagsrust in Dutch) "Shops leave the sunday in peace/let it rest". The Christen Unie ( one of the parties in the actual Dutch government have a claim that their initiative to put an end to the over-commercialization of the day of the Lord

Recent combined action of trade unionists both social-democrats and christian, to stop the ever expanding sunday shopping craze in big city centers in the Netherlands. The ChristenUnie is one of the three political parties that forms the actual Dutch coalition government and one of their policy spearpoints is the pushing back of consumerist sunday shopping practice. "Shops leave the sunday in peace/let it is rest" is the slogan on the trade union posters. Reactions to this initiative are mixed. Some see it as hardline re-christianization, others recognize the ecological aspect. I have seen no direct link made between the climate policy and the sunday rest actions, though it would certainly make a big difference. Is it religious fundamentalist that in the end will point the way to a green future?

De klokken van de katholieke Mozes en Aaron-kerk bij mij aan het Amsterdamse Waterlooplein hebben vandaag niet – zoals aangekondigd – geluid. Of dat toeval is weet ik niet te zeggen. Sinds decennia is er geen sprake meer van een practiserende katholieke kerkgemeenschap in de binnenstad en of de klokken electrisch geluid kunnen worden is mij onbekend. Wel vormden zich in de loop van de ochtend de gebruikelijke files van de Amsterdamse koopzondag, waarbij de zich vervelende provinciemensen geen zondagwandeling in hun buurt gaan maken maar zich per auto naar de hoofdstedelijke koopkathedralen van Vroom en Dreesman tot de Bijenkorf en al wat daar tussenligt spoeden. Een oproep om kooplust op zondag te bedwingen en de heilige koe die dag op stal te laten zou toch een zinvolle daad van de kerkleiders hebben kunnen zijn, maar het is enkel de partij van de ChristenUnie en de vakbonden die zich hiervoor sterk weten te maken. Eens in de zoveel jaar hebben wij één enkel autoloze zondag in bepaalde delen van de stad en ook daartegen weert zich de koop- en autolobby hevig. De vraag is vooral of het wel een offer is dat we moeten brengen om zoiets als de koopzondagen op te geven en niet meer een moment van bevrijding van productie- en consumptiedwang.

The tower of the Haarlem Bakenesser church came originally from another church in town the Gote Kerk (the Big Church), it was swapped because the Big Church construction was not strong enough to carry the tower. In my imagination the minaret like Bakeneseer church tower travels all the way to Medina and vice versa the Masjid Nabawi minaret comes to Haarlem linking the two faiths and cities in a most material and yet also spiritual way. Click picture for full size view...

Wie eventjes buiten de gebruikelijke kooproutes door de stad gaat, loopt nog steeds langs redelijk stille zondagmiddag-grachten. Minaretten zijn er – voorzover ik weet – nog niet in de Amsterdamse binnenstad, maar die zouden er met hun rankheid niet misstaan. Er zijn ook meerdere oudere voorbeelden van bouwwerken met een orientalistische inslag in Amsterdam te vinden als praktisch voorbeeeld van inpassing en verweving van bouwstijlen. De oproep tot gebed vanaf een minaret, zeker als die niet electrisch versterkt weergeven wordt, kan heel mooi zijn. De verstrooide klanken van de  vele carillols in de binnenstad zijn tot het cultuur- en geluidslandschap van deze stad gaan behoren, de verklankte thema’s gaan heden ten dage van religieus tot werelds en weinigen voelen er nog de kerke-dwang in die er uiteindelijk aan ten grondslag lag.

De World Council of Churches deed mee aan de oproep voor het Klimaat-Alarm van afgelopen zondag en richtte daarvoor een webpagina in, daarbij vrijwel het hele omroeparsenaal van priesters opsommend: “Let the bells ring, the conch shells, drums and gongs sound 350 times for climate justice! (…) Time to listen to the drumbeat of creation // Time to act for climate justice // Time to listen, to wait and to hope for the birth of Christ.”  Bij die laatste zinssnede wordt ik ideologisch weer klaarwakker en begrijp dat het ook het ecologisch evenwicht van  de oecemene en de alliantie van kerkgenootschappen nog nog ver uit balans is, iets dat overigens evenveel voor- als nadelen heeft, want een al te eendrachtig optreden van kerkvaders zou de basis van even zovele kerkstaten kunnen zijn en dan zijn we – democratisch gesproken – weer terug bij af. Ik mis in het priester instrumentarium van de World Council of Churches vooral nog de zang vanaf de minaret en denk tegelijkertijd aan een concert uit 1994 gecomponeerd door Peter Schat voor carillons en kerkklokken met exact dezelfde titel: ALARM: “een reactie op de toenemende etnische spanningen in de wereld en de daaruit voortvloeiende oorlogsdreiging.” Het is slechts een enkele maal uitgevoerd en de nog grootsere plannen van de in 2003 overleden componist voor een wereldoncert op alle beiaards van de wereld bleef in een conceptfase steken en behoort tot  zijn Unbegonnene Werken. Gelukkig is er een mooie geluidsopname van het Alarm-concert en terwijl ik er nogmaals naar luister ben ik weer een jongetje en stel ik mij een woud van kerktorens, minaretten en tempels voor met daverende kerkklokken, klingelende bellen, dreunende gongslagen en verstrooide zangstemmen … duizend-en-méér-dagen voor een beter klimaat!

Peter Schat – Complete Works: Alarm, for carillon and church bells; een fragment van dit werk is on-line beschikbaar via de website van de Stichting Donemus voor moderne muziek. Klik op de cover van de CDbox met complete werken om ernaar te luisteren.

The grave of Jean-Paul Sartre and Simone de Beauvoir at the Cimetière du Montparnasse Paris where those who accepted the Nobel Peace Prize pay homage to the ones who were so noble to refuse... and are known to enjoy their clear conscience on sunny days, sitting on their bench of honor. As Afghanistan is a breeding ground for war, several more Nobel Peace Prize winners may be produced by it in the future... it will only end with an Afghan as a Nobel Peace Prize candidate who will gladly decline the honor to surmount any local rivalry and finally make actual peace... Click picture for full size view.

Tableau picture sources that received a new context and have all painterly be modified (from left to right):.
Flickr: “Like Jean and Beaver?”; a picture posted by “weenie wahine” on August 5, 2009.

Enhanced look-alikes Sartre and Beauvoir merged together from diverse internet sources.

The White House’s photostream: “President Barack Obama meets with Mikhail Gorbachev, former leader of the Soviet Union, in Gostinny Dvor, Russia, Tuesday, July 7, 2009.

Photograph published in LIFE magazine 1969: Le, Duc Tho Interview By Acoca In Choisy-Le-Roi.

Lituanus Quaterly Journal of Arts and Sciences: Photograph by the Lithuanian photographer Jonas Dovydenas Afghanistan pictures “Young Freedom Fighter, 1985”.

The Commercial Appeal website on Veterans Day 2009: “President Barack Obama walks through grave markers in during a unannounced visit to Section 60 at Arlington National Cemetery in Arlington, Va.,Wednesday, Nov. 11, 2009.”

The American Academy in Berlin: “The 2009 Henry A. Kissinger Prize was awarded on May 14, 2009 to former German President Richard von Weizäcker. The honor recognizes an internationally renowned American or European for his or her outstanding contributions to the transatlantic relationship. The annual prize was founded upon Dr. Kissinger’s principles and initiatives for a stronger transatlantic relationship during and following the Cold War. The 2007 and 2008 prizes were awarded to former German Chancellor Helmut Schmidt and former US President George H. W. Bush, respectively.”

Het democratisch systeem van Nederland is merendeels gegrondvest op burgers die door middel van verkiezingen dat wat “hun macht” genoemd wordt afstaan aan volksvertegenwoordigers van allerlei aard. Dat mandaat, dat afstaan van macht, duurt voor de meeste gedelegeerde machtstructuren om en nabij anderhalf duizend dagen, pas daarna kan een burger weer blijk geven van instemming of afkeuring met wat er in de tijd van zijn/haar verstoken zijn van macht, gebeurd is. Gemiddeld leven burgers zo’n 70 en nog wat jaar en er is vaak een leeftijsgrens waarna men stemgerechtigd wordt, wat neerkomt op zo’n 15 x per leven de kans krijgen om je invloed uit te oefenen voor het kiezen van het landelijk bestuur. Nu zijn er verschillende soorten verkiezingen: Europees, landelijk, provinciaal, gemeentelijk en dan nog wat vaak onduidelijke oproepen om je stem uit te brengen op deelraden, waterschappen en andere vaak tijdelijke initiatieven, die met hetzelfde gemak weer door de overheid zelf afgeschaft worden. Dus laten we het houden op 4 x 15 (even verontacht laten dat de frequentie van Europese verkiezingen wat lager zijn), dat is dan 60 x in je leven heel eventjes macht krijgen om die direct daarna weer te moeten delegeren.

Kiesrecht foto omstreeks 1930 en een affiche voor Algemeen Kiesrecht voor mannen en voor vrouwen van voor 1917, met de toenmalige minister Samuel Van Houten met zijn beperkt kiesrecht voor mannen als een ouderwetse Batavier.

Hoe gestuurd en gemanipuleerd die momenten van meningspeiling, van delegatie van macht, van verkiezingen zijn, wil ik hier even buiten beschouwing laten, omdat het mij er om gaat hier in grote lijnen de oorzaak van regelmatige frustraties over het functioneren van ons democratisch systeem te vinden, die zich met enige regelmaat  uit in verzetsdaden van burgers tegen het wettig gezag. Het zijn vertegenwoordigers van dit gezag of goederen die aan hen toebehoren, die door boze burgers dikwijls als doelwit uitgekozen worden. In de berichtgeving hierover wordt meer gesproken over de uitgeoefende agressie en geweld, dan over  datgene wat ertoe geleid heeft. Zo ook in een korte oproep tot debat  van de discussie-blog over democratie  in NRC/Handelsblad van  Steven de Jong – waar ik hierbij met gepaste traagheid op reageer. Die discussieoproep gaat over bedreiging van uitvoerende ambtenaren en politieke bestuurders, waarbij meer dan de helft van de gemeentelijke bestuurders in Nederland aangegeven zouden hebben weleens met agressie of geweld geconfronteerd geweest te zijn. Hoe deze cijfers verkregen zijn blijft zeer in het vage, reden voor mij om – als ‘hinkende bode’ – nog wat treuzelend achter te blijven op het publiciteitsslagveld…

Toch is er reden tot zorg, zo blijkt uit onderzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken (BZK). Intimidatie, bedreigingen of fysiek geweld: 69 procent van de burgemeesters en wethouders en 49 procent van de raadsleden zou daar in 2008 mee geconfronteerd zijn. Wildwestsituatie Minister Ter Horst lichtte de cijfers toe op het jaarcongres van het Nederlands Genootschap van Burgemeesters (NGB) in Wassenaar. “Een recent voorbeeld is de wildwestsituatie in Weert”, zei ze. In september waren daar wethouders het doelwit. Een auto werd in brand gestoken, ruiten sneuvelden en er zou zelfs op een huis van een wethouder geschoten zijn. Klik bovenstaand bericht voor een link naar de hele oproep tot reactie.

Wie de eerdere brief van minister Guusje ter Horst aan de Tweede Kamer van 10 november 2008 over “Aanvullende maatregelen Veilige Publieke Taak” en het daarbij behorende rapport “Het Verhaal bij de daad voegen” van augustus 2008 er nog eens op naleest zal zich meer verwonderen over wat er  niet, dan wat er wel in staat. Het is overduidelijk dat de pleger van agressie – zoals wij die uit het ons dagelijkse geschilderde nieuws kennen – een naarling en een engerd is, die hard aangepakt moet worden. “Lik op stuk” is in het huidige politieke jargon een frequent gebruikte beleidscode. Het in ogenschouw willen nemen van de achtergronden van een agressieve daad wordt gezien als een verwerpelijk overblijfsel van ‘oude politiek’. De dualiteit van iedere sociale interactie wordt domweg ontkent, ééndimensionaal denken en handelen, dat is wat ‘deze tijd’ vraagt! Het impliciet uitgangspunt in deze beleidsnoties van het Ministerie van Binnenlandse Zaken is dat de “publieke taken” allen volstrekt legitiem zijn, dat zij allen via een feilloos democratisch besluitvormingssysteem tot stand gekomen zijn, dat degenen wier belang niet gediend maar geschaad is daar in zullen moeten leren berusten, waaruit dan volgt dat een ieder die zich tegen de uitvoering van zulke taken durft te verzetten een onmaatschappelijk element is dat harde aangepak verdient. De minster van Binnenlandse Zaken formuleert het zo:

“De dadergerichte aanpak van het programma kenmerkt zich door dit uitgangspunt ‘agressie mag niet lonen’. Immers als agressie loont, faalt de publieke taak. Als de dader met zijn gedrag het (beoogde) effect bereikt en ermee wegkomt, vormt het een bedreiging voor de uitoefening van de publieke taak en het functioneren van de rechtsstaat.”

Dat klinkt voor velen overtuigend, maar ik probeer toch meer dimensionaal te denken en vraag mij af  wat dan de steeds weer genoemde ‘agressie’ is, hoe die gemeten wordt en door wie. In de meeste beleidsstukken staan meestal twee woorden dicht bij elkaar: eerst ‘agressie’ en dan ‘geweld’. Vreemd genoeg vind ik in geen van deze recente beleidsstukken enige definitie of omschrijving van wat deze begrippen inhouden.

Contactpunt voor burger en overheid, voorbeeld nieuwe stadhuis van Den Haag. Foto gevonden op Flickr, gemaakt door Roel1943; klik foto voor link naar zijn Flickr pagina.

Ik heb er het 67 pagina’s tellende rapport “Het verhaal bij de daad voegen” van het Arnhemse bureau Q-Consult (een adviesbureau dat helpt met “visie vast te stellen, strategie te ontwikkelen, processen te beheersen en kwaliteit te managen”), opgesteld in opdracht  van het ministerie, op nagelezen, maar definities van de gebruikte begrippen ontbreken. De zorgvuldige lezer zoekt tevergeefs hoe de Q-Consult onderzoekers nu ‘agressie’ en ‘geweld’ van elkaar onderscheiden. Een ieder weet dat beide begrippen zeer relatief zijn – al was het maar uit de eigen kindertijd – dat het een verstandige  derde behoeft om te wegen of die ‘por’ nu gemeen of spelenderwijs was, of dat ‘kapotmaken’ nu een dierbaar bezit of bezitterigheid betrof. Van weging van tegenover elkaar staande belangen is in het Q-Consult geen sprake. Uitgangspunt is dat dader en daad bekend zijn en het er enkel om gaat hoe de dader zo effectief mogelijk te straffen. Naar goed Hollands gebruik is dat ‘in de portemonnee’. Dit is het hoofdonderwerp van het in opdracht van de minister van Binnenlandse Zaken opgestelde rapport, hoofdstukken en paragrafen staan er bol van: “verhaalbare schadeposten werkgevers en werknemers”; “incassotraject”; “letselschade en incassomarkt”; “Centraal Justitieel Incassobureau”; “beslaglegging op bezittingen van de dader”; “dagvaardiging van de schuldenaar”; “beslag op loon”; “conservatoir beslag”. Een afschrikwekkend beeld  vol hel en verdoemenis wordt ons geschilderd, met de deurwaarder als wrekende engel. Toch daagt ergens – zij het onbedoeld – iets van een defintie, de oorsprong van dit alles. In hoofdstuk 5 waar de “Knelpunten” belicht worden, staat onder punt 5.2 op pagina 24, het woord “kale kippen”; beter de onderzoekers hier voluit te citeren:

“Eén van de meest gehoorde opmerkingen gedurende deze verkenning is: “van kale kippen kun je niet plukken”. Iedere professional die te maken heeft met het verhaal van schade op daders van agressie en geweld weet dat hij te maken heeft met een moeilijke doelgroep en dat een verhaalstraject moeizaam kan verlopen. Niet zelden zijn de daders minder draagkrachtig, door geringe inkomsten en/of een schuldensituatie.”

Alhoewel het rapport wel aangeeft dat daders van agressie en geweld tegen overheidsdienaaars en -goederen niet noodzakelijkerwijs tot de economische onderlaag van de maatschappij behoren, blijft – bij lezing van het rapport – het beeld dat de doelgroep van het minsiterieel ‘lik op stukbeleid’, de zich verzettende onderklasse in de Nederlandse samenleving is:

“Geïnterviewden van de Politie gaven aan dat ongeveer 80 tot 90% van de daders van agressie en geweld tegen politiemensen uit een ongunstig sociaal milieu komt en een zeer laag inkomen heeft. Veelal is er bovendien sprake van een ernstige schuldensituatie. Wanneer de daders uitkeringsgerechtigd zijn, is het meestal niet toegestaan om beslag te leggen op (een deel van) de uitkering, omdat de dader dan onder het bestaansminimum geraakt.(…) Een incassotraject betekent in deze situaties een flinke financiële investering. Die investering weegt in veel gevallen niet op tegen de (eventuele) geringe schadevergoeding. In de praktijk blijkt dit knelpunt zo zwaarwegend te zijn, dat er veelal niet tot verhaal van de schade op de dader wordt overgegaan, aldus geïnterviewden.”

Wat wordt hier nu beschreven? Waar faalt “de publieke taak”?  Wat is nu “een ongunstig sociaal milieu”? Zou het niet zo kunnen zijn dat als mijn en dijn anders verdeeld zouden zijn of worden, als het tot de ‘publieke taak’ zou behoren om economische en sociale verschillende in de samenleving te verkleinen in plaats van te vergroten, kortom er meer egalitair beleid gevoerd zou worden, dat agressie en geweld, intimidatie en bedreiging, zouden afnemen? Wie bedenkt er een ‘democratische keten’ als spiegelbeeld van de hieronder geciteerde “strafrechtelijke keten” uit het rapport voor Minister Guusje Ter Horst? Als er dan sprake is van het aanpakken, het bestrijdem en het terugdringen van het plegen van “een onrechtmatige daad”, is het dan niet evenzeer nodig om ook de de “rechtmatige daad”, de rechtmatigheid van genomen beslissingen, de bestuurspraktijk van ons democratisch bestel, in ogenschouw te nemen?

“Het vorderen van schadevergoeding Aan de basis van een vordering tot schadevergoeding ligt een onrechtmatige daad. Een benadeelde partij kan zowel via civielrechtelijke voeging in het strafproces tegen de dader als via een civiele bodemprocedure schade verhalen. Figuur 1 geeft schematisch weer hoe de schadevergoeding in de strafrechtelijke keten verloopt. Klik schema voor een beter leesbare grotere versie…

Het democratisch systeem van Nederland is een parlementaire democratie, maar gelukkig is er meer dan dat, meer dan het zestig keer per leven je mening kunnen uiten. Er is een hele wirwar van ingangen, kanalen, lijnen, teugels, lobbies, opinievormers en peilers, adviesorganen, pressiegroepen, stichtingen, verenigingen, instituties, centrales, bonden, actiecomités, noem het maar op. In een oneindig aantal voortdurend wisselende combinaties werken deze elementen en verbanden in op besluitvorming en bestuur van Nederland. Het is dus niet zo dat het land enkel geregeerd wordt via een wettig verkozen volksvertegenwoordiging en – voor hen die het willen geloven – via van God gegeven taken uitgevoerd door het Huis van Oranje (*). De samenleving is vele malen meer complex. Samenleving dient ook letterlijk gezien te worden als “samen leven” en hoeveel regels en wetten er ook zijn, het meeste gebeurd door individueel beleefde instemming of aanvaarding – hoe mokkend dat ‘aanvaarden’ ook moge zijn. Een paar eeuwen terug omschreef de Franse denker Étienne de la Boétie deze toestand als “vrijwillige slavernij” en hij gaf als één van de redenen van dit aanvaarden op, dat de mens geneigd is zich het liefst met zijn eigen directe leven en belangen te bemoeien en het besturen daarom graag aan anderen overlaat. Voortdurende algemene deelname aan het regelen van de maatschappij, heel het leven in zelfbeheer op alle niveaus, is dan ook niet meer dan een droommodel, wat niet wil zeggen dat er herhaaldelijk spanningsmomenten in de geschiedenis zijn geweest waar een begeesterde algemene deelname aan het bestieren van de samenleving ontstond. Dat vindt zowel op micro als macro niveau plaats en hoeft niet altijd als “revolutie” door geschiedschrijving en in historische canons zichtbaar gemaakt te zijn. Wij leven samen door het voordurend vinden en aanpassen van vormen van overeenstemming. Wij kunnen on bestel “vrij” noemen in de mate waarin dat soort overeenstemming – hoe minimaal ook in veel gevallen – dagelijks geleefd wordt. Dat is de echte basis van onze democratie. Het ceremonieel delegeren van onze macht middels een beperkt aantal verkiezingen is niet meer dan het bezweringsceremonieel dat die dagelijkse feitelijkheid bevestigd. Zouden wij enkel uit angst voor bestraffing ons leven inrichten, zouden wij ons voortdurend alle verbodsregels in gedachte moeten roepen om niet in gevang of erger te belanden, dan zou het woord “vrij” niet langer voor onze samenleving van toepassing zijn.

Er zijn meerdere vertalingen in het Nederlands van de “Discours de la servitude volontaire” van Étienne de la Boétie (1530-1563) ik citeer hier uit mijn boekenkast de in 1933 uitgegeven versie van Hillegonda De Ligt met een inleiding van haar man de vredesactivist en socialist Bart de Ligt over “hij die u overheerscht”: “het eenige, wat hij mé´r heeft dan gij allen is het voorrecht dat gijzelf hem schenkt, om u te niet te doen. Vanwaar zou hij zoveel oogen krijgen, om u te bespieden, als gij ze hem niet gaaft? Hoe zou hij u met zoveel handen slaan, als hij die niet van u kreeg? Vanwaar heeft hij de voeten om uw steden te vetreden, dan van u? Hoe anders heeft hij over u één greintje macht, dan door uzelf?” deze tirade gaat nog zinnen lang door; in deze voetnoot (**) staan links naar een aantal on-line edities van dit klassieke werk. Het exemplaar aan de rechterkant is in een moderne ver/hertaling van Ewald Vanvugt uit 1980.

De geconstateerde vrijwillige aanvaarding van hoe met elkaar om te gaan, aanvaarding van gedragregels die op de een of andere wijze stroken, of niet al te veel afwijken van ons persoonlijk rechtsgevoel, kan niet altijd werkzaam zijn. Voor ieder van ons kunnen er momenten voorkomen dat er spanning ontstaat tussen eigen waarden en dat wat als ‘dwang van buiten’, of ‘misstanden’, ervaren wordt. Zulk een situatie kan dan aanleiding vormen voor een veranderd ‘normbesef’. Dit kan – het hoeft niet, want wie weet de diepte van het onuitgesproken ongenoegen te peilen – leiden tot zulk een onbehagen dat ‘directe actie’ ondernomen wordt. Directe actie neemt in veel gevallen een symbolische vorm aan, bespotting, ludieke actie, demonstratie, stipheidsactie, symbolische bezetting en kan dan, in in gradueel nauwelijks van elkaar te onderscheiden stadia, meer ingrijpende vormen aannemen: blokkade, staking, bezetting…met vlak over de horizon het woord ‘revolutie’. De meeste vormen van dit soort directe actie zijn min of meer legaal te noemen, alhoewel er een trend is om dat wat door velen als verworven uitings- en actievrijheid, als legitieme ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ gezien wordt, in te perken. Het aantal aangespannen gerechtelijke procedures tegen in wezen volstrekte legale vakbondsacties neemt toe, de nu voorgestelde anti-kraakwet brengt dat wat in het civielrecht zat naar het strafrecht, de woningzoekende en -vindende kraker dreigt (na eeuwen gedogen) tot misdadiger gemaak te wordent. Terroristenwaan legt de grenzen van wat satire en bespotting was mijlenver terug, gekalkte leuzen worden tot serieuze doodsbedreiging verklaard. Dat wat, in het geval van simpele bedreigingen, bij hoge uitzondering waar bleek te zijn, wordt tot algemeen geldend verheven en vormt de basis van het potsierlijk ceremomieel van weer een nieuwe electronische registratie, weer een aanscherping van controle, nog weer een incidenteel wetje, alsof de potentieele bedrijvers van onwelgewillige of vijandelijke handelingen daardoor ooit gestuit zouden kunnen worden. Had de door de gemeente Almelo gemaltraiteerde Turkse eigenaar van een restaurant eerst het wetboek van strafrecht erop nageslagen voordat hij door wanhoop gedreven tot gijzelaar van een democratisch gekozen stadsbestuurder werd? Zo volstrekt uitzonderlijk is Almelo niet, zulk soort situaties komen in veel gemeenten voor en kennelijk weten slachtoffers van overheidsbeleid zich in de meeste gevallen te beheersen. Zijn er dan, na een reeks van onthullende publicaties en anlayzes van dit persoonlijke drama (Zembla 23 november 2008), publiekelijk zichtbare maatregelen genomen vanuit de centrale overheid om duidelijk te maken dat het niet zo kan zijn dat een kwestie van vergunningen voor een bar en restaurant, dusdanig slecht behandeld wordt dat er een dergelijke wanhopige daad uit voortkomt? (Ik meen daar geen strijdvaaardige minister van BInnelandse Zaken gehoord te hebben). Wat te denken van het stoere ‘lik op stuk’ beleid dat stadsbestuurders keer op keer aankondigen om het gedrag in de openbare ruimte onder controle te krijgen? Is het ongewenste hufterig gedrag vaak niet het resultaat van een jarenlang lokaal beleid, van overmatig ondersteunen van commercieel vertier? Zijn niet de Rotterdamse bestuurders met hun oorverdovende massa manifestaties van decennia mede aanstichters van een- in een drama eindigend – op een gratis maar toch op commercie gericht strandfeest bij Hoek van Holland? Weet het Genootschap van Burgermeester dan niet de hand in eigen boezem te steken? Kom op burgervaders en moeders verwerf eerst enig inzicht in de verhouding tussen oorzaak en gevolg, voordat u strafverzwaring gaat eisen.

“Een bokje, een bokje, dat mijn vader kocht voor twee zoez” zo begint het kinderrijmpje dat het bekendst is door de Joodse paas-traditie, internationaal bekend als “(C)Had Gadya” en de kringloop van geweld die in dit kinderlied beschreven wordt  kwam mij voor de geest bij het lezen over weer nieuwe en extra strafmaatregelen: “Toen kwam er een stok, en die sloeg de hond dood, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (…) een bokje, een bokje. // Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.”  Zie noot (***) voor links naar de gebruikte bronnen. Klik plaatje om het op de originele maat te zien.

Het heeft geen enkel nut weer een stok toe te voegen aan het bestaande overvolle arsenaal van stokken om “de hond”, “de burger” – die wij menen te kennen en menen te moeten bestraffen – te slaan. Wie of wat is dan die hond die geslagen moet worden? Met het quantificeren van incidenten – zonder dat het oorzakelijk verband ertussen op enige wijze aangetoond is- zoals nu door onze minister van Binnenlandse Zaken – zal die hond niet gevonden worden. Het hoog van de toren en nationaal afkondigen van harde maatregelen, daar waar het vaak om specifiek lokale incidenten gaat is nutteloos. Lokale bestuurders, lokale bevolking, lokale media moeten gestimuleerd worden om voor zichzelf te achterhalen waar en waarom het mis ging. Waarheidsvinding op plaatselijk niveau in plaats van wapengekletter uit Den Haag. Goed gedrag zal niet afgedwongen worden door hogere strafmaten voor hen die verordeningen of beslissingen van een overheid – die arrogant haar eigen legitimiteit prijst- niet wensen te aanvaarden. Het ‘algemene rechtsgevoel’ staat nergens opgeschreven, toch is het één van de peilers van onze samenleving. De noodzakelijke innige band tussen ongeschreven rechtsgevoel en wet- en regelgeving dient beter begrepen te worden. De legitimiteit van de macht die zich beroept op de hierboven kort beschreven principes van vertegenwoordiging, is betrekkelijk. Ook slaven moeten in enige mate gewillig zijn om ze tot arbeid, tot deelneming, aan te zetten. Een grotere zorgvuldigheid bij besluitvorming is geboden. Belangenafweging dient verder te gaan dan de meerderheid plus één. Een streven naar consensus en het ontwikkelen van nieuwe meer flexibele bezwaar- en beroepsmogelijkheden zou het aantal bedreigingen tegen ambtenaren en bestuurders als gevolg van bestuurlijke maatregelen meer ten goede komen, dan de nu voorgestelde zwaardere strafeisen voor boze en radeloze burgers.

Tot slot een leerliedje voor Guusje Ter Horst: “Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok om de burger mee te slaan.” Deze twee plaatjes komen uit een Chad Gaya liedprent; klik plaatje voor een link naar het origineel. 

====

(*) (in het 25 jaar regeringsjubileum interview van Dorien Pessers met de koningint spreekt Beatrix over een van godgegeven taak, een roeping; ook in de Nederlandse grondwet ziet de constitutionele monarchie al;s van god gegeven; zie een aardig betoog van Bob Elbracht “De metafysica van het Koningschap” in de Hofleverancier, jaargang 7 nummer 1.
(**) Étienne de La Boétie “Vertoog over de vrijwillige slavernij” vertaal door Charlotte Bauwens in PDF formaat op de website van dmocratie.nu
(***) De prent komt uit de collectie van Yale University (New Judaica in the Arts of the Book Collection) “Passover Haggadah” – Calligraphy and Illustrations by Asher Kalderon; Tel Aviv, 2006; Limited Edition of 396.
– Voor het eerste deel van de tekst zie noot 3.
– De moderne (geduidde) lieversie is te vinden op een PDF met liedteksten (Sacred Place een meerkorenproject… gent) en is een bewerking van Joeri Cornille, op pagina 15. Opgelet… de PDF link is een directe download, kijk dus via de down;load manager’ van uw web browser waar die file gebleven is, als deze niet vanzelf opent.

(***) Op een web-document met een handleiding voor een ‘sedermaaltijd’ staat de volgende moderne interpretatie van de (C)Had Gadya:

Een bokje, een bokje…     (joods rijmpje tijdens de Seder)

(oudste kind)

Een bokje, een bokje, dat mijn vader kocht voor twee zoez, (alle kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam er een kat, en die vrat het bokje op, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (alle kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam een hond, en die beet de kat dood, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (kinderen:) een bokje, een bokje.

Toen kwam er een stok, en die sloeg de hond dood, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, (…) een bokje, een bokje.

Toen kwam er vuur, en dat verbrandde de stok, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam er water, en dat doofde het vuur, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam er een stier, en die dronk het water op, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam de slachter, en die slachtte de stier, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Toen kwam de doodsengel, en die doodde de slachter, die de stier geslacht had, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

Daarop kwam de Heilige, gezegend is Hij, en doodde de doodsengel, die de slachter gedood had, die de stier geslacht had, die het water had opgedronken, dat het vuur gedoofd had, dat stok verbrand had, die de hond had doodgeslagen, die de kat had doodgebeten, die het bokje had opgevreten, het bokje, dat mijn vader gekocht had voor twee zoez, een bokje, een bokje.

In mainstream news papers and television the decade-commemoration-machinery for The Fall Of  The Berlin Wall in November 1989 is running at full speed now. So this is the right moment to recall the ‘against the current’  history of those days – just before from 1985 till summer 1989 – when mainstream media and commentators had no clue yet, of the sudden change in the political configuration of Europe, that would have its now official apotheose at last in November 1989. It was citizen dissidence that made not only the Berlin Wall fall, but also leveled the walls of nine state communist buildings (though, failing to dig out the deeper authoritarian fundaments). Thirty years of  heavy Cold War propaganda bombardment of party-regime edifices in the eastern parts of Europe did not accomplish, what in the end could only be done by the inhabitants, the citizens,  themselves. Some did it by writing and self publishing, others by distributing and reading, playing, dancing and singing, thus exposing the internal contradictions of systems reigning in the name and interest of all people, while excluding most of them from participation. The counter-culture movements in Eastern Europe have been instrumental in hastening the erosion process of state-socialism, this to such an extent that the walls of  these bureaucratic paradises crumbled at the sound of these ‘horns of Jericho’. It was in Hungary and Czechoslovakia that the first fissures appeared, and soon it were the East Germans, hopping trains, buses and their Trabants to hurriedly climb the fences of embassies in Prague, or to simply do a country hike and walk out across the Hungarian Austrian border where – for a short while – barbed wire was cut and watch towers were unmanned. DDR citizens not tearing down walls but “voting with their feet.”

TheWallOfBerlinAndJericho
Earlier in 1989 the iron curtain – however rusty – was still in place, the great divide between Western and Eastern Europe. Block-thinking was predominant: First World (capitalist), Second World (socialist) and Third World (poor and revolting). A long curving line from the Baltic Sea to the Mediterranean split Europe, separated it physical in two opposing political systems. Europe was a plural word at that time. The geographical Europe as could be found in atlases and maps reaching till the Urals, and two socio-political Europes: Western Europe and Eastern Europe. Culturally speaking, that what was East of that fenced line was considered by the Westsiders NOT even part of their idea of Europe (something like the actual perception of Turkey as something that should not be part of the EEC). In the end all this bickering over meaning of pseudo geographic entities has long be understood by the United Nations personnel  as can be read in a report of the UN commission on toponymic issues that had to make an assessment for “A Subdivision of Europe into Larger Regions by Cultural Criteria” and concluded: “every assessment of spatial identities is essentially a social and cultural construct.” The report – using shady diplomatic language – comes up with the conclusion that the notion of “East Europe” based on the Russian Empire from the 16th to the 20th century and the Soviet period from 1917 to 1992 and its sphere of influence is over now and the traditional idea of “Central Europe” can once more be established. I can not find the promised maps of this commission and when one does only a quick check anybody can see that more than one mapping of the idea of Central Europe exists.

CentralEuropeVisions

Four of more possible visions of Central Europe: 1- the mid 20th century German idea of "Mitteleuropa"; 2- Central Europe map first shown in the Wikipedia page on this subject; 3- Central Europe as seen by some Croatian source; 4- idem recent Czech view of Central Europe. As always views of the world, be it macro or micro are centric. I did learn that already as a boy in primary school when my teacher explained that for the Danes our (Dutch) "North Sea" was the "West Sea." Click images for full size view and - for most browsers - click once more to enlarge and use bottom scroll bar to move along.

It is hard to imagine now, but it needs to be recalled how deeply entrenched the divide was then, on all levels. There had been popular risings in Eastern Europe, starting in East-Berlin in 1953 and ending in Gdansk in 1980, with the Hungarian Revolt in 1956 and Czech Spring of 1968 as moments where the iron curtain was torn aside a bit, but soon after repaired by Soviet and Warsaw Pact occupying forces with their tanks. There was no end in view of  the ‘entente’ between the power blocks that kept each other in a forced embrace of mutual deterrence, based on their nuclear weapon arsenals. This military vision also translated into the cultural realm with the  monolithic view of the Eastern European block as one total oppressive political unit with a only a few courageous dissidents, martyrs for the cause of  a Western type of  “freedom”, for the rest just masses of indoctrinated communist obeyers

ColWarEuropeMaps

Typical Cold War cartographic demagogy: left the 'red danger' from a cover of a Dutch translation of a West German book published in 1958: "Peninsula Europe"; right a neo Mongol view from 1952 published in Time magazine maps, by cartographer Robert M. Chapin.

Those who looked beyond this Cold War imago knew that the rule and control in each of the countries – messed together in the notion of ‘Eastern Europe’ – had its own particularities, its own time line of  periods of openness and repression. Those who were knowledgeable  had observed that – in each country in a different way and at different moments  – in certain official recognized cultural areas some forms of  less restricted activities and expressions were possible, like jazz festivals, cinema and theatre experiments, international scientific meetings, certain publishing activities, and cultural centers managed by youth associations or students. Those from “the West” who went through the curtain and made the effort to go beyond the controlled itineraries could also discover  a whole network that could rightly be labeled  a ‘cultural underground’, or as it was called  in Czech society of that time, not ‘underground’ or ‘counter culture’ like in “the West”, but ‘paralelní kultura’ (parallel culture), also sometimes named ‘zweiten Kultur’ (second culture) like in the DDR.

CSDdiaoxdBerlinUmweltbl

Print room of the group around the Umwelt Bibliothek (Environmental Library)in the cellar of the Zionskirche in East Berlin October 1989, they had a duplicating machine from the church and here the magazine which was a strong rallying point for the young DDR opposition was produced. The print room was a total mess in those days right before the fall of the wall. Everybody who came in was asked to assemble their own copy of the magazine of which the pages were spread out over several chairs. There was always lots of fun with some of the obvious Stasi agents who had to join in with the assembling exercise.

Self publishing or ‘samizdat’ was one of the main cultural activities, ranging from the most primitive carbon paper duplicated manuscripts hammered  out of ancient typewriters in Czechoslovakia and the Soviet Union (with a maximum of ten hardly readable copies), to the silk screened leaflets of the Polish Solidarność  trade union and the Hungarian groups like ‘Inconnu’ and Demokrater’…. Only at the end of the eighties in some towns (Prague, Budapest) people managed to get limited access to (state controlled) photocopying facilities; the underground cultural magazine “Revolver Revue” from Prague is an example of this. The duplicating machine (often called Roneo, or stencil-machine) which used to be the standard self-publishing machine in “the West”,  was mostly an off-limit device in Eastern European countries, so the same stencil-principle was used in a more primitive way by pressing ink onto paper with a fill bar of rubber fitted in a wooden handle through a fine textile fabric stretched in a frame, onto which photographically, or by hand painting, texts and images were transferred (silk screening technique, often referred to as ‘Polish printing’). In the Soviet Union pop and rock music fans had their own inventive ways for self publishing by making a single copy lay-out of their magazine and photographing it, next making duplicates of the negatives and sending them around to friends and acquaintances all over the Soviet Union, where many had access to the facilities of local photo-clubs. So happily the negatives with the Russian music fanzines were printed over and over again, thus gaining a huge readership.

CSDdiahin1986JenoDemokrater01

Budapest winter 1986, Jennö Nagy holds a silscren frame of the cover of his handprinted magazine 'Demokrater' in his suburbian house (that has been raided several times by the police confiscating even this primary tools). His printing set is now in the collection of the International Institute of Social History... I must have better pictures, but this is all what I could find for the moment. It shows nevertheless how such simple devices were seen as and could actually be 'a danger of the state'.

The ‘unfree world’ in its great cultural palaces, museums, and concert halls “of the people” displayed only state sanctioned forms of  culture (not totally unlike what happened at the other side of the divide), though, the whole intermediate structure of the “free world” with its venues for both radical groups and all shades of institutionalized initiatives did not exist in the state socialist countries of Eastern Europe. A singular top-down control mechanism had – over decades – smoldered all initiatives from below. Civic society with its dynamic social levels and relations, had mostly disappeared in Eastern Europe. Still there were exceptions to prove the rule, like the student and youth clubs where some independent forms of cultural expression could find an outlet and where the authorities would be tolerant for a while (a good example were the SKUC  (Student Cultural Centers) in many towns of the former Yugoslavia). Independent and radical culture , the mirror image of the pompous ‘Palastkult’ of state socialism, had retreated into the personal domain, in small private city apartments or countryside dachas (*). The home became the basis for art forms and alternative practices like, apt-art (one evening exhibitions in someone’s apartment), flying universities (lecture series based on the personal hospitality of many people, constantly changing address), and temporary bookshops in someone’s apartment where during an hour or so samizdat literature could be bought. Performances and happenings would not only take place in the conclave of  a home, but the congregation of non-conformists also would take to the woods and fields, one could say reminding of the centuries old tradition of the dissident christian religious practices in Eastern Europe, from Bohemian Moravians and Bosnian Bogomils to Russian “Old Believers” (Starovertsy).

1989OctoberOstBerlinGehmanK

October 1989 East Berlin several evangelic churches functioning as action centers. Banners are calling for the support of those arrested, flowers have been brought into the church and on the steps outside; inside the rather darkish church space the walls are covered with newspaper cuttings put up with plaster as sellotape is something not readily available; a handwritten placard points to the example of the October 9 demonstration in Leipzig. What I remember the most was how primitive and endearing this first free communication wall was. What you see here is: freedom of expression at the stage of a foetus.

Such outdoor performances could become real prolonged struggles with the authorities, as it was the case in Czechoslovakia with the absurdist band “Plastic People of the Universe“, a local rock group taking at first inspiration from  foreign groups ranging from “the Velvet Underground” and “The Fugs” to Frank Zappa and his “Mothers of Invention”, later developing its own haunting musical style and critical lyrics. They followed the footsteps of the Fluxus art action related Czech group ‘Aktual’ from the mid sixties. Plastic People  came up in the period of the Prague  Spring in 1968 and the subsequent Warsaw Pact occupation. The band was soon banned from playing in Prague and together with a growing group of fans they developed a system of performances in the countryside, sometimes deep in the woods, only at the last moment information of the precise location would be spread, so people already congregated at a nearby train station or other spot and would be directed from there to the actual place of the concert. Of course the secret police would be on their heels, smell them out, which at times led to mass confrontations as during the “Ceske Budovice Massacre” in March 1974, when over a thousand fans were rounded up by police at Budovice train station, beaten up, and send back to Prague, with many names noted followed by later persecutive consequences at work and in school. A year or so later  band members were arrested and their case and cause, of a socialist state against a rock band, became a rallying point of protest against the repressive system. This belonged to a series of repressive events, that led also to the foundation of the Charta 77 group and their manifesto claiming the rights of free expression. (Progarchives.com have a good 1981 recording of the Plastic People online). This form of combined creative protest of young people finding support from academics and intellectuals, differed from the more widely known moral and political dissidents of the Soviet Union, with writers like Pasternak, Solzhenitsyn, Sinyavsky and Aksyonov who were made into official heroes in the West and -except for Pasternak – were forced to emigrate.

More names of dissident Russian writers could be mentioned here, like (Aleksandr) Zinoviev, but the last one is a category on his own, who, when he would not have died in 1999, could well have developed into ‘a dissident author’ once more, but now in the West, as he opposed the Perestroyka of  the Gorbachev area and gave interviews at the end of his life idealizing Stalin, Milošević, Karadzic, and Mladić. I know there is much more to say about the change of position and meaning of Cold War dissidents after the “Die Wende” when the so called fall of state-communist societies failed to translated in the erasure of all traits of totalitarianism.

PlacticPeopleCharta77
The Plastic People of the Universe in the mid seventies, with in the background the first signatories of the Charta ’77 manifesto. The record shown at the left has been produced in 1978 in Paris to support an international campaign against the persecution of the band. Our bookshop Het Fort van Sjakoo in Amsterdam did the distribution for the Netherlands and after we managed to get an one hour program on national radio, hundreds of records were sold to help the support fund. In 1988 a similar support action was undertaken by us for Petr Cibulka, active in the Czech independent music scene, who was imprisoned in that year for protesting the death in prison of yet another human rights activist Pavel Wonka…

These developments were communicated in all kind of ways to the non-state-socialist world, by Western travelers, through postal tricks (sending back faked foreign mail envelops marked ‘address unknown’; the Hungarian group Inconnue derives its name from that practice), through artistic forms of correspondence that seemed harmless enough to state censors to be allowed, which explains the importance of ‘mail art’ as  an exchange medium between Eastern and Western artists in the seventies and eighties, last but not least by cultural attaches, especially of the American embassies, who had recognized – in those days – the importance of such independent citizen initiatives. Most important in slipping through the news from behind the iron curtain, were the broadcasts of Radio Free Europe and its mixed network of CIA agents and independent correspondents and informers of many nationalities, both inside and outside. I have visited a few times – at the end of the eighties – the headquarters of Radio Free Europe in München as I became aware  that this institution – abhored by many Wester leftists – had lots of relevant information on ‘modern social movements’ that interested me. From 1973 onward I had been collecting documents from and on what I labeled ‘modern social movements’ for the University Libary of Amsterdam (later the collection has been tranferred to the International Institute of Social History in Amsterdam): from the artistic to the political, trying to cover the whole scale emancipative, communitarian, spiritual, esoteric…

RockAroundTheBloc
Three examples of later studies that document the importance of music for social change in state-socialist countries: The left hand book is “Rock Around the Bloc: A History of Rock Music in Eastern Europe and the Soviet Union, 1954-1988” by Timothy W. Ryback published already in 1990 and is a great read, mentioning things like the ‘Beat Riot’ in Leipzig in October 1965 a protest against the ban on amateur music groups – very curious as it was again a Leipzig protest in October 1989 that heralded the fall of the DDR regime. In the middle David Caute’s extensive study of how the Cold War was fought on the cultural front, how hot-jazz was employed to “melt down the iron curtain”; there is a good long chapter on jazz and rock music in this book. The right hand book is “Golden underground, unofficial rock journalism in Russia 1964-1994, history and bibliography (Zolotoe podpol’e : polnaja illjustrirovannaja enciklopedija rok-samizdata 1967-1994 : istorija, antologija, bibliografija) an encyclopaedic exercise by  A. Kušnir. I  bought this very detailed documentation from the publisher at the Frankfurt Buchmesse in 1994, where he had a small stand with an exhibition showing some samples of handcrafted rock magazines. (see ** for links and references)

Personal visits over the years – from 1976 onward- to Hungary, Poland, DDR, Yugoslavia and Rumania had made me aware of the specific forms of political and cultural underground movements in these countries and the supportive role played by Radio Free Europe. The underlying reason for the Radio Free Europe (RFE) support of  this alternative culture was clearly geo-political based: support for the USA “free world” empire quest.  I remember Hungarian friends of mine complaining in the mid eighties about some of the RFE journalists and their lack of real interest in the content of their artistic endeavour.  RFE journalists were mostly concentrating on the censorship side of things,  only  interested when a certain form of expression was suppressed and the bad genius of communism could be proven once again (also in the “free world” certain expressions only gain media coverage when some sort of scandal is at stake). Like Eastern Europe itself the big well protected offices of Radio Free Europe – located in a spacious villa suburb of  München – did not have a uniform approach, but were internally balkanized.  This was expressed in the total different atmospheres of each national department having its own personal commitments, set of priorities, traditions, smell of food. As a curator and librarian of the University of Amsterdam I could gain access to the vast documentation facilities of the radio station and I still remember vividly the long corridors and many doors flipping open and closing with hasty journalist on their way and shreds of a multitude of languages coming to my ears. The Russian department had their thumbed card file drawers pointing to many individual cases documenting post-gulag forms of repression, the Polish offices had newly bought file drawers housing an wide range of samples from the the very active Polish samizdat press, the Hungarians were very much into the underground magazine culture  with both exile publications from Paris like Magyar Füztek in a handy small smuggle format, and locally produced primitively printed magazines like Demokrater and Beszelo. The Rumanina section had hardly any documents, so reflecting the effectiveness of Ceauşescu Securitate and it was only later, in 1985, that – in Budapest – I saw and copied issues of a Transsylvanian (Erdely) samizdat magazine ‘Ellenpontok” (counterpoint) published in Cluj-Napoca (Klausenburg, Koloszva) which was – according to some later sources – the only Rumanian samizdat magazine.

RadioFreeEuropeMünchen
Radio Free Europe former head quarters in München (now they are based in Prague) one sees clearly the very long central corridor and the all the connecting side buildings. A huge institution with all its intelligence, translation services, speakers of many different languages and documentation storage,

Which brings me to the year 1985, it must have been fall, when a contact from Belgrade Pavlusko Imsirovic (implied in a political process of the post-Tito era with six activists (known as ‘The Belgrade Six‘) persecuted in the serbian part of the Yugoslav Federation for holding meetings and publishing critical texts) gave me the address of a Rumanian man living in exile in Budapest: Attila Ara-Kovácz (he was one of the publishers of that sole Rumanian samizdat paper). Arriving in Budapest and meeting Attila brought me straight into a just started counter-conference of the “European Cultural Forum” (also called The Budapest Cultural Forum) a follow up – after a decade! – of the 1975 Conference on Security and Cooperation in Europe (CSCE) known for its Helsinki Accords that were a protocol for fixing the entente of the power blocks in Europe. This ‘Alternative Cultural Forum’ was an initiative of the then nascent Hungarian opposition, the ‘International Helsinki Federation for Human Rights’ and some Western intellectuals of which Susan Sontag and Magnus Enzensberger were the most high profile ones. I went to several meetings ranging from the lobby of the sumptuous Intercontinental Hotel to some huge sculptor studio on the hill of Buda where a party for the corps diplomatique of the official conference was organized by the Hungarian opposition with as special subject the protest and repression in Rumanian Transylvania against Ceauşescu’s plan to  bulldozer eight thousand traditional villages and deport their inhabitants to newly constructed agro-industrial complexes. The official Forum had set as its task to foster cultural exchanges and cooperation which then could “contribute to a better comprehension among people and among peoples, and thus promote a lasting understanding among states.”  The Alternative Forum with Budapest full of diplomats gave some sort of protection to the the opposition which had been more or less hidden till that time to come out into the open and manifest itself. Anyhow the regime of János Kádár  – in power since 1956 – showed serious signs of fatigue and – much less spectacular than the Fall of the Berlin Wall – in 1985 the state-communist regime was in the process of dissolving. The regime was still there, but it was only ‘pro forma’. It is not surprising that the real first opening of  the iron Curtain did not happen in East Germany but in Hungary, starting formally in April 1989, but already since the the fall of the governance of Kádár in the spring of 1988 the Hungarian borders – and not only the ones with the West – had become somehow ‘transparent’. This was due to the bad treatment of the Hungarian minority in Rumania and old Hungarain sentiments on the dismemberment of their once glorious shared Austrian-Habsburg double monarchy. I knew at that time a polyglot adventurous lady (a descendant from a Ruthenian/Rusyn family) who was illegally crossing Hungarian-Rumanian borders taking with her publications printed in the West. The dismantling of the Hungarian part of the Iron Curtain happened a few months before what is called the ‘Prague Embassy Crisis” in September 1989 when East Germans were flooding the compound of the West German embassy in Prague. All this is mostly lost in the actual mainstream commemoration of the Fall of the Berlin Wall anno 2009.

ETSposter_small
Cover of the February 1989 “Europe Against The Current Manifesto” Go to and outward link with the full manifesto by clicking the picture above.

It was this ‘Alternative Cultural Forum’ in 1985 in Budapest that inspired the idea of  organizing a real the whole of Europe meeting of practitioners of alternative culture in Amsterdam. Since 1977 we had started with a few friends an alternative international bookshop in the Jodenbreestraat in Amsterdam, ‘Het Fort van Sjakoo‘. That collective undertaking had been growing over the years into a solid volunteer organization (it still exists still in 2009 as a fully volunteer driven organization).  We decided to breach the political and cultural borders and make a call to the whole continent from Iceland to the Urals, from the sub-polar regions of the Scandinavian countries to the sub-tropical Mediterranean Sea. This meant making an inventory of persons, groups, initiatives, institutions to invite. This was a huge work at that time when the Internet as such did not exist yet (apart from Usenet and Fidonet facilities, which we did use). Somehow we managed and though the date set at first for the year 1988 could not be met, in September 1989 it really did happen. On this occasion of a twenty year anniversary I have republished the original manifesto, the call for a coming together  we named: “Europe Against The Current” (the archive is at the IISG). Hundreds of people from many countries both from the East and West did participate, the manifestation was scheduled to be opened by Václav Havel, then still a writer under house-arrest. He failed to get the permission to leave Czechoslavakia for this occasion, his travel permit was withheld, so we established a telephone connection and thus the upcoming first post-communist president of the Czech Republic spoke the opening words of our manifestation. The opening was broadcasted – fully in style – over telephone lines and connected radio stations, both legal and pirate ones.

ETScatalogue
Back + front side of the catalogue with one thousand addresses and descriptions of alternative and radical cultural initiatives in Europe, a databased directory that has been for a few decades a guide to alternative Europe. See (***) for link.

Early 1990 I did write a background article on the origin and development of this historic manifestation taking place in the Beurs van Berlage in Amsterdam and the adjacent gallery W139 at that time still a squatted cultural institution.  It has been published in the Dutch cultural journal ‘de Gids’ and the complete text translated to English is since many years online on my web site and may be enlightening to read again, now twenty years later. Commemorate the past with insights from the past.

89nedAmsterdamBeursETS01
Overview of the Europe Against The Current fair in the Amsterdam Beurs van Berlage, September 1989. To read the full background article click the picture.

A more formal description of  the exhibitions that formed a part of the manifestations can be found on my documentation web pages ‘Art ~ Action ~ Academia‘ and an overview of some of the one thousand posters on show in a special installation in W139 Gallery can be found on another web page on an 1968 and beyond poster exhibition in the London Print Studio (formerly Paddington printshop) last year for which I made a huge poster of posters based on the photographic slides used in the September 1989 exhibition in Amsterdam.

ETSW139
The alternative and radical information carrier show in W139 September 1989.

=====
(*) Dacha: small country houses outside the main cities in Russia, at first allotted only to party and trade union cadre, from the fifities onward available to broader layers of the population; also very popular in Czechoslovakia.
(**) Rock music in Eastern Eirope sources with links to worldcat.org that give syou an option to see in which nearby libraries these books can be found, click worldcat icon to see library catalogue:
icon-worldcat Ryback, Timothy W. 1990. Rock around the bloc: a history of rock music in Eastern Europe and the Soviet Union. New York: Oxford University Press.

icon-worldcat Caute, David. 2003. The dancer defects: the struggle for cultural supremacy during the Cold War. Oxford: Oxford University Press.

icon-worldcat Kušnir, Aleksandr I. 1994. Zolotoe podpol’e: polnaja illjustrirovannaja ėnciklopedija rok-samizdata : 1967 – 1994 ; istorija, antologija, bibliografija. Nižnij Novgorod: Izdat. Dekom.

(***)
icon-worldcat Tijen, Tjebbe van, and Bas Moreel. 1989. Europe against the current: catalogue on alternative, independent and radical information carriers. Amsterdam: Foundation Europe Against the Current, ID Archiv im IISG/Amsterdam.

When we shout “Viva Mexico Hijos de la Chingada!”  we express our desire to live closed off from the outside world, and above all, from the past. In this shout we deny our origins and deny our hybridism.

[Octavio Paz “The labyrinth of solitude: and the other Mexico” (first edition published in 1950 as “El laberinto de la soledad”]

Prince Willem Alexander spiced up his state visit lecture in Mexico on environmental issues on November 4 2009 (as he likes to change his color from orange to green) with this little sentence: “Let me conclude by giving you a Mexican proverb.

“Camaron que se duerme se lo lleva la chingada”.

(intended as “a shrimp that is sleeps is washed away by the tide”)

The rather short speech (a full copy can be found on the web-site of the Dutch Royal House and I kept a copy in PDF format just in case the translation may be lost for posterity) had some other references to the Aztec empire as “children of the sun” linking that to solar energy and the natural partnership of Mexico and the Netherlands as providers of oil and gas and at the same cautioning his audience about the needed restraint in its usage. The word “chingada” does appear in the official State Information Service (RVD) both on the Royals House web site and elsewhere signed © RVD .

It had to be ‘corriente’ instead of ‘chingada’ with its historical connotation of violence as started by conquistador Cortes: molesting, pricking, wounding, killing, the violated mother and many more negative associations.

The prince thus has created himself a new emblematic personality “THE SHRIMP PRINCE” or in Dutch PRINS GARNAAL (with its connotation of the word Prinsgemaal, the Dutch attribute given to the husband of a queen).

Chingada

A visualization of the Mexican proverb in the version of Willem Alexander, image elements are: the Procaris Mexicana schrimp; the 1519 massacre of Cholula by Cortes his army and allied Tlaxcalteca indians as depicted in the Codex Lienzo de Tlaxcala (ca. 1550-1555). With La Malinche nicknamed La Chingada as a traitor to her own people, pointing where to go. ~ Click picture to have a full size view.

This quotation has been taken from a Youtube copy of a Mexican Television report on this state visit event.

Interesting is how Dutch public television managed to simplify the Mexican connotation of the word “la chingada” and in  their stupidity even failed to check their Spanish dictionary, coming up with this blant untruthful translation and subsequent interpretation. The anchorman starts of with explaining what the prince intended to say “he wanted to say ‘a sleeping shrimp is dragged away by the tide’  but because of  a little translation mistake” (vertaalfoutje) it became something else completely.”  Very diplomatic and refined,  the possible translations of the pejorative term ‘chingada’ – as spoken by the prince – are not pronounced by the anchorman, it is only in the subtitles that the Dutch television public can learn what has been said.

The Dutch television caption of the proverb reads: “een slapende garnaal gaat naar de klote”  (a sleeping shrimps goes to the bullocks/balls; has a shitty end). A translation that does not honor the scale of Mexican connotations available. The commentator then quickly explains: “The last word does mean in the whole of Latin America ‘tide’, though, except in Mexico, and the translator  was ignorant of this fact.”  Not only this main national public television station made this completely wrong remark suggesting that in other Latin American countries the word ‘chingada’ has the meaning of ‘tide’, it can be found back in several other television stations and news papers (see note *), hence this source of this misinformation has been  ‘on the news wire’, though I could not trace back its origin yet (would be interesting to know if the State Information Service RVD is the source of this). This little episode of royal glory was presented under the header: “Willem-Alexander slachtoffer van vertaalfout” (Willem-Alexander victim of translation mistake). We are thrown back centuries, to times when royals could never be mistaken and when needed put the blame on someone else. I am speaking here not of a holiday  outing of some members of a certain family called ‘Van Oranje’, it is a state visit, but in our monarchy the roayls can by constitution not be held responsible for their deeds, which compares badly to – say – the position of government ministers that formerly have to accept full responsibility for their position.  This is grotesque! For what is expressed in the original Mexican proverb there are – to my knowledge – only two Spanish words that apply: ‘marea’ and ‘corriente’. There is no relation whatsoever with the meanings of ‘chingada’ and the notion of ‘tide’. All this may have been not intentional fraud, but is yet another expression of what happens when a constitutional monarchy reigns in the wrong century. The high media profile of the House of Orange as pushed through the media upon the whole nation for decades, is haunting millions of sober observers at a frequency of several times a week, both laughable and shameful.

It was not just one Dutch national television channel that twisted the meaning of the translation mistake, almost all channels and newspapers have been busy to cover up the embarrassment with off the point arguments, of which I will give a few examples in Dutch as a footnote (*).

The incident itself is of course of little importance, but the reactions on it tell us something on how Dutch media function, how lazy our journalists are, that they even fail to harvest the power of the ubiquitous internet search machines. When one digs a bit deeper there is some sense in the mistake and why it has been made. It must have all started with the prince himself or his ghostwriter to  add some local reference into a state visit speech (a standard thing to do in diplomacy). In the old days of speech construction it was dictionaries of proverbs that would be referenced, now we have the internet and Wikiquote is a handy tool and it has a page called “Mexican proverbs” which has about fifty of them (mind you the same proverb is used in Chile and Venezuela and maybe common in the whole of Spanish Latin America). And, yes there it is:

“Camarón que se duerme se lo lleva la corriente”

  • “Shrimp that sleeps gets carried by the tide”

  • Meaning, if you get distracted (or asleep), you will be left behind; or you snooze you lose.

So maybe the prince or his ghostwriter did find this page, quoted just the English version and then passed that on to the state functionaries responsible for the royal Mexican trip, in this case the Ministry of Economic Affairs (why else would the royals go there?). The ministry passed it on to a translator, who is said to be an Argentinian (maybe a friend or associate of the prince’s wife Maxima). So probably the English rendering of a Mexican Spanish proverb had to be translated back into Spanish, without recourse to the original Spanish version. One commentor in the blogosphere (Proz.com/the translator workplace) asked himself how  the word ‘corriente’ could be mixed up in any way with the word ‘chingada’: “How could the translator mistake “corriente” with “chingada”? They’re no homonyms, letters starting with different alphabets, completely different pronunciations, and I can’t come up with any similarity among these two words…” and that seems to be a correct observation.  What was it that drove the translator to the word chinga…? It may be that this kind of recommandation was in his mind, as explained on the useful web site “Just Landed” with good and quick advice how to appear to be groovy within minutes in a foreign country, explaining the difference between Mexican Spanish and spanish Spanish:

A Mexican slang word you will hear continuously is the word chingar – which can be replaced by the more polite word fregar depending on who you are talking to. Depending on the circumstances, chingar can describe almost any situation or emotion you can think of. Here are some examples:

  • está de la chingada – this is shit
  • es una chingadera – this is terrible
  • no me chingues – don’t get on my nerves
  • está chingón – this is great

Some Mexicans go as far as seeing the word chingar as one of the utmost expressions of Mexican feelings and culture, and you will definitely be seen as more ‘Mexican’ when using it appropriately.

FlickrLaChingada

Tourist photograph from Mexico with a sign on a low life villa.

Still the web page also warns: “However, the first meeting with your new girlfriend’s parents is NOT an appropriate situation for practicing your new vocabulary, though as a foreigner you are likely to be forgiven your first few mistakes with Mexican vocabulary.”

All this has not answered yet the primary question, why and how this could happen. There must be some reason for the translator to have offered this version. There are two possible options (as we will leave out a pure change voodoo-typo at some stage in the speech production process, or an even more improbable option that a malign inspiration or hangover lapses made Willem-Alexander  produce the wrong word at the wrong moment). The options are:

1) sabotage

2) poetic intervention

1)

The sabotage option needs some fantasy, but, still has some historical reality basis. As several sources  mention the Argentine nationality of the translator, in theory that person could have a crunch against the direct relation between the Royal House of Orange and the Argentin Zorreguieta famliy and its pater famillias Jorge Horacio Zorreguieta Stefani,  Under-Secretary of the Ministry of Agriculture from 1976 tot 1981 of the military regime of  Videla. The inventive ways in which Jorge Zorreguieta has been downplaying his involvement in the regime that produced the Dirty War with its thousands of disappeared/murdered persons, could have been the motive for what in military terms is called ‘a target of opportunity’. The translator may have thought about the 1100 people disappeared on and near the estates of landowner Zorreguieta in the Tucumé region or about the case of the son of Marta Sierra ( a person known to Zorreguieta) that disdappeared and for which he has been called by the tribunal to attest; without a real court case against him, which means his guilt has not been established, but at the same which fact has frustrated several people who think the contrary. So this word ‘chingada’ might have been slipped in purposely to upset the prince to have a little revenge, with the perpetrator possibly thinking “ay… hijo de la chingana!” (son of a bitch) got you….

2)

It is a poetic intervention of the translator who associated the washing away by the tide of a shrimp with a colloquial expression of being ‘fucked up’ as the washing or carrying away of a small shrimp by a strong tide is indeed a violent event. The verb ‘llevar’ can also be found in the expression “Me lleva la chingada”  (to say that something really bad is happening to me), so this might have been the impetus for the translator to render the proverb in such an unusual way. “se lo lleva la chingada” can also be translated as is getting lost, like in the expression “El que se casa se lo lleva la chingada” (The one who gets married is lost). On the often very useful web site “Urban Dictionary”  a street level collection of words and expressions for globetrotters an exposé on further combinations with the word ‘chingada’ can be found; a more serious overview is on a Wikipedia page about Spanish profanity (Chingar comes from the Caló (Spanish Romani) word čingarár, meaning “to fight and in Mexico its meaning was extended to ‘to fuck someone’ or ‘to make a mistake’, with many more meanings added over the centuries … Still I have left out till now a more fundamental association of this word which has been formulated half a century ago by the national writer of Mexico Octavio Paz which explains the strong reactions of the audience on the word and the followup in the Mexican news media.

malinche

Malinche translating for Cortés

It is the historical figure of an indian noble lady by the name of Malintzín Tenepal that had been sold by her mother as a slave to another indian tribe and was later presented as a gift to the Spanish invaders. She became an interpreter for the conquistador Hernán Cortes first translating between different indian languages to Maya – that could be understood by a Spanish priest. Later she learned to interpret directly to Cortes who found her indispensable for his quest for power. She became a concubine of Cortes and bore him a child one of the first mestizas children. She is both said to have helped to trick and force her own nation into submission and to have prevented much worse slaughter and destruction. She was known by other names: Doña Marina and La Malinche. She is a complicated figure, traitor and protector, both mother and whore, the last things earned her the nickname La Chingada (the screwed one). It is Octavio Paz who summarizes after centuries the symbolic meaning of  ‘La Chingada’: “The idea of La Chingada functions not only as a curse, but as a reminder of the power of the interpreter, even five hundred years after the conquest.” (**) Paz explains the indentity crisis of the modern Mexican: colonial Spain vanished, collapsed indian empires, mixed desendence, mulatto, criollo, mestizo, zambo, a past out of reach, a modern western state form that does not fit, in short “a fucked up nation”: Chingaderas!

CortesMaliche02

José Clemente Orozco's (1883-1949) mural made in the period 1923-1926 in the Antiguo Colegio de San Ildefenso in Mexico City, depicting Cortés (1485-1547) and La Malinche (1505-1530), mentioned by Octavio Paz in 1950 and once more interpreted by Tere Romo in a study published in 2005 (***): "Orozco subtly addresses the inherent power relation of conquest. While Cortés holds one of her hands, Malinche casts her eyes downward toward the native figure on the ground. Cortés's restraining gesture (with his other hand) clearly indicates that she too, is under control of his will."

The “power of the interpreter” once again,  not on a macro scale but on a  micro level, surfacing during a silly incident. Lots of symbolic meaning, nevertheless.  The odd combination of the Mexican proverb with the sleepy shrimp washed away by the tide and the Mexican universe expressed in the word “la chingadera” still has not been explained by all this. What did the translator really had in mind? Should I reconsider the option of the Prince performing some provocative practical joke (in his later years his father Prince Claus was renown for having done so at a few occasions). And then, as I kept searching and started to filter away any recent repetition of the by now famous line of prince Willem-Alexander,  a few references from 2006 came up with a song having exactly the same text line on the web site of ‘Artist direct‘: “Camaron que se duerme se lo lleva la chingada” published on a CD with the title “En Vivo, Vol.2 (Ultima).”  I tried to play the tune as there was a small button with a loudspeaker on the web page, but it was only an announcement of a new set to be played during a life performance … I did find several other web sites selling the same CDs, but same thing, the song itself could not be listened to. After many more attempts I found a web site with a telephone number of the music group … in the USA and so I called. A man with a Spanish accent came on the pohone but he hung up in seconds without giving me a chance to explain the cause of my call. So now I am waiting if an email message may be answered by any of the group members. Could it be a sheer chance event, is there any relation? The group ‘Sonido Bravo’ seems to be a ‘corrido’ music group working with electronic instruments and light effects, recycling the traditional story telling songs of Mexican common people in a 21st century dressing. I wonder which tale the Sonida Bravo song tells, we have to wait for more information to come in.

SonidoBravo01

Web site "Artists Direct" which list the CD with the song/work "Camaron Que Se Duerme Se lo Lleva La Chingada" by the group "Sonido Bravo" ; the sample that can be played is very short and seems to be just an announcement. It could be that there there is more than one group with this name, on Youtube several videos of a group called "Sonido Bravo" can be found, but I could not find out if that is the same as on the sample CD as presented on this web page. Click image for full view.

I may close off with another Mexican proverb – which will be correctly translated as I take a serious academic publication as my source –

“En boca cerrada no entran moscas”  (no fly will get in a closed mouth). (****)

Lets be on the alert for more information to find out why the Shrimp Prince did catch a fly, maybe he should have better kept his mouth shut.

AlexanderBocaSerrada

National Dutch news (NOS Journaal): "Prince Willem Alexander became a vicitim of a somewhat painful translation mistake. In a speech about renewable energy he said that the world had to act upon this diligently. The prince used the word 'chingada' for 'tide'. And that would have been in the whole of Latin America the correct translation, but by chance not so in Mexico." ~ Click picture to have a full size view.

In other words a painful mistake by a royal is multiplied by the national news, maybe to lessen the pain of the prince, who is now not the only one making mistakes.

NOSChingada

The start page on the offical web site of the Dutch national news NOS Journaal; click picture above to see and hear the video in Dutch. I will also copy this video for posterity and post it on Youtube... if it is not there already.

Mexican television rendering of the same event… most polite, but they would not let go the opportunity to have some fun with the Dutch ‘klompen-diplomacy’ (wooden shoet diplomacy of the Dutch).

Vodpod videos no longer available.

more about “Lost in translation: Royal blooper“, posted with vodpod

===========
(*)
–  Algemeen Dagblad: “Voor het woord getij –  ‘corriente’ – gebruikte hij echter het woord ‘chingada’. ‘Chingada’ betekent  ‘naar de kloten gaan’ of  ‘je wordt verneukt’. In heel Zuid-Amerika is chingada ingeburgerd in het dagelijkse taalgebruik. Alleen uitgerekend in Mexico heeft het een grove lading. // Een Argentijn – niet prinses Máxima – die de prins hielp met zijn speech, was daarvan niet op de hoogte. Het voor de toespraak verantwoordelijke ministerie van Economische Zaken heeft de prins inmiddels excuses aangeboden. Het ministerie laat weten dat de speech van de prins door een van haar medewerkers is voorbereid op en dus ook de verantwoordelijkheid is van dit departement. De dubbele betekenis van de uitdrukking is ,,helaas” niet doorzien, aldus de zegsman.”
RTL-Nieuws: “Hij dacht een Mexicaanse uitdrukking te gebruiken: ‘een slapende garnaal wordt meegenomen door het getij’. Voor het woord getij gebruikt hij ‘chingada’. // Dat woord betekent in heel Zuid-Amerika getij, maar uitgerekend in Mexico heeft het een andere lading. Het Mexiaanse publiek hoorde de prins zeggen dat de garnaal ‘naar de klote gaat’. Hij had eigenlijk ‘corriente’ moeten zeggen. // Chingada is in Mexico straattaal voor neuken, verneukt of naar de kloten gaan.”
Joop.nl (een nieuw blog gelieerd aan de VARA dat het nieuws zegt kritisch te gaan volgen wist het niet verder te brengen dan dit: “Camaron que se duerme, se lo lleva la chingada” betekent namelijk niet dat “de garnaal die slaapt, wordt meegenomen door het getij” (wat de prins vermoedelijk probeerde te zeggen), maar dat die garnaal “naar de klote gaat”. Zijn toehoorders kunnen er in ieder geval hartelijk om lachen.”
NRC/Handelsblad heeft wel wat meer onderzoek gedaan, en weet de bron van de tekst juist te duiden maar komt niet toe aan de culturele betekenis van het woord en de moeilijk te verklaren keuze van de Argentijnse vertaler: “Milenio en Excélsior, twee landelijke dagbladen, zetten de woorden van de prins op de voorpagina. „De prins van Nederland spreekt tot het Mexicaanse volk.” In de krant Reforma werd niet uitgesloten dat de prins een bekende tequilabar in Mexico-Stad had bezocht. „Of iemand heeft een grap met hem uitgehaald, of de prins van Nederland wilde zijn boodschap duidelijk overbrengen. // Geen improvisatie // De prins improviseerde niet, maar sprak een door het Nederlandse ministerie van Economische Zaken geschreven toespraak uit, zo liet dit departement gisteren weten. Volgens het ministerie, waarvan bewindsvrouwe Maria van der Hoeven (CDA) eveneens bij de bijeenkomst aanwezig was, is de betreffende tekstschrijver een Argentijn, die de expliciete betekenis van chingada niet zou hebben gekend.”
(**) The labyrinth of solitude: and the other Mexico by Octavio Paz
(***) Feminism, nation and myth: La Malinche By Rolando Romero; 2005 p.146
(****) A dictionary of Mexican American proverbs By Mark Glazer; page xv